หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24 อยู่กับหลิวอี้เฟยไม่มีคำว่าลำบาก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,186 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

หอยที่เก็บมากมายเพื่อหวังจะขายนั้นถูกตัดความหวังอย่างไม่มีชิ้นดี จางเวินบอกกับหลิวอี้เฟยว่าหากเอาไปขายก็คงไม่มีผู้ใดซื้อเพราะหอยชนิดนี้สามารถเก็บได้ง่ายตามชายหาด ชาวบ้านย่อมไม่ยอมเสียเงินหลายอีแปะเพื่อมันแน่ หอยที่เก็บมาจึงถูกทิ้งไว้เป็นอาหารของครอบครัวจางในมือเย็นแทน

ช่วงบ่ายหลังทานมื้อเที่ยงแล้วนั้นเหลียงชุนก็พาหลิวอี้เฟยกับเด็กๆสามคนไปส่งยังตัวเมืองซือเจี้ยนโ จากนั้นเขาก็ไปซื้อสมุนไพรบำรุงร่างกายให้กับมารดาของภรรยา ส่วนหลิวอี้เฟยนั้นคล้อยหลังเหลียงชุนไปไม่นานนางก็พาเด็กๆทั้งสามออกเดินเที่ยวภายในตัวเมืองซือเจี้ยนอย่างสนุกสนาน

“เจ้าเลือกซื้อผ้าฝ้ายชั้นดีมาสักสิบพับสิฮวาเอ๋อร์ วันพรุ่งเราจะได้เอาไปให้ครอบครัวท่านตาของเจ้า พวกเขาจะได้เอาไปตัดเย็บเป็นชุดใหม่เอาไว้ใส่บ้าง” เหลียงฮวาเลือกผ้าที่เจ้าของร้านแพรพรรณเอามาให้อย่างละเอียด และเลือกผ้าโทนสีเข้มมาทั้งหมดสิบพับ “เอาชุดสำหรับฤดูหนาวของบุรุษผู้ชายมาสิบชุด ของสตรีตัวประมาณข้าอีกสิบชุดแล้วก็ของเด็กผู้ชายเท่าเด็กคนนี้อีกห้าชุด เอามาให้แม่นางผู้นี้เลือกเพิ่มสักหน่อยนะ” บุตรชายของท่านจางเวินนั้นตัวเล็กและผอมแห้งมาก แม้จะอายุสิบสองแล้วแต่ขนาดตัวไม่ต่างกับเสี่ยวจื่อเลย

“พี่อี้เฟยเจ้าคะ นี่มันมากเกินไปนะเจ้าคะ ท่านตาท่านยายต้องไม่ยอมรับของเอาไว้แน่”

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า ผ้าพวกนี้ราคาไม่ได้แพงมากมายอะไร เจ้าไม่เห็นหรือว่าครอบครัวท่านตาท่านยายของเจ้าใส่เสื้อผ้าที่เย็บปะชุนจนแทบไม่เหลือสภาพเดิมแล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ยังใส่เสื้อผ้าที่บางจนโดนลมก็ขาดเช่นนั้นพวกเขาคงจะได้หนาวตายเข้าสักวัน เรื่องแค่นี้เองข้าไม่ได้ลำบากอะไรหรอก”

“จริงด้วยขอรับพี่ใหญ่ ชุดของท่านตาท่านยายดูแย่กว่าชุดของเราเมื่อตอนอยู่หมู่บ้านดอกไม้หอมเสียอีก อย่างน้อยชุดของเราก็ไม่ต้องเอาผ้ามาแปะๆแบบนั้น”

“ขนาดเสี่ยวจื่อยังรู้เลย เจ้าไม่ต้องคิดมาหรอก” เหลียงฮวาจนใจจะห้ามปรามจึงได้แต่ก้มหน้าเลือกผ้าต่อไป “นี่ข้าวางแผนจะปรับปรุงบ้านให้พวกเขาด้วยนะ แต่เรื่องนี้คงต้องรอปรึกษากับท่านเหลียงชุนเสียก่อน” บ้านหลังนั้นทั้งเล็กและทรุดโทรม หากหิมะตกหนักมากกว่านี้นางคิดว่าหลังคาฟางคงไม่อาจต้านทานน้ำหนักของหิมะได้แน่

“ใช่เจ้าค่ะ! เรื่องนี้ต้องหารือกับท่านพ่อเสียก่อน” 

“พวกเจ้านี่ขี้เกรงใจจริงๆนะ! มาอยู่กับข้าตั้งนานแล้วยังไม่รู้อีกหรือว่าข้าเป็นคนเช่นไร รีบๆเลือกผ้าเร็วเข้าฮวาเอ๋อร์ อีกเดี๋ยวเราต้องไปหาซื้อของใช้อย่างอื่นต่อ อ้อ เอาผ้าพวกนี้ไปส่งที่โรงเตี๊ยมฝู่ฉางนะเจ้าคะเถ้าแก่” เมื่อเหลียงฮวาเลือกผ้าได้ครบตามที่นางต้องการแล้วหลิงอี้เฟยก็จ่ายเงินไปโดยไม่สนใจราคา จากนั้นก็จูงมือเด็กๆเดินเที่ยวซื้อของต่อ โดยส่วนมากเป็นของใช้ภายในบ้านทั้งนั้น

วันรุ่งขึ้นเมื่อเหลียงชุนมารับพวกนางและเห็นของมากมายที่กองรวมกันไว้ก็ได้แต่ถอนหายใจและขนของทั้งหมดขึ้นรถม้าอย่างจำยอม หลิวอี้เฟยยังแวะซื้อเนื้อหมูไปด้วยอีกหลายชั่ง เครื่องเทศและเครื่องปรุงรสหลากหลาย ไข่ไก่อีกหนึ่งตะกร้าใหญ่ ทั้งหมดก็เพื่อนำไปเป็นวัตถุดิบทำอาหารสำหรับวันนี้

“นี่มันอะไรกันหรือท่านพี่ เหตุใดจึงมากมายเช่นนี้” เหลียงชุนไม่ได้ตอบคำถามภรรยาแต่เมื่อเห็นหลิวอี้เฟยลงจากรถม้าด้วยรอยยิ้มนางก็เข้าใจได้ในทันที “แม่นางหลิวเจ้าคะ นี่มันมากมายเกินไป”

“โธ่ ข้าได้ยินฮวาเอ๋อร์พูดคำนี้จนเบื่อแล้วนะเจ้าคะ อย่าได้เกรงใจกันอีกเลย เราก็เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันแล้ว หากยังเกรงใจข้ากันอยู่อีกข้าจะลำบากใจมากๆ พวกท่านทำราวกับข้าเป็นคนอื่นคนไกลอย่างนั้นแหละ”

“เป็นอะไรกันหรือเปล่า มาถึงแล้วทำไมไม่เข้ามาในบ้าน ข้างนอกหนาวออกขนาดนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“พี่ใหญ่มาช่วยข้าขนของลงจากรถม้าด้วยเถิดขอรับ”

“ของอะไร พวกเจ้าซื้ออะไรมาอีกแล้วหรือ ข้าก็บอกแล้วว่าไม่ต้องสิ้นเปลือง”

“เป็นข้าเองที่ซื้อมาเจ้าคะท่านจางเวิน ของพวกนี้ข้ามอบให้พวกท่านเอาไว้ใช้ ไม่ต้องเกรงใจข้าเหมือนท่านเหลียงชุนกับฮูหยินหรอกนะเจ้าคะ ข้ารับความเกรงใจเอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว” นางแสร้งทำหน้าตาน่าสงสาร จางเวินจึงเดินไปดูสิ่งของภายในรถม้าเพราะเขาสังเกตุเห็นใบหน้าซีดเซียวของน้องสาวยามเมื่อมองของเหล่านั้นจึงเกิดสงสัยขึ้นมา และเมื่อเห็นของทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ภายในรถม้าคันใหญ่เขาก็ได้แต่ตื่นตะลึง

“พวกข้ารับไว้ไม่ได้หรอกขอรับ! ไม่ได้เด็ดขาด”

“หากพวกท่านไม่รับไว้ของพวกนี้ก็ต้องทิ้งนะเจ้าคะ ท่านก็เห็นว่าพวกข้าใส่ชุดที่ตัดจากผ้าไหมชั้นดี อันที่จริงข้าก็คิดอยากจะซื้อผ้าไหมที่คุณภาพดีที่สุดในร้านแพรพรรณให้พวกท่านเช่นกัน แต่ฮวาเอ๋อร์บอกให้เอาผ้าฝ้ายพวกนี้มาแทน หากยังไม่รับไว้อีกก็จะเหมือนเป็นการปฎิเสธน้ำใจของข้านะเจ้าคะ”

“เฮ้อ รับเอาไว้เถิดเจ้าค่ะพี่ใหญ่ แม่นางหลิวไม่ให้ท่านปฎิเสธได้หรอกเจ้าค่ะ”

“ใช่ๆ รับไว้เถิดเจ้าค่ะ ถือว่าข้าขอร้อง” จางเวินได้แต่จนใจและยอมรับเอาไว้ ได้ฟังที่น้องสาวกับน้องเขยเล่าเรื่องแม่นางหลิวให้เขาฟังก็ยังไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่นัก จะมีสักกี่คนที่ช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แม้เหลียงชุนจะช่วยงานได้และเคยช่วงนางไว้แต่ที่นางมอบให้พวกเขาก็นับว่ามากมายกว่านายจ้างให้ตอบแทนลูกจ้าง วันนี้ได้มาเห็นด้วยตาตนเองเขาก็เชื่อหมดใจแล้วว่าที่น้องสาวพูดบ่อยๆว่าต่อให้อยากปฎิเสธนางก็ไม่อาจปฎิเสธได้

“นั่นขนอะไรมามากมาย” จางเวินวางของลงที่มุมหนึ่งของบ้านแล้วเล่าให้บิดาฟังอย่างละเอียด ผู้เฒ่าจางมีท่าทีไม่อยากยอมรับของแต่หลิวอี้เฟยก็มีวิธีพูดให้ผู้เฒ่ายอมรับเอาไว้จนได้ “ขอบใจแม่นางหลิวมาก”

“อย่าได้เกรงใจเลยเจ้าค่ะ จริงสิ ข้าคิดว่าบ้านหลังนี้ของท่านควรได้รับการซ่อมแซมให้ดีขึ้นนะเจ้าคะ หลังคาฟางเช่นนี้หากหิมะทับถมมากขึ้นเรื่อยๆอาจจะทำให้ถล่มลงมาได้ ข้าเห็นร้านกระเบื้องดินเผาอยู่ในตัวเมืองซือเจี้ยนด้วย ทำไมพวกท่านไม่เอามันมามุงแทนหลังคาฟางล่ะเจ้าคะ”

“กระเบื้องหนึ่งอันราคาสิบอีแปะ พวกข้าไม่มีเงินจะซื้อหรอกขอรับแม่นางหลิว”

“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาหรอกเจ้าค่ะท่านจางเวิน ข้าจัดการเอง พวกท่านเพียงต้องหาแรงงานมาเท่านั้น”

“ไม่ได้ๆ แค่ของที่แม่นางให้มาก็มากเกินพอแล้วขอรับ ข้าไม่อาจรับความหวังดีของแม่นางได้อีกแล้ว”

“ท่านเหลียงชุนเจ้าคะ” เหลียงชุนเห็นนางส่งสายตามาขอความช่วยเหลือกึ่งบังคับให้เกลี่ยกล่อมพี่ชายกับบิดาของภรรยาแล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่ หากถอนหายใจแล้วอายุสั้นเขาคงตายไปแล้ววันละสิบรอบ แต่เขาก็เห็นด้วยกับแม่นางหลิวไม่น้อยเรื่องการปรับปรุงบ้านหลังนี้ มันเล็กและทรุดโทรมจนเกินไปจริงๆ

“ทำตามที่แม่นางหลิวบอกเถิดขอรับท่านพ่อ พี่ใหญ่ บ้านหลังนี้จำเป็นต้องซ่อมแซมจริงๆ”

“ใช่เจ้าค่ะพี่ใหญ่! ท่านพ่อท่านแม่จะได้อยู่อย่างสบายๆ ข้ายังอยู่ช่วยงานแม่นางหลิวอีกนาน พวกข้าจะตอบแทนแม่นางหลิวให้เอง ท่านพ่อไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ” ชายชรามองบุตรสาวกับบุตรเขยอย่างหนักใจ แต่เมื่อขบคิดถึงเหตุผลของพวกเขาแล้วก็จำต้องยอมให้แม่นางหลิวทำตามอย่างที่ใจนางต้องการ

“ดีเลยเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็เริ่มจากการซื้อที่ดินรอบๆบ้านเพิ่มก่อนก็แล้วกัน ต้องไปติดต่อผู้ใดหรือเจ้าคะ”

“หัวหน้าหมู่บ้านขอรับแม่นางหลิว”

“ท่านเหลียงชุนไปพบหัวหน้าหมู่บ้านกับท่านจางเวินนะเจ้าคะ เราจะต่อเติมบ้านออกไปก่อนแล้วค่อยซ่อมแซมบ้านส่วนนี้ ฤดูหนาวเช่นนี้จะมีคนมาทำงานให้เราหรือไม่เจ้าคะ”

“มีแน่นอนขอรับ ฤดูหนาวนั้นชาวบ้านต่างก็ออกเรือหาปลาไม่ได้ทำให้พวกเขาขาดรายได้ หากเป็นงานที่ได้เงินพวกเขาย่อมต้องมาทำงานให้แน่นอนขอรับ”

“เช่นนั้นก็หาคนมาทำเลยนะเจ้าคะ บอกพวกเขาว่าข้าให้ค่าจ้างวันละหนึ่งร้อยอีแปะ”

“นั่นไม่มากไปหรือขอรับแม่นางหลิว! ชาวบ้านขายปลาได้วันละสามสิบถึงสี่สิบอีแปะเท่านั้นเองนะขอรับ หากทำงานในเมืองก็ยังได้ไม่ถึงวันละห้าสิบอีแปะด้วยซ้ำ”

“ช่วงนี้ฤดูหนาวนะเจ้าคะท่านจางเวิน พวกเขาต้องออกจากบ้านมาทำงานทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้ค่าแรงก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา พวกข้าเองก็ไม่ได้มีเวลาอยู่ที่หมู่บ้านนี้นานนัก หากบ้านสร้างเสร็จเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเจ้าค่ะ พวกข้าจะได้กลับเมืองเจียงซุนโดยไม่ต้องกังวลอะไรอีก รีบไปเถิดเจ้าค่ะ” นางส่งสายตาบอกให้ท่านเหลียงชุนพาพี่เมียของเขารีบออกไปก่อนที่จะมีการถกเถียงกันมากขึ้น

“ไม่รู้จะตอบแทนแม่นางหลิวอย่างไรดี จากนี้ไม่ว่าต้องการให้ข้าช่วยสิ่งใดขอให้รีบบอกเลยนะเจ้าคะ”

“เหลียงฮูหยินชอบทำเหมือนข้าเป็นคนอื่นคนไกลอยู่เรื่อยเลย! ข้าบอกแล้วอย่างไรเจ้าคะว่าเราเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน ข้าเคารพเหลียงฮูหยินกับท่านเหลียงชุนเหมือนพี่สาวพี่ชายแท้ๆ รักฮวาเอ๋อร์กับเสี่ยวจื่อเหมือนน้องที่คลานตามกันออกมา หรือว่าพวกท่านไม่เห็นข้าเป็นคนในครอบครัวถึงได้เกรงอกเกรงใจข้าอยู่เรื่อยเลย”

“เจ้าค่ะๆ ต่อไปข้าจะไม่พูดเช่นนี้อีกแล้ว อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ” นางตวัดหน้าค้อนวงเล็กให้เหลียงฮูหยินอย่างแง่งอน ทันใดนั้นสายตาของนางเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆผู้เฒ่าจางมองมาที่พวกนางอย่างสนใจ

“มานี่สิตัวเล็ก มาหาพี่สาวนี่มา” เด็กคนนี้ตัวเล็กมาก! ดูก็รู้ว่าขาดสารอาหารอย่างรุนแรง “เจ้าชื่อจางหยวนใช่หรือไม่ ตัวเล็กจังเลยนะ ฮวาเอ๋อร์เอาชุดที่ซื้อให้เขาออกมาสิ” เหลียงฮวาจึงลุกไปหยิบมาส่งให้นาง ชุดหนาๆห้าชุดทำจากผ้าฝ้ายเนื้อดีและยัดข้างในด้วยฝ้ายหนานุ่ม แค่จับก็รู้แล้วว่าต้องอุ่นมาก “เจ้าเอาไปลองสิเสี่ยวหยวน ห้าชุดนี้เป็นของเจ้าหมดเลย” จางหยวนรับเอาชุดที่นางยื่นให้แล้วเข้าไปเปลี่ยนในห้องของเขาทันที เห็นท่าทางยิ้มแย้มมีความสุขกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ของเขาแล้วนางก็อดจะสงสารไม่ได้

“เด็กคนนั้นน่าสงสาร ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด ข้าเองก็จนใจจะพาเขาไปรักษา” นางเข้าใจเพราะรายได้จากการขายปลาของพวกเขาก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก อีกทั้งภรรยาของท่านจางเวินเองก็ร่างกายอ่อนแอเช่นกัน พวกเขาจึงหมดเงินไปกับสมุนไพรจำนวนมากทีเดียว

“ไปเอาน้ำต้มสุกมาให้ข้าสี่แก้วสิฮวาเอ๋อร์” เหลียงฮวารีบลุกไปที่ครัวแล้วเอาน้ำต้มสุกที่ป้าสะใภ้ต้มไว้แล้วมาสี่แก้ว หลิวอี้เฟยรับแก้วน้ำมาแล้วเอาขวดหยกที่นางใส่น้ำแช่ตัวมังกรสีฟ้าเอาไว้หยดผสมลงไปจากนั้นจึงเอาให้ผู้เฒ่าจางหนึ่งแก้ว ฮูหยินผู้เฒ่าหนึ่งแก้ว จางหยวนหนึ่งแก้วและภรรยาของท่านจางเวินอีกหนึ่งแก้ว “นี่เป็นโอสถที่ข้าสกัดจากสมุนไพรหลายชนิด หยดใส่น้ำเปล่าวันละหยดมันจะช่วยบำรุงร่างกายได้ ข้ามอบให้ท่านผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

“ของล้ำค่าเช่นนี้ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก!”

“อย่าเกรงใจเลยเจ้าค่ะ คิดเสียว่าข้าเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่งเถิดนะเจ้าคะ” ผู้เฒ่าจางลังเลแต่เพราะเหลียงฮูหยินช่วยพูดอีกแรงท่านจึงยอมรับเอาขวดหยกไป ท่านมองมาที่นางด้วยสายตาซาบซึ้งในบุญคุณ

“เช่นนั้นเจ้าเรียกข้าว่าท่านตาเถิด ถือว่าข้าได้หลานสาวเพิ่มมาอีกหนึ่งคน” นางยิ้มแย้มออกมาอย่างยินดี ไม่นานท่านเหลียงชุนกับท่านจางเวินก็กลับมาพร้อมกับใบแจ้งสิทธิ์ครอบครองที่ดินและชาวบ้านผู้ชายอีกจำนวนหนึ่ง ท่านเหลียงชุนบอกว่าวันนี้คงทำอะไรไม่ได้มาก พวกเขาจึงรวมตัวกันเพื่อขึ้นไปตัดไม้บนภูเขาเอามาเตรียมไว้ก่อสร้างในวันพรุ่งนี้

“วันนี้พวกเขาไม่รับค่าจ้างขอรับแม่นางหลิว พวกเขาเพียงมาช่วยด้วยความเต็มใจเท่านั้น”

“ได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ทำเล็กทำน้อยก็ถือว่าทำงาน หากเกรงใจเช่นนั้นข้าจะจ่ายให้พวกเขาครึ่งหนึ่งก็แล้วกันเจ้าค่ะ ทำงานก็ต้องได้เงินจะมาใช้แรงงานฟรีได้อย่างไร”

“พวกข้าไม่รับหรอกแม่นาง จางเวินก็เป็นคนในหมู่บ้านอีกทั้งเขาก็ยังเคยช่วยเหลือพวกข้าไว้มาก เรื่องเล็กน้อยเท่านี้จะให้พวกข้ารับเงินมาได้อย่างไร หากแม่นางยืนยันจะให้เงินก็ถือว่าดูถูกน้ำใจของพวกเรานะ”

“ใช่ๆ เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ไม่ต้องพูดเรื่องเงินกับพวกข้าหรอก”

“ทำตามที่พวกเขาบอกเถิดขอรับแม่นางหลิว นี่เป็นน้ำใจที่พวกมอบให้พี่ใหญ่ อย่าปฎิเสธเลยขอรับ” ท่านจางเวินรีบชักชวนชาวบ้านเหล่านั้นเดินไปบนเขาที่อยู่ด้านหลังหมู่บ้านทันทีเพราะกลัวนางจะพูดอะไรออกมาอีก ท่านเหลียงชุนเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาแล้วถือขวานตามหลังพวกเขาไป

“ทำไมต้องรีบไปขนาดนั้น!” นี่นางเอาเงินมาให้นะทำไมต้องกลัวการรับเงินของนางขนาดนั้นด้วย เหลียงฮูหยินได้ยินที่นางบ่นก็หัวเราะอย่างขบขัน เมื่อทำอะไรไม่ได้นางจึงไปนั่งดูเหลียงฮูหยินกับพี่สะใภ้ใหญ่เย็บชุดจากผ้าที่นางซื้อมา ฝีมือการปักเย็บของภรรยาท่านจางเวินนั้นดีมากทีเดียว “เศษผ้าก็เอามาเย็บได้ด้วยหรือเจ้าคะ”

“ได้สิเจ้าคะ เมื่อนำมันมาเย็บติดกันแล้วก็จะได้กระเป๋าอันเล็กๆไว้ใส่เหรียญได้ หากจะทิ้งก็เสียดายเพราะผ้าพวกนี้นั้นคุณภาพดีมาก เศษที่ใหญ่หน่อยก็เก็บไว้ปะชุนชุดที่ขาดได้ด้วยเจ้าค่ะจะได้ไม่สิ้นเปลือง” เพราะแบบนี้ชุดของพวกเขาถึงได้มีรอยปะอยู่เต็มตัวไปหมดสินะ

“วันนี้ท่านแม่อาการดีขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ มีแรงลุกมานั่งทานข้าวได้แล้ว ต้องขอบคุณแม่นางหลิวจริงๆ”

“ไม่ใช่เพราะข้าหรอกเจ้าค่ะ เป็นเพราะกำลังใจที่ดีและสมุนไพรล้ำค่าที่ท่านเหลียงชุนซื้อมาต่างหาก”

“ผู้อื่นไม่รู้แต่ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ” สายตาของเหลียงฮูหยินที่มองหลิวอี้เฟยนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่านางรู้ทุกเรื่อง แม้จะไม่รู้รายละเอียดมากนักแต่ที่มารดาของนางดีขึ้นมากเช่นนี้ล้วนเป็นเพราะแม่นางหลิวผู้นี้แน่นอน “ขอบคุณนะเจ้าคะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.186K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2033 Applesax (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 12:19
    เสียดายน่าจะชวนไปอยู่ที่เมืองนู๊นด้วยกันนะคะ. ขอบคุนไรท์
    #2,033
    0
  2. #1932 150221 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:46
    อ่านกี่รอบก็ซึ้งใจมาก
    #1,932
    0
  3. #1507 oum101 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 05:39
    เงินก็มีถ้าเกรงใจนักก็ออกเองสะสิ ขนาดนางเอกเป็นคนนอกยังออกได้เลย นี่ญาติกันทำไมไม่ออกเงินเองล่ะ
    #1,507
    1
    • #1507-1 ployyy567(จากตอนที่ 24)
      16 สิงหาคม 2563 / 16:58
      เห็นด้วยนิดนึงเพราะครอบครัวเหลียงทำงานกะนางเอกมานานแหละจริงก็รวยแล้วแหละนางเอกจ่ายค่าตัวหนักมาก แต่ไรท์น่าจะปูเรื่องมาแบบ นางเอกมาเพื่อช่วยเหลือทุกๆคน
      #1507-1
  4. #1214 baochompoo2525 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 00:21
    เหลียงชุนกับเมียทำงานกับนางเอกได้เงินก็เยอะทำไมไม่ส่งเงินให้พ่อกับแม่ของนางบ้างล่ะ.. รอจนเจ็บป่วย.. ความจริงเรื่องซ่อมบ้านไม่ต้องให้นางเอกออกหน้าก็ได้ตัวเองก็ได้ค่าแรงเยอะแยะ..
    #1,214
    1
    • #1214-1 ormtw(จากตอนที่ 24)
      1 กรกฎาคม 2563 / 20:07
      จะให้ส่งเงินให้ยังไงอ่ะยุคนั้น เดี๋ยวเกิดเจอโจร ที่สำคัญหญิงแต่งออกก็เป็นคนของบ้านสามี จะทำอะไรก็ลำบากง่ะ มาเองเนี่ยแหละดีแล้ว จริงๆลูกชายคนโตก็เปรียบเหมือนเสาหลักบ้าน ฮูหยินคงไม่คิดว่าครอบครัวลำบากปานนั้น
      #1214-1
  5. #1209 loli-bee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:14
    ชวนไปอยุ่ด้วยกันสิ
    #1,209
    0
  6. #530 yuehua4926 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 12:30
    คหสต.นะคะ เราคิดว่าครอบครัวเหลียงก็น่าจะมีเงินพอสมควรเพราะนางเอกก็ให้เงินในจำนวนที่เยอะพอสมควร และเป็นคนที่เกรงใจ น่าจะช่วยนางเอกออกค่าของบางส่วน
    #530
    0
  7. #340 oachaporn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:09

    อบอุ่นในหัวใจ
    #340
    0
  8. #333 อัมพร (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 17:50

    ขอบคุณค่ะ

    #333
    0
  9. #332 Mickey1603 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 17:49
    อ่านทุกครั้งก็ทำให้มีความสุขและอิ่มเอมใจได้จริงๆเลย อยากมีเพื่อนแบบน้องเลย จริงใจมาจริงใจกลับกว่า10+เท่า น้องน่าจะทำอาหารหรือมอบผัก ผลไม้ ฯลฯ ให้ชาวบ้านที่มาช่วยงานวันแรกโดยไม่คิดเงินนะ ถือเป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆ คำว่า "สังเกต", "ปฏิเสธ", "เกลี้ยกล่อม" เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #332
    0
  10. #331 aee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 17:18

    มีความสุขทุกครั้งที่ได้เข้ามาอ่านจริงๆค่ะ

    #331
    0
  11. #330 sweetie99 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 16:38
    สนุกมากจ้า อยากให้ลงวันละหลายๆตอนเลย
    #330
    0
  12. #329 nannaphattay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 15:56
    อยากวันละหลายๆ ตอน
    #329
    0
  13. #328 คุณป้า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 15:52

    คิดถึงตาหนวด กลับไปหนวดจะยาวหรือยังนะ

    #328
    0
  14. #327 Uttib (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 15:12
    จะมีe-bookมั้ย อยากอ่านแบบทีเดียวจบเลยอ่ะ เราค้างงงง
    #327
    0
  15. #325 khunnoo-chid (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 14:13
    สนุกมากเลยย ติดตามจ้าา :)
    #325
    0
  16. #324 แฟนที่รอเช้ารอเย็น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 14:01

    ชื่นใจในนำ้ใจนางเอก ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆค่ะ นางเอกชอบหาเงิน และรำ่รวยนำ้ใจ

    #324
    0
  17. #323 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:21

    ขอบคุณค่ะ

    #323
    0
  18. #322 150221 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:19
    ใช่มีความสุขทุกครั้งที่อ่าน อย่าอยู่นานนะหลิวอี้เฟยท่านหวงหย่งคิดถึงเมียกับลูก
    #322
    0
  19. #321 LovelyWonbin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:16
    ชอบๆสนุกอ่านแล้วมีความสุข
    ทำให้นึกถึงชุมชนต่างจังหวัด ร่วมด้วยช่วยกันคนละเล็กละน้อย
    #321
    0
  20. #320 paipoo142552 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:13

    ไรท์ทาอัพไวๆน่ะ
    #320
    0
  21. #319 bkkSKH (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:11
    ฉันรักเรื่องนี้! ดูแล้วอิ่มใจ!
    #319
    0
  22. #318 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:09
    สนุกค่ะ อ่านเพลิน
    #318
    0