ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 1 : บทนำ (ข้าคนเดียวที่รู้เรื่อง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    26 พ.ค. 61



บทนำ (ข้าคนเดียวที่รู้เรื่อง)

            หากจะมีใครคิดร้ายต่อแม่หญิงจันทร์วาด  ก็คงจะมีแต่การะเกดคนเดียว  เพราะไม่ว่าเมื่อใดที่เห็นหน้ามันพานจะทำให้โมโหอยู่ร่ำไป  มันมิรู้รึว่าพี่หมื่นมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้วก็คือแม่หญิงการะเกด  มาชม้อยชม้ายชายตาทำประหนึ่งว่าอยากจะเป็นเมียพี่หมื่นเสียนักหนา  หากการะเกดผู้นี้มิได้พี่หมื่นเป็นคู่หมายก็อย่าคิดว่าใครจะได้ไป   

            วันนี้แลอิจันทร์วาด  มึงจะได้รู้ฤทธ์เดชของกู  ว่ามึงไม่ควรมาเล่นกับไฟ !  หากกูจักต้องมีบาปกรรมติดตัวกูก็จักขอทำกับมึงแค่ผู้เดียว

            “อีผิน ! มึงไปล่มเรืออีจันทร์วาดให้กู ! 

            “แม่นายเจ้าขาอย่าทำเลยนะเจ้าคะ  มันบาป”

            “เอ๊ะอีนี่ ! จะไปดี ๆ หรือจะให้กูถีบมึงลงคลอง  จะบาปก็บาปด้วยกันทั้งหมดละวะ ! มึงจะกลัวกระไร”  การะเกดผลักอีผินไปข้างหน้าเพื่อที่จะให้มันทำกิจธุระฆ่าอีจันทร์วาดให้เสร็จ ๆ ไป  อีแย้มที่ยืนอยู่ด้านหลังการะเกดได้แต่ร้องห่มร้องไห้อาลัยให้กับชะตากรรมของอีผินที่จะต้องฆ่าคนทั้งที่ไม่เต็มใจ

            “แม่นายเจ้าขาอย่าทำเลย ว๊าย!!

            โครม !! ก่อนที่จะทันได้ห้ามปราม  การะเกดก็เสยลูกเตะใส่อีแย้มก่อนจะทันได้พูดอะไร  การะเกดได้ยินคำห้ามปรามว่า แม่นายเจ้าขา อย่าทำเลยนะเจ้าคะ จนเบื่อแล้ว  เพราะไม่มีใครห้ามได้ทั้งนั้น ! วันนี้อีจันทร์วาดต้องตายสถานเดียว  และพี่หมื่นก็จักต้องตกเป็นของนาง

            อีจันทร์วาด ! มึงต้องตายวันนี้แลเดี๋ยวนี้ !

            อีผินจำต้องยอมทำตามที่แม่นายสั่ง  น้ำตาพลั่งพรูออกมาไม่ขาดสายจนแทบจะขาดใจ  ก่อนจะกระโดดลงแม่น้ำไปเพื่อไปล่มเรือแม่หญิงจันทร์วาด 

            “อีแย้ม ! ไปดูต้นทาง  กูจักคอยดูว่าอีผินมันทำสำเร็จหรือเปล่า”

            “จะเจ้าค่ะแม่นาย”  อีแย้มรีบวิ่งไปดูต้นทาง  ส่วนการะเกดคอยเฝ้าจับตาดูว่าอีผินจักทำสำเร็จหรือไม่  แต่ดูท่าว่าแผนจะไปได้สวย  เรืออีจันทร์วาดมันล่มแล้ว !

            คอยดูเถอะ  พรุ่งนี้จักต้องมีข่าวลือให้แพร่สะพัดว่าอีจันทร์วาดมันตายแล้ว  และกูก็จักได้พี่หมื่นมาครอง  แผนการของกูจักต้องสำเร็จ !

          หมับ !

            มือหนาใหญ่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของการะเกด  นางหันไปตามมือนั้นและก็เงยหน้ามองดูถึงรู้ว่าเป็นใคร  อ้ายออกหลวงสรศักดิ์นี่เอง ! มาจุ้นจ้านอะไรวะ

“เอ๊ะ ! โอ๊ย ปล่อยข้า” 

            “ออเจ้ากำลังกระทำการอันใดฤาแม่หญิงการะเกด”  เสียงทุ้มบ่งบอกถึงอำนาจบารมีเกือบจะทำให้การะเกดเกรงกลัว  แต่นางกลับใจดีสู้เสือตอบกลับไปอย่างไม่กระดากอายในความผิดที่กำลังจะทำ

            “ก็กำลังจะล่มเรืออีจันทร์วาดน่ะสิ ! ถามได้” 

            …!!! 

            “ทีนี้ปล่อยข้าได้หรือยังเจ็บนะโว้ย ! 

            “คิดชั่วแล้วคำพูดยังชั่วตาม  ข้าจักพาออเจ้าไปหาหมื่นสุนทรเทวา  มากับข้าเดี๋ยวนี้ !!  ออกหลวงสรศักดิ์ออกแรงให้มากขึ้นเพื่อจะลากการะเกดไปสารภาพผิด  แต่มีหรือที่นางจะยอม  พลันเท้าเจ้ากรรมก็ง้างขึ้นถีบไปที่สะโพกของออกหลวงสรศักดิ์อย่างแรงจนนางหลุดออกจากพันธนาการได้และหมายจะวิ่งหนีไป  แต่คนตัวสูงกว่ากลับวิ่งตามและคว้าร่างเล็กเอาไว้ได้ทัน

            “โอ๊ย ! ปล่อยกูหนาอ้ายออกหลวง มึงจะมาเสือกอะไรวะ !

            “ไปสารภาพผิดซะ ! โทษหนักจักได้กลายเป็นเบา” 

            “กงการอะไรของมึง ! ปล่อยกูนะโว้ย !  การะเกดแดดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวสูงหมายจะให้คลายออก  แต่มันไม่เป็นผล  ซ้ำยังทำให้เจ็บมากขึ้นไปอีกเพราะออกหลวงสรศักดิ์ออกแรงรัดร่างของคนตัวเล็กให้มากกว่าเดิม

            “ข้าจักให้ออเจ้าสารภาพผิดกับหมื่นสุนทรเทวาเพราะสิ่งที่ออเจ้าทำมันร้ายแรงมากถึงขนาดทำให้คนตาย  ออเจ้าไม่กลัวบาปกรรมรึ”

            “ถ้าจะกลัวบาปกรรมตอนนี้กูจะทำทำไมล่ะวะ ! อีจันทร์วาดมันสมควรตาย ! มันจะมาแย่งพี่หมื่นไปจากกู  จำคำกูไว้อ้ายออกหลวงว่าอีจันทร์วาดมันต้องตาย !

            ผลั่ก !

            สิ้นเสียงของการะเกด  ออกหลวงสรศักดิ์จึงปล่อยหมัดไปที่ท้องของคนตัวเล็ก จนนางสลบไป  นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้วเพื่อให้นางหุบปากซะ !  และจักได้พาไปหาหมื่นสุนทรเทวาเพื่อสารภาพผิดกับสิ่งที่นางได้กระทำลงไป

            “ข้อขอโทษหนาแม่การะเกดแต่ข้าต้องพาออเจ้าไปสารภาพผิด”

            คนตัวสูงมองใบหน้าของคนตัวเล็กในอ้อมกอด  ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง

 

 

            หมื่นสุนทรเทวาทำหน้าตาตื่นเมื่อเห็นออกหลวงสรศักดิ์ผู้เป็นสหายอุ้มร่างของคู่หมายขึ้นมาบนเรือนของตนและวางลงบนตั่งนั่งเพื่อให้นางยืดตัวนอน  ออกหลวงสรศักดิ์เพียงมองหน้าหมื่นสุนทรเทวานิ่ง และถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อคลายความเหนื่อยจากการอุ้มแม่การะเกดด้วยระยะทางที่ไกลมากโข

            “ท่านออกหลวงเหตุใดแม่การะเกดถึงเป็นเช่นนี้” 

            “ข้าไปเจอนางอยู่ที่ริมคลองฝั่งโน้น  ออกหลวงสรศักดิ์พยายามคิดหาคำโกหก  โดยเลี่ยงการบอกหมื่นสุนทรเทวาว่านางกำลังจะไปล่มเรือแม่หญิงจันทร์วาดซะ  “เห็นกระโดดลงไปเล่นน้ำกับอีผินอีแย้มจนตะคริวกินขา  ข้าผ่านมาเห็นนางพอดีเลยให้ไอ้บ่าวสองคนนี้ว่ายน้ำลงไปช่วย”

            “แล้วเหตุใดท่านถึงได้อุ้มนางมาไม่ให้ไอ้บ่าวสองคนนั้นแบกมาเล่า”

            “แม่การะเกดเป็นถึงธิดาของเจ้าเมืองสองแควหนา  ข้าจักให้ไอ้บ่าวต่ำต้อยนั่นอุ้มมาได้เยี่ยงไรเล่าท่านหมื่น  ท่านนี่หนาก็ ฮะ ฮะ ฮะ !  ออกหลวงสรศักดิ์ทำเป็นแสร้งขำเพื่อกลบเกลื่อน  แต่หมื่นสุนทรเทวาดูออกเพียงแต่ไม่พูดออกมาก็เท่านั้น  “งั้นข้ากลับละนะท่านหมื่น  นี่ก็ค่ำมากแล้ว”

            “เดี๋ยวก่อนสิท่านออกหลวง”  หมื่นสุนทรเทวาออกปากรั้งออกหลวงสรศักดิ์ไว้  คนตัวสูงที่กำลังจะเดินลงเรือนหยุดชะงักโดยที่ไม่หันไปมองยังผู้ที่เรียกตนไว้  “ท่านเหมือนกำลังปิดบังอะไรข้า”

            “ข้าจักปิดบังอะไรท่านเล่า  มีอะไรที่คนอย่างข้าต้องปิดบังท่านฤา” 

            “เรื่องของแม่การะเกดที่ออกไปข้างนอกแล้วเพิ่งกลับมาดึก ๆ ดื่น ๆ เช่นนี้จักให้ข้าคิดว่านางแค่ไปเล่นน้ำฤาท่านออกหลวง”

            มึงนี่ก็ฉลาดนักหนา  รู้ด้วยว่ากูปิดบังอะไร  แต่จะให้บอกฤา  ไม่มีทาง !

            “แม่การะเกดก็เล่นน้ำไปตามประสาเด็กนั่นแลท่านหมื่น  ท่านจักคิดมากให้มันได้ความอะไรเล่า  รือท่านคิดเห็นเป็นอย่างอื่นไหนลองว่าความมาซิท่าน” ออกหลวงเล่นแง่โดยการหันไปถามคำถามย้อนกลับท่านหมื่นสุนทรเทวาจนไปไม่เป็น  หากคิดจะปะทะคารมกันแล้วออกหลวงสรศักดิ์ถือว่าฉลาดกว่ามาก 

            “ข้าก็ไม่ได้ว่ากระไรแค่มันน่าสงสัยว่าแม่การะเกดที่กลัวแดดกลัวลมจะลงไปเล่นน้ำกับพวกอีบ่าวสองตนนั่น” 

            “เป็นเช่นนั้นท่านหมื่น  ข้าเห็นนางกระโจนลงไปเล่นน้ำกับอีบ่าวสองตนนั่นจนตะคริวกินขาก็เท่านั้นแล”  ออกหลวงสรศักดิ์ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินลงไปจากเรือนของหมื่นสุนทรเทวา  พลันใจเต้นแรงเพราะนึกว่าหมื่นสุนทรเทวาจักรู้อันใดเข้า 

            มีแต่ข้าเท่านั้นแลที่รู้ว่าแม่การะเกดคิดจะทำการอันใด  หากปล่อยให้เป็นเช่นนั้นแล้วหมื่นสุนทรเทวาจับได้ล่ะก็แม่การะเกดได้ซวยเป็นแน่

            “เล่นน้ำจนตะคริวกินขาฤาเหตุใดทำไมตัวถึงไม่เปียกเลย”

            หมื่นสุนทรเทวามองไปยังร่างของแม่การะเกดที่กำลังนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว

            แลไม่รู้ว่าชะตากรรมของตนจักเป็นเช่นไรหากหมื่นสุนทรเทวารู้เรื่อง 




Hello มาอัพบทนำแล้วหนาออเจ้า
ทำไมออกหลวงสรศักดิ์ถึงต้องปกป้องแม่การะเกดด้วยหนา ไม่เข้าใจจริง ๆ นะเนี่ย ยังไงช่วยกดแอด Fab และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #10 napapon_para (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:25
    น่าติดตามมากคะ
    #10
    0
  2. #6 Kiyomi77 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:13
    น่าติดตามมากค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 I am giftza(จากตอนที่ 1)
      25 พฤษภาคม 2561 / 18:04
      คอยติดตามกันด้วยน๊า
      #6-1
  3. #5 Kim Teaoh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    สนุกกกรอน้าาาา
    #5
    0