ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 ข้าก็เป็นของข้าอย่างนี้...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    13 มิ.ย. 61


บทที่  11   ข้าก็เป็นของข้าอย่างนี้

            นางผู้ใดในพระนครนี้มิมีใครเลยจริง ๆ ที่จักเทียบแม่การะเกดได้  นางเป็นถึงลูกของเจ้าพระยาแห่งเมืองพิษณุโลก  ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าสาวชาวสองแควนั้นงามแค่ไหน  ใบหน้าสวยหวานละมุนที่แต่งแต้มไม่จัดจ้านนักทำให้ดูสบายตาสบายใจ  แลทำให้สายตาของพ่อเสือร้ายที่กำลังประมวยอยู่กับทหารถึงกับต้องหันไปมองในทันที  เนื่องด้วยเสียงโห่ร้องนั่นทำให้ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง  เอะอะโวยวายเสียงดังจนทำให้มิมีสมาธิ มันจักมีกระไรน่าตื่นเต้นนักเชียว

            “คนครัวคนใหม่มาแล้วโว้ย ! สวยชิบหาย”  ทหารนายหนึ่งของออกหลวงสรศักดิ์ตะโกนก้องเรียกให้เพื่อน ๆ ทหารด้วยกันมาดูแม่ครัวคนใหม่ที่กำลงจักมาทำกับข้าวให้กินเย็นนี้  “เป็นบุญตาข้ายิ่งนักที่ได้เห็นสาวงามขนาดนี้”

            “งามขนาดนั้นเลยรึ?

            “เออสิวะ ! เห็นบอกว่าเป็นชาวสองแควมาจากเมืองพิษณุโลก”  เสียงของทหารนายนั้นเงียบไปเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ข้างหลังคือออกหลวงสรศักดิ์ที่ยืนทำหน้าบึ้งตึงคิ้วขมวดเป็นปม  ทหารนายนั้นรีบก้มลงกราบขอขมาลาโทษในทันที  “ออกหลวงท่าน  ข้าขออภัยนะขอรับ”

            “ทีหน้าทีหลังมึงอย่าโวยวายเสียงดังกระตู้วู้แบบนี้อีก  มิเช่นนั้นกูจักให้พวกบ่าวในเรือนโบยมึงให้หลังลายหายเข็ด !”  คำพูดเด็ดขาดนั้นคนฟังทุกผู้ก็ต้องรู้ว่าท่านเอาจริง  ออกหลวงสรศักดิ์มิใช่คนที่จักตระบัตรสัตย์แล้วคืนคำหนา  “แล้วที่มึงกล่าววาจามิให้เกียรติสตรีเพศแม่มึงจงอย่าทำอีก นางมิใช่คนครัว”

            “แล้วนางเป็นใครรึขอรับแต่งตัวงามขนาดนี้หากบอกว่าเป็นคนครัวคนใหม่ข้าเจ้ามิเชื่อแน่”

            “

            “ออกหลวงท่านใยจึงเงียบไปขอรับ”

            “มึงจะไปไหนก็ไป กูขี้คร้านจะพูด”  พ่อเสือร้ายตัดบทสนทนาลงฉับพลันจนมิทันให้คนฟังได้ตั้งตัว  แลรีบเดินดุ่ม ๆ ไปยังเรือนออกพระเพทราชาในทันที ดูจากใบหน้าแล้วนางน่าจะมิพอใจเป็นอย่างมาก

            นี่กูจะทำหน้ายังไงดี  หากนางไม่พอใจล่ะจะทำอย่างไร?

 

            การะเกดแลอีผินอีแย้มกับบ่าวที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยอีกสองคนคลานเข่าเข้ามาหาออกพระเพทราชาที่นั่งคอยอยู่ได้สักพัก  ท่านยิ้มแย้มแลรับไหว้สาวเจ้าพอเป็นพิธี

            “ข้าขอโทษออเจ้าด้วยหนาแม่การะเกดที่ต้องให้ออเจ้าลำบากมาทำกับข้าวให้พวกทหารของลูกข้า”

            “” 

            “ข้าเกรงว่าทหารพวกนั้นจักเบื่อฝีมือคนครัวเก่า  เลยอยากได้คนครัวใหม่มาทำกับข้าวให้กินบ้าง  ข้าหวังว่าออเจ้าจักพอมีฝีมือทำกับข้าวอร่อยอยู่หนา"

            “ข้าทำกับข้าวมิเป็นเจ้าค่ะ  อย่าได้ถามหาฝีมือจากข้าเลย”  การะเกดตอบไปตามความจริงจนทำให้ออกพระเพทราชาทำตัวไม่ถูก  ไม่รู้จะพูดอะไรดี  “แต่บ่าวของข้าทำเป็นเจ้าค่ะ  ข้าคงแค่เป็นลูกมือช่วยบ่าวทำกับข้าวเพียงเท่านั้น”

            “

            “แลข้ามิรู้นะเจ้าคะว่ากับข้าวฝีมือบ่าวของข้าจักถูกปากทหารของท่านรึไม่”  สถานการณ์ตึงเครียดพานทำให้อีผินแลอีแย้มกดดันยิ่งนัก  ด้วยเพราะเกรงอำนาจบารมีของออกพระเพทราชายิ่ง  มิรู้ว่าท่านจักถือสาคำพูดที่ตรงไปตรงมาของแม่หญิงการะเกดไหม  เพราะมันดูตรงแลถือดียิ่งนัก

            แต่ออกพระเพทราชาก็มิได้ถือสาหาความกระไรด้วยรู้ว่าแม่การะเกดเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมาคิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้นซึ่งถือว่าดี  เพราะคนพูดตรงเด็ดขาดนั้นหาได้ยากยิ่ง  แลคนที่พูดตรงเช่นนี้ยังเป็นสตรี  ถือว่ากล้าหาญยิ่งนักในสายตาของออกพระเพทราชา  หามิได้ง่าย ๆ ในพระนครนี้

            “เอาเถิดแม่การะเกด  ออเจ้าไปเตรียมทำกับข้าวเถิดหนาข้ามิกวนแล้ว”

            “เจ้าค่ะ”

            ฝีปากกล้าเช่นนี้กูอยากได้เป็นลูกสะใภ้นัก  ต้องหาทางทำให้พ่อเดื่อได้ตกได้แต่งกับนางให้ได้  มิว่าจักเป็นออกยาโหราธิบดีกูก็มิสน !

            ใครขัดกู ! ตาย !

 

            “มาช่วยกูหั่นสายบัวสิวะอีผิน ! มึงมัวแต่ไปยืนหน้าหม้อทำกระไรอยู่ !” 

            “เจ้าค่ะแม่นาย ! รอบ่าวสักครู่นะเจ้าคะ”  อีผินที่มัวแต่ลุกลี้ลุกลนป้องปากเป่าถ่านไฟเพื่อให้ไฟลุกรีบกุลีกุจอวิ่งเข้าไปหาแม่นายมันโดยให้อีแย้มช่วยจุดไฟแลเคี่ยวกะทิ 

            “หน้าเตาให้อีแย้มมันทำ  มึงมาหั่นสายบัวนี่  กูจักได้ไปเคียวกะทิทำทับทิมกรอบ”

            “เจ้าค่ะแม่นาย  แล้วไม่ให้นังบ่าวสองคนนั่นไปช่วยรึเจ้าคะ” 

            “ไม่ต้อง ! กูทำเองได้”  การะเกดพูดเสียงเด็ดขาดแลนึกขึ้นได้ว่าลืมเอาแห้วมา  หากทับทิมกรอบไม่มีแห้วจักเป็นทับทิมกรอบได้อย่างไร  นางครุ่นคิด  แลในที่สุดก็คิดออก

            “ในครัวนี้มีแห้วรึไม่ ! กูต้องใช้”  การะเกดถามบ่าวนางหนึ่งที่อยู่ในครัวซึ่งเป็นบ่าวของเรือนออกพระเพทราชา  นางทำหน้ามิพอใจที่การะเกดเสียงดังใส่นาง  จึงทำเชิดหน้ามิรู้มิชี้กับคำพูดของการะเกด

            “

            “มึงวอนหาตีนแล้วนะอีบ่าว ! อยากให้กูตบก่อนใช่รึไม่”  คนตัวเล็กเริ่มจักไม่ทน  เพราะนางไม่เคยทนอะไรได้มากไปกว่านี้  สองมือกระชากหนังหัวนังบ่าวไม่รู้ที่ต่ำที่สูงขึ้นมาก่อนจักฟาดมือลงไปที่แก้มซ้ายของผู้โชคร้ายนางนั้น

            เพี๊ยะ !

            ไม่พอ  นางคว้าสากกะเบือตำน้ำพริกแลเขวี้ยงใส่บ่าวนางนั้นจนหัวโนเลือดไหลซิบ ๆ เม็ดพริกเล็ก ๆ ติดอยู่ตามหนังหัวแลหน้าผากจนแสบไปหมด 

            “ฮึก”  อีบ่าวนางนั้นร้องไห้แลกุมหน้าผากที่ปูดโน  มิกล้าแม้แต่จักจ้องแววตาของแม่การะเกด  เพราะมันทั้งดุแลดูน่ากลัวยิ่งนัก 

            “มึงจักร้องไห้ไปใย ! หากมึงทำตามที่กูบอกตั้งแต่แรกกูคงมิตบมึง !”  การะเกดชี้หน้าด่าบ่าวนางนั้นอีกยกใหญ่  แลจิกหนังหัวนังบ่าวนั่นอีกครั้ง  “ตกกะไดไปมิตายก็คงพิการกระมัง” 

            “อย่านะเจ้าคะบ่าวกลัวแล้วเจ้าค่ะ !  บ่าวขอโทษ”

            “ขอโทษฤา ! มึงมิควรพูดคำนี้  มึงควรไปตายซะ !”  อารมณ์เกรี้ยวกราดโมโหร้ายของนางมิได้มีท่าทีว่าจักลดน้อยลง  ซ้ำยังทำให้โมโหมากกว่าเดิม  “มึงจำไว้อีบ่าว ! อย่าคิดกำเริบกับกู  มิเช่นนั้นมึงได้ตายก่อนแก่แน่ !

            การะเกดยอมปล่อยนังบ่าวนั่น  แลสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังจ้องมองการกระทำของนางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากครัว  แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังที่มาเห็นการกระทำแบบนี้ของนางที่ทำกับบ่าวในเรือนของตน 

            ออกหลวงสรศักดิ์เดินจากไปแลมิพูดกระไรสักคำ  มิแม้แต่สักคำเดียว

            มิน่าเลยกู มิน่าเลย

 

            เหล่าทหารของออกหลวงสรศักดิ์ได้กินกับข้าวฝีมือแม่การะเกดกันอย่างถ้วนหน้า  แกงกะทิสายบัวสูตรของชาวสองแควอร่อยยิ่งนัก  แลมีทับทิมกรอบราดน้ำกะทิเป็นของหวานยิ่งทำให้กับข้าวมื้อเย็นกลายเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับทหารไปโดยปริยาย  เพราะนานทีจักได้กินกับข้าวดี ๆ กับเขาบ้าง  ส่วนออกหลวงสรศักดิ์ที่นั่งพักเหนื่อยจากการประมวยก็นั่งนิ่งทำหน้าดุมิแตะกระไรในสำรับเลยแม้แต่คำเดียว 

            “กับข้าวมิอร่อยฤาออกหลวงท่านใยทำหน้านิ่งเช่นนั้นขอรับ”  ไอ้พร้าวบ่าวคนสนิททัก  จนทำให้ออกหลวงสรศักดิ์ที่นั่งนิ่งมานานได้รู้สึกตัว  เพราะเห็นนั่งนิ่งมานานมิแตะกระไรในสำรับเย็นเลยแม้แต่อย่างเดียว  “สำรับจักเย็นหมดนะขอรับ”

            “มึงจักไปไหนก็ไปไอ้พร้าว  กูรำคาญ”

            “ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน  ออกหลวงสรศักดิ์”  การะเกดรีบเดินจ้ำอ้าวจากโรงครัวเข้ามาหาออกหลวงสรศักดิ์ที่นั่งพักอยู่ภายในบริเวณลานฝึกทหาร  สายตาของนางเหลือบเห็นสำรับเย็นของออกหลวงสรศักดิ์ยังเต็มจานโดยมิพร่องเลยจึงเกิดสงสัย  “ทำไมมิกินเจ้าคะ  รึกับข้าวไม่อร่อย”

            “

            “แลก็เงียบมิพูดกับข้า ! ทำตัวเป็นเด็กไปได้”

            “วาจาเหลือร้ายเช่นนี้  ข้ามิอยากจักเสวนากับออเจ้า ! ไปให้พ้นหน้าข้า”  ออกหลวงสรศักดิ์รีบลุกขึ้นยืนแลกำลังจักเดินออกไป  แต่สาวเจ้าก็คว้าข้อมือพ่อเสือร้ายเอาไว้ได้เสียก่อน

            หากแต่ออกหลวงสรศักดิ์ก็มิได้สะบัดออก  ยืนนิ่งเพื่อจักรอฟังคำพูดของการะเกด

            “ข้ารู้ว่าท่านเห็นที่ข้าตบบ่าวในเรือนของท่าน”  สาวเจ้ามิอ้อมค้อม  รีบพูดเข้าประเด็นในทันทีทันใด  “ข้ารู้ว่าท่านมิพอใจถึงได้ทำกิริยาเย็นชากับข้าเช่นนี้”

            “แล้วออเจ้าทำทำไมแล้วนี่เป็นบ่าวในเรือนของข้าด้วย”

            “ก็มันกำเริบกับข้าก่อน ! จักให้ทำอย่างไรเล่า”  การะเกดปล่อยแขนพ่อเสือร้าย  แลเบือนหน้าหนี  หากนี่เป็นวิธีการง้อ  ก็คงจะเป็นวิธีการง้อที่แปลกยิ่งนัก  เพราะคนที่ผิดคือแม่การะเกด  ใยออกหลวงสรศักดิ์จักต้องรู้สึกผิดด้วยเล่า

            “ตั้งใจจะมาบอกกระไรข้ารึแม่การะเกดมีกระไรก็ว่ามา”  ออกหลวงสรศักดิ์ทำหน้านิ่ง  แววตาจริงจังและเริ่มโมโหขึ้นเรื่อย ๆ จากการกระทำของสาวเจ้าที่หันหลังคุยกับเขา 

            “ช่างมันเถอะเจ้าค่ะข้าจักมาบอกแค่นี้แล”  การะเกดพูดเพียงเท่านั้นแลกำลังจะเดินออกไป  แต่ก็ต้องหยุดเมื่อร่างเล็กโดนกระชากให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับพ่อเสือร้ายอีกครั้ง  เอวบางโดนโอบให้ชิดใกล้กับร่างท่อนบนเปลือยเปล่าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ 

            “นี่ปล่อยข้านะ

            “มิมีกระไรจะพูดกับข้าจริง ๆ ฤาแม่การะเกดต้องให้ข้าบอกรึไม่ว่าออเจ้าทำผิด !  ออเจ้าตบบ่าวในเรือนข้ายังมีหน้ามาหันหน้าหนีแลเดินจากข้าไปเฉย ๆ แบบนี้ฤา ! จักกำเริบเกินไปแล้วหนา”  แววตาของพ่อเสือร้ายมิได้มีแววว่าจะลดลง  กลับแข็งกร้าวดุดันน่ากลัวจนการะเกดต้องหลบตา

            “

            “อย่าได้คิดหลบตาข้าสิ่งที่ออเจ้าทำวันนี้ก็รู้ ๆ กันอยู่” 

            “มิหลบก็ได้เจ้าค่ะ !”  สาวเจ้ากลับมาจ้องตาของออกหลวงสรศักดิ์ในทันทีทันใด  “ข้ารู้ดีว่าข้าทำกระไรลงไปในวันนี้แลข้าขอโทษ ! กับสิ่งที่ทำลงไปทั้งหมด”

            “” 

            “ข้าก็เป็นของข้าอย่างนี้  มันคงเปลี่ยนแปลงกระไรมิได้เจ้าค่ะ !” 

            “หึ ! ออเจ้าอวดดีจนข้าโมโหข้าอยากจะรู้นักว่าถ้าข้าทำแบบนี้ลงไปแล้วจักเป็นเช่นไร”

            แววตาของพ่อเสือร้ายเหยียดยิ้ม  ใช้มืออีกข้างบีบปลายคางคนตัวเล็กขึ้นมา  นางพยายามที่จะเบือนหน้าหนีแต่ก็สู้แรงของชายชาตรีมิได้

            “ปล่อยข้าเจ้าค่ะ !

            “แม้แต่คำขอร้องของออเจ้าก็ยังอวดดีข้าก็คงทำกระไรมิได้” 

            ออกหลวงสรศักดิ์ได้กระทำสิ่งที่มิคาดคิดลงไป  จนทำให้ทหารทั่วทั้งลานเบิกตาโพลงกันเป็นแถว ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนแล้วแต่ทำให้ไม่คาดคิดได้ทั้งสิ้น

            ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของพ่อเสือร้ายได้ประทับลงไปบนริมฝีปากบางของคนตัวเล็กในวงแขน  ทั้งดุเดือดแลไร้ซึ่งความอ่อนโยน  แรงที่บีบแก้มของนางก็เยอะเสียจนทำให้นางระบม  เกิดมามิเคยโดนกระทำอย่างนี้จากชายใดเลยนอกจากอ้ายออกหลวงผู้นี้  มันกล้าดีนัก กล้าดีที่บังคับขืนใจให้นางรับรสจูบที่แสนรุนแรงเช่นนี้ 

            “

            “”  ออกหลวงสรศักดิ์ค่อย ๆ ผ่อนจูบจากรุนแรงให้อ่อนโยนขึ้น  แต่ยังมิทันจะได้ปลอบโยนนางด้วยรสจูบอันแสนหวาน  ก็โดนนางกัดเข้าให้ที่ลิ้นเสียก่อนจนออกหลวงสรศักดิ์ต้องผละออกจากร่างบางโดยทันที

            “อ้ายออกหลวงเลว ! มึงมันชั่ว”

            “งั้นฤาข้าชั่วข้าเลวจนออเจ้ารับมิได้ฤา”  พ่อเสือร้ายเหยียดยิ้มแลใช้นิ้วโป้งปาดเลือดที่ออกจากลิ้นที่โดนสาวเจ้ากัด 

“ข้าก็เป็นของข้าอย่างนี้  คงเปลี่ยนแปลงกะไรมิได้ดอก !

 

มาแล้วเจ้าค่ะสาว ๆ ข้ามาอัพบทที่ 11 แล้วนะเจ้าคะ คิดว่าตอนนี้คงจะเริ่มเข้มข้นขึ้นไม่มาก็น้อยเจ้าค่ะ กว่าจะจูบกันได้เล่นมาซะหลายบทเลยหนา ตอนต่อไปจะเริ่มมันส์ขึ้นเรื่อย ๆ หวังว่าออเจ้าคงจะชอบกันนะเจ้าคะ ขอบคุณแฟนคลับทุกคนเลยค่ะ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เลย หวังว่านิยายเรื่องนี้จะทำให้ทุก ๆ คนมีความสุขนะเจ้าคะ บทที่ 12 จะรีบมาอีัพให้ไวเลยจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #106 puttaraksa jankeaw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 19:46

    พอกันเลยจร้าคู่นี้มวยถูกคู่

    #106
    0
  2. #54 Kim Teaoh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 21:49
    กี้ดดดชุ้นรักความป่าเถื่อนเน้
    #54
    0
  3. #53 tiew12345 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:03
    รอลุ้นกันต่อไปนะเจ้าคะ
    #53
    0
  4. #52 bangtanna (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:46
    อยากให้พ่อเสือหึงแม่การะเกด
    #52
    0
  5. #51 napapon_para (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:27
    อ๊ายยยยยยถ้าง้องอลกันขนาดนี้
    #51
    0
  6. #50 ntn.9846 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 07:44
    โอ๊ยยยยน่อ จะง้องอนกัน ต่อหน้า ทหารแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ที่นี่รู้หรือยัง สาวงามสองแคว มิใช่ นางครัวทั่วๆไป หึหึ ต้องแต่งแล้วล่ะ ทำผิดขนาดนี้พ่อเสือร้าย
    #50
    0