ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 ไม่สำเร็จ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    25 พ.ค. 61


บทที่  1  ไม่สำเร็จ !

            “อีผิน  มึงทำสำเร็จหรือเปล่า” 

            “ฮึก ! …..

            “โอ๊ย ! มึงจะร้องไห้ทำไมวะอีผิน  เดี๋ยวกูก็ถีบให้…!!  ยังไม่ทันที่การะเกดจะเอากระโถนด้านข้างมาเขวี้ยงใส่อีผิน  พลันเสียงของท่านหมื่นสุนทรเทวาก็ดังแทรกขัดจังหวะนางเสียก่อน  อีผินแลอีแย้มรีบนั่งพับเพียบเรียบร้อยในทันทีที่ท่านหมื่นเดินมาประจันหน้ากับการะเกด

            “อะไรสำเร็จลือ  แม่การะเกด”  แววตาสงสัยใคร่รู้ของท่านหมื่นทำให้การะเกดประหม่าแต่ก็ได้แต่ครู่เดียวเท่านั้น  “เอะอะโวยวายเสียงดังจนพวกบ่าวไพร่มันเอาไปนินทากันแล้วกระมัง”

            “เปล่านี่เจ้าคะคุณพี่  น้องแค่ดุอีผินที่ทำงานไม่ได้เรื่องแค่นั้นเอง”

            “ข้าว่ามิใช่ดอกแม่การะเกด  ตอบมาเมื่อคืนออเจ้าไปเล่นน้ำกับนังผินนังแย้มจนตะคริวกินขาลือ”

            ตะคริวกินขา ! ใครเป็นคนบอกพี่หมื่นวะว่ากูตะคริวกินขา  กูว่ายน้ำเป็นที่ไหน วิปราศนัก !

          เอ๊ะ ! ลือจะเป็นอีผินอีแย้ม  แต่ก็ไม่น่าใช่

            เอาวะ ! เลยตามเลยไปก่อนพี่หมื่นคงไม่สงสัยกระมัง

          “ใช่เจ้าค่ะคุณพี่พอดีน้องอยากว่ายน้ำเลยให้นังผินนังแย้มช่วยสอนข้าน่ะเจ้าค่ะ”  โกหกเต็มปากเลยกูเอ๊ย ! พี่หมื่นจักสงสัยไหมวะ

          “จริงลือนังผินนังแย้ม  แม่นายของเองอยากว่ายน้ำเลยให้พวกเองช่วยสอนงั้นลือ”  สายตาดุของท่านหมื่นสุนทรเทวาปรายไปทางบ่าวสองตนที่นั่งพับเพียบก้มหน้า  พร้อมกับมองหน้ากันอย่างมีพิรุธ  การะเกดเห็นเช่นนั้นจึงเร่งให้นังผินนังแย้มรีบตอบ

            “ก็เองสองคนช่วยสอนข้าว่ายน้ำไงนังผินนังแย้ม  จำไม่ได้ลือ  ทำเป็นความจำสั้นเป็นปลาทองไปได้”

            “ข้าถามออเจ้าลือแม่การะเกด?  หมื่นสุนทรเทวาปรายตาไปยังการะเกดจนนางต้องก้มหน้าลง

            “เปล่าเจ้าค่ะคุณพี่”

            “เอ่อใช่เจ้าค่ะท่านข้ากับอีแย้มช่วยกันสอนแม่นายว่ายน้ำเจ้าค่ะ”

            “แล้วใยไม่กลับมาด้วยกันเล่า  ปล่อยให้ออกหลวงสรศักดิ์อุ้มแม่นายเองมาส่งถึงเรือนข้าเชียวรึ  มันน่าโบยให้หลังลายนัก !

            …!!!  นังบ่าวสองคนตาเบิกโพลงพร้อมกับมองไปที่แม่นายของตนที่นั่งอยู่เหนือหัว  การะเกดเองก็ไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนอุ้มมาส่ง  จำได้ลางทีว่าไอ้ออกหลวงมันต่อยท้องแล้วก็สลบไปเลย

            ไอ้ออกหลวงมันพูดอะไรกับพี่หมื่นกูบ้างวะ  ไม่ได้  จักให้พี่หมื่นสงสัยไม่ได้ว่าเมื่อคืนไปล่มเรืออีจันทร์วาดมา

            “แม่การะเกดมีอะไรจักพูดกับข้าลือไม่”

            พี่หมื่นนี่ก็กดดันกูได้กดดันกูดี ! ได้เป็นผัวจะขาดใจตายเพราะโดนกดดันเสียกระมัง

            “ก็ตามนั้นล่ะเจ้าค่ะคุณพี่  ข้าตะคริวกินขาเลยจมน้ำสลบไปน่ะเจ้าค่ะ”  การะเกดปรายยิ้มพราวเสน่ห์เหมือนที่ชอบทำกับท่านหมื่นสุนทรเทวาเป็นประจำทุกครั้งที่มีความผิดแต่บอกไม่ได้  แลคราวนี้ก็เช่นเดียวกันที่นางทำผิดแต่ไม่มีทางเสียหรอกที่นางจะยอมรับ  ยอมรับก็โง่สิ ! ข้าไม่ได้วิปราศน่ะโว้ย

            “งั้นก็แล้วไป  อย่าให้ข้าต้องสืบรู้เองว่าออเจ้าไปกระทำการอันใดผิดร้ายแรงมา  ข้าจักให้บ่าวโบยไม่ยั้ง”

            ท่านหมื่นสุนทรเทวาเดินจากไป  เหลือเพียงแต่คนตัวเล็กที่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องอะไรบางอย่างที่จำได้เรือนลางเสียเหลือเกิน 

            “อีผินตกลงแล้วมึงล่มเรืออีจันทร์วาดได้หรือไม่” 

            “เจ้าค่ะแต่แม่หญิงจันทร์วาดไม่เป็นกระไรเลยเจ้าค่ะแม่นาย”

            “อะไรวะอีผิน !

            โครม !!

            สองขาหน้าคู่ถีบอีผินกลิ้งดังโครม ! ใหญ่จนได้ยินไปถึงข้างล่างใต้ถุน  อีผินรีบนั่งก้มกราบขอขมาแม่นายมันยกใหญ่ถึงสิ่งที่กระทำไปไม่สำเร็จ  “บ่าวขอโทษเจ้าค่ะแม่นาย  บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ”

            “แม่นายเจ้าขาอย่าทำกระไรอีผินว๊าย !

            โครม !

            “พวกมึงมานี่กับกูเดี๋ยวนี้ !!

 

 

 

            คนตัวเล็กที่แรงเยอะเทียบเท่ากับคนสองคนลากนังบ่าวสองตัวมาตรงริมคลองที่เรือของแม่หญิงจันทร์วาดต้องผ่าน  พร้อมกับถีบยันโครมนังผินนังแย้มอย่างไม่ใยดีว่าบ่าวสองตนจะจงรักภักดีแค่ไหนแต่แม่นายมันมิเคยแล

            อีบ่าวโง่  ! โง่ ! โง่ ! โง่ ! นัก

            “พวกมึง ! เพราะพวกมึงอีผินอีแย้ม กูจักฆ่ามันได้อยู่แล้วเชียว”  การะเกดชี้หน้านังบ่าวสองตนเหมือนพวกมันผิดนักหนา  “กูจะกำจัดหอกข้างแคร่ได้อยู่แล้ว ! ทำไมพวกมึงถึงได้โง่นักนะ”

            “แม่นายเจ้าขาบ่าวไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก”

            “ใช่เจ้าค่ะแม่นาย  อีผินมันไม่ได้อยากทำตั้งแต่แรก  แม่นายอย่าดุด่าว่ามันเลยนะเจ้าคะ”

            “พวกมึงสองตัวเป็นบ่าวกู ! กูจักใช้ให้พวกมึงไปตายก็ได้ อีผินอีแย้ม !!

            โครม ! โครม !

            “พวกมึงสองตัวไปให้ไกล ๆ หน้ากูประเดี๋ยวนี้ ! ไป๊ !  คนตัวเล็กชี้หน้าบ่าวสองตนและไล่ให้รีบไปไกล ๆ เมื่ออีผินอีแย้มไปไกลจากกงนี้แล้ว  น้ำตาที่เก็บไว้มานานก็พลันไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตก

            ฮึก ! ทำไมวะ ! ทำไมอีผินอีแย้มถึงทำไม่สำเร็จ  ทำไมอีจันทร์วาดมันไม่ตาย ทำไม !

          “ฮึก! ฮือทำไมวะ ! ทำไม!!!

            หากอีจันทร์วาดตายพี่หมื่นก็จักได้ตกเป็นของนางอย่างไม่มีข้อกังขา  แต่นี่กระไร  มันยังมีชีวิตอยู่นั่นก็หมายความว่าพี่หมื่นไม่มีวันชายตาแลเธออีกต่อไปแล้ว

            ความรักที่พี่หมื่นจะมอบให้แม่การะเกดแม้เพียงน้อยนิดยังเป็นไปมิได้เลย  มันไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว  ไม่มีวัน ! 

            “ข้าจักทำยังไงให้คุณพี่มารักข้าล่ะอีผินอีแย้ม ! อีบ่าวโง่”

 

 

 พลบค่ำที่บ้านออกพระเพทราชา

            “พ่อเดื่อ  นี่ไปทำอีท่าไหนถึงสะโพกเขียวช้ำได้ถึงเพียงนี้  ข้าเห็นเจ้าประมวยกับบ่าวในเรือนยังไม่ขนาดนี้น่ะ”  ออกพระเพทราชาทักสะโพกที่เขียวช้ำของลูกชายหลังจากไปประมวยเพิ่งเสร็จกลับมา  มันเขียวช้ำมากผิดปกติกว่าที่เคยเป็น  “ไปฝนไพรมาให้พ่อเดื่อหน่อยไปนังเมี่ยง ลูกข้าสะโพกเขียวช้ำไปหมดแล้ว”

            “เจ้าค่ะท่าน”

           

            ออกหลวงสรศักดิ์นั่งลงตรงตั่งนั่งด้านข้างผู้เป็นพระบิดา  พลันมองสะโพกของตนที่เขียวช้ำอย่างที่ว่าเอาไว้จริง ๆ

            แม่การะเกด  ออเจ้านี่แสบใช่เล่น ประคราวหน้ากูจะไม่ปล่อยไว้แน่คอยดูเถอะ

            “ทีนี้จะบอกพ่อได้หรือยังว่าใครทำให้เจ้าเป็นอย่างนั้น  ครั้นจะเป็นพวกบ่าวที่ประมวยกันก็ไม่น่าจะใช่เพราะมันไม่เคยมีจนกระทั่งเมื่อวานที่เจ้าไปเรือนหมื่นสุนทรเทวา”

            ออกพระเพทราชาช่างสังเกตสังกา  ว่าลูกชายหัวดื้อของตนนั้นมีอะไรผิดแผกไปจากเดิม  รอยแผลจากการชกมวยไม่เคยมีมาให้เห็นจนกระทั่งวันนี้

            “แม่การะเกดทำข้าขอรับท่านพ่อ”

            “แม่การะเกด?  ใยเจ้ากล่าวหานางแบบนั้น  นางเป็นแค่ผู้หญิงนะพ่อเดื่อ”

            “เพราะเป็นแค่ผู้หญิงไงท่านพ่อ  ถึงได้ทำข้าเขียวช้ำแบบนี้”  ออกหลวงสรศักดิ์ขยับมุมปากนิด ๆ เป็นเชิงโมโหพร้อมปรายหน้าไปทางอื่น  “ร้ายกาจยิ่งกว่านางมารชัด ๆ ! คำพูดและการกระทำชั่วช้าสามารไม่มีใครเหมือน”

            “เอ๊ะพ่อเดื่อ ! ใยเจ้าพูดเช่นนั้น  หากบ่าวไพร่มันได้ยินมันจะนินทาเอาได้หนา  ครั้นจะได้ยินไปถึงหูเรือนออกยาโหราธิปดีเข้าจักทำอย่างไร”

            “นางเป็นคนร้ายกาจนักท่านพ่อ  ข้าเห็น 

            เกือบแล้วกู  เกือบจะหลุดปากแล้วเชียว

            “เห็นกระไรพ่อเดื่อ”

            “เปล่าท่านพ่อ  ข้าขอไปอาบน้ำก่อน  เหนียวตัวไปหมด”

            “อ้าว ! อะไรของมันวะไอ้ลูกคนนี้”

 

 


            ออกหลวงสรศักดิ์รีบเดินจ้ำอ้าวไปยังท่าน้ำเพื่อจะอาบน้ำขัดขี้ไคลให้สะอาด  เพราะเหนียวตัวจากการไปประมวยกับพวกบ่าวในเรือนเกือบทั้งวัน  ออกหลวงสรศักดิ์เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงทั้งอโยธยาอยากจะได้เป็นผัวกันทั่วทั้งพระนคร  ยิ่งรู้ว่าเป็นมวยและมีอำนาจมากเช่นนี้  หญิงใดเล่าจักไม่อยากเป็นเมียท่าน เป็นได้แค่เมียเล็กเมียน้อยก็สมเกียรตินักหนาแล  แต่คงมิใช่กับแม่การะเกดหัวดื้อนางนั้นแน่นอน

            “สะโพกกูเขียวช้ำขนาดนี้เลยลือวะ ! มันน่าโมโหนัก”  ออกหลวงสรศักดิ์มองสะโพกตัวเองไปสบถไปเหมือนกับเด็ก ๆ หากพระเพทราชาไม่ทักก็คงไม่เห็นว่ามันเขียวช้ำน่ากลัวขนาดนี้

            “อ้ายออกหลวง ! มึง !

            “เฮ้ย ! แม่การะเกด”  ออกหลวงสรศักดิ์ตาเบิกโพลงเมื่อมองเห็นแม่การะเกดเดินเข้ามาประจันหน้า ใบหน้าโกรธแค้นเหมือนกับอยากจะฆ่าให้ตายเสียอย่างนั้น

            “มึงทำให้แผนล่มเรืออีจันทร์วาดกูไม่สำเร็จ  เพราะมึง !  การะเกดถีบเข้าให้ที่สะโพกของคนตัวสูงดังผลั่ก ! ซ้ำเข้าไปที่รอยเก่าให้มันยิ่งเขียวช้ำกว่าเดิม  “และนี่ที่มึงต่อยท้องกู !

            ผลั่ก !

            “โอ๊ย! แม่การะเกดออเจ้ากำเริบมากไปแล้วหนา”

            “กูฆ่ามึงได้กูฆ่าไปแล้วไอ้ออกหลวง  มึงเข้ามาเสือกเรื่องของกู กูจักฆ่ามึง !

            “อย่า ! แม่การะเกด อย่า”

            “คุณพี่เจ้าคะ  เป็นกระไรเจ้าคะคุณพี่ !

            “เฮือก ! แม่การะเกด” 

            “แม่การะเกด? ใครเจ้าคะคุณพี่เดื่อ”  แก้วตาซึ่งเป็นเมียเก็บของออกหลวงสรศักดิ์รีบลุกขึ้นมาดูอาการของผัวตัวเองว่าเป็นกระไร  ทำไมถึงได้เหงื่อแตกพลั่กเช่นนี้  แลยังเอ่ยถึงชื่อของหญิงอื่นอีก  ออกหลวงสรศักดิ์เพียงแค่มองหน้าแก้วตาแลไม่ได้พูดกระไรออกมา  เพียงแค่ล้มตัวลงนอนอย่างเก่าพลันคิดถึงใบหน้าโกรธแค้นของแม่การะเกดในฝันเมื่อครู่  ช่างน่าขนลุกนักหนา

           ออเจ้านี่ท่าจะร้ายใช่เล่น  ตามมาหลอกหลอนกูถึงในฝันเลยรึ ช่างร้ายกาจนัก !

            “อะไรของคุณพี่นะ  ข้านี่ งง มากเลยเจ้าค่ะ”


จบบท 1 แล้วนะคะออเจ้า ไอ้ประโยคสุดท้ายจงใจเล่นมุกนะคะ ที่เป็นประโยค คำว่า งง ของแก้วตา เชื่อว่าคำนี้ในสมัยอยุธยายังมิมีเจ้าค่ะ แต่เสริมเติมแต่งเพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านให้สนุกขึ้นนะเจ้าคะ 
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะออเจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #55 viptop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 02:20
    นึกว่ามาเอง55
    #55
    0
  2. #12 Suthasinee Lamoh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 10:57
    ฝันถึงกันเลยที่เดียว55555​ สนุกมากรออยู่นะเจ้าค่ะไรท์​ สู้สู้
    #12
    1
    • #12-1 I am giftza(จากตอนที่ 2)
      27 พฤษภาคม 2561 / 22:58
      ขอบคุณมากเลยเจ้าค่ะ ^O^
      #12-1
  3. #11 napapon_para (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:32
    5555ตามมาถึงในฝันอะร้ายจริงแม่การะเกด
    #11
    0
  4. #9 Kiyomi77 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    รอนะเจ้าคะ
    #9
    0
  5. #8 NamwarnPhatson (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    ลุ้นๆว่าคุณพี่จะทำยังไงต่อไปปปป รอน่าาา
    #8
    1
    • #8-1 I am giftza(จากตอนที่ 2)
      25 พฤษภาคม 2561 / 18:04
      ขอบคุณมากเลยจ้า
      #8-1