หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 25 เจ้าต้องมีใจให้ข้าเป็นแน่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,112 ครั้ง
    27 พ.ค. 63

เข้ายามอู่ท่านเหลียงชุนก็กลับมาพร้อมกับท่านจางเวินและชาวบ้าน ทุกคนต่างช่วยกันขนไม้ท่อนใหญ่กลับมาด้วยเพราะต้องใช้เป็นเสาและคานบ้าน เมื่อได้ไม้ในจำนวนที่เพียงพอแล้วพวกเขาก็ช่วยกันขุดดินมาทำเป็นก้อนสี่เหลี่ยมผืนผ้าเอาไว้จำนวนมากเพื่อเอาไว้ก่อเป็นผนังบ้าน อันที่จริงนางอยากให้ทำบ้านด้วยไม้ทั้งหมดแต่ด้วยระยะเวลาและจำนวนคนนางคิดว่าบ้านดินก็เป็นตัวเลือกที่ดีกว่า สร้างให้แข็งแรงสักหน่อยก็อยู่ได้สบายๆไปหลายปี

เหลียงชุนเข้าไปสั่งกระเบื้องดินเผาที่จะใช้มุงหลังคามาห้าพันชิ้น วันรุ่งขึ้นชาวบ้านผู้ชายกว่ายี่สิบคนก็มาช่วยกันสร้างบ้านขนาดสามห้องนอนให้กับครอบครัวจาง ใช้เวลาเพียงสามวันบ้านหลังใหญ่แสนกว้างขวางก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมย้ายเข้าอยู่ จากนั้นก็ทำการซ่อมแซมบ้านหลังเก่าและขยับขยายให้บ้านสองหลังรวมเป็นบ้านหลังเดียว ในอนาคตหากจางหยวนแต่งงานมีครอบครัวก็สามารถทำห้องเพิ่มได้เลย 

หลิวอี้เฟยยืนมองบ้านหลังใหญ่ด้วยความภาคภูมิใจ อีกทั้งสองสามวันมานี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็สามารถลุกเดินไปไหนมาไหนได้แล้ว แม้จะยังต้องมีคนช่วยประคองแต่นั่นก็นับว่าดีมากแล้ว เสี่ยวหยวนกับแม่ของเขาเองก็แข็งแรงขึ้นเช่นกัน ครอบครัวจางจึงซาบซึ้งเป็นอย่างมากที่การมาเยือนของหลิวอี้เฟยได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในครอบครัวให้ดีขึ้นมากขนาดนี้

“ได้โปรดรับการขอบคุณจากชายชราผู้นี้ด้วยเถิด! หากไม่ได้แม่นางหลิวครอบครัวจางของเราก็คงไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่โตกว้างขวางเช่นนี้ ชายชราผู้นี้ไม่มีสิ่งใดตอบแทนนอกจากคำขอบคุณ” ขณะที่ชายชรากำลังจะคุกเข่าลงกับพื้นนั้น เหลียงชุนกับจางเย่ก็ถลาเข้าไปจับตัวชายชราเอาไว้เสียก่อน 

“ท่านตาอย่าลดตัวทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าเต็มใจช่วยเหลือทุกคน ท่านเหลียงชุนกับเหลียงฮูหยินนั้นเป็นผู้ที่มีพระคุณกับข้าอย่างล้นเหลือ สร้างบ้านให้บิดามารดาของพวกเขาเพียงเท่านี้นับว่าเล็กน้อยมาก หากวันนั้นท่านเหลียงชุนไม่ช่วยเหลือข้าเอาไว้ก็อาจจะไม่มีข้ามายืนอยู่ตรงนี้ บุญคุณครั้งนั้นต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่สิบชาติก็ทดแทนได้ไม่หมด หากเห็นข้าเป็นลูกเป็นหลานก็อย่าเก็บเรื่องนี้มาคิดมากเลยเจ้าค่ะ ข้าเต็มใจจริงๆ”

“ขอบคุณแม่นางหลิวมากขอรับ”

“อย่ามัวแต่ขอบคุณกันอยู่เลยเจ้าค่ะ มาจัดบ้านกันดีกว่า ไปเร็วฮวาเอ๋อร์ เสี่ยวจื่อ ไปขนผ้าห่มมาปูเตียงให้ท่านตาท่านยายเร็วเข้า เสี่ยวหยวนก็มาช่วยด้วยนะ” เด็กๆกระตือรือร้นวิ่งไปขนผ้าห่มผืนใหญ่จากห้องเก่าของท่านผู้เฒ่าทั้งสองมายังห้องใหม่ที่ใหญ่กว่า วันนี้ครอบครัวจางจะมีงานเลี้ยงมื้อใหญ่เป็นการฉลองบ้านหลังใหม่กัน เหลียงฮูหยินกับพี่สะใภ้จึงเร่งเข้าครัวทำอาหารกันโดยเร็ว เหลียงชุนกับจางเวินเองก็ไปขนไม้มาไว้สุมเข้าไปในเตาผิงเช่นกัน

และวันนั้นนางกับเด็กๆก็ไม่ต้องเข้าไปนอนในตัวเมืองซือเจี้ยนอีกแล้ว เตาผิงอันใหญ่สร้างความอบอุ่นให้กับบ้านครอบครัวจางเป็นอย่างมาก นางกับเสี่ยวไป๋จึงนอนมุดในผ้าห่มอยู่ไม่ไกลจากเตาผิงนัก เหลียงฮูหยินพยายามโน้มน้าวให้นางเข้าไปในนอนในห้อง แต่นางคิดว่านอนหน้าเตาผิงมันอุ่นมากกว่า

“ไป๋เอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อ เมื่อไหร่เราจะกลับกันหรือขอรับท่านแม่”

“อืม อีกไม่กี่วันหรอกเสี่ยวไป๋ ให้อาการป่วยของท่านยายดีขึ้นกว่านี้ก่อน อดทนหน่อยนะ”

“ไป๋เอ๋อร์อดทนได้ แต่ไป๋เอ๋อร์ก็อยากให้ท่านพ่ออยู่ด้วย” แต่ข้าไม่อยากให้พ่อของเจ้าอยู่ใกล้เลยสักนิด หึ!

เหลียงชุนกับจางเย่ตัดสินใจอยู่ดูแลบิดามารดาอีกสามวัน ซึ่งหลิวอี้เฟยก็ไม่มีปัญหาเพราะนางชื่นชอบทะเลเป็นทุนเดิมอยู่แล้วให้อยู่นานกว่านี้ก็ยังได้ นางชื่นชอบการเดินเล่นริมชายหาด บางวันก็หาหอยหาปูมาทำอาหารบ้าง นับว่ามีความสุขไม่น้อยในหมู่ริมทะเลแบบนี้

แต่มีพบก็ต้องมีจาก เมื่อถึงเวลาต้องกลับก็ต้องเอ่ยลา ก่อนขึ้นรถม้าจางเย่ได้ยัดถุงเงินใส่มือพี่ชายแล้วรีบขึ้นรถม้าทันที หลิวอี้เฟยที่มองอยู่นานแล้วก็รีบตะโกนบอกให้สเตฟานกับสเตฟานี่ออกตัววิ่งโดยไม่รอให้จางเวินได้เอาเงินมาคืน ทุกคนบนรถม้าหัวเราะขบขันเมื่อเห็นจางเวินวิ่งตามมาแต่ไม่นานก็หยุดฝีเท้าลง

“แบบนี้ท่านจางเวินจะกล้าใช้เงินหรือเจ้าคะ”

“ข้าเขียนจดหมายใส่ไว้ในถุงเงินแล้วเจ้าค่ะแม่นางหลิว” รอบคอบยิ่งนัก นี่นางวางแผนเอาไว้ว่าหากกลับไปถึงเมืองเจียงซุนแล้วจะส่งรถม้ามาให้ครอบครัวจากหนึ่งคันเอาไว้ใช้เดินทางไปไหนมาไหน ส่วนข้าวและอาหารอื่นๆนั้นพวกนางเคยเปรยไว้แล้วว่าจะส่งมาให้อีก แต่พวกเขายืนยันว่าให้ตายอย่างไรก็ไม่รับเอาไว้อีกแล้ว

พวกนางแวะซื้ออาหารแห้งและขนมเพื่อเป็นเสบียงสำหรับเดินทางสองวันแล้วก็เดินทางกันทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก ม้าทั้งสองเป็นม้าพันธุ์พิเศษพวกมันจึงไม่มีอาการเหน็ดเหนื่อยแม้จะต้องเดินทางท่ามกลางอากาศหนาวเช่นนี้ และมันยังแสนรู้มากอีกด้วย ทั้งสองตัวสามารถจดจำเส้นทางและกลับไปยังเมืองเจียงซุนได้เองโดยไม่ต้องบังคับ เหลียงชุนจึงได้เข้ามานั่งนอนในรถม้าอุ่นๆได้

เมื่อกลับถึงเมืองเจียงซุนสิ่งแรกที่หลิวอี้เฟยทำคือนำรถม้าที่สร้างเสร็จแล้วไปส่งให้กับผู้สั่งซื้อ นางตรวจดูรถม้าอย่างละเอียดและมั่นใจว่าปลอดภัยแน่นอนแล้วจึงให้คนงานช่วยกันลากไปยังจวนของผู้สั่งซื้อ ความงดงามของการตกแต่งรถม้านั้นไม่ต้องพูดให้มากความ หลังขบวนรถม้าเดินอวดโฉมไปตามเส้นทางแล้วนั้นนางก็ได้รับคำสั่งซื้ออีกจำนวนมากเลยทีเดียว แต่นางไม่เข้าใจว่าท่านหวงหย่งจะซื้อไปทำไมตั้งสามคัน

“ท่านซื้อไปคันเดียวก็พอแล้ว อีกสองคันข้าจะส่งให้ลูกค้าท่านอื่น”

“อืม ตอนแรกข้าคิดจะส่งมันกลับให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าที่เมืองหลวง แต่คิดว่าไม่จำเป็นแล้ว”

“ท่านส่งไปก็ได้นิ แยกบ้านมาแล้วก็ใช่ว่าจะกตัญญูไม่ได้ เช่นนั้นท่านก็ส่งให้พวกเขาหนึ่งคัน อีกหนึ่งคันข้าจะส่งไปให้ครอบครัวจางที่หมู่บ้านฮุ่ยฉางก็แล้วกัน ท่านจ่ายมาเลยสี่หมื่นเหรียญทอง” เห็นท่าทางกระดิกนิ้วเรียกเก็บเงินของนางแล้วหวงหย่งก็ควักเอาถุงเงินในแหวนมิติออกมายื่นให้ แต่เมื่อเห็นนางเทเงินในถุงออกมานับก็ถึงกับคิ้วกระตุก

“คิดว่าข้าจะไม่มีเงินจ่ายให้เจ้าหรืออย่างไร! ในนั้นมีอยู่ห้าหมื่นเหรียญทองเลยนะ”

“ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้นสักหน่อย! เพราะข้าคิดว่าถุงมันหนักเกินไปจึงนับดูเท่านั้น ท่านน่ะคิดมาก! ข้าจะนับคืนให้ท่านหนึ่งหมื่นเหรียญนะ”

“ช่างเถิด เจ้าเอาไปทั้งหมดนั่นแหละ เงินแค่นี้ข้าไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว” เป็นคำพูดที่น่าหมั่นไส้จริงๆ แต่ในเมื่อพูดเช่นนี้แล้วนางก็จึงเก็บเอาไว้ทั้งหมดเลยก็แล้วกัน นางเอาถุงเงินกอดแนบอกแล้วยิ้มอย่างมีความสุข “ไม่เอามันไปนอนกอดด้วยเลยล่ะถ้าเจ้าจะดีใจขนาดนี้” เหอะ ไม่ต้องไปฟังเสียงนกเสียงกาขี้อิจฉาดีกว่า “นั่นเจ้าจะไปไหนอีก”

“ไปที่ครัวน่ะสิ เย็นแล้วท่านไม่หิวข้าวหรืออย่างไร ถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปช่วยท่านเหลียงชุนขนไม้ขึ้นรถม้านู้นไป”

“ข้าเพิ่งจะกลับจากไร่ของเจ้ามาเองนะ จะไม่ให้ข้าพักสักหน่อยหรือ เจ้ามันคนใจร้าย!”

“หากข้าใจร้ายจริงๆท่านไม่มีทางมายืนเถียงข้าอยู่ตรงนี้หรอกจะบอกให้! รีบๆไปได้แล้วอีกเดี๋ยวอาหารก็คงเสร็จจะได้รีบกินรีบกลับไปพัก อากาศเย็นมากขนาดนี้กลับดึกเดี๋ยวจะไม่สบาย” นางกังวลอยู่ว่าหิมะจะตกลงมาอีกรอบ โชคดีที่ผักที่ปลูกไว้นั้นถูกเก็บไปขายจนหมดแล้วจึงไม่มีอะไรให้ต้องห่วง

“เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ” 

“ข้าเป็นห่วงเสี่ยวไป๋หรอก ข้าจะเป็นห่วงท่านทำไม”

“คนปากไม่ตรงกับใจ ข้าดีใจนะที่เจ้าเป็นห่วงข้า แอบมีใจให้ข้าแล้วล่ะสิ” หลิวอี้เฟยกรอกตาอย่างเอือมระอาแล้วเลือกจะไม่ต่อล้อต่อเถียงกับคนขี้มโน นางหอบถุงเงินเดินไปยังห้องครัวใหญ่โดยไม่สนใจเสียงที่กำลังพูดไล่หลังมา “เจ้าไม่ปฎิเสธข้าจะถือว่าเจ้ายอมรับนะว่าเจ้าชอบข้า ก็แบบนี้แหละนะ ข้ามันรูปงาม”

“ท่านพ่อพูดอยู่กับผู้ใดหรือขอรับ” หวงไป๋ที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับกับเหลียงจื่อเห็นบิดาพูดอยู่คนเดียวจึงวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าบิดาแล้วเอ่ยถาม หวงหย่งเห็นลูกชายมองมาด้วยความสงสัยก็ได้แต่หัวเราะแล้วไล่ให้ไปวิ่งเล่นต่อ

วันต่อมาหลิวอี้เฟยขึ้นรถม้าไปหมู่บ้านดอกไม้หอมพร้อมกับเหลียงชุน เหลียงฮวาและมีหวงหย่งติดตามมาด้วย นางจะไปสั่งรถม้าเพิ่มเติมและไปดูให้แน่ใจว่าพวกชาวบ้านไม่ได้ขาดเหลืออะไร รถม้าทั้งสองคันบรรจุไม้สำหรับทำรถม้าไว้จนเต็มทั้งสองคัน เผื่อเหลือเผื่อขาดนางจึงเอามาให้มากไว้ก่อน 

เมื่อมาถึงนางก็เห็นโรงรถม้าขนาดใหญ่ที่ชาวบ้านได้ก่อสร้างไว้เพื่อเป็นสถานที่ต่อรถม้าโดยเฉพาะ ช่างผู้ชายกำลังก้มๆเงยๆอยู่กับตัวรถม้าที่ยังทำไม่เสร็จ ส่วนชาวบ้านผู้หญิงก็กำลังใช้ผ้าตกแต่งรถม้ากันอย่างแข็งขัน เมื่อเห็นรถม้าของพวกนางวิ่งเข้ามาจอดทุกคนต่างก็หยุดงานแล้วต้อนรับพวกนางเป็นอย่างดี

“ลำบากพวกท่านแล้วจริงๆเจ้าค่ะ ลูกค้าพอใจกับรถม้ามากๆ”

“นี่เป็นงานที่แม่นางหลิวมอบโอกาสให้พวกเราทำนะขอรับ ไม่ลำบากเลยแม้แต่น้อย และเพราะความเมตตาของแม่นางพวกเราถึงไม่ต้องอดอยากและไปนั่งตากความหนาวอยู่ที่หน้าประตูเมืองเพื่อรับอาหาร พวกเรายังคิดกันอยู่เลยขอรับว่าจะตอบแทนแม่นางหลิวอย่างไรดี ที่ทำได้ในตอนนี้ก็เพียงแต่ต่อรถม้าให้คุณภาพดีที่สุดเท่านั้น หากไม่ได้แม่นางชาวบ้านอย่างพวกเราคงไม่มีงานทำไม่มีเงินใช้เช่นทุกวันนี้หรอกขอรับ”

“พวกท่านจะมีงานทำอีกนานเลยล่ะเจ้าค่ะ เมื่อวานนี้ข้าได้รับจองรถม้ามาอีกสิบคันเลยทีเดียว และข้าก็กำลังคิดจะนำไปขายยังเมืองอื่นๆด้วย หากขายได้ภายหน้าพวกท่านคงงานล้นมือกันจนทำไม่ทันเป็นแน่”

“จริงหรือขอรับ! เช่นนั้นก็เป็นโชคดีของพวกเราแล้ว”

“จริงสิเจ้าคะ แล้วข้าก็ยังต้องการแรงงานจำนวนมากเพื่อทำงานในไร่ในฤดูเพาะปลูก หากยังมีชาวบ้านที่ยังว่างอยู่ก็ไปทำงานที่ไร่ของข้าได้นะเจ้าคะ สำหรับหมู่บ้านดอกไม้หอมข้าจะรับทำงานทุกคนเจ้าค่ะ ขอเพียงขยัน อดทนและซื่อสัตย์ พวกท่านจะไม่มีวันอดอยากอีกแน่นอน”

“ดีจริงๆเลยเจ้าค่ะ มีชาวบ้านอีกมากที่อยากได้งานทำและมาของานต่อรถม้าด้วย ท่านเหลียงชุนหายหน้าไปหลายวันพวกข้าจึงไม่กล้าตัดสินใจ แม่นางหลิวจะจ้างพวกเขาหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าบอกท่านเหวินซื่อเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าข้าจะรับไว้ทั้งหมด ผู้ใดอยากทำงานก็ให้รับพวกเขาไว้เลย”

“ขอรับ แต่ข้าเองก็ยังไม่กล้าตัดสินใจ ทุกครั้งเหลียงชุนจะมาที่หมู่บ้านจึงไม่มีปัญหาอะไร” 

“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าไม่ต้องรอถามข้า ต่อไปนี้เจ้าก็ตัดสินใจเองได้เลย เพียงแต่ต้องดูให้ดีว่าพวกเขาตั้งใจทำงานหรือไม่ แม่นางหลิวให้ค่าจ้างจำนวนมากหากมีคนฉวยโอกาสพวกเจ้านั่นแหละจะถูกเอารัดเอาเปรียบ”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเกลียดคนแบบนี้ที่สุด! พวกพบเจอท่านเหวินซื่อไล่ออกไปเลยนะเจ้าคะ” เหวินซื่อผงกหัวรับคำอย่างนอบน้อม จากนั้นเขาก็เป็นคนเดินนำทางเพื่อพาหลิวอี้เฟยชมสถานที่ต่อรถม้าที่จัดสรรปันส่วนได้อย่างลงตัวและเป็นระบบมาก เพราะแบบนี้พวกเขาจึงทำงานได้เร็วและมีคุณภาพสุดๆ นางพอใจมากที่เห็นทุกคนขยันทำงานกันขนาดนี้ มือบางจึงล้วงเอาถุงเงินออกมาแล้วยื่นให้ท่านเหลียงชุนเอาไปแจกเป็นรางวัลให้คนงานทุกคน

“อืม ฝีมือดีไม่น้อย นอกจากรถม้าแล้วพวกเจ้าทำอะไรได้อีกบ้าง”

“ท่านถามทำไม มีสิ่งใดอยากให้พวกเขาทำให้งั้นหรือท่านหวงหย่ง”

“ข้าถามดูเท่านั้น” หลิวอี้เฟยจึงไม่ได้สนใจเขาอีก นางมานั่งดูวิธีจับจีบผ้าตกแต่งรถม้าของคนงานหญิง สตรีเหล่านี้ล้วนเป็นภรรยาของคนงานชายหรือไม่ก็เครือญาติกันและมีไม่กี่คนที่มาของานทำ

“เหลียงชุน...ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า คือว่าเมื่อวันก่อนมารดาของเจ้ามาขอรถม้าไปหนึ่งคัน ข้าจึงบอกว่าขอถามเจ้าก่อนแต่มารดาของเจ้ากลับโวยวายเสียใหญ่โต ตอนนั้นรถม้าที่เสร็จแล้วถูกส่งไปเก็บไว้ที่จวนของแม่นางหลิวหมดแล้วข้าจึงยังไม่ได้ให้ไป ข้าบอกว่าเจ้าไม่อยู่ที่เมืองเจียงซุนจึงตัดสินใจเองไม่ได้ มารดาของเจ้ายังยืนยันที่จะเอา นางมาเฝ้าที่โรงรถม้าทุกวันเลยนะ แต่วันนี้ยังไม่เห็นมาและโชคดีที่เจ้ามาที่หมู่บ้าน ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี”

“เหอะ ยัยแก่เห็นแก่ตัว”

“ท่านหวงหย่ง! เงียบไปเลยนะ”

“ข้าพูดความจริงห้ามข้าทำไม คนไม่รู้จักพอถึงเลี้ยงเอาไว้คงได้ดูดเลือดเจ้าจนหมดตัวเข้าสักวัน รถม้าคันนั้นที่ส่งไปเมืองหลวงข้ายังต้องจ่ายเงินให้เจ้าเลยไม่ใช่หรือไง ยัยแก่นั่นเป็นอะไรกับเจ้าถึงอยากได้โดยไม่ต้องเสียเงินสักอีแปะ”

“ท่านเหลียงชุนอย่าใส่ใจที่ท่านหวงหย่งพูดเลยเจ้าค่ะ”

“ท่านหวงหย่งพูดได้ถูกต้องแล้วขอรับ รถม้าราคาสองหมื่นเหรียญทอง หากท่านแม่อยากได้ก็ให้นางจ่ายเงินซื้อ แต่หากให้ข้าช่วยข้าคงช่วยอะไรไม่ได้เพราะข้าไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น เจ้าบอกนางไปเช่นนี้ก็แล้วกันเหวินซื่อ” 

“เจ้าบอกด้วยตนเองเถิด นางเดินมานู้นแล้ว” เหวินซื่อถอนหายใจแล้วเดินไปทำงานของตนเองต่อ

“เหลียงชุน! เจ้ามาก็ดีแล้ว เอารถม้าให้ข้าหนึ่งคันพวกข้าจะกลับเมืองกุ้ยถังกันแล้ว รถม้านี่คันใหญ่มากพวกข้าคงนั่งกันหมดแน่ๆ พวกเขาบอกว่าเจ้ากับแม่นางหลิวผู้นั้นเป็นคนจ้างพวกเขาทำ ให้ข้าสักคันเพื่อแสดงความกตัญญูสิ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.112K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2110 fsn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:14

    เจอแบบนี้คือกรรมเลยนะคะ

    #2,110
    0
  2. #2086 oomnyBenjy (@oomny1008) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 18:51
    รู้สึกว่าความใจดีของนางเอกน่ารำคาญมาก
    #2,086
    0
  3. #2034 จิยู (@Applesax) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 12:25
    โอยๆๆๆๆ อีเฒ่า
    #2,034
    0
  4. #1981 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 11:05
    แม่ท่านเหลียงชุนนิสัยเสียจริง ๆ
    #1,981
    0
  5. #1216 Moo.chompoo (@baochompoo2525) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 00:32
    แม่เหลียงชุนนี่หน้าด้านมากๆนะ
    #1,216
    0
  6. #1210 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:24
    น่าเกลียดมาก
    #1,210
    0
  7. #1114 pa kae (@aphadsara) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:04

    ยัยแก่ปากร้าย ใจร้ายต้องโดนถอนหงอกแน่ๆ

    #1,114
    0
  8. #379 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 20:56
    เห็นแก่ตัวสุดๆ
    #379
    0
  9. #363 Ptttttch (@Ptttttch) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 10:54
    จัดการให้หน่อยได้รึไม่ ท่านหวงหย่ง!
    #363
    0
  10. #362 150221 (@150221) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 07:38
    มาอ่าน2รอบทุกวัน รอตอนใหม่
    #362
    0
  11. #361 wanzeze (@wanzeze) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:02
    มนุษป้ามากๆเลย
    #361
    0
  12. #360 SiripornKongdam (@SiripornKongdam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 22:31

    แหม อยากหั้ยน้องหลิวตบหั้ยคว้ำเพื่อตอบแทนความกตัญญูจิงๆเลย

    #360
    0
  13. #359 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 17:55
    มีแม่แบบนี้ถ้าอกตัญญูคงไม่มีใครว่า มีแต่ช่วยกันประณามแม่ที่ทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดไม่สำนึกบุญคุณคนแบบนี้ซะมากกว่า หวังว่าน้องจะไม่ใจอ่อนช่วยเหลือยัยแก่เห็นแก่ตัวกับคนของนางนะ //อินน คำว่า "กลอกตา", "ปฏิเสธ" เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #359
    0
  14. #358 benjy_noii (@benjy_noii) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 16:42
    อะไรนะ!!! รถม้า?? แสดงความกตัญญู??? หน้าด้านไปมะยาย เห็นเขามีเลยอยากมีมั่งละสิ แต่จะไม่จ่ายสักแดงก็เกินไปป่ะ ตั้ง2หมื่นตำลึงเลยนะไม่ใช่20อีแปะ ตอนมาก็มาได้ตอนกลับก็กลับได้สิ
    #358
    0
  15. #357 068981 (@068981) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 15:53

    แม่นางหลิวกับท่านหวงนี่ เขาคู่ขบคู่กัดกันรึเปล่าว

    #357
    0
  16. #356 อัมพร (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 15:33

    ขอบคุณค่ะ

    #356
    0
  17. #355 yeenpanta123 (@yeenpanta123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 15:31
    น่าตบด้วย ตีนอีแเนี่ย
    #355
    0
  18. #354 นาน่านะ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 15:01

    โอ๊ย...อีแก่ ...ตอนมามาเองได้ ตอนกลับสะเออะอยากกลับแบบไฮโซ....ตบฟันล่วงสักทีจะได้จำ สันดานแบบนี้ หากลูกอกตัญญูก็อย่าโทษลูก จงโทษตัวเองเถิด....

    #354
    0
  19. #353 kirtneinnakh (@kirtneinnakh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:41

    -!!!

    #353
    0
  20. #352 wanila2 (@wanila) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:38
    จัดการมนุษย์ยายสักที หมั่นไส้
    #352
    0
  21. #351 kook-kook22 (@kook-kai22) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:25
    อีแก่!!!!
    #351
    0
  22. #349 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:49
    แม่หรือปลิง
    #349
    0
  23. #348 season2012 (@season2012) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:42

    อยากได้ก็จ่ายเงินมาซิ อีแปะเดียวก็ไม่ลดนะจ๊ะ น้องหลิวบอกไว้ คริ คริ
    #348
    0
  24. วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:41
    มายังไงก็กลับไปอย่างนั้นเถอะป้า
    #347
    0
  25. #346 Nusom-kw (@nusom-kw) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:40
    ฝันไปเถอะEแก่ ไม่มีปัญญาหารถก็เดินกลับเอาเถอะ
    #346
    0