ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 แกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    27 พ.ค. 61



บทที่  3  แกล้ง

            “แม่การะเกด  ออเจ้าช่วยนำสำรับนี้ไปส่งให้ออกพระเพทราชาทีหนา  ข้าเห็นว่าออเจ้าอยู่เฉยมิได้กระทำกระไรเลยเกรงว่าออเจ้าอาจจะเบื่อ  ถือว่าลุงขอร้องนะ” 

          “เจ้าค่ะคุณลุง  ถ้ามิใช่คุณลุงขอร้องข้าจักมิไปแน่เจ้าค่ะ”

            นั่นเป็นบทสนทนาหลังจากที่ออกมาจากเรือนได้มินาน  อีผินแลอีแย้มสองบ่าวคู่กายก็คอยติดสอยห้อยตามมาด้วยเช่นเดียวกัน  มิว่าไปที่ใดมันสองตนก็ต้องคอยรับใช้แม่นายมันอยู่ทุกที่นั่นแล

            สองมือทั้งของอีผินแลอีแย้มคอยพายเรือจ้ำอ้าวไปตามแม่น้ำลำคลองใสสะอาดเพื่อจักนำสำรับของวันนี้ไปส่งให้กับออกพระเพทราชา  รายนั้นถูกใจน้ำพริกกะปิฝีมืออีสาลี่นักหนาเลยวานให้มันทำให้อีกแลมาส่งให้ที่เรือนแลกกับค่าจ้างนิด ๆ หน่อย ๆ  พอเป็นพิธี

            แลไม่ให้อีสาลี่มันมาส่งวะ ! กูเบื่อแดดลมร้อน ๆ นี่เต็มทน  ถ้าคุณลุงมิขอกูมิมาดอก

            อีกมือนั้นไซร้ถือร่มกาง  ส่วนอีกมือถือพัดอันน้อยคอยโบกให้ลมร้อนแลไอแดดจางหายไป  แม่การะเกดผู้นี้มิเคยออกมาจากนอกเรือนนานโข  เกรงเพราะลมแดดจักทำให้ผิวเสีย  นางมิชอบเป็นอย่างมาก  หากได้กลับเรือนเมื่อใดจักไม่ออกมาให้คุณลุงคุณป้าเห็นหน้าอีกเลยคอยดูเชียว

            “พายไว ๆ ได้ไหมวะอีผินอีแย้ม  กูจักเป็นลมแดดตายแล้วกระมังนี่ !  แม่การะเกดโวยเสียงเขียว พลันโบกพัดอันน้อยในมือไปมาอย่างอารมณ์เสีย 

            การแต่งกายของการะเกดในวันนี้เปลี่ยนไปจากที่เคย จากที่เคยแต่งกายแบบชาวสองแควรวบผมตึงไว้ด้านหลัง  ปักด้วยปิ่นสีทอง  กลับแต่งกายด้วยชุดไทยเรียบร้อยห่มทั้งกายสีส้มอ่อน  สไบบางสีแดงเข้ม  คาดด้วยสังวาลสีเหลืองอ่อนดูสวยงามเหมาะกับการออกไปเรือนของญาติผู้ใหญ่  ปล่อยเส้นผมยาวสยายออกถึงกลางหลังดูสวยงาม  ถ้ามิใช่เพราะอีผินแลอีแย้มช่วยกันแต่งคงจักมิเรียบร้อยปานนี้  ครั้นไปเรือนของออกพระเพทราชาจักแต่งให้ตามใจตนเองนั้นมิได้เป็นอันขาด

            “ข้ากับอีผินก็กำลังเร่งฝีพายอยู่นี่กระไรเจ้าคะแม่นาย  เดี๋ยวสักพักก็ถึงเรือนท่านออกพระเพทราชาแล้วเจ้าค่ะ”

            “เออ ! ให้มันเร็ว ๆ เลยอีผิน  กูขี้คร้านจักนั่งนานแล้ว”  คนตัวเล็กสบถ  ได้แต่ชายตามองไปรอบ ๆ กายที่มีแต่แม่น้ำลำคลองกับบ้านเรือนของผู้คนทั้งน้อยใหญ่  บ้างก็ผ่านไปเห็นดอกบัวตูมใหญ่สวยน่าเก็บ  แต่ก็ได้แต่คิดในใจเพราะเกรงว่าจักไปส่งสำรับให้ออกพระเพทราชามิทันการ 

            “อีผิน  กูถามกระไรมึงหน่อยสิ”

            “กระไรรึเจ้าคะแม่นาย”

            “อ้ายออกหลวงสรศักดิ์มันอยู่เรือนเดียวกับออกพระเพทราชารึไม่”

            “เป็นพ่อลูกกันก็ต้องอยู่เรือนเดียวกันสิเจ้าคะแม่นาย  ใยถามเช่นนั้นรึเจ้าคะ? 

            “กูว่าแล้วเชียว ! ว่าทำไมคุณลุงถึงให้กูออกมาส่งสำรับให้ออกพระเพทราชา”  แม่การะเกดตบตักตัวเองดังพลั่ก  “หากกูเจอหน้ามันอีกคงได้ปะทะคารมอีกเป็นแน่  นี่เวรกรรมของกูคงไม่พ้นต้องเจอหน้ามันอีกกระมัง  อ้ายออกหลวงบ้าอำนาจ ! 

            “ท่านออกยาโหราธิปดีคงจงใจให้แม่นายไปส่งสำรับเย็นให้กับออกพระเพทราชา  เพื่อที่ว่าหากแม่นายเจอหน้ากับออกหลวงสรศักดิ์จักได้คุยกันดี ๆ กระมังเจ้าคะ  ที่นั่นมิใช่ถิ่นเราหากจักกระทำการอันใดต้องคิดก่อนทำนะเจ้าคะแม่นาย”  อีผินพูดด้วยความเป็นห่วงแม่นายมัน  ส่วนแม่การะเกดกลับเมินหน้าหนี  แต่สองหูได้ยินทุกคำพูดของอีผินทุกคำ  หากประหน้ากันอีกคราคงได้มีวางมวยกันเป็นแน่

            นึกแล้วกูอยากจักถีบหน้ามันนัก !

            “เอ๊ะ  นั่นมันออกหลวงสรศักดิ์นี่อีผิน  มึงดูนั่น !  อีแย้มชี้ไปยังจุดที่เห็นออกหลวงสรศักดิ์กำลังนั่งเอาขาชันขึ้น  ในมือถือจอกเหล้ารินให้กับสหายที่อยู่กงหน้า   การะเกดหันไปตามที่อีแย้มชี้  แหม  ไอ้ออกหลวงนี่มันเมาแต่หัววันเชียวรึ  แลยังมีพวกอีหญิงงามเมืองล้อมด้านข้างเช่นนั้น  หากเป็นพี่หมื่นกูหนาจักมิปล่อยไว้ดอก  ทำตัวมิสมกับยศถาบรรดาศักดิ์เลยพ่อคุณ

            “มิต้องไปสนใจมันดอกอีแย้ม  มึงรีบพายไปเรือนออกพระเพทราชาให้ไวเลย”

            ดีเสียอีก  หากอ้ายออกหลวงมันกำลังนั่งดื่มอยู่เช่นนั้น  ดูท่าว่าอาจจักมิได้ประหน้ากับมันที่เรือนออกพระเพทราชา  ดวงดีนักแลการะเกดเอ๊ย !

            “อีแย้ม ! มึงพายกระไรของมึงวะทำไมเรือมันถึงได้โคลงเคลงไปมาเยี่ยงนี้”

            “กูก็มิรู้เหมือนกัน ! เหมือนเรือกำลังจะล่มเลย  ทำไงดีวะมึง !  อีแย้มตาลีตาเหลือกหาต้นตอของเรือที่กำลังโคลงเคลง  “ตาเถน ! เรือรั่ว  อีผินมึงดูให้ไวเลย  รีบเอาขันมาตักน้ำออกเร็วเข้า !

            “อะไรนะอีแย้ม ! เรือจะล่มรึ”  แม่การะเกดหวีดเสียงแปดหลอดไปยังอีแย้ม

            “เจ้าค่ะแม่นาย  น้ำกำลังเข้ามาจะเต็มเรือแล้วเจ้าค่ะ”

            “รีบตักน้ำออกสิวะ ! ให้เร็วเลย” 

            “ไม่มีขันเจ้าค่ะแม่นาย !!

            “มึงก็ใช้มือวักน้ำออกสิอีแย้ม  อีบ่าวโง่ !  แม่การะเกดแทบจักหุบร่มมิทัน  พลันเอามือวักน้ำออกจากเรือช่วยอีผินอีแย้มยกใหญ่  จักมามัวออกคำสั่งกับอีพวกบ่าวสองตัวนี่คงจักมิทันการได้จมน้ำตายกันพอดี  “วักน้ำออกเร็วอีผิน  ! อีแย้…!

            เสียงของแม่การะเกดขาดไปช่วงหนึ่งก็ตอนที่เห็นมือของใครบางคนกำลังเขย่าเรืออยู่ในคลอง  นางชักสงสัยแล้วสิว่าเรือกำลังจะร่มรึมีใครบางคนกำลังแกล้งอยู่กันแน่  พลันสายตาดุจเหยี่ยวของแม่การะเกดก็ประเข้ากับสายตาเจ้าเล่ห์เพทุบายของออกหลวงสรศักดิ์แทบจักทันที

            “อ้ายออกหลวง !! มึง”

            “อีผินเอามือวักน้ำออกเร็วเข้า  เรือกำลังจะล่มแล้ว ! >O<

            “ฮืออออกูก็กำลังเร่งมืออยู่นี่ไงอีแย้ม  TOT มึงคิดว่ากูมิกลัวตายรึไง”

            “อีผินอีแย้ม ! มึงสองตัวหยุดวักน้ำได้แล้ว  อ้ายออกหลวงกับอ้ายบ่าวของมันเป็นคนแกล้ง  มึงสองตัวส่องดูในแม่น้ำสิ”  แม่การะเกดถลึงตาโตใส่ออกหลวงสรศักดิ์ที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของเหล้า  พลันชี้หน้าหมายจักด่าให้เสียหาย  “มึงทำแบบนี้ทำไมวะอ้ายออกหลวง  อยากตายนักรึมึง !

            “แหมแม่การะเกด  ออเจ้าจักกลัวไปใยเล่า  ข้าแค่ร้อนเลยกระโดดลงมาเล่นน้ำกับไอ้พวกบ่าวสองตัวนี้จนตะคริวกินขาเลยมาอาศัยเกาะขอบเรือของออเจ้าก็เท่านั้นแล  เจ้าจักกังวลไปใยเล่า” 

            “นี่มึงกวนกูรึ ! รู้จักกูน้อยไปแล้วหนาอ้ายออกหลวง”  แม่การะเกดยืนขึ้นพลันพับขาโจงกระเบนให้มั่น  มือของออกหลวงสรศักดิ์ยังคงเกาะขอบเรืออยู่แบบนั้นพลันหลับตาพริ้มแลไม่รู้ถึงชะตากรรมของตนเองว่าจักเป็นเช่นไรหากแม่การะเกดได้ง้างขาขึ้นถีบแล้วนั้นไซร้

            พลั่ก!

            “ท่านออกหลวง ! เห้ยไอ้พร้าวมึงมาช่วยกูก่อนเร็ว”

            “แม่การะเกดอ๊อก !

            ออกหลวงสรศักดิ์ได้สลบเหมือดคาฝ่าเท้าแม่การะเกดแล้ว  ขอให้ท่านไปสู่สุขติเทอญ

 

 

ที่เรือนออกพระเพทราชา  ยามโพล้เพล้

            ไอ้พร้าวกับไอ้พันบ่าวในเรือนของออกพระเพทราชาได้แบกร่างของออกหลวงสรศักดิ์ที่หมดสติไปขึ้นมาบนเรือน  พร้อมด้วยแม่การะเกด  อีผินแลอีแย้มที่เดินตามหลังมาด้วย 

            อีผินแลอีแย้มหน้าเจื่อนลงผิดกับแม่นายของมันที่ยิ้มอย่างผู้มีชัยที่ได้ถีบหน้าอ้ายออกหลวงสรศักดิ์โทษฐานคิดจะล่มเรือของนาง  นี่มิถือว่านางเป็นคนผิด  คนที่ผิดคือออกหลวงสรศักดิ์ ! เพราะกระนั้นแล้วนางมิสมควรจักรู้สึกผิดอันใดเลย

            “ทำไมพ่อเดื่อถึงหมดสติไปเช่นนั้นไอ้พร้าว”  ออกพระเพทราชาถามไอ้พร้าวด้วยอารมณ์ขุ่นมัว  มันมิรู้จักทำอย่างไรเพียงแต่ชี้นิ้วไปทางแม่หญิงการะเกดที่กำลังยิ้มแป้นแล้นให้กับออกพระเพทราชาพร้อมยกสำรับมาให้

            “สำรับของออกหลวงท่านเจ้าค่ะ  ข้ารักษาอย่างดีเลย  อร่อยแน่นอนเจ้าค่ะ”

            “แม่การะเกด  ไหนบอกข้ามาซิว่าทำไมพ่อเดื่อลูกข้าถึงได้หมดสติไปเช่นนั้น  ข้าจักมิถือสาหาความออเจ้าหากออเจ้าพูดความจริง  มิพูดปดมดเท็จกับข้า”

            ออกพระเพทราชาครานี้มิสนใจสำรับเย็นอีกต่อไป  พลันพุ่งสายตามาทางแม่การะเกดที่ตัวหดก้มหน้าด้วยเพราะเกรงกลัวบารมีของท่านนัก

            แต่ก็เลือกที่จะเผชิญกับออกพระเพทราชาได้อีกครั้ง  ด้วยเพราะเป็นคนใจกล้าแลกล้ายอมรับความจริงด้วยเช่นเดียวกัน  เพราะนางมิได้มีความผิดอันใดเลย

            “ออกหลวงสรศักดิ์แกล้งข้าโดยการจักทำให้เรือของข้าล่มเจ้าค่ะ”

            “ว่ากระไรนะ ! พ่อเดื่อน่ะรึ”

            “ใช่เจ้าค่ะ  ไอ้พร้าวกับไอ้พันบ่าวของท่านเป็นพยานได้”  แม่การะเกดชี้นิ้วกลับไปยังไอ้บ่าวสองคนที่นั่งพับเพียบก้มหัวผลุบ ๆ โผล่ ๆ “พวกมันสองคนก็ช่วยออกหลวงสรศักดิ์คิดจักล่มเรือข้าเช่นกัน  ดังนั้นข้าก็เลยถีบยอดหน้าท่านออกหลวงสรศักดิ์จนหมดสติไปเจ้าค่ะ”

            “ไอ้พร้าวไอ้พัน ! มึงทำกระไรลงไปรู้ตัวบ้างรึเปล่า”  ออกพระเพทราชาโมโห  ก่อนจักสั่งให้นำมันสองคนไปโบยสิบไม้  “เอามันสองคนไปโบยสิบไม้ ! งดให้ข้าวให้น้ำมันสามวัน”

            “แม่นายเจ้าคะ  มันจักไม่เกินไปรึเจ้าคะ”  อีผินกระซิบที่ข้างหูของแม่การะเกด  นางเพียงถอนหายใจแรงแลหันไปเผชิญหน้ากับออกพระเพทราชาอีกคราเพื่อบอกความจริง  มิสนคำพูดของอีผินแม้เพียงซักนิด    

            “ข้า แลอีผินอีแย้มเป็นสตรี  หากเรือล่มพวกข้าจักต้องตายแน่เจ้าค่ะออกหลวงท่าน  เพราะฉะนั้นแลจักสั่งลงโทษไอ้บ่าวสองตัวนั่นอย่างเดียวมิได้หนาเจ้าคะ”

            “ออเจ้าจักบอกว่าให้ข้าต้องสั่งลงโทษพ่อเดื่อด้วยงั้นรึ”

            “ใช่เจ้าค่ะออกหลวงท่าน  ข้าเกรงว่าท่านออกหลวงสรศักดิ์จักต้องได้รับโทษเช่นเดียวกัน”

            “งั้นออเจ้าก็คงต้องผิดหวังแล้วหนา  ข้ายังมิได้ชำระความกับออเจ้าเรื่องที่แต่งกลอนเสียดสีลูกข้าเลยแม่การะเกด  นั่นถือเป็นความผิดร้ายแรงเช่นเดียวกัน”  ออกพระเพทราชาพูดเสียงเรียบ  มิได้มีความโมโหโกรธาปะปนอยู่ในนั้น  ครั้นเห็นแม่การะเกดยังเป็นเด็กอาจจักยังไม่รู้ตาสีตาสา  หากแต่ก็ต้องทำให้นางเห็นว่าตัวนางเองก็ผิดเช่นเดียวกัน  “พ่อเดื่ออาจจักอยากแกล้งออเจ้าเพราะแก้เค้นเรื่องเมื่อเย็นวานก็ได้ใครจักไปรู้”

            เวร ! เหมือนกันยันเงาทั้งพ่อทั้งลูก  กูจะเอายังไงดีวะที่จักเอาผิดมันได้

           

            “อีกอย่างหนาแม่การะเกด  ออเจ้าก็สำเร็จโทษพ่อเดื่อลูกข้าด้วยการถีบยอดหน้าไปแล้ว  ยังจะเอากระไรอีกรึ  ให้มันจบ ๆ กันเสียจักดีกว่าออเจ้าว่างั้นไหม”

            “เจ้าค่ะข้าคงขัดออกหลวงท่านมิได้อยู่แล้ว  งั้นข้าให้อีผินอีแย้มวางสำรับไว้กงนั้นนะเจ้าคะ”

            อีผินอีแย้มรู้หน้าที่รีบนำสำรับที่จักนำมาให้ออกพระเพทราชาวางเอาไว้ในที่ที่มันสมควรจะวาง  ก่อนจักเดินเข้ามาประกบแม่นายมันทั้งสองข้าง 

            “นี่ก็โพล้เพล้แล้วหนาแม่การะเกด  ข้าว่าออเจ้านอนที่เรือนของข้าเถิด  ข้าจักให้พวกบ่าวมันเตรียมห้องหับไว้ให้ออเจ้ากับบ่าวทั้งสอง  ครั้นพายเรือกว่าจักไปถึงเรือนท่านออกยาโหราธิปดีก็มืดค่ำ  ดีไม่ดีอาจโดนพวกโจรดักปล้นเอาได้”

            แม่การะเกดครุ่นคิด  เออจริงด้วย  กว่าจักพายเรือไปถึงเรือนคงได้มืดค่ำกันพอดี 

            “นั่นสิเจ้าคะแม่นาย  บ่าวว่าพักที่เรือนออกหลวงท่านก่อนก็มิได้เสียหายนะเจ้าคะ”  อีผินพูดแลก้มหน้าก้มตา 

            “ก็ได้เจ้าค่ะออกหลวงท่าน  ขอบพระคุณท่านมากนะเจ้าคะ”

 

 

            “เป็นกระไรบ้างพ่อเดื่อ  หายดีแล้วรึ?  ออกพระเพทราชาเข้ามาดูอาการลูกชายด้วยแววตาขบขันแลสมเพชปะปนกันไป  เป็นชายที่มียศถาบรรดาศักดิ์เช่นนี้กลับกระทำการเหมือนเด็กยังมิอย่านมไปได้  แม่การะเกดนี่ก็ช่างปะไร  สมน้ำสมเนื้อพอกันเล่นถีบยอดหน้าพ่อเดื่อซะหมดสติเชียว

            “ข้ามึนหัวน่ะท่านพ่อ  นางถีบข้าซะหายเมาเชียว”

            “นี่ยังมิสำนึกอีกหนาพ่อเดื่อ  แม่การะเกดเขาจักถือโทษโกรธเอาได้หนา”

            “ก็ช่างนางปะไรสิท่านพ่อ  หัวดื้ออย่างนางต้องโดนแบบนี้แลถึงจักสาสม”  ออกหลวงสรศักดิ์พูดไปกัดฟันไป  เล่นถีบกูซะขนาดนี้  ถ้าเอาทำเมียกูคงพรุนทั้งตัวแน่  พูดแล้วกูยังนึกถึงตอนนั้นมิหาย  ถีบกูยอดหน้าแบบนี้คงนับญาติกันมิได้แล้วหนาแม่การะเกด !

            “อยากสะสางเรื่องวันนี้ไหมพ่อเดื่อ”

            “ท่านพ่อหมายความว่ากระไร?  ออกหลวงสรศักดิ์ขมวดคิ้ว  พลันมองหน้าผู้เป็นพระบิดาอย่างไม่เข้าใจ

            “ข้าให้แม่การะเกดหลับนอนที่นี่  เพราะเห็นว่าโพล้เพล้มากแล้วกว่าจักไปถึงเรือนคงค่ำพอดี”

           

            “อยากสะสางกระไรก็ให้มันจบ ๆ ซะนะพ่อเดื่อ  แลอย่าทำกระไรรุนแรงกับน้องเล่า”

 

ตอนแรกก็กะจะอัพพรุ่งนี้ แต่อยากอัพวันนี้สองตอนรวดเลยจักเป็นกระไรไหมออเจ้า  แม่การะเกดเล่นถีบพ่อเดื่อเราตกเรือเลย  5555 ยังไงคอยติดตามตอนต่อไปด้วยนะเจ้าคะว่าจักเป็นอย่างไรต่อไป  ขอบคุณกำลังใจทุกคนมากนะเจ้าคะ ช่วยกดเป็นกำลังใจให้เยอะ ๆ หนาออเจ้า แล้วจักมาอัพบ่อย ๆ เน้อ

 

 

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #16 napapon_para (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:56
    รอตอนต่อไปคะอยากรู้ว่าจะสะสางยังไงรอออ
    #16
    0
  2. #15 NamwarnPhatson (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:21
    ร้ายทั้งพ่อทั้งลูก อร๊ายยย รอไรท์มาอัพต่อเลนอะะะ
    #15
    0
  3. #14 Kiyomi77 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 18:28
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #14
    1