หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 มีเงินก็ต้องซื้อบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,260 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

หลิวอี้เฟยเดินยิ้มกว้างขวางออกจากร้านรับซื้อทองอย่างมีความสุข นางรีบเดินกลับไปหาพี่น้องตระกูลเหลียงที่ขายของอยู่ที่ตลาด ไม่รู้ว่าป่านนี้ขนมปังกับนมจะขายได้มากน้อยเท่าไหร่แล้ว แม้วันนี้จะขายไม่หมดนางก็หาได้สนใจเพราะนางมีแหล่งทำเงินมหาศาลแล้ว

“พี่สาวอี้เฟยกลับมาแล้ว! จื่อเอ๋อร์กับพี่เหลียงฮวาขายขนมกับนมจนหมดแล้วขอรับ”

“ว้าว ขายหมดเร็วจัง เจ้าทั้งสองคนเก่งมากๆ วันนี้พี่จะให้รางวัลพวกเจ้าเพิ่มก็แล้วกัน”

“แต่ละคนซื้อกลับไปกันคนละหลายชุดเจ้าค่ะ พี่อี้เฟยจะเก็บของกลับโรงเตี๊ยมเลยหรือไม่เจ้าคะ”

“กลับเลยๆ เสร็จแล้วเราจะไปทานข้าวกันที่เหลาอาหารหลานชิง วันนี้พี่สาวคนนี้จะเลี้ยงอาหารเลิศรสให้พวกเจ้าได้อิ่มหนำจนพุงกางไปเลย รีบเก็บของกันเถิด” เหลียงจื่อตาโตเมื่อได้ยินว่าจะได้กินของอร่อยอีกแล้ว ตั้งแต่ได้รู้จักและได้มาทำงานกับพี่สาวอี้เฟย เหลียงจื่อน้อยก็เริ่มจะมีแก้มอูมๆมากขึ้นเพราะได้กินของอร่อยที่พี่สาวอี้เฟยซื้อให้กินบ่อยๆ

ทั้งสามช่วยกันเก็บของกลับไปที่โรงเตี๊ยมแล้วก็จุงมือกันไปยังเหลาอาหารชื่อดังของเมืองเจียงซุน เหลาอาหารนี้เป็นเหลาอาหารที่มักจะมีแต่พวกขุนนางและครอบครัวมีอันจะกินเท่านั้นมาใช้บริการ ด้วยราคาที่สูงมากสำหรับชาวบ้านธรรมดาทั่วไปจึงเป็นที่รู้กันว่าเหลาอาหารหลานชิงนั้นบริการแต่คนชั้นสูงเท่านั้น

หึ แค่มีเงินก็เข้าไปทานอาหารที่นั่นได้แล้ว ชั้นสูงอะไรไม่เห็นจำเป็น

“เหลาอาหารหลานชิงยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่าแม่นางและคุณหนูคุณชายทั้งสองมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ” ด้วยการแต่งกายที่ดูดีขึ้นด้วยชุดเนื้อผ้าราคาแพงทำให้เสี่ยวเอ้อร์ประจำเหลาอาหารต้อนรับพวกนางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาของเขาวาววับเช่นยามเมื่อได้เจอคุณหนูคุณชายผู้มั่งคั่ง

“หาโต๊ะให้ข้ากับน้องๆ แล้วก็เอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาสี่ห้าอย่าง น้ำชาเซียงจื่อสองกา”

“ได้ๆขอรับ เชิญแม่นางกับคุณหนูคุณชายทั้งสองทางด้านนี้เลยขอรับ” พี่น้องตระกูลเหลียงจับมือกันเดินตามหลังหลิวอี้เฟยต้อยๆ พวกเขาทั้งสองไม่เคยได้มาทานอาหารที่เหลาอาหารหรูหราเช่นนี้มาก่อน อีกทั้งผู้คนในเหลาอาหารก็ล้วนแต่แต่งตัวดูดีแลดูร่ำรวย พวกเขาทั้งสองกลัวว่าหากเดินห่างจากหลิวอี้เฟยอาจจะทำข้าวของในเหลาอาหารเสียหายได้ ส่วนหลิวอี้เฟยนั้นนางเชิดหน้าเดินราวกับสตรีสูงศักดิ์โดยไม่เกรงกลัวผู้ใด อยากจะมองก็มองไป

เสี่ยวเอ้อร์จัดหาโต๊ะให้พวกนางได้แล้วก็ไปจัดการเรื่องอาหาร ไม่นานก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับกาน้ำชาขึ้นชื่อของทางร้าน ระหว่างรออาหารนางก็ชวนสองพี่น้องตระกูลเหลียงสนทนากันไปพลางๆเพื่อให้ทั้งสองผ่อนคลาย

“พวกเจ้าไม่ต้องกลัว แค่เรามีเงินพวกเขาจะบริการรับใช้เราอย่างดี”

“แต่ที่นี่แพงมากเลยนะเจ้าคะ ข้าเกรงใจพี่อี้เฟย”

“ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้พี่สาวคนนี้ร่ำรวยมาก หลังกินเสร็จพี่จะพาพวกเจ้าไปซื้อของอีกหลายอย่าง หากพวกเจ้าอยากได้สิ่งใดก็บอกพี่สาวคนนี้ได้เลยนะ” นางจะหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเด็กทั้งสอง พวกเขาจะไม่น้อยหน้าคุณหนูคุณชายผู้อื่นเป็นแน่ “อาหารมาแล้ว เจ้าทั้งสองทานให้เยอะๆ วันนี้ขายของเหนื่อยมามากแล้ว”

“จื่อเอ๋อร์จะกินให้หมดเลยขอรับ” เจ้าเด็กตัวผอมที่ตอนนี้เริ่มมีเนื้อมีหนังมากขึ้นยิ้มแป้น เหลียงจื่อชอบของอร่อยๆมากที่สุด ว่าแล้วก็พุ้ยข้าวเข้าปากจนแก้มอูม พี่สาวทั้งสองก็ช่วยคีบอาหารให้เด็กชายไม่ได้ขาด ยิ่งเห็นเหลียงจื่อกินได้อย่างเอร็ดอร่อยก็ยิ่งอยากตักอาหารให้ มื้อนี้หลิวอี้เฟยจ่ายเงินยี่สิบเหรียญทองไปอย่างไม่เสียดายเลยแม้แต่น้อย

กินอิ่มแล้วก็ต้องเดินย่อย หลิวอี้เฟยจูงมือน้องทั้งสองเข้าออกร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่น จับจ่ายใช้สอยในสิ่งที่นางคิดว่าสองพี่น้องตระกูลเหลียงสมควรจะได้โดยไม่เสียดายเงิน สิ่งใดที่นางคิดว่าดีนางก็ซื้อโดยไม่ลังเล รู้ตัวอีกทีข้าวของก็เต็มไม้เต็มมือของคนทั้งสาม แต่นางจับจ่ายไปไม่ถึงสามสิบเหรียญทองเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเหลียงชุนมารับบุตรทั้งสองแล้วเห็นข้าวของมากมายกองไว้บนพื้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ยิ่งเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของแม่นางหลิวเขาก็ยิ่งจนคำพูด ที่ซื้อไปเมื่อวันก่อนก็มากมายเสียจนไม่มีที่จะเก็บ แต่ของวันนี้ดูเหมือนจะมากกว่าเมื่อวันก่อนเสียอีก

“เชิญท่านเหลียงชุนนั่งพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาสักหน่อย” เหลียงชุนได้ยินเช่นนั้นก็เดินมานั่งร่วมโต๊ะที่พวกนางนั่งอยู่ก่อนแล้ว หลิวอี้เฟยรินน้ำชาใส่จอกให้ผู้มีพระคุณแล้วเริ่มพูดคุยในสิ่งที่นางต้องการ “ข้าอยากได้บ้านสักหลังเจ้าค่ะ ตัวบ้านไม่ต้องใหญ่มากแต่ข้าอยากให้บริเวณบ้านกว้างๆ ท่านเหลียงชุนพอจะช่วยข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

“หากจะซื้อบ้านก็คงต้องไปถามที่จวนเจ้าเมืองขอรับ เจ้าเมืองจะจัดหาให้แม่นางตามที่แม่นางต้องการ”

“ดีเลยเจ้าค่ะ วันพรุ่งข้าจะได้รีบไปสอบถามที่จวนเจ้าเมือง ข้าจะได้ไม่ต้องนอนโรงเตี๊ยมอีกแล้ว”

“ข้าว่าจะถามแม่นางอยู่หลายคราแล้ว ขนมปังกับนมที่แม่นางนำมาขายนั้นแม่นางนำมาจากที่ใดหรือขอรับ แม่นางพักอยู่ในโรงเตี๊ยมอีกทั้งยังไม่คุ้นกับเมืองเจียงซุน ข้าจึงนึกแปลกใจ แม่นางช่วยให้ความระจ่างแก่ข้าได้หรือไม่ขอรับ” มาแล้วสินะคำถามที่นางต้องตอบ นางรู้ว่าสักวันคำถามเช่นนี้จะต้องมาถึง

“นมนั้นข้ารับซื้อมาอีกทีเจ้าค่ะ จากนั้นก็นำมาทำตามวิธีของตัวเอง ส่วนขนมปังนั้นข้าเช่าห้องครัวของโรงเตี๊ยมในช่วงกลางคืนในการทำขนมออกมาขาย ครั้งละหนึ่งเหรียญเงินเชียวล่ะเจ้าคะ แพงมากแต่ก็ต้องจำยอม”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง แม่นางคิดอยากซื้อบ้านทั้งที่เพิ่งขายขนมได้ไม่นานก็คงเพราะเหตุนี้ เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะพาแม่นางไปที่จวนเจ้าเมืองด้วยตนเองขอรับ ช่วงเช้าข้าจะเป็นคนมาส่งฮวาเอ๋อร์กับจื่อเอ๋อร์แล้วจะพาแม่นางไป”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ท่านเหลียงชุนช่างมีน้ำใจกับข้ายิ่งนัก”

“แม่นางหลิวเองก็มีน้ำใจกับพวกข้าไม่น้อยไปกว่ากัน ทั้งข้าวของที่พวกข้าไม่มีปัญญาจะซื้อ ทั้งเงินค่าจ้างที่ให้ฮวาเอ๋อร์กับจื่อเอ๋อร์ สิ่งที่ข้าช่วยเหลือแม่นางนั้นนับว่าเล็กน้อยขอรับ เช่นนั้นวันนี้พวกข้าคงต้องกลับก่อน ฮูหยินคงจะรอทานมื้อเย็นอยู่ วันพรุ่งข้าจะพาเด็กๆมาตั้งแต่เช้านะขอรับ”

“เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ ฝากความคิดถึงไปถึงฮูหยินด้วยนะเจ้าคะ หากมีโอกาสข้าจะไปเยี่ยมเยียน” ครอบครัวเหลียงกลับไปแล้วพร้อมกับข้าวของมากมาย นางจึงกลับขึ้นห้องแล้วเข้ามิติไปในทันที “ข้ากลับมาแล้วหลิวน้อย วันนี้ข้าขายทองได้ตั้งหกหมื่นเหรียญทองเลยนะ ข้าเติมเข้าระบบไปสามหมื่นเหรียญแล้วด้วย” วันนี้นางจะช้อปปิ้งซื้อโรงงานอื่นๆมาเก็บไว้ให้เต็มพื้นที่ฟาร์มไปเลย “ข้าต้องขุดทองออกมาให้เยอะๆเลย”

‘อัญมณีที่นายหญิงขุดได้นั้นขายได้ราคาดีมากกว่าทองเสียอีกเจ้าค่ะ หากมีผู้รับซื้อ’

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เพราะข้าถามเถ้าแก่ร้านรับซื้อทองแล้ว เขารับซื้ออัญมณีด้วย แต่ข้ายังไม่ขายตอนนี้หรอก ข้าจะนำทองออกไปขายให้มากๆก่อน ส่วนทองแดงที่ได้มากจนล้นนั้นข้านำไปให้ร้านทำเป็นอาวุธให้ท่านเหลียงชุน ส่วนที่เหลือข้าค่อยคิดอีกทีว่าจะนำไปทำอะไร อ้อ ข้าจะซื้อบ้านแล้วนะหลิวน้อย อยู่แต่ในโรงเตี๊ยมกลัวจะมีคนสงสัย”

‘ยินดีด้วยเจ้าค่ะ’

“เอาล่ะ ข้าจะเข้าเหมืองแล้ว วันนี้ต้องขุดได้มากกว่าสามพันให้ได้” นางมุ่งหน้าเข้าเหมืองไปอย่างหมายมั่น แต่ก่อนเริ่มขุดก็ต้องเพิ่มพลังให้ร่างกายด้วยผลผิงกั่วลูกโตสักสองลูก ผิวกั่วที่ปลูกในมิตินั้นมีรสชาติที่หวานกรอบและหอมเป็นอย่างมาก อีกทั้งมันยังช่วยเพิ่มพลังให้ร่างกายได้เป็นอย่างดี กินหนึ่งผลก็ทำให้อยู่ท้องไปได้ทั้งวัน

นางลงมือขุดแล้วก็ขุด ขุดไปเรื่อยๆอย่างไม่ลดละ และดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะเข้าข้างเพราะนางขุดได้แต่ทอง ได้เหล็กกับทองแดงมากเป็นปกติ แต่วันนี้กลับได้อัญมณีหลากสีน้อยมาก แต่นางไม่ได้กังวลเพราะสิ่งที่นางต้องการคือทอง ทอง และทองเท่านั้น ใช้เวลาในการขุดสี่ชั่วยามเช่นเมื่อวันก่อนแต่วันนี้นางกลับได้ทองมากเป็นสองเท่าของเมื่อวาน

“รวยแล้วๆๆ หากขายหมดนี่ข้าจะได้ถึงหนึ่งแสนสองหมื่นเหรียญทอง” จากนั้นนางจะหยุดขายแล้วใช้ชีวิตกับการขายขนมปังกับนมต่อไป ขายบ่อยๆประเดี๋ยวจะเป็นภัยกับตัวเองเอาได้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังขุดต่อไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียงเตือนจากหลิวน้อยว่าใกล้จะเข้ายามเหม่าแล้วนั่นแหละถึงได้หยุดมือ “ได้เพิ่มอีกหนึ่งพันก็ยังดี คิกคิก”

‘วันนี้นายหญิงขุดได้มากกว่าเมื่อวานเสียอีกนะเจ้าคะ’

“ใช่ ขุดได้แต่ทอง ได้อัญมณีน้อยมาก” นางอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมานอนเอนหลังช้อปปิ้งแบบสบายๆ นางซื้อโรงงานแปรรูปที่สามารถซื้อได้แล้วมาหนึ่ง ซื้อโรงงานขนมปังมาอีกหนึ่งเพื่อทำขนมปังแบบอื่นด้วย เล้าหมูอีกหนึ่ง เล้าไก่อีกหนึ่ง โรงงานทอผ้าอีกหนึ่ง และซื้อโรงงานน้ำตาลตามเควสเป็นสิ่งสุดท้าย “เลเวลอัพรัวๆ มีโรงงานน้ำตาลก็ต้องปลูกอ้อยสินะ ซื้อแปลงมาปลูกไว้เยอะๆเลยแล้วกัน จากนี้ก็ฝากด้วยนะหลิว ข้าจะออกไปข้างนอกแล้วล่ะ”

‘นายหญิงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะดูแลทุกอย่างแทนนายหญิงเอง’ 

ออกจากมิติมานางก็นำขนมปังกับนมไปวางขายที่ตลาดและให้พี่น้องตระกูลเหลียงแล้วก็ท่านเหลียงชุนเป็นคนขายเช่นเดิม ส่วนนางก็ไปยังร้านรับซื้อทองร้านเดิมที่มาขายเมื่อวาน เถ้าแก่เห็นนางเดินเข้าร้านก็ยิ้มแย้มต้อนรับเป็นอย่างดี ทองของแม่นางผู้นี้นั้นคุณภาพดีมาก รับซื้อก้อนละยี่สิบเหรียญทองก็ไม่นับว่าขาดทุน ทั้งยังมีกำไรเป็นกอบเป็นกำ

“เชิญๆแม่นาง วันนี้จะขายทองหรืออัญมณีที่แม่นางถามข้าเมื่อวานกันเล่า”

“ขายทองเจ้าค่ะ แต่ข้าคงมาขายวันนี้ครั้งสุดท้ายแล้ว คงอีกนานกว่าจะมาขายให้เถ้าแก่อีก มันเป็นสมบัติเก่าแก่ของบิดา ข้าจึงไม่อยากขายมันหมดจนไม่เหลือ ข้าอยากเก็บเอาไว้เป็นของต่างหน้าบิดาเจ้าค่ะ”

“ได้ๆ หากอยากขายเมื่อใดก็มาที่ร้านของข้าได้ แล้ววันนี้แม่นางจะขายสักกี่ก้อนเล่า”

“เจ็ดพันก้อนเจ้าค่ะ” เถ้าแก่มองถุงผ้าใบใหญ่ที่นางนำมาด้วยอย่างตื่นตะลึง “เถ้าแก่รับซื้อหมดหรือไม่เจ้าคะ”

“แน่นอนๆ ข้าจะรับซื้อมันไว้ทั้งหมด” เถ้าแก่กระวีกระวาดเข้ามาเปิดถุงนับจำนวนทองก้อนที่มากมายเสียจนเหงื่อหยด เมื่อนับจนครบจำนวนที่หลิวอี้เฟยบอกก็ออกตั๋วเงินจำนวนหนึ่งแสนสี่หมื่นทองให้นางโดยเร็ว “แล้วอัญมณีที่แม่นางถามข้าเมื่อวานเล่า ไม่ขายหรือ”

“ข้ายังคิดไม่ตกเจ้าค่ะ ที่ข้านำทองออกมาขายก็เพื่ออยากแลกเป็นเงินเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังสามีตาย จึงต้องนำทองเหล่านี้ของบิดาออกมาขาย อัญมณีพวกนั้นข้าจึงยังขบคิดไม่ได้ว่าจะขายหรือเก็บไว้เป็นสมบัติติดตัวดี หากข้าตัดสินใจจะขายข้าจะนำมาขายกับเถ้าแก่แน่นอนเจ้าค่ะ”

“ดีๆ ของคุณภาพดีๆที่เจ้านำมาข้าย่อมให้ราคาดีเช่นกัน” นางอยู่พูดคุยกับเถ้าแก่เล็กน้อยก็ออกจากร้านกลับไปหาครอบครัวตระกูลเหลียง วันนี้ขนมของนางก็ยังขายดีเหมือนเดิม ผิงกั่วกั่วเจี้ยงก็ขายดีเช่นกัน เมื่อขายของหมดท่านเหลียงชุนก็พานางไปยังจวนเจ้าเมืองเพื่อซื้อจวนสักหลัง

“ที่แม่นางต้องการนั้นก็พอมี แม่นางจะไปดูก่อนหรือไม่เล่า หากสนใจข้าจะขายให้ในราคาหนึ่งหมื่นเหรียญทอง เจ้าของจวนคนเก่านั้นสิ้นแล้ว ฮูหยินกับลูกๆจึงเดินทางกลับไปพึ่งบิดามารดาที่อยู่ต่างเมือง จวนร้างไร้คนดูแลมานาน สภาพอาจจะเก่าไปสักหน่อยแต่อยู่ใกล้ตลาด หากแม่นางปรับปรุงทำความสะอาดก็คงจะกลับมาสวยงามพออยู่อาศัย”

ท่านเหลียงชุนแนะนำให้นางไปดูสภาพจวนก่อนตัดสินใจซื้อ เมื่อตามคนของเจ้าเมืองไปดูก็พบว่ามันไม่แย่จนอยู่อาศัยไมได้ อีกทั้งใกล้ตลาดกว่าที่นางคิดเสียอีก บริเวณจวนก็กว้างขวางน่าอยู่ แต่นางคงต้องจ้างคนเข้ามาทำความสะอาดและถางหญ้าที่มันรกทึบจนกลัวว่างูจะพาครอบครัวมาอาศัยอยู่ เมื่อตัดสินใจได้นางก็ตกลงซื้อขายและจ่ายเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองไปในทันที จากนั้นก็ไปว่าจ้างให้คนเข้าไปทำความสะอาดและปรับปรุงในคราเดียว

“จวนหลังใหญ่กว่าที่ข้าต้องการไปสักหน่อย มีหลายเรือนด้วย ท่านเหลียงชุนต้องการย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหรือไม่เจ้าคะ มาอยู่ด้วยกันเสียที่จวน ช่วยกันทำมาหากิน ข้าเองก็ตัวคนเดียว หากมีฮวาเอ๋อร์กับเสี่ยวจื่ออยู่ด้วยจวนนี้คงจะครึกครื้นไม่เงียบเหงา”

“เรื่องนี้นั้นข้าเกรงว่าจะรบกวนแม่นางหลิวจนเกินไปขอรับ พวกข้าไม่กล้ารับ”

“ยังจะต้องเกรงใจกันอีกหรือเจ้าคะ พวกเราช่วยเหลือกันมาขนาดนี้ หากจะเป็นครอบครัวเดียวกันจะเป็นอะไรไป ข้าเองก็นับถือท่านเหลียงชุนกับฮูหยินไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่ รักฮวาเอ๋อร์กับเสี่ยวจื่อไม่ต่างจากน้องแท้ๆ หากเด็กทั้งสองเข้ามาอยู่ในเมืองข้าจะส่งเสี่ยวจื่อไปร่ำเรียนในสำนักศึกษา ภายหน้าจะได้เติบโตมีงานการที่ดีทำ”

“เรื่องนี้ข้าคงต้องกลับไปหารือกับฮูหยินเสียก่อนขอรับ ขอบคุณน้ำใจแม่นางยิ่งนักที่ให้ความสำคัญกับพวกข้าถึงเพียงนี้” ตั้งแต่ได้รู้จักแม่นางหลิวผู้นี้ ชีวิตครอบครัวของเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ต้องเข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรให้ฮูหยินต้องกังวลว่าเขาจะถูกสัตว์อสูรทำร้าย มีรายได้เข้าครอบครัวทุกวันจนเหลือกินเหลือใช้ ไม่คิดว่าการช่วยเหลือแม่นางหลิวในวันนั้นจะนำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ครอบครัวของเขามากมายขนาดนี้

“ได้เจ้าค่ะ แต่ข้านั้นอยากให้พวกท่านมาอยู่กับข้าจริงๆนะเจ้าคะ” ผู้มีพระคุณที่สุดของนาง หากนางจะมั่งคั่งร่ำรวยนางก็อยากให้พวกเขาร่ำรวยไปพร้อมๆกับนางเช่นกัน ส่งครอบครัวเหลียงขึ้นรถม้ากลับไปแล้วนางจึงเดินกลับไปยังตลาดอีกครั้งเพื่อหาซื้ออาคารสักหลังไว้เปิดร้านขนม แต่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบไอ้คนมารยาททรามเขลายาวให้อารมณ์เสีย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.26K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1961 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 18:53
    เราจะรวยไปด้วยกัน

    พระเอกหรือเปล่า 555+
    #1,961
    0
  2. วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:53

    แถไปๆ แม่นางหลิว ดีนะจะพาคนเจริญเรื่อยๆ

    #1,909
    0
  3. #1527 Giharu (@com23476) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 15:12

    นางเอกให้เหตุผลดีอยู่ อีกอย่างคงไม่มีสนใจคนที่เพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานมากเพราะอีกฝ่ายไม่รู้ข้อมูลเราเลยแก้ตัวได้ง่าย แต่ราคาที่ได้มหาศาลมากกกเว่อไปหน่อยแต่เมื่อคิดถึงยุคสมัยและความต้องการของสวยงามมีราคาแล้วแบบรวยยยยย ไม่แปลกเท่าไรความต้องการสินค้ามันแตกกันทุกคนมีความต้องการที่ไม่เหมือนกัน แต่ทองไม่ต้องขยันขายบ่อยนะผิดสังเกตสุดๆกลัวคนมาลอบฆ่านางเอกเรา

    #1,527
    0
  4. #1432 หมาน้อย Byun (@exotic-byun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 11:08
    นึกถึงเกม haydayเลย5555
    #1,432
    1
  5. วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:16
    บ้านโคตรแพงงงงอะ

    ราคามันดูไม่สมเหตสมผลในหลายๆรายการ /
    #1,329
    0
  6. #939 Noonong Cheeceza (@noonongz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:01
    เขลายาว...?? เคลา.. ไหม
    #939
    0
  7. #793 kikijajakiki (@kikijajakiki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 17:56
    ก็ดีมา มีคนมาอยู่ด้วย ถ้ารวยขนาดนี้แล้วอยู่บ้านคนเดียวคงโดนปล้นแน่
    #793
    0
  8. วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 10:29
    ชอบดีนะ เรื่องนี้ เบาสมองดี อ่านเพลินๆ เลย
    #724
    0
  9. #676 นักอ่านตัวยง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:31

    ทุกอย่างมันดูไม่สมเหตุสมผลเลยค่ะ ทุกอย่างมันดูง่ายเกินไป นางเอกก็คิดอะไรง่ายๆ ถ้าจะบอกว่านางเอกจิตใจดี แต่การที่ซื้อนั่นซื้อนี่ซื้อของให้ครอบครัวคนที่พึ่งรู้จักขนาดนี้มันดูไม่สมเหตุสมผลถึงจะบอกว่าถูกชะตาก็เถอะแต่มันดูเยอะเกินไป เพราะถึงจะจ้างวานให้ครอบครัวเหลียงซุนทำงานก็จ่ายค่าจ้างตลอด แล้วการที่บอกว่าตัวคนเดียวพึ่งมาเมืองนี้แล้วพึ่งขายขนมปังกับนม(ที่โกหกว่าเช่าครัวโรงเตี๊ยมทำ)แต่มีเงินใช้มีเงินซื้อของเยอะแยะ ไหนจะซื้อจวนอีก ไม่มีใครสงสัยในตัวนางเลยหรอ? แล้วไหนจะชวนคนที่พึ่งรู้จักย้ายมาอยู่ด้วยกันอีก ไม่มีความระแวดระวังเลยหรอ ขนาดญาติพี่น้องยังอิจฉาเวลาเราได้ดีหรือมีเงินมากมาย แต่นี่คือคนที่พึ่งรู้จักไว้ใจแล้ว? ไม่มีการพิสูจน์ใจกันเลย นิยายสนุกนะคะ แต่อยากให้ไรท์อิงความเป็นจริงและค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆเอาของจากในมิติออกมาทีละอย่างแบบเนียนๆให้คนอื่นไม่สงสัยรับรองจะสนุกกว่านี้ค่ะ (ปล.ขอโทษที่ต้องคอมเม้นท์ตรงๆนะคะ แต่มันคือความจริงใจของนักอ่านจริงๆค่ะ)

    #676
    7
    • #676-6 Blue-sky (@icehamham) (จากตอนที่ 6)
      17 กรกฎาคม 2563 / 07:35
      เห็นด้วยกับเจ้าของเม้น เหมือนกัน
      #676-6
    • #676-7 purezz (@purezz) (จากตอนที่ 6)
      8 พฤศจิกายน 2563 / 15:34
      นี่เข้าใจคำว่าติเพื่อก่อกันไหมเนี่ย
      #676-7
  10. #413 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:23
    น่างเอกน่าจะจ้างคนยากจนที่วัดมาช่วยทำความสะอาดนะ คนยากจนเยอะ 300 กว่าคน แค่คิดก็น่าสงสาร
    ส่วนเราชอบเรื่องนี้มาก เพราะเป็นนิยายที่ไม่มีเรื่องรักหลายเส้า ไม่มีทะเลาะเรื่องมากเมีย

    อ่านแล้วดีต่อใจอีกเรื่องหนึ่ง

    อ่านแล้วลุ้น ติดตามผลงานนางเอก

    เรื่องนี้น่ารัก ชอบมากค่ะ
    #413
    0
  11. #405 -ิ_•..Suea_a .. (@aforyou) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:48

    ไว้ใจคนง่ายเกินไปนะ...อิงตามความเป้นจริงไม่โลกสวย เมื่อมีคนได้ดี ร่ำรวย ต่อให้เป็นญาติพี่น้อง เพื่อน ย่อมอิจฉา ริษยา และสร้างเรื่อง..นี่ไม่มีความระวังระแวง รับเขามาอยู่ด้วย เลี้ยงดู ให้เงินมากมาย มันเกินความจำเป้น ทักษะการใช้ชีวิตตามความเป็นจริงติดลบมาก ถ้าลองคิดว่าเป้นโลกจริง คงโดนฆ่าปาดคอตายแล้ว

    #405
    1
    • #405-1 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 6)
      8 มิถุนายน 2563 / 22:15
      +1 อีกคน
      #405-1
  12. #381 jiraporn7nut (@jiraporn7nut) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 21:45

    เมียเหลียงชุนจะหึงไหม ธรรมเนียมชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด แล้วนี่จะย้ายมาอยุบ้านด้วยกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน เหมือนจะเป็นแฟนอีกคนของเหลียงชุนเลย คิดว่าถ้าบอกว่าเป็นรุ่นลุงป้า มีอายุแล้ว จะดีกว่า

    #381
    0
  13. #14 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:17
    สนุกมากค่ะ
    #14
    0