รักวุ่นๆ ลุ้นหัวใจ

ตอนที่ 2 : เรื่องวุ่นๆ # 2 ศิษย์ร่วมสำนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 52

ตอนที่ 2

 

            หลายวันต่อมา หลังจากชินจิกลับไปอยู่ที่บ้านและลูน่าย้ายออกจากคอนโดของเรย์ ลูน่าก็เตรียมตัวไปฝึกซ้อมคาราเต้ที่โรงฝึกมัตซึยาม่า(บ้านของชินจิ

ลูน่าไม่อยากให้พวกที่โรงฝึกจำเธอได้ จึงหาวิกผมสั้นแบบผู้ชายมาสวมปิดบังผมยาวดำขลับ สวมคอนแทคเลนส์สีดำซึ่งช่วงนี้ต้องใส่ตลอดเพื่อปิดบังนัยน์ตาสีมรกต และมีแว่นตากรอบพลาสติกทับอีกชั้น ทำให้เมื่อมองแบบผ่านๆแล้วราวกับเธอเป็นเด็กผู้ชายผอมๆท่าทางคงแก่เรียนเท่านั้น

เพื่อเป็นการทดสอบผลการปลอมตัว ลูน่าจึงแวะไปหาเรย์ที่คอนโดก่อนจะไปซ้อม ตั้งใจจะไปทำให้เรย์ตกใจเล่น แต่แล้วเธอกลับเป็นฝ่ายแทบช็อคเสียเองเมื่อเห็นคนอื่นมาเปิดประตูห้องแทนพี่ชาย

คนๆนั้นหน้าตางัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นนอน ผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง สวมเสื้อคลุมอาบน้ำที่สวมก็อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย และที่สำคัญคือ เป็นผู้ชาย!

นายเป็นใครน่ะ เรย์อยู่ไหนลูน่าแหวโดยไม่สนใจว่าตอนนี้เธอแต่งตัวเป็นผู้ชายอยู่ ทำไมอยู่ดีๆถึงมีผู้ชายสภาพเกือบเปลือยมาอยู่ในห้องของเรย์ได้ โอ๊ย... ไม่อยากจะคิด

อากิระขมวดคิ้ว เขารู้สึกปวดหัวจี๊ดๆขึ้นมาทันที

พูดเบาๆก็ได้ โธ่เว้ย คนยิ่งแฮงค์ๆอยู่

ลูน่าผลักอากิระให้หลีกทางแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ

เรย์ อยู่ไหนน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ

เฮ้ย เดี๋ยวสิ เข้าบ้านคนอื่นง่ายๆแบบนี้ได้ไง มาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนอากิระรีบตามไปรั้งลูน่าไว้ เขาเข้าไปล็อคคอจากทางด้านหลัง แต่แล้วเพียงพริบตาเดียวเขาก็ถูกส่งลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

อากิระสบถออกมาด้วยความโกรธ เขาฝืนลุกขึ้นทั้งๆที่ยังมีอาการมึนอยู่ แต่ยังไม่ทันจะไปสะสางบัญชีกับไอ้เด็กเวรนั่น แต่เรย์ที่รีบแต่งตัวอย่างลวกๆ ก็ออกมาห้ามทัพเสียก่อน

ขอโทษลูน่าพูดกับอากิระหลังจากที่เรย์มาแก้ไขความเข้าใจผิดเรียบร้อยแล้ว แต่ในใจกลับคิดว่าเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ เล่นออกมาเปิดประตูในสภาพนั้นจะไม่ให้เธอเข้าใจผิดได้ยังไง แล้วหมอนั่นก็ผิดเองที่มาล็อคคอเธอ กระดูกไม่หักก็บุญแล้ว

เฮอะ ขอโทษยังกับเสียไม่ได้ ไม่ได้สำนึกผิดเลยนี่หว่า ไอ้เด็กเวร อากิระคิด แต่ก็พยักหน้ารับการขอโทษอย่างแกนๆ

เข้าใจกันก็ดีแล้ว งั้นจะแนะนำอีกทีนะ นี่ทาจิบานะ อากิระเพื่อนพี่แล้วก็หันไปแนะนำลูน่าที่ปลอมตัวอยู่ ส่วนนี่ก็คิริว ชิโนบุลูกพี่ลูกน้องของฉัน

ลูน่าที่ถูกแนะนำเป็นชิโนบุซึ่งความจริงเป็นญาติทางแม่ก็สวมรอยแนะนำตัวไปตามน้ำ ส่วนอากิระก็ข่มใจแนะนำตัวตามมารยาททั้งที่อยากจะเข้าไปเอาคืนสักหมัดมากกว่า

งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกันอากิระพูดกับเรย์หลังจากแนะนำตัวเสร็จ

เมื่อเพื่อนเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยเรย์ก็รีบถาม

แต่งตัวแบบนี้ จะไปไหน

พี่จำฉันได้ทันทีเลยเหรอ อย่างนี้ก็ไม่เวิร์คน่ะสิลูน่าไม่ได้ตอบคำถาม แต่บ่นด้วยความเซ็ง

เปล่าหรอก จำเสียงได้น่ะ ถ้าไม่มองดีๆก็ไม่คิดว่าเป็นเธอหรอกเรย์พูดหลังพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้ง

งั้นเหรอลูน่าพูดด้วยน้ำเสียงดีใจค่อยยังชั่วหน่อย คงพอจะหลอกพวกนั้นได้

พวกนั้น พวกไหนกันเรย์ถาม

ก็พวกที่โรงฝึกมัตซึยาม่าน่ะสิ วันนี้ฉันจะไปซ้อมเป็นวันแรก

อ๋อ ที่เธอเคยมาบ่นเมื่อคราวที่แล้วน่ะเหรอเรย์นึกขึ้นมาได้จึงพอจะเข้าใจเหตุผลเลาๆ มิน่าล่ะถึงพยายามปลอมตัวเป็นผู้ชาย

งั้นฉันไปก่อนก็แล้วกันลูน่ารีบลาเนื่องจากเธอมาเสียเวลากับเรื่องเข้าใจผิดนานมากแล้ว ถ้าไม่รีบไปจะไปซ้อมไม่ทัน

ดังนั้น เมื่ออากิระออกมาจากห้องน้ำจึงไม่เห็นลูน่าอยู่ในห้อง

ญาตินายไปไหนแล้วล่ะ

กลับไปแล้ว เขามาทำธุระที่โตเกียวเลยแวะมาทักทายเฉยๆ แล้วนายเป็นอะไรมากมั้ยเรย์ถามถึงอาการบาดเจ็บที่น่าจะเกิดขึ้น

ไม่เป็นไร ของพวกนี้ฉันก็เรียนมาบ้างเหมือนกัน แค่นี้ไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก ที่ลงไปกองกับพื้นนั่นเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวต่างหาก คิดแล้วเจ็บใจไม่หาย เจอกันคราวหน้าจะต้องเอาคืนให้ได้อากิระพูดด้วยความเจ็บใจ

คงไม่ได้เจอกันอีกหรอกเรย์พึมพำ แล้วก็แอบภาวนาไม่ให้ทั้งสองคนเจอกันในสภาพนี้อีก

<><><><><><><><><><><>

        แล้วก็ได้กลับมาอีก...

ลูน่ามองโรงฝึกที่ยังคงว่างเปล่าเพราะยังไม่ถึงเวลาซ้อม ชินจิบอกให้เธอมาถึงก่อนเวลามากๆ จะได้เปลี่ยนชุดให้เรียบร้อยก่อนที่คนอื่นๆจะมาถึง แต่เรื่องยุ่งๆที่คอนโดของเรย์ทำให้มาถึงช้ากว่าที่คาดไว้ และเมื่อเข้าไปที่ห้องแต่งตัวก็เจอกับโทรุเข้าพอดี

        นาย!” ลูน่าอุทาน

            โทรุหันไปมอง

            นายเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม ที่อาจารย์ชินจิบอกว่าจะมาวันนี้น่ะ มาเร็วจริง โทรุถามแต่เหมือนกับจะไม่ต้องการคำตอบเท่าไหร่ เพราะเจ้าตัวหันกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อไม่ได้ใส่ใจเด็กใหม่ที่ยืนอึ้งอยู่หน้าห้องแต่งตัว

            เอ้า เหม่ออะไรอยู่ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เด็กหนุ่มพูดเมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วยังเห็นอีกฝ่ายนิ่งขึงอยู่ที่เดิม

            คุณมาเร็วจังลูน่าพยายามหาเรื่องคุย จะให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งที่ยังมีคนอื่นอยู่ได้ยังไง

            ท่าทางแหยชะมัด โทรุหลุดปากพูดออกมาตามความรู้สึก แต่คำพูดก็หยุดเพียงแค่นั้นเมื่อสัมผัสถึงจิตสังหารที่พุ่งตรงมาเพียงเสี้ยววินาทีแล้วก็หายไป

            ท่าทางไม่ใช่เล่น ชักสนุกแล้วสิ สมกับเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ชินจิ

            ฉันจะไปรอที่โรงฝึก โทรุส่งสายตาเป็นการท้าทาย

            ลูน่าเหยียดยิ้มด้วยความพึงพอใจ

            โอเค เด็กสาวตอบด้วยเสียงที่ดัดให้ต่ำว่าปกติ

 

            สายขาว... โทรุมองอย่างแปลกใจ ชุดก็ใหม่เอี่ยม แถมพอมองในที่สว่างๆ แล้วหน้าหวานอย่างกับผู้หญิง รูปร่างก็ผอมบางซะขนาดนั้น ดูยังไงก็เหมือนมือใหม่ สงสัยว่าจิตสังหารที่รู้สึกเมื่อกี้จะเป็นเรื่องเข้าใจผิด

        นายเพิ่งจะหัดคาราเต้เหรอ โทรุถามลูน่าที่กำลังเริ่มอบอุ่นร่างกาย

            ลูน่ามองโทรุด้วยความงุนงง เพราะเมื่อสักครู่หมอนี่ยังท้าสู้กับเธออยู่เลยนี่นา

            เปล่า

            เรียนมานานแค่ไหนแล้วล่ะ เด็กหนุ่มยังไม่ค่อยเชื่อ

            สักเจ็บแปดปีได้มั้ง แต่ก็ไม่สม่ำเสมอเท่าไหร่ลูน่าตอบไปแบบนั้นเพราะเธอฝึกศิลปะการป้องกันตัวอย่างอื่นด้วย แต่กลับทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด

            คงจะเรียนๆเล่นๆล่ะสิ โทรุคิด

            นายวอร์มไปก็แล้วกัน ฉันจะไปตามอาจารย์ โทรุบอก

            อ้าว... ไหนว่าจะสู้กัน ทำไมเดินออกไปเฉยเลย

 

            โทรุกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับชินจิ ขณะนั้นลูน่ากำลังขะมักเขม้นกับการทบทวนท่ารำ โทรุยืนมองอย่างพิจารณา

            มีพลัง... การเคลื่อนไหว... การหายใจ... ใช้ได้เลยทีเดียว แต่ก็ยังไม่ถึงระดับที่จะมาเป็นคู่แข่งของฉันอย่างที่อาจารย์พูดหรอก

            เมื่อรำจบท่าลูน่าก็เข้าไปโค้งทักทายชินจิตามธรรมเนียมปฏิบัติ

            เป็นไงล่ะ ใช้ได้ไหม ชินจิถามโทรุ

            ก็พอใช้ได้ครับ โทรุแบ่งรับแบ่งสู้

            ชินจิหัวเราะอย่างรู้ทัน ลูน่าไม่ได้ฝึกซ้อมมานาน ฝีมือตกเห็นๆ ก็สมควรหรอกที่จะถูกประเมินฝีมือต่ำกว่าความเป็นจริง อีกอย่างหนึ่งคือ พละกำลังของผู้หญิงยังไงก็สู้ผู้ชายไม่ได้

            คนเรามีจุดเด่นจุดด้อยต่างกัน ลองสู้กันสักยกสิ แล้วจะเข้าใจ ชินจิช่วยลูน่าเต็มที่

            เด็กสาวยิ้มให้อาจารย์ด้วยความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ต้องอย่างนี้สิ รู้ใจกันจริงๆ

            ว่าไงล่ะ ตอนแรกคุณก็ตั้งใจจะสู้กับผมไม่ใช่หรือ ลูน่าสำทับ

            แน่ใจ? โทรุถามหมิ่นๆ ฉันไม่ออมมือให้หรอกนะ

            อย่างที่ต้องการเลย ลูน่าตอบ

<><><><><><><><><><><>

            ทั้งสองคนยืนหันหน้าเข้าหากันในทางเตรียมพร้อม 

ทันทีที่ได้ยินเสียงกรรมการบอกให้เริ่ม 

ลูน่าพุ่งปลายเท้าไปที่ลิ้นปี่ของอีกฝ่ายทันที โทรุฉีกตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ เมื่อการโจมตีแบบสายฟ้าแลบพลาดเป้า เด็กสาวจึงกลับมาเคลื่อนไหวช้าๆเพื่อหาจังหวะโจมตีอีกครั้ง ในขณะเดียวกันก็ต้องรักษาท่วงท่าของตนเองไม่ให้เปิดช่องว่าง ฝ่ายโทรุก็เคลื่อนไหวเพื่อรักษาระยะห่างที่ตนเป็นฝ่ายได้เปรียบเพราะช่วงการโจมตีที่ยาวกว่า

ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกถึงความกดดันจากคู่ต่อสู้ จะประมาทไม่ได้

โทรุพุ่งเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว ใช้แขนข้างที่เป็นการ์ดของตัวเองกดการ์ดรวมทั้งมืออีกข้างของฝ่ายตรงข้ามไว้ หมัดข้างที่ถนัดเตรียมจะปล่อยออกไปโดยมีเป้าหมายอยู่บริเวณครึ่งปากครึ่งจมูก ลูน่าก็พลิกตัวหลบได้ทันแต่ก็เสียหลักจึงไม่อาจโจมตีโทรุได้ทั้งที่มีโอกาส

            ด้วยความใจร้อน ทั้งคู่จึงเข้าประทะกันในระยะประชิด เริ่มด้วยเตะสูงของลูน่าที่ถูกโทรุกันไว้ได้ เด็กหนุ่มสวนกลับด้วยหมัดตรงที่ใบหน้าแม้ไม่โดนจังๆก็ทำให้หน้าหงายไปเหมือนกัน ลูน่าฉีกตัวมาด้านข้างเตะเข้าที่ลำตัวของอีกฝ่ายอย่างจัง 

โทรุข่มอาการจุกเสียดไว้ เขาใช้ขาของตัวเองตวัดขาข้างที่เป็นหลักยืนของลูน่า พร้อมดึงคอเสื้อจากทางด้านหลัง ลูน่าเสียหลักล้มลง 

ตอนแรกเธอตั้งใจจะดึงอีกฝ่ายให้ล้มลงไปด้วยกันแต่ถ้าล้มลงไปด้วยกันมีหวังความแตกแน่ๆ เด็กสาวจึงลงไปนอนวัดพื้นให้อีกฝ่ายปล่อยหมัดทำแต้มแบบจะๆ เป็นการจบเกม

            ยาเมะ ชินจิสั่งยุติการต่อสู้

            โทรุยื่นมือมาดึงลูน่าที่นอนแผ่อยู่บนพื้นด้วยความเหนื่อย

            เป็นไงบ้างล่ะทั้งสองคน ชินจิถาม

            ก็ดี ทั้งสองคนพูดออกมาส่งๆ แต่ดันพูดพร้อมกัน

            ลูน่ามองหน้าโทรุเห็นอีกฝ่ายก็กลั้นหัวเราะอยู่ เลยระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทั้งคู่ ใครจะไปคิดว่าจะเจอคนเจ้าทิฐิเหมือนกัน เรื่องฝีมือน่ะยอมรับอยู่หรอก แต่จะให้ยอมแพ้เป็นไม่มีทาง

        เจอกันคราวหน้าไม่ออมมือให้หรอกนะ ลูน่าแกล้งข่ม

            เดี๋ยวคราวหน้าก็รู้ ว่าใครเป็นฝ่ายออมมือกันแน่ โทรุก็ไม่ยอมลงให้เหมือนกัน

            ชินจิแอบถอนหายใจ นึกว่าพอได้สู้กันแล้วเรื่องจะจบ กลายเป็นต่อความยาวสาวความยืดไปซะได้

เอาล่ะ เริ่มซ้อมกันได้แล้ว ชินจิตัดบทเมื่อเห็นนักเรียนคนอื่นๆเริ่มเข้ามาในโรงฝึก

 

ลูน่าถูกแนะนำตัวตามชื่อญี่ปุ่นจริงๆของเธอคือ คุโรคาวะ มิซึกิ(นามสกุลของแม่) แล้วก็เข้าร่วมฝึกซ้อมตามปกติ 

โชคดีที่ชื่อมิซึกิใช้ได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย พอใช้คำพูดแบบผู้ชายก็ไม่มีใครถามอะไร แล้วก็ดูเหมือนจะยอมรับกันอย่างง่ายๆ ว่า คุโรคาวะ มิซึกิ เป็นผู้ชายหน้าสวย รูปร่างบอบบาง แต่มีฝีมือพอตัว

ที่เป็นเช่นนั้นน่าจะเป็นเพราะทุกคนมุ่งความสนใจไปที่การฝึกซ้อมมากกว่า

การแข่งขันใกล้เข้ามาแล้ว...

<><><><><><><><><><><>

ปล. เข้ามาอ่านทวนทีไรต้องมีคำที่ตกๆหล่นๆให้แก้ทุกที คราวหน้าต้องตรวจดีๆก่อนลงแล้วล่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #19 สายลมเพียงฝัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2552 / 18:58

    จ๊ะเอ๋ มาเม้นท์แล้วจ้า

    ตอนนี้ลูน่าเท่แทน อิอิ

    ^^

    #19
    0