หลิวจิวเหมย สุดยอดจอมนางแห่งแคว้นซาน

ตอนที่ 29 : ระเบิดลูกน้อยกับจวนจวนหนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,175 ครั้ง
    3 ก.ค. 62

หลังจากพี่หยางกับองค์ไท่จื่อเข้าวังไปแล้วนางกับไท่หลงก็มาที่โรงหมอก่อนที่ท่านน้าลู่ไป๋กับองครักษ์เงาจะอารักขาจ้าวไท่หลงกลับไปส่งที่จวน ก่อนเปิดโรงหมอนางได้ไปที่ร้านของช่างไม้เพื่อพูดคุยให้ช่างสร้างยุ้งข้าวขนาดใหญ่ให้ ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไร ทั้งยังปรึกษาเรื่องการขยายบ้านด้วย ช่างไม้แนะนำว่าควรทำหลังจากฤดูเหมันต์ผ่านพ้นไปจะดีกว่าเพราะกลัวเสร็จไม่ทันและหากหิมะตกจะก่อสร้างลำบาก ซึ่งนางก็เห็นดีด้วย

“คุณหนูขอรับ มีคนผู้หนึ่งมาขอซื้อสมุนไพรที่เรามีทั้งหมดขอรับ”

“ทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะพี่เอ้อหลาง เป็นผู้ใดกัน”

“ข้าถามแล้วแต่คนผู้นั้นไม่ยอมตอบขอรับ”

“เช่นนั้นบอกไปว่าเราไม่ขายเจ้าค่ะ ผู้ที่มารักษากับข้ามีอยู่มากเกรงว่าสมุนไพรจะไม่เพียงพอ แต่หากเขามีความจำเป็นก็ขอให้แจ้งมาว่าเป็นผู้ใดและต้องการสมุนไพรไปเพื่อสิ่งใดเหตุใดต้องการมากมายนัก” พี่เอ้อหลางออกไปแจ้งคนผู้นั้นตามที่นางบอก แต่นางสงสัยก็เลยตามออกมาด้วยแต่เว้นระยะห่างไว้ไม่ให้คนผู้นั้นรู้ตัว

“หมอหลิวให้ท่านแจ้งว่าเป็นผู้ใดมาจากที่ใดและเหตุใดต้องการสมุนไพรมากมายเช่นนี้ขอรับ หากท่านไม่แจ้งแก่เราเกรงว่าจะขายให้ไม่ได้ขอรับ เพราะว่ามีผู้ที่มารักษากับหมอหลิวเป็นจำนวนมาก สมุนไพรของเราจะไม่เพียงพอ”

“ได้โปรดเถิดขอรับ สมุนไพรของหมอหลิวสำคัญกับพวกข้ายิ่งนัก”

“หากสำคัญก็โปรดบอกมาเถิดเจ้าค่ะว่าสำคัญเช่นไร ข้าจะพิจารณาว่าสมควรจะขายสมุนไพรให้ท่านหรือไม่”

“แม่นางผู้นี้คือ”

“นี่หมอหลิวขอรับ หลิวจิวเหมย บุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่หลิวตงเฉิน”

“โอ้ ข้ามีตาหามีแววไม่ ข้านั้นทราบดีว่านี่เป็นโรงหมอของตระกูลหลิวแต่ไม่ทราบว่าบุตรสาวของท่านแม่ทัพเป็นหมอผู้เก่งกาจเช่นนี้ ขออภัยจริงๆขอรับ” จากท่าทางการแต่งตัวแล้วน่าจะเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา หรือจะเป็นบ่าวของจวนใดนางก็ไม่อาจรู้ได้ “ขออภัยที่มารบกวนท่านหมอขอรับ ข้าแซ่ฝู นามเว่ยเถา ข้าเพียงต้องการสมุนไพรไปรักษาผู้คนที่หมู่บ้านของข้าเท่านั้น ท่านหมอหลิวโปรดเห็นใจด้วยขอรับ”

“หมู่บ้านของท่านชื่ออะไรและอยู่ที่ใดเจ้าคะ แล้วต้องการสมุนไพรไปรักษาโรคชนิดใด”

“หมู่บ้านของข้าอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปราวยี่สิบลี้ขอรับท่านหมอหลิว ชื่อว่าหมู่บ้านลี่โหวขอรับ เมื่อไม่กี่วันมานี้ชาวบ้านล้มตายเจ็บป่วยกันมากโดยไม่ทราบสาเหตุ ข้าผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านจึงรวบรวมเบี้ยที่มีทั้งหมดไม่ว่าของข้าหรือของผู้คนในหมู่บ้านมาเพื่อซื้อสมุนไพรของท่าน ที่ผู้คนเลื่องลือไปไกลว่าเป็นสมุนไพรที่รักษาได้ทุกโรค ข้าเพียงต้องการช่วยเหลือผู้คนในหมู่บ้านเท่านั้นขอรับ ท่านหมอหลิวโปรดเมตตาด้วย” หากเป็นเช่นนั้นจริงก็ไม่แปลกหากคนผู้นี้จะเดินทางกว่ายี่สิบลี้เพื่อมาซื้อสมุนไพรของนาง แต่สมุนไพรของนางนั้นหาได้รักษาได้ทุกโรคเช่นที่ชายผู้นี้เอ่ยมา

“เจ็บป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุเช่นนั้นหรือเจ้าคะ อาการเป็นเช่นไรเจ้าคะ”

“ขับถ่ายอย่างรุนแรง อาเจียน แล้วก็มีไข้สูงขอรับ” หรือจะเป็นโรคระบาด

“เช่นนั้นท่านนั่งรอตรงนี้สักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าขอตรวจผู้ที่มารอให้เสร็จก่อนแล้วจะมาพบท่านอีกครั้งเจ้าค่ะ” เหลือผู้ที่รอตรวจอยู่สามคนเท่านั้น นางตรวจไม่นานก็คงจะเสร็จ “พี่เสี่ยวจิงไปตามท่านน้าลู่ไป๋ให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ”

นางรักษาอาการปวดเมื่อยและเจ็บไข้ของท่านลุงท่านป้าอีกสามท่านก็เป็นอันปิดโรงหมอ ท่านน้าลู่ไป๋ตามพี่เสี่ยวจิงเข้ามาพบนางที่กำลังยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อที่หดเกร็งจากการนั่งนาน นางเล่าเรื่องชายที่นั่งรออยู่ด้านนอกให้ท่านน้าฟังเพราะพี่เสี่ยวจิงนั้นรับรู้พร้อมกับนางไปแล้ว

“ข้ารู้จักหมู่บ้านนี้นะ ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก เดินทางสักหนึ่งถึงสองชั่วยามก็น่าจะถึง เป็นหมู่บ้านเล็กๆที่นักเดินทางมักจะผ่านก่อนถึงเมืองหลวง แต่หากเจ้าจะไปที่นั่นในช่วงนี้เกรงว่าจะไม่ปลอดภัยนัก”

“ข้าเพียงต้องการแน่ใจเจ้าค่ะว่ามีหมู่บ้านนี้อยู่จริงและเขาจะไม่มาซื้อเพื่อใช้สมุนไพรของข้าทำเรื่องอื่น”

“มีจริงสิ ข้าเดินทางผ่านแทบทุกครั้งเมื่อต้องเข้าเมืองหลวงนั่นแหละ”

“เช่นนั้นข้าก็จะขายสมุนไพรให้คนผู้นั้นเจ้าค่ะ” นางประเมินอาการและคิดว่าคงเป็นเพราะท้องร่วงรุนแรงจนร่างกายขาดน้ำและอ่อนแอลงจึงทำให้เกิดไข้สูงจนล้มตาย นางให้พี่เอ้อหลางขายสมุนไพรแก้ท้องเสียกับแก้ไข้ให้ชายผู้นั้นในราคาปกติเพื่อเป็นการป้องกัน “ท่านต้องให้พวกเขาดื่มน้ำสะอาดที่ผ่านการต้มแล้วเท่านั้นเจ้าค่ะ สมุนไพรของข้าให้ทานหลังมื้ออาหาร หากไม่ดีขึ้นให้กลับมาแจ้งข้าอีกครั้งนะเจ้าคะ”

“ขอบพระคุณขอรับท่านหมอ” ฝูเว่ยเถาจ่ายเงินรับสมุนไพรจากพี่เอ้อหลางเสร็จแล้วก็กลับไป คล้อยหลังของชายผู้นั้นนางได้ให้องครักษ์เงาติดตามไปด้วย หากมีผู้คนล้มเจ็บล้มตายจริงนางจะไปที่หมู่บ้านนั้นด้วยตนเอง เพราะการไปดูและช่วยด้วยตนเองนั้นย่อมดีกว่า

“ข้าคิดว่าเจ้าจะให้โดยไม่รับเงินเสียอีก”

“ของซื้อของขายเจ้าค่ะท่านน้า อีกอย่างข้ายังไม่ไว้ใจชายผู้นั้นมากนัก หากเขาเอาไปช่วยผู้คนที่หมู่บ้านจริงข้าย่อมเต็มใจช่วยเหลือ ผู้คนในเมืองหลวงต่างก็ต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อสมุนไพรของข้าเช่นกันหากพวกเขาอยากซื้อก็ย่อมต้องจ่ายเงินเจ้าค่ะ แต่หากข้าได้ไปที่นั่นข้าย่อมรักษาให้โดยไม่คิดเงินเช่นที่ทำอยู่ที่นี่”

“นั่นก็จริง ทำตามที่เจ้าเห็นสมควรเถิด แล้วนี่จ้าวไท่หยางไม่มาหาเจ้าหรือ”

“คงจะยังไม่ออกจากวังกระมังเจ้าคะ พวกเราปิดโรงหมอกันเถิดเจ้าค่ะจะได้กลับบ้านกัน ที่ร้านอาหารเก็บของเสร็จกันหรือยังเจ้าคะท่านน้า”

“เรียบร้อยแล้ว ข้ากลับไปส่งมาเมื่อครู่ก่อนจะมาพบเจ้านี่เอง” ตั้งแต่ได้กุ้ยผิงกับกุ้ยอันมาอยู่ด้วยนั้นนางให้ทุกคนปิดร้านเร็วขึ้นเพราะแม่ใหญ่กับพี่เสี่ยวอิงจะได้กลับไปพักผ่อนเพราะต้องดูแลกุ้ยอันที่มักตื่นยามดึกกันมาหลายคืนแล้ว ส่วนฟางเอ๋อร์กับกุ้ยผิงนั้นนางกำลังคิดว่าจะจ้างอาจารย์มาสอนเด็กน้อยทั้งสองคนที่ร้านเพราะโรงนอนเก่าของคนงานนางก็ยังเก็บไว้บางห้อง ให้ทั้งสองเข้าไปเรียนในห้องนั้นก็คงจะได้

“แย่แล้วๆๆๆๆๆ แย่แล้วเหมยเอ๋อร์!” ยังไม่ทันจะก้าวเท้าออกจากโรงหมอ ท่านแม่ของนางที่หายตัวไปไม่มาพบหน้าก็โผล่ออกมาจนนางสะดุ้ง และที่สะดุ้งไปกับนางด้วยก็คือท่านน้าลู่ไป๋ นางมองท่านน้าอย่างสงสัย นี่คงไม่ได้เห็นท่านแม่เช่นเดียวกับนางหรอกใช่หรือไม่ “แย่แล้วเหมยเอ๋อร์! ช่างแย่ยิ่งนัก! เหตุใดลูกไม่ตอบแม่กันเล่า อ้อ อย่าไปสนใจชายผู้นั้นเลย สติวิปลาส”

“ท่านน่ะสิสติวิปลาส ช่างเป็นสตรีที่งดงามแต่กิริยาไม่น่ามองเอาเสียเลย”

“ท่านน้าเห็นท่านแม่ด้วยหรือเจ้าคะ!

“เห็นนานแล้ว คราแรกข้าก็คิดว่าเป็นคนงานแต่ดันเดินทะลุบ้านของเจ้าไปมาทำข้าแทบสิ้นสติ บางวันก็แอบเข้ามาในบ้านของข้าจนต้องไล่ออกไปบ่อยครั้ง ใบหน้าก็ละม้ายคล้ายเจ้าเช่นนี้คงเป็นผู้ใดไปไม่ได้กระมัง” อ้อ ที่หายหน้าหายไปนี่เพราะไปป่วนท่านน้าอยู่นี่เอง ในมิติเองนางก็หาได้พบท่านแม่ของนางไม่จนคิดว่านางไปเกิดแล้วเสียอีก

“ท่านน้าของเจ้าคิดจะจีบแม่ด้วย แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถิด ลูกต้องไปช่วยสหายของลูกประเดี๋ยวนี้!

“ไท่หลงหรือเจ้าคะ เหตุใดต้องไปช่วย”

“เจ้าเด็กนั้นถูกจับตัวไปแล้ว! บังเอิญแม่ไปเยี่ยมสหายที่จวนนั้นก็เลยได้เห็นเหตุการณ์ เจ้ารีบไปช่วยสหายของเจ้าเถิดแม่จะนำทางเจ้าเอง”

“แต่เขาอยู่ในจวนจะถูกจับตัวไปได้เช่นไรกันเจ้าคะ องครักษ์ก็มีออกมากเต็มจวนไปหมด”

“พวกมันใช้ยารมน่ะสิ! แล้วคนในจวนนั่นแหละที่เป็นผู้ทำ แม่จำหน้ามันได้ขึ้นใจเชียวล่ะ”

“แล้วไท่หลงยังปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่แน่ใจนัก วันพรุ่งพวกนั้นคงจะใช้สหายของเจ้าต่อรองกับอัครเสนาบดีเป็นแน่ เจ้าต้องรีบไปช่วยเขาออกมาประเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นราชสำนักคงจะวุ่นวายไม่น้อย เพราะผู้ที่เป็นนายของพวกมันก็คือองค์ชายสาม!

“เรื่องนี้ต้องแจ้งจ้าวไท่หยาง หากเขายังอยู่ในวังเขาจะน่าปลอดภัยดี”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะท่านน้า ให้องครักษ์เงาของเราไปแจ้งแก่พี่หยางเถิดเจ้าค่ะ ให้มาพบข้าที่นี่แล้วเราจะไปช่วยไท่หลงพร้อมกัน” นางนั้นทั้งเป็นห่วงสหายทั้งกังวลเรื่ององค์ชายสาม องค์ไท่จื่อก็กลับเข้าวังหลวงไปแล้วเหตุใดถึงยังกล้าลงมือเช่นนี้ “แล้วไท่เว่ยเล่าเจ้าคะท่านแม่”

“เด็กน้อยผู้นั้นช่างโชคดีที่ไม่ได้นอนห้องตนเองแต่หนีไปมุดนอนกับท่านแม่ของเขา ผ้าห่มคลุมจนไม่เห็นแม้ร่างของเด็กน้อยคนพวกนั้นจึงได้เพียงตัวสหายของลูกไป”

“ท่านน้าให้คนไปแจ้งที่จวนอัครเสนาบดีด้วยเถิดเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าป่านนี้ฤทธิ์ยารมนั้นจะคลายไปหรือยัง แล้วก็รวบรวมคนของเราให้ได้มากที่สุดนะเจ้าคะ ระหว่างรอข้าจะไปทำของบางอย่างห้ามผู้ใดรบกวนแม้แต่องครักษ์เงา”

“เจ้าจะทำสิ่งใดหรือลูกแม่”

“ไปช่วยสหายย่อมต้องมีการประมือ ข้าต้องมีอาวุธเจ้าค่ะ” และอาวุธของนางก็เป็นสิ่งที่นางนั้นไม่ได้ทำเสียนาน

นางให้ท่านน้าไปหาดินเหนียว ถ่านไม้แล้วก็ประทัดมาให้นาง ระเบิดปิงปองที่ทำจากดินเหนียวง่ายๆแต่อานุภาพนั้นนางรับรองได้ว่ากระจุยกระจายแน่นอน นางใช้ส่วนผสมของประทัดกับถ่านไม้แล้วใช้ไส้ของประทัดเป็นขนวน เอาไปวางแล้วจุดไฟเท่านั้นที่ต้องทำ แต่นางก็ยังไม่แน่ใจนักว่ามันจะได้ผลแต่คิดว่าเช่นไรมันก็ต้องได้ผลเป็นแน่

ทำระเบิดได้สิบลูกพอดิบพอดีพี่หยางก็มาถึงพร้อมกับทหารจำนวนหนึ่ง เมื่อเตรียมพร้อมนางก็ขึ้นควบม้าที่ท่านน้าลู่ไป๋เตรียมมาให้ พี่เสี่ยวจิงกับท่านน้าจะไปกับนางด้วยส่วนพี่เอ้อหลางนั้นนางให้เอารถม้ากลับบ้านไปก่อน นางประคองถุงใส่ระเบิดของนางไว้มั่นเพราะหากมีซักลูกหล่นไปตอนนี้อาจจะมีหายนะได้ ท่านแม่เองก็เกาะหลังนางคอยบอกทางไปด้วย พี่หยางคงจะแปลกใจไม่น้อยที่นางบอกทางได้แม่นยำเช่นนี้

จุดหมายเป็นจวนของขุนนางมีตำแหน่งผู้หนึ่งที่คงไม่พ้นเป็นผู้ที่สนับสนุนองค์ชายสาม ท่านแม่บอกนางว่าในจวนมีห้องใต้ดินใช้สำหรับเป็นคุกคุมขัง พี่หยางได้ยินที่นางบอกก็หน้ามืดครึ้มแผ่ความกดดันออกมาจนทหารที่มาด้วยต่างก็ขยับม้าถอยห่าง นางเองก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

“ข้าจะเบนความสนใจพวกเขาเองเจ้าค่ะ ส่วนพี่หยางลอบเข้าไปช่วยไท่หลงออกมานะเจ้าคะ”

“พี่ต้องขอให้เสี่ยวจิงไปช่วย วิชาตัวเบาของนางล้ำเลิศและเชี่ยวชาญเรื่องการลอบเข้าแดนศัตรู เจ้าต้องระวังตัวให้มากนะเหมยเอ๋อร์ หากคิดว่าต้านไม่ไหวก็ถอยออกมาได้เลยพี่จะให้คนจัดการต่อเอง” นางรับคำแล้วเอ่ยชวนท่านน้าลู่ไป๋พร้อมกับองครักษ์เงาจำนวนหนึ่งไปอีกด้านของจวนที่เป็นป่าไม้ไผ่ ทำเลตรงนี้ช่างเหมาะเจาะ

“เอ่อ มีใครพอจะมีไฟบ้างหรือไม่เจ้าคะ” ไม่มีไฟแล้วนางจะจุดระเบิดได้เช่นไรกันเล่า! โง่จริงๆเลยจิวเหมย

“รอประเดี๋ยวนะขอรับคุณหนู” องครักษ์เงาของนางผู้หนึ่งหายวับออกไปในความมืดแล้วไม่นานก็กลับมาพร้อมกับคบไฟ เห็นเช่นนั้นนางก็เอาระเบิดออกมาแล้วบอกให้ทุกคนหาที่กำบังรวมทั้งจับสายจูงม้าไว้ให้แน่นเผื่อว่าม้าจะตกใจ ทุกคนมองนางอย่างสนใจในสิ่งที่นางจะทำ “นั่นคือสิ่งใดหรือขอรับ”

“มันเรียกว่าระเบิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่แน่ใจนักว่ามันจะให้ผลเช่นไร” นางเอาระเบิดที่ใหญ่กว่าลูกปิงปองตามที่นางตั้งใจไว้มากนักให้องครักษ์เงาไปหนึ่งลูก “จุดไฟตรงเชือกให้ติดแล้วรีบออกมาเลยนะเจ้าคะ เร็วที่สุดเลย”องครักษ์รับคำแล้วเอาระเบิดไปวางยังจุดที่ห่างจากท้ายจวนเพียงไม่ไกลนัก พอจุดไฟเสร็จก็รีบเร้นตัวกลับออกมายังจุดที่พวกนางซ่อนตัวอยู่ทันทีที นางให้องครักษ์เงาอีกคนเร้นกายไปวางระเบิดยังอีกจุดซึ่งอยู่คนละด้านแล้วจุดในเวลาไม่ห่างกันมากนัก

ตู้ม!

ลูกแรกระเบิดลูกที่สองก็ตามมา

ตู้ม!

“สำเร็จ!” จากนั้นก็ร่วมด้วยช่วยกัน องครักษ์เงาเอาระเบิดอีกเจ็ดลูกไปวางตามจุดต่างๆแล้วจุดพร้อมๆกัน เสียงระเบิดสนั่นไปทั่วบริเวณ ภายในจวนโกลาหลกันใหญ่เพราะไม่รู้ว่าเสียงดังมาจากทิศใดบ้าง

ตอนนี้นางกับทุกคนปีนขึ้นมาอยู่บนต้นไม้ใหญ่เพื่อสังเกตการณ์ หลังจากระเบิดเก้าลูกของนางหมดไปความเสียหายก็บังเกิด นายท่านของจวนตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังลั่น บรรดาบ่าวรับใช้ก็กุลีกุจอเอาน้ำมาดับไฟยังจุดที่เกิดไฟไหม้ หวังว่าพี่หยางจะกลับออกมาได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสงบ แต่นางยังเหลือระเบิดไว้หนึ่งลูกเพื่อเบนความสนใจ

“เจ้าช่างน่ากลัวขึ้นทุกวันจริงๆจิวเหมย เจ้าทำของเช่นนั้นได้เช่นไร”

“ความสามารถพิเศษเจ้าค่ะท่านน้า ห้ามไปบอกผู้ใดเด็ดขาดนะเจ้าคะ ทุกคนเลย”

“เรื่องแบบนี้บอกผู้อื่นได้หรือ! นี่มันหาอันตรายใส่ตัวยิ่งกว่าเรื่องเจ้าเป็นผู้ใช้ธาตุเสียอีก!

“หรือว่าข้าจะทำขายดีเจ้าคะ ขายให้กองทัพแคว้นซาน เช่นไรท่านพ่อก็เป็นถึงแม่ทัพใหญ่หากข้าจะขายผ่านท่านพ่อ ท่านน้าว่าจะมีปัญหาตามมาหรือไม่เจ้าคะ” กลิ่นเงินช่างหอมหวาน นี่ยังจำความรู้สึกตอนเงินเข้าบัญชีในโลกก่อนได้อยู่เลย เด้งทุกวันวันละล้านสองล้าน บางวันเยอะถึงร้อยล้านก็มี

“ในหัวเจ้ามีแต่เรื่องเงินหรืออย่างไร”

“ข้าพูดเล่นเจ้าค่ะ เรื่องอันตรายเช่นนี้ข้าไม่เอามาเสี่ยงหรอกเจ้าค่ะ หากไม่จำเป็นข้าจะไม่ทำมันขึ้นมาอีก”

“ดีแล้ว เสียงมันยังเต้นอยู่ในหูข้าอยู่เลย ไม่อยากจะคิดว่าหากมันลูกใหญ่กว่านี้อานุภาพของมันจะเป็นเช่นไร” ก็แหลกทั้งจวนไม่มีเหลืออย่างไรเล่าเจ้าคะ แต่ก็น่าลองทำดูเหมือนกันนะ แต่ต้องทำแบบขว้างแล้วระเบิดได้ดีกว่าจุดแบบนี้ เพราะนางเห็นว่าหากจุดแล้วโยนเข้าไปข้างในเกรงว่าไฟจะดับก่อนระเบิด

“ไว้ข้าจะลองทำดูนะเจ้าคะ”

“ข้าเพียงพูดไปเช่นนั้นเองจิวเหมย!” แหม ข้าก็คิดว่าท่านน้าจริงจังเสียอีก คิกคิก

ฟากของจ้าวไท่หยางกับเสี่ยวจิงที่หลังจากได้ยินเสียงดังสนั่นของอะไรบางอย่างที่พวกเขาไม่อาจรู้แต่เพราะเห็นสัญญาณจากองครักษ์เงาของจิวเหมยพวกเขาก็ทำการลอบเข้าจวนในทันที อาศัยช่วงที่ทุกคนกำลังช่วยกันหาทางดับไฟลงไปยังคุกใต้ดิน มีคนเฝ้าอยู่เพียงหยิบมือเท่านั้นอีกทั้งยังไม่มีกลไกใดเลยจึงทำให้พวกเขาเข้าถึงคุกได้ง่ายดาย

“หลงเอ๋อร์!” เห็นสภาพน้องชายที่นอนคุดคู้อยู่กับพื้นเย็นๆเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดใจของผู้เป็นพี่ชายก็แทบสลาย ดาบคู่กายฟันเข้าที่โซ่ล่ามประตูแล้วเข้าไปตรวจดูร่างกายของน้องชายทันที “ชีพจรเบาหวิวยิ่งนัก เราต้องรีบออกจากที่นี่แล้วพาหลงเอ๋อร์ไปหาหมอโดยด่วน!

“พาไปหาจิวเหมยเถิดคุณชายใหญ่ นางรักษาคุณชายรองได้แน่” หลิวจิวเหมยได้อาละวาดเป็นแน่ถ้าได้เห็นสภาพปางตายของสหายเพียงคนเดียวของนางเช่นนี้ “ข้าจะนำทาง พวกเจ้าระวังหลัง คุณชายใหญ่แบกคุณชายรองตามมาเถิด หากช้ากว่านี้จะไม่ทันการ” นางเองก็อดจะใจหายไม่ได้เมื่อเด็กน้อยที่นางเห็นมาตั้งแต่เกิดและรักเอ็นดูเหมือนดั่งน้องชายนั้นถูกทำร้ายจนเกือบถึงชีวิตเช่นนี้ หากหลิวจิวเหมยคิดการใหญ่แก้แค้นให้ นางรับรองได้เลยว่านางจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ และจะช่วยนางทำลายทุกคนที่โหดร้ายกับจ้าวไท่หลงได้ลงคอ

“อดทนไว้นะหลงเอ๋อร์ พี่จะพาเจ้าไปหาจิวเหมยเดี๋ยวนี้”

ด้วยความชำนาญของเสี่ยวจิงทำให้นางพาทุกคนออกจากพื้นที่ของจวนได้ในเวลาอันรวดเร็ว ทุกคนตามมาสมทบกับพวกของจิวเหมยที่รออยู่ที่จุดนัดหมาย เมื่อจิวเหมยเห็นสภาพของสหายที่อยู่บนหลังของจ้าวไท่หยางก็ถึงกับน้ำตาไหลออกมาเงียบๆโดยไม่พูดสิ่งใด ทั้งที่ในใจของนางนั้นคุกรุ่นจนแทบจะระเบิดจวนหลังนั้นให้ราบเป็นหน้ากลอง

“พาไปที่จวนตระกูลจ้าวเถิดเจ้าค่ะ” จ้าวไท่หยางเอาร่างน้องชายขึ้นหลังม้าประคองไว้ด้านหน้าก่อนจะกระโดดขึ้นซ้อนหลังน้องชายแล้วควบกลับจวนในทันที ตามด้วยคนที่เหลือเว้นแต่จิวเหมยกับฟ่านลู่ไป๋และองครักษ์เงาของนาง “เอาระเบิดลูกนี้ลอบเข้าไปวางไว้กลางจวนแล้วจุดมันที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าจะทำให้พวกมันวอดวายไม่มีเหลือแม้แต่ที่จะอยู่” นางอัดธาตุดำของนางเข้าไปในระเบิดลูกนั้นจนแน่น หากมันระเบิดธาตุดำของนางจะกระจายตัวตามสะเก็ดของมัน หากโดนผู้ใดคงไม่พ้นต้องเจ็บหนักจนแทบอยากตาย

นางควบม้าตามไปที่จวนตระกูลจ้าวโดยเร็วเพราะอาการของจ้าวไท่หลงนั้นนับว่าหนักหนา มาถึงก็เห็นถึงความวุ่นวายและเสียงกรีดร้องของฮูหยินใหญ่ พี่หยางนั้นเห็นนางเป็นคนแรกจึงบอกให้ทุกคนแหวกทางให้นางได้เข้าไปดูอาการของไท่หลง นางจับชีพจรดูก็พบว่ามันเบาหวิวจนน่าใจหาย

“ช่วยหลงเอ๋อร์ด้วยเถิดเหมยเอ๋อร์ ช่วยลูกของน้าด้วย”

“หลานต้องช่วยไท่หลงแน่เจ้าค่ะท่านน้า อย่าร้องไห้ไปเลยนะเจ้าคะ หากไท่หลงรู้ว่าทำท่านน้าร้องไห้เสียใจเช่นนี้คงไม่สบายใจนัก หลานจะช่วยสหายของหลานอย่างสุดความสามารถ ท่านน้าไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ”

“ออกไปรอด้านนอกก่อนเถิดขอรับท่านแม่ เหมยเอ๋อร์จะต้องช่วยหลงเอ๋อร์ได้แน่นอนขอรับ” จ้าวไท่หยางประคองผู้เป็นมารดาที่ร้องไห้จนใบหน้าสวยงามนั้นเปรอะไปด้วยน้ำตาจนดูไม่ได้ ส่วนท่านพ่อของเขานั้นตั้งแต่เห็นสภาพของไท่หลงก็ไม่พูดไม่จาเอาแต่จ้องหน้าบุตรชายคนรองของตนนิ่งอยู่เช่นนั้น

นางให้ทุกคนออกจากห้องไปจนหมดไม่เว้นแม้แต่ท่านน้าลู่ไป๋กับพี่เสี่ยวจิง เมื่อได้อยู่เพียงลำพังกับสหายน้ำตาที่กลั้นไว้มานานก็พลั่งพรูออกมาราวกับคนขวัญเสีย หากช้ากว่านี้ หากพวกเขาไปช่วยไท่หลงช้ากว่านี้สหายของเข้าคงไม่เหลือลมหายใจอีกแล้ว นางรีบเช็ดน้ำตาแล้วเช็กร่างกายที่บอบช้ำของสหายให้ละเอียดถี่ถ้วน

ภายในช้ำหนักและพบเลือดคั่งอยู่หลายจุด นางแตะนิ้วทั้งห้าลงบนจุดชีพจรแล้วผสานลมปราณกับธาตุขาวส่งเข้าไปในร่างของสหายเพื่อรักษาจุดบอบช้ำต่างๆ น้ำตาของนางยังคงไหลไม่หยุดและยิ่งไหลรินมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อพบกว่าชีพจรของสหายกลับมาเต้นในจังหวะที่ดีขึ้น สหายของนางรอดแล้ว

“จิวเหมย” เสียงแหบแห้งของสหายเอ่ยเรียกนางที่ยังก้มหน้าร้องไห้อยู่ รอยยิ้มเล็กๆที่ส่งมาให้ทำนางร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิมจนคนที่รออยู่ด้านนอกตะโกนถามนางไม่หยุดคงคิดว่านางร้องไห้เพราะจ้าวไท่หลงตายแล้วเป็นแน่

“เจ้าทำข้าร้องไห้นะสหาย!

“ช่างโชคดียิ่งนักที่ได้เห็นน้ำตาเจ้า แค่กๆ ไปช่วยข้ามาสินะ”

“ใช่ ข้า พี่หยาง พี่เสี่ยวจิง ท่านน้าลู่ไป๋ องครักษ์เงา ทหารของพี่หยาง ไปกันหมดเลย เจ้าต้องรีบหายเพราะข้าจะพาเจ้าไปขว้างระเบิดเล่น แก้แค้นให้สาสมกับที่พวกมันทำกับเจ้าจนเกือบตายเช่นนี้”

“ได้เจ้าช่วยเช่นนี้ข้ายังต้องกลัวจะไม่หายอีกหรือ ขอบใจเจ้ามากนะ”

“เจ้าเป็นสหายข้า ต่อให้เจ้าหมดลมหายใจข้าก็ดึงเจ้ากลับมาจ้าวไท่หลง” นางบอกให้ไท่หลงพักผ่อนเมื่อเห็นว่าสหายกำลังจะเคลิ้มหลับไปอีกแต่ก็ยังฝืนที่จะคุยกับนาง “หากตื่นแล้วอยากทานสิ่งใดหรือไม่เล่า ข้าจะทำไว้ปลอบใจเจ้า”

“บัวลอย ข้าอยากกินบัวลอย”

“ได้เลยสหาย เจ้าจะได้กินจนอ้วกแน่” เมื่อจ้าวไท่หลงหลับไปอีกครั้งนางก็ส่งธาตุขาวเข้าไปรักษาเพิ่มจนแน่ใจว่าไม่มีส่วนใดเล็ดลอดการรักษาของนางได้ก็ถอนพลังกลับมา “เข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ เรียบร้อยดีแล้ว” ทุกคนต่างกรูกันเข้ามาและเมื่อเห็นว่าร่างกายของจ้าวไท่หลงเป็นปกติดีแล้วก็ถอนหายใจกันถ้วนหน้า

“พี่ได้ยินเสียงเจ้าร้องไห้ก็คิดว่า...”

“คิดว่าข้าช่วยไม่ได้หรือเจ้าคะพี่หยาง ข้าเพียงดีใจเท่านั้นที่เห็นไท่หลงปลอดภัย”

“ขอบใจมากเหมยเอ๋อร์ ขอบใจจริงๆที่ช่วยไท่หลง หากเจ้าต้องการสิ่งใดขอให้บอก ตระกูลจ้าวจะช่วยเจ้าเต็มที่ให้สมกับที่เจ้าช่วยไท่หลงเอาไว้”

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดหรอกเจ้าค่ะ อ่ะ จะว่าไปก็มีอยู่เจ้าค่ะ เอาไว้ข้าจะเขียนรายการให้นะเจ้าคะพี่หยาง” หากจะทำระเบิดลูกใหญ่ไปถล่มจวนนั้นก็ต้องใช้ประทัดจำนวนมาก หากได้พี่หยางมาช่วยนางจะได้ไม่ต้องหาเอง

“เจ้าช่างยิ้มได้น่าสยองยิ่งนัก!

“ท่านน้าลู่ไป๋ชมข้าเกินไปแล้วเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้ชม!

เฮ้อ ช่างไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.175K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,321 ความคิดเห็น

  1. #4320 jajana0011 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:26
    ความสามารถของนางเอกผสมปนเปกันไปหมดจนไม่รู้จะจับหลักที่อันไหน ความสามารถของนางเอกเป็นความลับแต่ตัวละครหลักรู้กันเกือบจะหมดแล้ว
    #4,320
    0
  2. #4285 Phen Laphaslada (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 15:12
    ใช่ ท่านน้าช่างไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย
    #4,285
    0
  3. #3927 Nuthathai Por (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 22:34

    เอาให้สาสมกับที่ทำไว้กับไท่หลงเลยนะ

    #3,927
    0
  4. #3765 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 22:40
    ปิงปองเลย อีกายิ่งดี 55555
    #3,765
    0
  5. #3707 phattaraponn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 21:29
    5555555สนุกทุกต้อน อ่านไปหัวเราะไป
    #3,707
    0
  6. #3216 สายลมที่ผลิปลิว (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:46

    ลุ้น​หนักมาก
    #3,216
    0
  7. #2262 MinorA (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 00:14
    ใจหายแทนนเลยยยย ตอนรู้ว่าไท่หลงเจ็บหนัก
    #2,262
    0
  8. #1808 Sirikanda Patty (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 01:33
    น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
    #1,808
    1
    • #1808-1 Nanthara(จากตอนที่ 29)
      29 กันยายน 2562 / 14:44
      เอาระเบิดลูกใหญ่ๆไปฝากอีตาองค์ชายสามหลายๆลูกด้วยน้า555555555555
      #1808-1
  9. #1791 pongladapapoom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:41
    สนุกฝุด ๆ ไรท์เยี่ยมยุทธในปฐพี 555 (หัวเราะแบบเสียงใหญ่ ๆ แบบสะใจ)
    #1,791
    0
  10. #1736 Amarry (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 02:34
    นางคือสตรีผู้เผยแผ่ความรุนแรงระดับอลังการดาวล้านดวงแก่โลกโบราณที่แท้ทรู
    #1,736
    0
  11. #1732 0863990275 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 23:16
    ใครคิดขัดใจนางระวังบ้านพังนะโด้ยฉะเพราะท่านไร^^
    #1,732
    0
  12. #1646 kimurakung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 22:32
    พวกองค์ชาย3 เจอระเบิดปิงปอง เละแน่ๆ 555
    #1,646
    0
  13. #1622 เมมฟิส (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 17:38
    จัดการพวกมันเลย

    กล้าทำไท่หลงเกือบตาย
    #1,622
    0
  14. #1413 chanchan123 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 15:19
    สงสารไท่หลงดีแล้วที่ปลอดภัย
    #1,413
    0
  15. #1257 วจีโดนตา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 06:41

    ่หาดินประสิว ขี้ค้างค้าว ถ่าน ทำเองไม่ดีกว่าเหรอครับ

    #1,257
    0
  16. #1256 อาริน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 01:06

    ตอนต่อไปคง....ระเบิดลูกไม่น้อยกับจวนจวนหนึ่ง....

    ตามด้วย...ความวอดวายขององค์ชายสาม... = =


    เอาเลยค่ะ!!! นัองจิวเหมย!!! เอาให้วอด!!! ให้อยู่มิสู้ตายยยยยยยยย ฆ่ามานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    #1,256
    0
  17. #1255 Ey_Black (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 00:47

    ค้าง รอนะ

    #1,255
    0
  18. #1254 Kellys (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 00:25
    เอาเลย พาไท่หลงไปปาระเบิดเล่นเยอะๆเลยจ้า
    #1,254
    0
  19. #1252 Nong_Aew (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 19:17
    ไรท์ขาาาาาาาา รีบๆมาอัพต่อนะค่ะ รีใจจิขาดรีดอยากเห็นนางเอก ไปรื้อจวนศัตรูเล่นเจ้าค่ะ. ขอบคุณไรท์มากมายกายกองค่ะทีาเขียนิยายสนุกๆให้ได้อ่าน
    #1,252
    0
  20. #1251 Mint (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 19:01

    สนุกมากค่ะ อยากได้ e-book เลยค่ะ ><

    #1,251
    0
  21. #1250 ศุกร์เสาว์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 18:58

    สนุกคะ รอลุ้นน้องคะ

    #1,250
    0
  22. #1248 Sasichi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 17:28
    ต่ออีกสักตอนเถอะ อยากเห็นความวายวอดขององค์ชายสามและสมุน
    #1,248
    0
  23. #1246 bai2545 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 16:45
    เอาให้มันวอดวายไม่เหลือแผ่นดินเลยจิวเหมย
    #1,246
    0
  24. #1245 นามข้าว่าพ่นไฟ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 16:42
    เอาให้หนัก เอาให้สุด สู้ตายย !!
    #1,245
    0
  25. #1244 Mameaw555 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 16:29
    ฆ่ามานนนนนนนน
    #1,244
    0