ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 ประหน้าอีกคราแลสำรับเย็นแสนอร่อยกับบทกลอนอันแสนแสบทรวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    27 พ.ค. 61


บทที่  ประหน้าอีกคราแลสำรับเย็นแสนอร่อยกับบทกลอนอันแสนแสบทรวง

            หากจะมีหญิงใดในพระนครนี้งามกว่าแม่หญิงการะเกดเกรงว่าจักมิมีผู้ใดหาเปรียบ แม่การะเกดเป็นพวกรักสวยรักงามมาตั้งแต่อ้อนแต่เอาะ  คุณหญิงแม่ของนางคอยบอกเสมอว่าความงามจักเป็นเกราะกำบังภัยอันตรายต่าง ๆ ได้ดีแม้นแต่เจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่ก็ต้องยอมสยบให้กับความงามของหญิงที่มีหน้าตาเป็นอาวุธ  คำคำนี้ยังตราตรึงอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจมิเสื่อมคลาย 

            “อีแย้ม  หยิบโถแป้งให้กูที”

            “เจ้าค่ะแม่นาย”  อีแย้มจัดการหยิบโถแป้งให้กับแม่นายของมันอย่างว่องไว  ตามมาด้วยสีชาดทาปากสีแดงตามแบบฉบับของแม่หญิงการะเกดที่มักจะทาสีนี้เสมอเมื่อครั้นจะออกงานหรือแม้กระทั่งอยู่บนเรือน  เพราะต้องสวยทุกวันเพื่อให้พี่หมื่นคอยชายตาแลมอง

            ถ้ากูมิสวยพี่หมื่นก็มิมองกูสิวะ ! อีจันทร์วาดมันสวยมากกว่ากูกงไหนกัน

            “แม่นายแต่งตัวสวยเช่นนี้จะไปไหนรึเจ้าคะ”  อีแย้มเอ่ยปากอย่างเกรง ๆ เพราะกลัวจักโดนลูกถีบของนางเข้าให้อีก  เมื่อวานมันโดนไปสองทียังเจ็บมิหาย  ซึ่งอีผินก็คงจักเป็นเช่นเดียวกัน

            “กูก็แต่งของกูเช่นนี้ทุกวัน  มึงมีกระไรรึอีแย้ม ! รึอยากโดนกูตบอีก ปากดีนักนะมึง !

            “เปล่านะเจ้าคะแม่นาย  บ่าวแค่ถาม”

            “ไม่ต้องเสือก ! มันเรื่องของกู !  คนตัวเล็กลุกขึ้นพรวดพราดจัดแจงการแต่งตัวลวก ๆ แบบขอไปที  สำรับเย็นทั้งทีก็ต้องสวยถูกตาต้องใจพี่หมื่นผู้เดียวสิ  อีพวกนี้ก็ถามแปลก  เห็นกูเป็นหญิงงามเมืองรึที่จะเที่ยวชม้อยชม้ายชายตามองชายอื่นไปทั่ว

            “สำรับเย็นเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะแม่หญิงการะเกด !  มิต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเสียงอีปริก  บ่าวของคุณหญิงจำปาที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับนางตั้งแต่จากมาจากเมืองสองแคว  อีนี่ปากอัปมงคลกับนางหลายคราจนไม่เป็นอันทำอะไร  พอเจอมันอยู่ผู้เดียวก็เข้าไปตบมันกงนั้นแล ! อีบ่าวไม่เจียมกะลาหัว  อยากตั้งตนเป็นศัตรูก็หาได้ขัดแย้งไม่ ! แม่การะเกดผู้นี้มิได้สิ้นไร้ไม้ตอกหนา  ถึงได้ยอมให้พวกมันมาดูถูกดูแคลนถึงเพียงนี้

            “กระแทกเสียงเข้าไปเถอะอีปริก ! ระวังจักไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาจากคอเองอีกหนา”  คนตัวเล็กปรายยิ้มเยาะเย้ยใส่อีปริกผู้มีสันดานปากมากชอบกัดชาวบ้านไปทั่วอย่างสะใจ 

            หมับ !

            “โอ๊ยแม่หญิงบ่าวเจ็บนะเจ้าคะ” 

            หนังหัวของอีปริกถูกการะเกดจิกขึ้นมาจนเส้นผมตึงหนังหัว  เป็นใครก็ต้องบอกว่าเจ็บด้วยกันทั้งนั้น  โทษฐานที่มันปากมากก็ต้องเจอดีแบบนี้

            “ปากแบบนี้มันหน้าเอาตีนยัดปากนักอีพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้กูตบตายมาหลายรายแล้วหนา”

           

            “ทำหน้าเคียดแค้นชิงชังกูไปเถอะ! หากกูได้ขึ้นเป็นเมียพี่หมื่นเมื่อใดกูจักเฉดหัวพวกมึงไปให้หมด  จำคำกูไว้อีปริก !

            การะเกดสะบัดมือที่จิกหนังหัวอีปริกออกอย่างแรง  แรงพอจักทำให้อีปริกปากสว่างขึ้นมาจนนางแลอีผินอีแย้มต้องหันไปถลึงตาใส่

            “แม่หญิงการะเกดไปล่มเรือแม่หญิงจันทร์วาดมาใช่รึไม่เจ้าคะ ! บ่าวรู้บ่าวเห็นนะ”

            “สู่รู้ ! อีบ่าวสถุน”

            เพี๊ยะ !

            ใบหน้าของอีปริกแทบจักแดงด้วยฝ่ามือของแม่หญิงการะเกด  นางโมโหจนเลือดขึ้นหน้าหมายจักตามไปกระชากหัวมันมาอีกก็เป็นอันต้องหยุดไป 

            “แม่การะเกด ! พอได้แล้ว ! 

            “คุณพี่ !  การะเกดยั้งมือที่จักตบอีปริกลงแล้วทำท่าสงบเสงี่ยมเจียมตัวเหมือนมิมีกระไรเกิดขึ้น  อีปริกรีบถ่อสังขารของตนไปด้านหลังท่านหมื่นสุนทรเทวาแทบจักทันทีที่ทำได้

            อีบ่าวสู่รู้ ! อีเสือกไม่เข้าเรื่อง ! มึงได้เห็นดีกับกูแน่

            กูอยู่ของกูดี ๆ ดันหาเรื่องมาให้กู  มึงต้องไม่ตายดีแน่อีปริก ! อีบ่าวจัญไร อีชั้นต่ำ !

            “ออเจ้าตบบ่าวในเรือนอีกแล้วหนาแม่การะเกด  จักให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งว่าทำแบบนี้มันมิถูกต้อง”

            “คุณพี่เจ้าคะ ก็อีบ่าวนี่มัน…!

            อีปริกทำหน้าเหมือนจะบอกว่ามันจักบอกเรื่องที่การะเกดไปล่มเรือแม่หญิงจันทร์วาดให้ท่านหมื่นสุนทรเทวารู้  นางจึงหยุดปากไว้เพียงเท่านั้นแลเอ่ยเฉไฉไปเรื่องอื่นแทน  “มันกำเริบกับน้องตั้งแต่คราแรกที่มาที่นี่  จักให้ข้าทำอย่างไรรึเจ้าคะคุณพี่ ! มันเป็นแค่บ่าว”

            “หากออเจ้าทำตัวดีจริง  บ่าวในเรือนคงมิพานเกลียดขี้หน้าออเจ้ามากถึงเพียงนี้หรอกหนาแม่การะเกด”

            “คุณพี่จักบอกว่าข้าผิดอย่างนั้นรึเจ้าคะ”

            “เรื่องนี้มิต้องมีผู้ใดมาบอกออเจ้าคงรู้ตัวเองดีกว่าใคร”

            ดี ! กูรู้ซึ้งแล้วกับคำพูดของพี่หมื่น  กูมันมิเคยมีด้านดีให้กับใครเลยจริง ๆ

            “งั้นข้าขอไม่รับสำรับเย็นนี้นะเจ้าคะคุณพี่  ข้ามิหิวแล้ว”

            “ออเจ้าต้องไปหนาแม่การะเกด  หากออเจ้ามิออกไปเขาจะพานว่าเอาได้หนาว่าขลุกตัวอยู่แต่ในเรือนขี้เกียจตัวเป็นขนไม่ออกไปต้อนรับแขก”

            “แขก?  ใครมารึเจ้าคะคุณพี่”

            “ออกพระเพทราชาแล

           

            “ออกหลวงสรศักดิ์”


            มีใครเคยบอกเอาไว้ลือไม่ว่าแม่หญิงการะเกดมิเคยชายตาแลชายอื่นใดนอกจากหมื่นสุนทรเทวา  ใช่ ! เป็นเช่นนั้น  แม้แต่ออกหลวงสรศักดิ์ที่หญิงในพระนครต่างอยากจักได้เป็นผัวกันนักหนา  แม่การะเกดยังมิเหลียวแลเลย  กลับเป็นออกหลวงสรศักดิ์เสียเองที่ชม้อยชม้ายชายตาแลแม่การะเกดตาเป็นมันแบบมีเลศนัยน์  ไม่โจ่งแจ้งแต่ก็มิใช่ว่าจะมิรู้เลยว่าออกหลวงสรศักดิ์กำลังกระทำสิ่งใดอยู่จนออกพระเพทราชาต้องใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเจ้าตัวจนรู้สึก

            “โอ๊ยท่านพ่อ! ข้าเจ็บนะขอรับ”

            “เองก็กินข้าวแลมองจานข้าวไปสิวะ ! จักไปมองคู่หมายของท่านหมื่นแบบนั้นมันมิงามหนา”

            “ก็แม่การะเกดงามขนาดนี้เป็นใครจักมิมองเล่าท่านพ่อ  ท่านเองยังมองนางเลยมิใช่รึ”

            “เอ๊ะพ่อเดื่อ ! วาจาสามหาว”

            “สำรับเย็นวันนี้อร่อยดีไหมท่านออกพระเพทราชา”  ออกยาโหราธิปดีที่มองสองพ่อลูกนั่งกระซิบกระซาบกันอยู่สักพักเอ่ยปากเรียกให้หันมาสนใจตน  เพราะเกรงว่ามันจะมิงามหากสองพ่อลูกยังคงมองแม่การะเกดตาเป็นมันเช่นนี้  “นังสาลี่มันทำกับข้าวเก่งอยู่มากโข  อร่อยถูกปากกันถ้วนหน้า ฮะ ฮะ !

            “นี่แม่การะเกดเป็นคู่หมายของหมื่นสุนทรเทวาหนาท่านออกพระเพทราชา  ท่านออกหลวงสรศักดิ์”

            “ขอรับท่านงามสมกับที่ร่ำลือจริง ๆ หนาแม่การะเกด”

            “จักได้แต่งรึเปล่าหนอ  ปากร้ายเช่นนี้แม่การะเกด”  ออกหลวงสรศักดิ์แกล้งเปรยขึ้นมาลอย ๆ แต่นั่นกลับทำให้แม่การะเกดหน้าเสียไปเลย  “จริงไหมท่านหมื่น  ข้าพูดผิดรึเปล่าเล่า ฮะ ฮะ !

              หมื่นสุนทรเทวาพยายามจักกลั้นหัวเราะ  แต่ก็ยังเล็ดรอดออกมาได้จนแม่การะเกดได้ยิน  นางจึงหมดความอดทนย้อนกลับไปอย่างเจ็บแสบมิแพ้กัน

            “โบราณกล่าวไว้ว่าอย่ายื่นจมูกเข้ามาในเรื่องที่มิเป็นของตนเอง  คุณลุงเจ้าคะข้าอยากรู้ว่าตอนนี้ออกหลวงสรศักดิ์กำลังทำอย่างที่ข้ากล่าวไว้รึเปล่าเจ้าคะ”  แม่การะเกดฉลาดหาพวก  ยิ้มหวานแล  หันไปยังท่านออกยาโหราธิปดีเพื่อขอความคิดเห็น

            “เอ่อลุงมิขอออกความเห็นแล้วกันนะแม่การะเกด ฮะ ฮะ !

            คุณลุงนี่ไม่เข้าข้างข้าบ้างเลยนะเจ้าคะ ข้าหาทางกระแหนะกระแหนะกระแหนไอ้ออกหลวงด้วยวิธีอื่นก็ได้เจ้าค่ะ !

          โทษฐานที่มันพูดมากจนทำให้พี่หมื่นต้องหัวเราะข้า

            “แม่การะเกด สำรวมวาจาหน่อยก็ดีหนาออเจ้า”  คุณหญิงจำปาที่นั่งฟังอยู่ถึงกับต้องเอ็ด  เพราะรู้ดีว่าคำโบราณที่นางได้กล่าวนั้นแปลว่ากระไร 

            “เจ้าค่ะคุณป้าแต่ข้าอยากจักแต่งกลอนให้กับออกหลวงสรศักดิ์ซักหนึ่งกลอนได้รึเปล่าเจ้าคะ  ข้าเห็นหน้าท่านข้าก็นึกอยากแต่งกลอนขึ้นมาทันทีเลยเจ้าค่ะ”

           

            “บรรยากาศในการกินจักได้ไม่น่าเบื่อไงเจ้าคะ ^O^

           

            ออกหลวงสรศักดิ์มองหน้าแม่การะเกดอย่างสงสัย  พลางมองไปยังออกพระเพทราชาด้วยเช่นเดียวกัน  แม่การะเกดยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ก่อนจักเอ่ยกลอนถึงออกหลวงสรศักด์อย่างไพเราะ

            มึงได้หน้าหงายตึงลงจานข้าวแน่อ้ายออกหลวง

            “อันตัวท่าน  มีนามว่า  หลวงศรศักดิ์”

           

            “ผู้คนทัก  นั้นหนา  ให้หนาหู

           

            “ว่าเก่งได้  ทั้งมวยไทย  ทั้งทันดู”

           

            “แต่นั้นหนา  มิน่า  สนใจเอย”

            …!  ออกหลวงสรศักดิ์ชักเลือดขึ้นหน้า  แต่ก็ยังมิวายยังอยากฟังกลอนด่าจากแม่การะเกดให้จบ (เอ๊ะยังไง)

            “ท่านออกหลวง  สมญานาม  นั้นยิ่งใหญ่”

           

            “แต่นั้นไซร้  ชอบกงการ  แลปากจัด”

           

            “ถึงอำนาจ  บาตรใหญ่  ผู้คนทัก”

           

            “กลับว่างมาด  ยื่นจมูก  เข้ามาเอย”

            “หยุดได้แล้วแม่การะเกด ! ออเจ้ากำเริบเสิบสานมากไปแล้วหนา”  ออกหลวงสรศักดิ์มิทนอีกต่อไป  ชี้หน้าว่าแม่การะเกดอีกคราใหญ่  “ข้าสั่งให้ออเจ้าโดนโบยร้อยทียังได้ ! ข้าปากจัดดังเจ้าว่าและข้ามีอำนาจมากกว่าที่ออเจ้าคิด”

            “รึเจ้าคะ  งั้นท่านก็มิควรยื่นจมูกเข้ามาในกิจธุระของผู้อื่นในเหตุที่มิสมควร”

            “แม่การะเกด ! หยุดวาจาน่าเกลียดน่าชังนั่นได้แล้วหนา”

            ครานี้เป็นท่านหมื่นสุนทรเทวาที่ห้ามปรามแม่การะเกดให้หยุดพูดจาให้ร้ายออกหลวงสรศักดิ์  ส่วนออกยาโหราธิปดีและออกพระเพทราชายังคงนั่งนิ่งค้างกับคำกลอนที่แม่การะเกดได้พ่นออกมาเมื่อครู่อยู่จึงยังมิได้เอะอะโวยวายกระไรออกมา

            คิดว่ากูจักยอมรึไอ้ออกหลวง  มึงรู้จักกูน้อยไป ! สู่รู้เหมือนอีปริกมิมีผิด

            “คุณลุงเจ้าขาช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ  ท่านออกหลวงสรศักดิ์จักทำร้ายข้า”  การะเกดหาที่พึ่งแลเข้าไปหลบหลังท่านออกยาโหราธิปดี 

            “จำไว้หนาแม่การะเกดหากออเจ้าได้ประหน้ากับข้าอีกคราข้าจักมิเกรงใจ !

           

            “อย่าหาว่าข้ามิเตือนก็แล้วกัน”

 

            “กูทำผิดนักรึอีผินอีแย้ม  ก็อ้ายออกหลวงนั่นมันว่าร้ายกูก่อน”  หลังจากเสร็จจากสำรับเย็นแลออกหลวงพระเพทราชา  ออกหลวงสรศักดิ์กลับไปแล้ว  นางจึงถามอีผินอีแย้มถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่นางได้กระทำลงไป  แววตามิได้สำนึกผิดกระไรนักหนาเลยด้วยซ้ำ  “คุณพี่นี่ก็กระไร  ทำไมมิเข้าข้างข้าบ้างเลย”

            “ออกหลวงสรศักดิ์เป็นผู้มีอำนาจมากนะเจ้าคะแม่นาย  หากทำให้กริ้วขึ้นมาล่ะก็อาจจักสั่งให้แม่นายโดนโบยร้อยทียังได้เลยเจ้าค่ะ  ด้วยความที่มียศถาบรรดาศักดิ์ใหญ่โตอาจจักทำให้เดือดร้อนกันได้เจ้าค่ะแม่นาย”  อีแย้มกล่าวยาวยืด  เพราะแม่นายของมันมิเคยรู้มาก่อนว่าออกหลวงสรศักดิ์ตำแหน่งใหญ่โตเพียงไร  ก็เพียงแค่พูดไปตามความคิดเท่านั้น  ในเมื่อออกหลวงสรศักดิ์ปากร้ายกับนางก่อน  นางเองก็สมควรแล้วที่จักโต้กลับ  เป็นอันว่าหายกัน  “หากท่านมิเกรงใจท่านออกยาโหราธิปดี  แม่นายอาจจักโดนสั่งโบยไปแล้วก็ได้กระมังเจ้าคะ”

            “พูดไปเรื่อยน่ะอีแย้ม  อ้ายออกหลวงนั่นมันมีดีแค่ทำให้ผู้คนเกรงกลัวมันก็เท่านั้น  คิดว่าข้าจักกลัวมันรึ  ยังห่างไกลนัก”  การะเกดพูดไปใช้มือลูบปอยผมตัวเองไป  พลันมองร่างของตนเองในคันฉ่อง (กระจก)  ไปพลาง  งามขนาดนี้พี่หมื่นยังมิคิดจักออกเรือนกับกูเลยหนา  กลับเป็นอีจันทร์วาดกระมังที่พี่หมื่นอยากจักออกเรือนด้วยจนตัวสั่น

            นึกแล้วการะเกดก็แค้นไม่หายที่มิอาจล่มเรืออีจันทร์วาดได้สำเร็จ  คราวหน้าหากมันมาหาพี่หมื่นอีกล่ะก็  จักล่มให้มันตายกันทั้งเรือเลยคอยดู !

 

กลอนอาจจะแต่งไม่คล้องเท่าไหร่ เพราะคิดเอง 555 แม่การะเกดปากร้ายจริง 

แต่งเองอินเอง เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเจอกันใหม่นะเจ้าคะ

แม่นายของไรต์ 555 หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ พยายามแต่งให้ไม่มีคำผิดน้อยที่สุด  ดูแล้วดูอีกจนตาแฉะ ยังไงคอยติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะเจ้าคะออเจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #24 Kim Teaoh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:48
    ชอบกฃอนอะ55555
    #24
    1
    • #24-1 I am giftza(จากตอนที่ 3)
      1 มิถุนายน 2561 / 23:02
      ขอบคุณมากจ้า แต่งแบบไม่มีสัมผัสกระไรเลยเจ้าค่ะ 5555
      #24-1
  2. #23 Kim Teaoh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:48
    ชอบกฃอนอะ555
    #23
    0
  3. #17 Suthasinee Lamoh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:10
    สู้สู้นะค่ะไรท์​ รออยู่น้า
    #17
    1