หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 75 : เข้าป่าครั้งนี้ ได้มาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,790 ครั้ง
    23 พ.ย. 62

“ลูกไม่เปลี่ยนใจจริงๆหรือเหมยเอ๋อร์ พ่อเป็นห่วง”

“ลูกจะไปเจ้าค่ะท่านพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ มีทั้งท่านน้าทั้งสอง เสี่ยวหู่เสี่ยวหลานแล้วก็พี่หยางอยู่กับลูก รับรองได้ว่าไม่เป็นอันตรายแน่นอนเจ้าค่ะ ลูกไปก่อนนะเจ้าคะ” นางรีบลาท่านพ่อที่มาส่งนางถึงหน้าประตูเมือง เพราะหากยืดเยื้อไปกว่านี้เกรงว่าจะทำให้ผู้อื่นเสียเวลาและทำให้การเดินทางล่าช้า “ข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะพี่หยาง”

“เช่นนั้นก็ออกเดินทางได้” นางกระโดดขึ้นหลังของเสี่ยวหู่ที่ขยายร่างรออยู่นานแล้ว พร้อมๆกับท่านน้าทั้งสองที่กระโดดขึ้นหลังเสี่ยวหลานเช่นกัน ส่วนพี่หยางนั้นควบม้าขึ้นไปอยู่ด้านหน้าขบวนพร้อมกับแม่ทัพนายกองท่านอื่น

พี่หยางนำทหารไปเพียงห้าสิบนายเท่านั้น แต่ก็เป็นทหารฝีมือดีที่ได้รับการฝึกฝนเป็นพิเศษ มีจอมยุทธอีกยี่สิบคนที่ฝ่าบาทไว้วางพระทัยเดินทางไปด้วย ทุกคนควบม้าเร่งเดินทางเพื่อให้ถึงป่าแห่งนั้นโดยเร็วที่สุด นางเองก็ตื่นเต้นเช่นกันที่จะได้เข้าไปสำรวจที่นั่น หากป่าสมบูรณ์ย่อมมีสมุนไพรหายากอยู่เต็มไปหมดเป็นแน่

เดินทางได้สามชั่วยามก็หยุดพักรับประทานอาหารแล้วก็เดินทางต่อเพื่อให้ไปถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งและพักค้างแรมกันที่หมู่บ้านนั้น การเดินทางครั้งนี้จะใช้เวลาทั้งหมดห้าวันถึงจะเข้าเขตแดนใต้ของแคว้นซาน และด้วยความที่นางเมื่อยตูดและไม่อยากนั่งอยู่บนหลังเสี่ยวหู่นานๆจึงขอล่วงหน้ามาก่อนและจะปักหลักรอที่ชายป่าจนกว่ากลุ่มของพี่หยางจะเดินทางไปถึง เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานเหาะเพียงไม่กี่ชั่วยามก็ถึงชายป่าแล้ว นางไปนอนรอที่นั่นแบบสบายๆดีกว่า

“ข้าว่าน่าจะถึงแล้วนะจิวเหมย” นางก้มมองลงไปยังเบื้องล่างตามที่ท่านน้าลู่ไป๋บอกก็พบกับผืนป่าทึบที่มีหมอกจางๆปกคลุม ดูจากความเขียวชอุ่มของต้นไม้สูงแล้วนางแปลกใจว่าเหตุใดถึงไม่เคยมีผู้ใดมาสำรวจ

“หาที่เหมาะๆสำหรับตั้งที่พักแล้วลงไปเลยเสี่ยวหู่” ธรรมชาติตรงนี้อุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก มองไปทางไหนก็เขียวสดชื่นไปหมด เสี่ยวหู่เลือกลงที่จุดหนึ่งห่างจากทางเข้าป่าเล็กน้อย เป็นลานโล่งแต่มีหญ้าขึ้นปกคลุมหนาแน่น หากทิ้งตัวลงนอนคงนุ่มน่าดูเลย “ที่นี่แหละเจ้าค่ะเหมาะ เอากระโจมออกมาตั้งเลยนะเจ้าคะ”

“ไป๋เอ๋อร์ไปช่วยนางก่อนนะ พี่จะร่ายเวทย์ป้องกันเอาไว้เผื่อว่าจะมีสัตว์อสูรหรือสัตว์ป่าออกมา” นางเอากระโจมที่เก็บไว้ในมิติออกมาสองหลัง จะให้นอนแยกกันก็ไม่ได้เพราะท่านน้าอี้เทียนคงจะไม่ยอมห่างกายท่านน้าลู่ไป๋เป็นแน่ พอเห็นนางเอากระโจมออกมาแค่สองหลังก็ทำเป็นโวยวายแต่หน้ากลับแดงไปถึงหู ช่างปากไม่ตรงกับใจยิ่งนัก

“ข้าตั้งกระโจมเอง เจ้าไปทำอาหารเถอะจิวเหมย เดี๋ยวอี้เทียนก็มาช่วยข้าแล้ว”

“ก็ได้เจ้าค่ะ เสี่ยวหู่เสี่ยวหลาน เข้าไปดูสิว่าในป่าพอจะมีสัตว์อะไรให้เอามาทำอาหารได้บ้าง” ทั้งสองขานรับอย่างยินดีแล้วพากันวิ่งเข้าป่าไปอย่างร่าเริง ด้วยระดับของพวกมันทั้งสองตัวในตอนนี้ หากไม่ใช่สัตว์เทพเช่นไป๋ซาคงทำอันตรายพวกมันได้ยาก “ท่านน้าอยากทานอะไรเจ้าคะ บาบีคิวดีหรือไม่”

“เนื้อเสียบไม้ที่เจ้าชอบทำน่ะหรือ เอาสิๆ ข้ากำลังอยากกินอยู่พอดี”

“ต้องรอดูว่าเสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานจะจับสัตว์ชนิดใดมาได้เจ้าค่ะ”

“ระหว่างรอพวกนั้นเจ้าจะไม่เข้าไปดูหน่อยหรือว่าในป่าเป็นเช่นไร”

“แหม ท่านน้าพูดเหมือนไม่รู้จักข้าอย่างนั้นแหละเจ้าค่ะ หลิวจิวเหมยเคยอยู่เฉยๆเสียที่ไหนเล่าเจ้าคะ”

“ข้าก็คิดอยู่แล้ว อย่างเจ้านะหรือจะรออยู่เฉยๆโดยไม่ทำอะไร” รออยู่เฉยๆตั้งสี่ห้าวันมันก็เปล่าประโยชน์ สู้นางเข้าไปสำรวจก่อนไม่ดีกว่าหรือ แต่คงต้องขี่เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานเข้าไปเพราะจะให้พี่หยางจับสังเกตุว่ามีรอยเท้าของพวกนางไม่ได้ หากเป็นรอยเท้าของพยัคฆ์เมฆาทั้งสองนางยังอ้างได้ว่าเพราะพวกมันเข้าไปล่าสัตว์มาทำอาหาร

“ป่านี้ไม่มีอันตรายหรอก เจ้าเข้าไปสำรวจได้”

“ไม่อันตรายเลยหรือเจ้าคะท่านน้าอี้เทียน”

“อืม เป็นเพียงป่าที่อุดมสมบูรณ์ทั่วไปเท่านั้น มีสัตว์ป่าสัตว์อสูรอาศัยอยู่เหมือนกับป่าทั่วไปแต่ไม่เป็นอันตราย นอกเหนือจากนี้เจ้าเข้าไปสำรวจเองเถิด”

“เช่นนั้นข้าก็สามารถซื้อที่ดินแถวนี้เอาไว้ทำสวนสมุนไพรได้น่ะสิเจ้าคะ”

“ที่เจ้าซื้อที่ดินไปทั้งหมดนั่นยังไม่พออีกหรือจิวเหมย แค่นั้นเจ้าก็ปลูกสมุนไพรแจกจ่ายได้ทั่วทุกแคว้นแล้วนะ”

“ท่านน้าลู่ไป๋ดูความอุดมสมบูรณ์ของที่นี่สิเจ้าคะ หากปลูกสมุนไพรต้องงอกงามมากเป็นแน่ คงต้องรอให้พี่หยางมาสำรวจให้เสร็จเสียก่อน หากไม่มีสิ่งใดสำคัญข้าจะซื้อที่ดินตรงนี้ทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”

“สุดแล้วแต่เจ้าเถิด ดีที่ช่วงนี้ท่านแม่ทัพเข้ามาช่วยงานเจ้าแทบจะเต็มตัวแล้ว ทุกอย่างถึงได้จัดการได้รวดเร็ว ทั้งซื้อที่ดินทั้งก่อสร้างโรงหมอ หากไม่ได้บิดาของเจ้าข้าคิดไม่ออกจริงๆว่าเจ้าจะจัดการงานทุกอย่างที่มีในตอนนี้คนเดียวไหวได้เช่นไร สิ่งที่เจ้าคิดทำหากเป็นผู้อื่นยากนักที่จะสำเร็จ”

“ก็การค้าขายโอสถและสมุนไพรมันทำเงินได้ดีนี่เจ้าคะ” ด้วยชื่อเสียงของนางในตอนนี้ยิ่งทำให้นางขายโอสถได้มาก ราคาก็ดี พี่เอ้อหลางยิ้มหน้าบานทุกวันเพราะขายโอสถและสมุนไพรได้หมดไม่มีเหลือ นางถึงต้องรีบหาที่ปลูกสมุนไพรเอาไว้ให้มาก แม้ในมิตินางจะปลูกไว้มากเช่นกันแต่เพื่อกันผู้คนสงสัยถึงที่มาของสมุนไพรจึงต้องทำเช่นนี้

เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานเข้าป่าไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็กลับออกมาพร้อมกับไก่ป่าตัวใหญ่สี่ตัว พอนางถามว่าทำไมล่าไก่แทนที่จะล่าหมูหรือสัตว์ตัวโตกว่านี้พวกมันก็บอกว่ายังไม่อยากเข้าไปในป่าลึกกว่านี้และอาหารของพวกมันที่นางเก็บไว้ในมิติก็มากพอที่พวกมันจะไม่ต้องล่ามาเพิ่ม

เมนูเย็นวันนี้จึงเป็นไก่ป่าย่างสมุนไพรกับข้าวเหนียวร้อนๆเป็นอันจบแล้วแยกย้ายกันเข้านอน รุ่งเช้านางตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี่กระเปร่าแบบสุดๆ อากาศดีมากเหมาะกับการออกกำลังกาย นางจึงอดไม่ได้ที่จะฝึกโยคะยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยเพื่อเตรียมเข้าป่าในช่วงสาย

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านน้า มื้อเช้าวันนี้เป็นข้าวเหนียวไก่ย่างเช่นเดิมนะเจ้าคะ” ทุกคนล้อมวงทานมื้อเช้าด้วยกันจนอิ่มหนำแล้วก็ได้เวลาออกเดินทางเข้าป่า เสี่ยวหู่กับเสี่ยวหลานขยายร่างเพื่อให้พวกนางได้นั่งอย่างสบายที่สุด “เจอสิ่งใดน่าสนใจก็บอกข้าได้เลยนะเจ้าคะ ข้าจะเก็บให้เรียบเลย”

ภายในป่าแห่งนี้ก็เหมือนป่าที่นางเคยผ่าน ที่แตกต่างก็คงจะเป็นความสมบูรณ์ที่ไม่เคยมีผู้ใดย่างกรายเข้ามา บริเวณชายป่ารอบนอกนั้นไม่มีสิ่งใดน่าสนใจเลย แม้จะมีสมุนไพรขึ้นหนาแน่นแต่ก็เป็นสมุนไพรที่หาได้ง่ายทั่วไปเท่านั้น “มองหาถ้ำด้วยนะเจ้าคะท่านน้า ข้าจะเน้นไปที่การสำรวจถ้ำ”

“นี่เจ้าหวังสิ่งใดอยู่กันแน่”

“ก็...บางทีข้าอาจจะได้สมบัติกลับไปสักชิ้นสองชิ้น” ท่านน้าลู่ไป๋ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง คงจะเอือมระอานางมากนั่นแหละ นางสอดส่องสายตามองตามพื้นเพื่อหาสมุนไพรไประหว่างทาง “ป่านี้ไม่มีสมุนไพรล้ำค่าที่ควรเก็บกลับไปบ้างเลยเจ้าค่ะ สมุนไพรพวกนี้ข้าก็มีอยู่มากแล้ว” หรือว่าจะเป็นเพียงป่าธรรมดาเท่านั้นกันนะ

“มีถ้ำอยู่สองถ้ำทางซ้ายมือของเจ้า” เสี่ยวหู่ได้ยินท่านน้าอี้เทียนบอกเช่นนั้นก็รีบทยานตัวเหาะขึ้นไปยังถ้ำที่อยู่บนเขาสูงในทันที แต่เมื่อสำรวจจนทั่วทั้งสองถ้ำแล้วก็ไม่พบสิ่งใดเลยเป็นเพียงถ้ำโล่งๆเท่านั้น เสี่ยวหู่ไม่ยอมแพ้ยังเหาะเข้าออกถ้ำที่มีจนหมดแต่ก็เป็นเช่นเดิม “เห็นทีว่าป่านี้จะไม่มีในสิ่งที่เจ้าหวังแล้วกระมังสาวน้อย ฮ่าๆ”

“เราเดินทางกันมาตั้งไกล จะไม่ได้อะไรกลับไปเลยหรือเจ้าคะ แล้วเหตุใดฝ่าบาทถึงได้นิมิตเห็นป่าแห่งนี้เล่า”

“แต่เราก็สำรวจกันจนเกือบทั่วแล้วนะจิวเหมย ป่านี้เหมาะให้ชาวบ้านเข้ามาหาของป่าเท่านั้นแหละ”

“ทางนั้นมีลำธารสายหนึ่ง อาจจะมีสมุนไพรที่ขึ้นตามริมน้ำให้เจ้าได้เก็บก็เป็นได้สาวน้อย ไปดูกันเถิด”

“ไปๆเสี่ยวหู่เสี่ยวหลาน เช่นไรข้าก็ไม่มีทางเลือกแล้ว”

“ผู้ใดให้เจ้าคาดหวังเสียมากมายกันเล่าจิวเหมย” แหม พอได้ยินว่าป่ายังไม่เคยมีผู้ใดเข้ามาสำรวจก็อดจะคาดหวังไม่ได้นี่นา “ลำธารแห่งนี้น้ำใสมากเลย พวกเจ้าดูปลาสิ ตัวใหญ่มาก! จับกลับไปทำเผาเกลือได้หรือไม่จิวเหมย”

“ได้สิเจ้าคะท่านน้าลู่ไป๋ จับไปเยอะๆเท่าที่ต้องการได้เลยเจ้าค่ะ มื้อเย็นวันนี้ข้าจะทำปลาเผาเกลือให้ทาน”

“น้ำไม่ลึกจับปลาได้สบายมาก เจ้ามาช่วยข้าจับปลาเถอะอี้เทียน” เมื่อท่านน้าทั้งสองลุยน้ำลงไปจับปลาแล้วนางก็เดินเลาะไปตามริมน้ำเพื่อมองหาสมุนไพรแต่ก็เช่นเคย ไม่พบสมุนไพรชนิดใดที่ทำให้ตื่นตาตื่นใจเอาเสียเลย นางจึงเก็บผักบางชนิดเอากลับไปทำซุปแล้วก็ทานคู่กับปลาเผาเกลือเท่านั้น แต่ขณะที่นางกำลังจะลงไปช่วยท่านน้าทั้งสองจับปลาสายตาอันเฉียบแหลมของนางก็เห็นบางสิ่งที่อยู่ใต้น้ำใสแจ๋วเข้าเสียก่อน

นางทิ้งผักที่เก็บมาอย่างไม่ใยดีแล้วกระโดดลงน้ำแล้วดำผุดดำว่ายเก็บสิ่งเหล่านั้นโยนขึ้นฝั่งโดยไม่ลดละ แต่ไม่ว่านางจะเก็บมากเท่าไหร่ก็เก็บไม่หมดเสียที พระอาทิตย์คล้อยต่ำจนฟ้ามืดแล้วนั่นแหละนางถึงได้หยุดดำน้ำ หากฟ้าสว่างทั้งวันทั้งคืนนางก็คงเก็บมันอยู่อย่างนั้นทั้งวันทั้งคืนเช่นกัน

“เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่จิวเหมย เก็บก้อนหินพวกนี้ขึ้นมาทำไมตั้งมากมาย”

“มันไม่ใช่ก้อนหินเจ้าค่ะท่านน้าลู่ไป๋ ลองดูดีๆสิเจ้าคะ” นางหยิบให้ท่านน้าทั้งสองดูแบบใกล้ๆ ตอนนี้มืดมิดแต่แสงจันทร์ก็ยังสะท้อนความแวววาวของมันได้เป็นอย่างดี ท่านน้าลู่ไป๋จ้องดูสักพักก็ตาเบิกกว้างอย่างตื่นเต้น

“นี่มัน...”

“ทองและอัญมณีเจ้าค่ะ! ข้ารวยแล้วๆๆ วันพรุ่งเราต้องมาเก็บกันตั้งแต่เช้าเลยนะเจ้าคะ”

“ลำธารสายนี้มีทองและอัญมณีอยู่งั้นหรือ”

“ไม่ใช่เพียงแค่ทองกับอัญมณีนะเจ้าคะ แร่หายากบางอย่างก็มีด้วย ระหว่างรอพี่หยางมาถึงหากเราเก็บไม่หมดข้าขอให้ท่านน้าทั้งสองเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับนะเจ้าคะ หากพี่หยางกับทหารและจอมยุทธเหล่านั้นหาไม่พบข้าจะกราบทูลขอซื้อที่ดินตรงนี้เอาไว้ทั้งหมดเจ้าค่ะ” ท่านน้าทั้งสองช่วยนางขนทองและอัญมณีทั้งหมดเข้าไปในมิติ ตอนนี้มันยังไม่ได้ผ่านการเจียระไนให้เป็นของมีค่าโดยสมบูรณ์ แต่มิติของนางนั้นทำได้ ตอนนี้นางรวยแบบฉุดไม่อยู่แล้ว ฮ่าๆ

“ได้สิ เช่นไรพวกข้าก็อยู่ข้างเจ้าอยู่แล้ว”

จากนั้นอีกสามสี่วันที่เหลือพวกนางก็ใช้เวลาไปกับการดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำกันทั้งวัน โดยนางเน้นเลือกที่ก้อนใหญ่ๆเท่านั้นเพราะเวลาจำกัด ส่วนมากที่ได้เป็นทองเสียส่วนใหญ่ มิติของนางก็แสนฉลาด มันสามารถแปรสภาพเป็นทองแท่งได้อย่างสวยงาม ที่เป็นอัญมณีก็ทำออกมาได้ล้ำค่าเช่นกันจนนางยิ้มแก้มปริเมื่อได้เห็น

“ข้าปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้ว” ได้ยินเสียงบ่นเช่นนั้นนางจึงพาทุกคนเข้าไปแช่น้ำในมิติ พอท่านน้าลู่ไป๋ได้เห็นกองทองคำแท่งกับกองอัญมณีของนางก็อ้าปากค้างไปเลย ส่วนท่านน้าอี้เทียนนั้นได้แต่หัวเราะขันกับท่าทางของคนรัก “คงไม่มีผู้ใดร่ำรวยไปกว่าเจ้าแล้วล่ะจิวเหมย”

“ข้าแบ่งให้ท่านน้าทั้งสองด้วยนะเจ้าคะ”

“ข้าไม่รับหรอกสาวน้อย เจ้าเก็บไว้เถิด”

“ใช่ ข้าก็ไม่รับเช่นกัน ที่ข้ามีอยู่ตอนนี้ต่อให้อยู่ไปอีกพันปีก็ใช้ไม่หมดจะให้ข้าเอาไปอีกทำไม อีกอย่างนะจิวเหมย พวกข้าอยู่กับเจ้าก็ไม่ต้องจับจ่ายสิ่งใดมานานแล้ว เจ้าเก็บไว้นั่นแหละดีแล้ว”

“ท่านน้าก็เอาไปสร้างจวนสิเจ้าคะ ข้าจะเก็บไว้คนเดียวได้เช่นไร เหนื่อยมาด้วยกันนะเจ้าคะ”

“เรื่องจวนของพวกข้าเจ้าไม่ต้องกังวลหรอกสาวน้อย ข้ามีทรัพย์สมบัติมากพอจะสร้างมัน เจ้าเก็บสมบัติพวกนี้ไว้คงจะทำประโยชน์ได้มากกว่า เจ้ายังต้องสร้างเหลาอาหารและเหลาสุราอีกหลายเมืองเลยมิใช่หรือ”

“ใช่ๆ เจ้าเก็บเอาไว้สร้างเหลาสุราให้ข้าก็ได้ หลายเมืองได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี”

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” ระหว่างที่ท่านน้าทั้งสองลงไปแช่น้ำนางก็นั่งนับทองคำแท่งไปพลางๆ ส่วนอัญมณีนั้นมันมากมายเสียจนไม่อยากนับ เดี๋ยวค่อยเอาออกไปให้พ่อบ้านหม่าจัดการให้ก็แล้วกัน “ตอนนี้ข้ามีทองแท่งถึงหนึ่งพันห้าร้อยแท่ง หนึ่งแท่งเท่ากับสิบตำลึงทอง เช่นนั้นตอนนี้ข้าก็มีหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงทอง”

“หากฝ่าบาททรงรู้เรื่องนี้เข้าคงกริ้วเจ้าไม่น้อย”

“สมบัติในท้องพระคลังมีอยู่มากถึงขนาดนั้นคงไม่กริ้วมากนักหรอกเจ้าค่ะ” แบ่งๆให้นางได้ใช้บ้าง “น่าเสียดายนะเจ้าคะที่ไท่หลงไม่อยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นสหายของข้าคงดีใจไม่น้อยที่ตนเองจะร่ำรวยแล้ว” นี่นางยังสำรวจได้ไม่หมดทั้งลำธารเลยนะ ยังไม่ถึงหนึ่งส่วนด้วยซ้ำนางยังได้ทองกับอัญมณีมากขนาดนี้ หากสำรวจทั้งลำธารแล้วจะได้มากขนาดไหน

พวกนางหยุดเก็บทองหนึ่งวันก่อนพี่หยางเดินทางมาถึง ให้แม่น้ำได้กลับมาใสเช่นเดิมเหมือนว่านางไม่เคยลงไปดำผุดดำว่ายมาก่อน แต่บริเวณริมลำธารก็ช่วยไม่ได้ที่จะมีร่องรอยบ้างแต่นางยังสามารถอ้างได้ว่าลงไปจับปลามาทำอาหาร ระหว่างรอพวกนางก็นั่งกินนอนกินไปเรื่อยๆอย่างสบายอารมณ์ นางอารมณ์ดีถึงขั้นนั่งทำข้าวหลามทีเดียว

ช่วงค่ำวันที่ห้ากลุ่มของพี่หยางก็เดินทางมาถึงยังจุดที่พวกนางพักแรม ทุกคนดูอิดโรยมากไม่เว้นแม้กระทั่งม้า นางจึงเอาปลาที่จับมาได้หลายตัวให้พี่หยางเอาไปแจกจ่ายให้ทุกคนได้ทำอาหารทาน โดยบอกพี่หยางไปว่าระหว่างรอพวกนางว่างๆจึงไปจับปลามาไว้รอ ได้หน้าไปเต็มๆ คิกคิก

“วันพรุ่งพวกพี่จะเริ่มสำรวจกันตั้งแต่เช้าเลยนะเหมยเอ๋อร์ เจ้าจะรออยู่ด้านนอกหรือจะเข้าป่าไปพร้อมพี่”

“ข้าต้องเข้าไปพร้อมพี่หยางอยู่แล้วสิเจ้าคะ” นางทำเป็นตื่นเต้นแบบสุดๆราวกับว่ารอคอยเวลานี้มานาน “พี่หยางเดินทางมาเหนื่อยๆ ทานข้าวเสร็จแล้วก็รีบพักผ่อนนะเจ้าคะ” นางยกกระโจมตัวเองให้พี่หยางแล้วเข้ามานอนในมิติพร้อมกับเสี่ยวหู่และเสี่ยวหลาน เพื่อความเหมาะสมนางจึงต้องทำเช่นนี้เพราะผู้ที่มาสำรวจป่าในครั้งนี้เป็นบุรุษทั้งหมด

วันต่อมากลุ่มของพี่หยางที่มีทั้งทหารและจอมยุทธมากฝีมือก็เข้าไปสำรวจป่า นางเองก็ขี่หลังเสี่ยวหู่เข้าไปด้วยเช่นกันแต่ไม่ได้หยิบจับสิ่งใดเลย พี่หยางเองก็คงจะรู้ว่าไม่มีสิ่งใดที่น่าสนใจสำหรับนาง เมื่อถึงจุดหนึ่งนางจึงขอหยุดพักแล้วปล่อยให้ทหารและจอมยุทธเหล่านั้นสำรวจป่ากันต่อ จนเมื่อสำรวจจนทั่วป่าก็ยังไม่พบสิ่งใดที่น่าสนใจ

“เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะพี่หยาง พบสิ่งใดน่าสนใจหรือไม่”

“ไม่มีเลยเหมยเอ๋อร์ เป็นเพียงป่าธรรมดาเท่านั้น อีกทั้งป่าแห่งนี้ก็ไม่ได้กว้างใหญ่เท่าใดนัก แต่เหตุใดฝ่าบาทถึงได้มินิตเห็นป่านี้ทั้งๆที่ไม่มีสิ่งใดเลย” นางก็อยากจะบอกพี่หยางอยู่หรอกนะ แต่รอให้นางซื้อที่แห่งนี้ได้เสียก่อนเถิด

“คารวะท่านรองแม่ทัพ พวกข้าสำรวจป่าแห่งนี้จนทั่วแล้วแต่ไม่พบสิ่งใดเลยขอรับ” ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานพี่หยางเมื่อเดินสำรวจกันจนทั่วแล้ว นางเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันยามเมื่อเห็นพวกเขาไปเดินสำรวจแถวๆลำธาร แต่ก็วางใจระดับหนึ่งด้วยเมื่อคืนนี้ฝนตกลงมาทำให้น้ำในลำธารขุ่นขึ้นมากจนมองไม่เห็นด้านล่างของลำธาร

“เช่นนั้นก็ถอนกำลังกลับไปพักกันเถิด วันพรุ่งค่อยเดินทางกลับเมืองหลวง” ทหารนายนั้นรับคำแล้วเดินไปแจ้งแก่ทหารและจอมยุทธท่านอื่นที่หยุดสำรวจชั่วคราว “เหมยเอ๋อร์ของพี่จึงไม่ได้สิ่งใดติดไม้ติดมือกลับไปเลย”

“ผู้ใดว่าไม่ได้กันเล่าเจ้าคะ ข้าจะขอซื้อพื้นที่ตรงนี้เอาไว้ทั้งหมด พี่หยางก็เห็นใช่หรือไม่เจ้าคะว่าที่นี่อุดมสมบูรณ์มาก แม้แต่หญ้าก็งอกงาม ข้าจึงอยากได้มาทำสวนสมุนไพรเจ้าค่ะ หากปลูกในป่าคงจะได้สมุนไพรคุณภาพดีไม่น้อย รบกวนพี่หยางกราบทูลฝ่าบาทให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้สิ หากเจ้าต้องการพี่จะกราบทูลฝ่าบาทให้ทรงทราบ” นางยิ้มกว้างอย่างดีใจแล้วจูงมือพี่หยางเดินออกจากป่า ระหว่างทางก็แวะเก็บเห็ดและสมุนไพรบางชนิดกลับไปทำอาหารด้วย

จากนั้นเจ็ดวันนางก็ได้รับข่าวดีจากพี่หยางว่าฝ่าบาททรงอนุญาตให้นางครอบครองผืนป่าแห่งนั้นอย่างชอบธรรมและมีหมายรับรองออกมาเรียบร้อย นางจ่ายให้ราชสำนักไปเพียงสองร้อยตำลึงทองเท่านั้น แต่สิ่งที่นางได้กลับมานั้นมากมายมหาศาลจนฝ่าบาทคงจะคาดไม่ถึงเลยเชียวล่ะ “ได้เวลาทำงานหนักกันแล้วเจ้าค่ะ ฮ่าๆ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.79K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4113 Oppasehunia (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 11:00
    เชื่อนางเลย5555+++
    #4,113
    0
  2. #3988 Nuthathai Por (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:38

    ฉลาดซะจริง ๆ

    #3,988
    0
  3. #3814 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:25
    5555555
    #3,814
    0
  4. #3725 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 00:17
    เหมยคนดี ต่อไปแบ่งเงินไปเลี้ยงหลานแฝดมากๆหน่อยน้าาาา. พ่อหลานอุตสาห์ฝันเห็น กลายเป็นขี้ช่องรวยให้เหมยแทน เอ็นดูหลานหน่อยเน้อออ.
    #3,725
    0
  5. #3724 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 00:13
    555555. น้องเหมยนางจะเป็นมหาเศรษฐีแล้ว รวยยิ่งกว่าเจ้าของหลุยส์เสียอีก. 5555
    เฮียเต้รู้ทีหลังจะทรงกริ้วขนาดไหนน้อออ 55555
    #3,724
    0
  6. #3695 phrnphak (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 12:17
    เหมยเอ้ยแบ่งให้ฮ่องเต้เอาไปพัฒนาประเทศบ้างเห้อะเดี๋ยวก็เงินทองทับตายหรอกลูก5555
    สงสารฮ่องเต้จริงๆเลยโดนเหมยหลอกซื้อที่ซะงั้นอุตส่าห์นิมิตเห็นของดีแล้วแท้ๆ
    #3,695
    0
  7. #3691 baochompoo2525 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 01:49
    โคตรร้ายอ้ะนางเอกเราที่ทำๆอยู่น่ะยังรวยไม่พอเหรอ... โลภสุดๆไปเลย
    #3,691
    0
  8. #3690 tavigar_25 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 10:31
    บางทีเหมยก็เกินไปนะน่าจะบอกฮ่องเต้กับพี่หยาง
    #3,690
    0
  9. #3689 new16052559 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 05:13

    นิมิต แพ้น้องเมีย555555

    #3,689
    0
  10. #3688 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 01:33

    เสร็จโจร555

    #3,688
    0
  11. #3687 chanchan123 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 23:11
    สงสารพี่เต้เลย อัตส่าห์มีนิมิต เท่ากับจิวเหมยได้กำไรเลย 555+ เหมยไม่สงสารหลานสองคนลูกพี่เต้บ้างหรอ 555+
    #3,687
    0
  12. #3683 Jirapanonpitak (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 20:01
    ร้ายมากจร้าชอบๆๆ
    #3,683
    0
  13. #3682 พระจันทร์เสี้ยว🌙 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 19:32
    รวยจ้าาาาาา
    #3,682
    0
  14. #3681 Panida Ketkaew (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 19:03
    ร้ายจริงๆแม่สาวน้อย
    #3,681
    0
  15. #3680 chamee (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 18:50
    เจ้าเล่ห์สุดๆถ้าฮ่องเต้รู้ทีหลังจะกะอักเลือดไหมนี่
    #3,680
    0
  16. #3679 อัมพร (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 18:34

    ขอบคุณค่ะ

    #3,679
    0
  17. #3677 S1O9N9E5 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 16:28
    แล้วุ้าฮ่องเต้มารู้ที่หลัง จะไม่เป็นไรเหรอ
    #3,677
    0
  18. #3676 moragot5296 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 16:01
    55555 เจ้าเล่ย์นักน่ะ จิวเหมย
    #3,676
    0
  19. #3675 Pandanus23233 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    ได้กำไรที่สุด
    #3,675
    0
  20. #3674 chon29 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    จิวเหมยช่างร้ายกาจ55555
    #3,674
    0
  21. #3672 LovelyWonbin (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:28
    ถ้าฮ่องเต้รู้คงปวดหัวตายเลย
    #3,672
    0
  22. #3671 supaporn12345 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:22
    จิวเหมยเจ้าเล่ห์จริงๆ
    ถ้ามีป่าแบบนั้จริงๆก็ดี
    ช่วงนี้กำลังลำบาก
    5555555
    #3,671
    0
  23. #3670 por4312525 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 13:36
    รอติดตาม
    #3,670
    0
  24. #3669 Tongkwaw2538 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 13:21
    จิวเหมย ตังที่เจ้ามี เจ้าใช้ไม่หมดแล้ว
    #3,669
    0
  25. #3668 hongse2 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 12:52

    ขี้ไกงอะนางจะรวยไปถืงไหน
    #3,668
    0