หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 เมืองซือเจี้ยน หมู่บ้านฮุ่ยฉาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,134 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

หลิวอี้เฟยนอนหลับอุ่นสบายอยู่ในบ้านหลังน้อยภายในมิติ นางได้เตรียมขนมไว้สำหรับขายอีกเพียงวันเดียว จากนั้นจะให้คนงานปิดร้านจนกว่านางจะกลับจากการเมืองซือเจี้ยน การไปเยี่ยมท่านผู้เฒ่าบิดามารดาของเหลียงฮูหยินคงใช้เวลาไม่นานมากนัก ปิดร้านไม่กี่วันคงจะไม่เสียหายอะไร

เมื่อออกจากมิติในตอนเช้าสิ่งแรกที่นางทำคือการขนผ้าห่มหนานุ่มไปไว้ที่รถม้าของนาง นอกจากนี้นางยังให้คนงานถอดที่นั่ง่ภายในรถม้าออกด้วยเพราะการเดินทางไกลจะให้นั่งเป็นเวลานานคงจะปวดหลังน่าดู การเอาที่นั่งออกยังช่วยให้พื้นที่ในรถม้ากว้างมากขึ้นอีกด้วย

นางใช้ผ้าผืนที่หนาที่สุดปูรองถึงสองชั้น จากนั้นก็ขนหมอนอิง เตาผิง และผ้าห่มขึ้นไปวางไว้อีกหลายผืน คิดเอาไว้ว่าจะนอนแบบยาวๆไปจนถึงที่หมาย ภายในรถม้านั้นกว้างมากพอให้พวกนางหกคนนอนกันอย่างสบายๆ แต่เมื่อถึงเวลาเดินทางท่านเหลียงชุนกลับไปนั่งเป็นคนบังคับม้าเสียอย่างนั้น 

ก่อนออกเดินทางนางก็ไม่ลืมกำชับท่านหวงหย่งเรื่องงานในไร่อีกเล็กน้อย เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จรถม้าคันใหญ่ก็เคลื่อนออกจากจวนตระกูลหลิว อากาศวันนี้ค่อนข้างหนาวมากจนพวกนางต้องซุกตัวกับผ้าห่มเอาไว้อย่างแน่นหนา ท่านเหลียงชุนเองก็มีผ้าห่อตัวเอาไว้หลายชั้นเช่นกัน อีกทั้งยังมีหมวกและถุงมือขนสัตว์ด้วยจึงไม่น่าเป็นห่วงมากนัก

“ที่เมืองซือเจี้ยนเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะฮูหยิน ข้าไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนเลย”

“พี่ใหญ่เขียนมาเล่าให้ฟังอยู่บ่อยครั้งว่าเมืองซือเจี้ยนเป็นเมืองเล็กๆที่ติดชายทะเลเจ้าค่ะแม่นางหลิว ชาวบ้านที่นั่นต่างก็มีอาชีพเก็บของทะเลขาย ท่านพ่อท่านแม่แล้วก็พี่ชายของข้าย้ายไปอยู่ที่นั่นหลังข้าแต่งงาน ข้าไม่เคยไปเยี่ยมเลยสักครั้งเจ้าค่ะ โชคดีที่พี่ชายเขียนจดหมายมาเล่าให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง”

“ทะเล! เช่นนั้นก็ต้องมีอาหารทะเลสดๆเป็นแน่ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเจ้าค่ะ”

“จื่อเอ๋อร์ก็ตื่นเต้นขอรับพี่อี้เฟย ท่านลุงบอกว่าบ้านของท่านลุงนั้นมีทะเลกว้างใหญ่มาก จื่อเอ๋อร์อยากเห็น”

“ไม่ใช่แค่ทะเลกว้างใหญ่นะเสี่ยวจื่อ อาหารทะเลก็อร่อยมากเลยด้วย แต่น่าเสียดายที่ช่วงนี้อากาศหนาวมากเราคงลงเล่นน้ำทะเลไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะมีอาหารทะเลสดๆให้เราทำอาหารด้วยหรือเปล่า”

“พี่ใหญ่เขียนมาในจดหมายว่าออกทะเลไม่ได้ในช่วงนี้เจ้าค่ะ ที่บ้านจึงไม่มีรายได้เท่าไหร่นัก”

“แย่จังเลย แล้วเช่นนี้อาหารที่เราเอามาด้วยจะเพียงพอหรือไม่เจ้าคะฮูหยิน”

“พี่ใหญ่ปลูกหัวมันเทศอยู่บ้างในช่วงเพาะปลูกเจ้าค่ะ ที่ดินสามหมู่ได้ผลผลิตมากพอสมควร แต่ละปีก็พอให้ได้เก็บไว้กินโดยไม่อดอยาก ที่เราเอาไปก็มากเกินพอแล้วเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นก็เบาใจ แต่ถึงไม่พอนางก็แอบเพิ่มให้พวกเขาได้อยู่แล้ว “ข้าอยากไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่มานานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสเสียที ได้ยินว่าท่านแม่ไม่สบายจึงกังวลยิ่งนัก”

“อากาศหนาวทำให้คนสูงอายุเจ็บป่วยได้ง่ายเจ้าค่ะ ฮูหยินอย่าเพิ่งวิตกมากเกินไปนะเจ้าคะ เมื่อถึงเมืองซือเจี้ยนเราค่อยหาซื้อสมุนไพรบำรุงร่างกายที่ดีๆกลับไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดียิ่งนักเจ้าค่ะ รายได้ของพวกเขาไม่ได้มากมายพอที่จะซื้อสมุนไพรดีๆเลยเจ้าค่ะ ข้าเองก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย” ได้ยินเช่นนั้นนางตั้งใจว่าจะเหมาซื้อสมุนไพรล้ำค่าที่มีอยู่ในร้านสมุนไพรทั้งหมด ท่านผู้เฒ่าทั้งสองจะต้องสุขภาพแข็งแรง

หมู่บ้านฮุ่ยฉางที่บิดามารดาของเหลียงฮูหยินอาศัยอยู่นั้นอยู่ห่างจากตัวเมืองซือเจี้ยนราวๆสิบกิโลฯ พวกนางจึงแวะที่ร้านยาในตัวเมืองซือเจี้ยนก่อนจึงเดินทางต่อ หลิวอี้เฟยนั่งๆนอนๆอย่างสุขสบายจึงไม่ได้รู้สึกลำบากมากนักสำหรับการเดินทางไกล อากาศระหว่างทางที่ไปหมู่บ้านฮุ่ยฉางนั้นหนาวเย็นมากกว่าปกติเพราะลมทะเลเป็นตัวแปรสำคัญ

“ทะเล! นั่นคือทะเลใช่หรือไม่ขอรับ กว้างใหญ่มากเลย เสี่ยวไป๋มาดูเร็วๆเข้า”

“ใช่แล้วเด็กๆ น้ำทะเลเค็มมากนะพวกเจ้าอยากลองชิมดูหรือไม่”

“เค็มมากหรือขอรับ”

“ใช่แล้ว เค็มเหมือนเกลือนั่นแหละ เกลือที่เรากินกันอยู่ทุกวันนี้ก็มากจากทะเลนี่แหละ” เด็กน้อยได้ฟังก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ดวงตามองทะเลที่มีกำลังสะท้อนแสงแดดระยิบระยับอย่างสนอกสนใจ เสี่ยวไป๋เองก็ตื่นเต้นไม่แพ้พี่ชายเช่นกัน ท่านเหลียงชุนจอดรถม้าสอบถามเส้นทางไปหมู่บ้านฮุ่ยฉางบ้างเป็นบางครั้ง ไม่นานรถม้าก็จอดลงตรงหน้าบ้านดินที่มุงหลังคาด้วยฟางหลังหนึ่ง หลิวอี้เฟยที่เคยเห็นบ้านแบบนี้จากในทีวีจึงรู้สึกตื่นเต้นมากๆ

“ใช่หลังนี้แน่หรือเจ้าคะท่านพี่”

“ชาวบ้านที่หน้าหมู่บ้านบอกมา คิดว่าหลังนี้ไม่ผิดแน่” เหลียงชุนกระโดดลงจากรถม้าแล้วเดินไปตะโกนเรียกคนในบ้าน ไม่นานหลิวอี้เฟยก็เห็นชายคนหนึ่งที่อายุคงไม่ห่างจากท่านเหลียงชุนมากนักเดินออกมา แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่ชายคนนั้นสวมใส่ใจของนางก็ห่อเหี่ยวราวกับลูกโป่งถูกปล่อยลม...พวกเขาคงมีความเป็นอยู่ที่ไม่ดีนัก

“มาพบผู้ใดหรือ บ้านเราไม่น่าจะรู้จักคนรวยเช่นพวกท่านนะ” 

“พี่ใหญ่! เป็นข้าเอง...จางเย่” เหลียงฮูหยินรีบลงจากรถม้าเมื่อเห็นว่าผู้ที่ออกจากบ้านมานั้นเป็นพี่ชายคนเดียวของนาง ทันใดนั้นหลิวอี้เฟยก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังขึ้นเมื่อสอดส่องจากหน้าต่างรถม้าจึงเห็นว่าพี่น้องเขากอดกันร่ำไห้ไปแล้ว นางกับเหลียงฮวาจึงพาเด็กๆลงไปบ้าง

“ลำบากมาทำไมตั้งไกล ดีใจจริงๆที่เห็นเจ้ามีความเป็นอยู่ที่สุขสบายเช่นนี้ เหลียงชุนไม่เคยผิดสัญญาเลย”

“ท่านแม่เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ อาการหนักมากหรือไม่ รีบพาท่านแม่ไปหาหมอเถิดเจ้าค่ะ” จางเวินถอดถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ด้วยสถานะทางการเงินของพวกเขาในตอนนี้นั้นแม้แต่ซื้อสมุนไพรสักเทียบยังทำไม่ได้เลย “พี่ใหญ่อย่าได้กังวลเรื่องค่ารักษา ข้าจะจัดการให้เอง ที่หมู่บ้านมีท่านหมออยู่หรือไม่พี่ใหญ่รีบไปเชิญท่านมาเถิด”

“ทำตามที่จางเย่บอกเถิดพี่ใหญ่ มิเช่นนั้นอาการท่านแม่จะแย่ลงกว่านี้ได้”

“ได้ เช่นนั้นข้าจะไปเชิญท่านหมอลู่มาเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าเข้ามาในบ้านก่อน...ท่านพ่อๆ เสี่ยวเย่มาหาขอรับ” ท่านผู้เฒ่าได้ยินที่บุตรชายตะโกนบอกเช่นนั้นก็รีบออกจากบ้านมาทันที เมื่อเห็นใบหน้าของบุตรสาวอันเป็นที่รักน้ำตาของชายชราก็รินไหลทันที ท่านเหลียงชุนจึงเป็นคนเรียกพวกนางให้เดินตามเข้ามาในบ้าน

“ลูกอกตัญญูยิ่งนัก ท่านพ่อท่านแม่ลำบากเช่นนี้ยังไม่มาดูดำดูดีเลยสักนิด ให้อภัยลูกด้วยเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“ลูกแต่งงานออกไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องเก็บมากังวลหรอกนะเย่เอ๋อร์ แล้วนั่นผู้ใดบ้างหรือ”

“จริงสิ! นี่แม่นางหลิวอี้เฟยเจ้าค่ะ แม่นางผู้นี้ช่วยเหลือครอบครัวของลูกเอาไว้มาก นั่นก็ฮวาเอ๋อร์กับจื่อเอ๋อร์ หลานทั้งสองคนของท่านพ่อ ส่วนตัวเล็กอีกคนนั้นบุตรชายของแม่นางหลิวเจ้าค่ะ ให้ลูกไปดูท่านแม่หน่อยเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อ หากหนักหนาจะได้พาตัวไปรักษาที่ตัวเมืองซือเจี้ยน” ท่านผู้เฒ่าพาบุตรสาวเดินไปยังห้องๆหนึ่งที่คับแคบมาก ในนั้นมีเตียงขนาดเล็กอยู่หนึ่งเตียงและบนเตียงก็มีสตรีผู้หนึ่งนอนอยู่บนนั้น

หลิวอี้เฟยแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นสภาพของหญิงชราและไม่อาจทนดูได้ นางจึงจูงมือเสี่ยวไป๋เดินออกจากห้องนั้นมารออยู่ด้านนอก บ้านหลังนี้มีขนาดที่เล็กมาก ห้องหับก็มีเพียงสองห้องนอนเท่านั้น ตัวบ้านทำจากดินเหนียวซึ่งไม่ทนต่อความหนาวเย็นเลยสักนิด นางกับเสี่ยวไป๋กอดกันกลมเพราะความหนาว 

รอไม่นานท่านจางเวินก็พาท่านหมอลู่มาถึงบ้าน หลังจากตรวจอยู่พักใหญ่ก็พบว่าฮูหยินผู้เฒ่านั้นมีอาการเจ็บป่วยเรื้อรังและเป็นอยู่หลายโรค ก่อนจากไปก็ได้สั่งยาให้หนึ่งเทียบเท่านั้น นางจึงปรึกษากับมังกรน้อยตัวสีฟ้าว่าพอจะช่วยรักษาอาการของหญิงชราได้หรือไม่ 

‘แน่นอนขอรับ ร่างกายของข้ามีสรรพคุณในการรักษาชั้นยอด หากให้ข้าลงไปแช่ในน้ำสักแก้วมันจะช่วยให้หญิงชราใกล้ตายผู้นั้นแข็งแรงขึ้นได้อย่างแน่นอน หากไม่เชื่อนายหญิงก็ลองดูสิขอรับ’ พูดขนาดนี้ก็ต้องลองแล้วไม่ใช่หรือ นางจูงมือเสี่ยวไป๋เดินเข้าไปในครัวแล้วขอให้พี่สะใภ้ของเหลียงฮูหยินต้มน้ำให้หนึ่งแก้ว จากนั้นก็ให้มังกรน้อยลงไปนอนแช่ มันชอบมากเพราะน้ำอุ่นเหมาะกับการแช่ตัวเป็นที่สุด

เมื่อมังกรน้อยแช่ตัวจนพอใจแล้วนางก็นำน้ำแก้วนั้นเข้าไปยื่นให้ท่านเหลียงชุน เขามองนางด้วยความสงสัยแต่นางเพียงยิ้มให้เท่านั้น “เอาให้ฮูหยินผู้เฒ่าดื่มเจ้าค่ะ” ท่านเหลียงชุนที่อยู่กับนางมานานย่อมต้องเข้าใจความหมายที่นางพยายามจะสื่อทางแววตาอยู่แล้ว เขาไม่เพียงไม่เอ่ยถามแต่ยังทำตามที่นางบอกแต่โดยดี

จางเย่มองหลิวอี้เฟยอย่างขอบคุณ นางรู้ว่าแม่นางหลิวผู้นี้นั้นมีความพิเศษอยู่กับตัว สามีของนางมักจะเอ่ยเตือนนางกับลูกเสมอว่าพวกนางควรจะรู้ในสิ่งที่แม่นางหลิวต้องการให้รู้เท่านั้น หากไม่จำเป็นก็อย่าได้ละลาบละล้วงในเรื่องที่ไม่ควรรู้ พวกนางเชื่อฟังและทำตามมาตลอดโดยไม่สงสัยอะไรเลย เพราะมีแม่นางหลิวคอยช่วยเหลือครอบครัวเหลียงจึงได้ลืมตาอ้าปากได้ ไม่ว่าแม่นางหลิวจะมีความลับอะไรพวกนางก็จะทำเป็นคนหูหนวกตาบอดไม่เปิดเผยเป็นอันขาด

“ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะท่านแม่ ร่างกายของท่านแม่จะได้อบอุ่นขึ้น”

“เย่เอ๋อร์อย่างนั้นหรือ ลูกมาได้อย่างไรกัน แค่กๆ ไกลออกขนาดนั้นจะต้องลำบากเดินทางมาทำไม”

“ไม่ลำบากหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่ป่วยหนักเช่นนี้ลูกจะไม่มาได้อย่างไร หิวหรือไม่เจ้าคะลูกจะได้ต้มโจ้กให้”

“พี่สะใภ้ของเจ้ากำลังต้มโจ้กให้ท่านแม่อยู่เชียว อีกไม่นานก็คงได้ทานแล้วกระมัง” 

“จริงสิ ข้ายังไม่เห็นพี่สะใภ้เลย เช่นนั้นข้าจะไปช่วยที่ครัวนะเจ้าคะ ท่านแม่ดื่มน้ำอุ่นอีกสักหน่อยแล้วพักผ่อนนะเจ้าคะ หากต้มโจ้กเสร็จแล้วลูกจะมาปลุกท่านแม่เองเจ้าค่ะ” หญิงชราตบมือบุตรสาวแล้วหลับไปอีกครั้ง หลิวอี้เฟยเอาน้ำอีกแก้วที่ผ่านการแช่ตัวของมังกรฟ้ามายื่นให้เหลียงฮูหยินแล้วบอกให้นางนำไปต้มผสมกับโจ้ก

“ท่านเหลียงชุนไปนำผ้าห่มที่อยู่ในรถม้ามาห่มให้ฮูหยินผู้เฒ่าอีกเถิดเจ้าค่ะ ผ้าผืนบางนี้คงไม่ทำให้ร่างกายอบอุ่นมากนัก คืนนี้ข้ากับเด็กๆจะไปนอนที่โรงเตี๊ยมในเมืองฮุ่ยฉางนะเจ้าคะ ท่านเหลียงชุนกับฮูหยินจะอยู่ที่นี่ก็ได้เจ้าค่ะ”

“ต้องลำบากแม่นางหลิวแล้วจริงๆ เช่นนั้นข้าจะไปส่งพวกท่านในตัวเมืองก่อนแล้วค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง ฮวาเอ๋อร์กับจื่อเอ๋อร์จะอยู่กับพ่อหรือจะไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมกับแม่นางหลิว”

“เจ้ากับเสี่ยวเย่พาหลานเข้าไปนอนในเมืองเถิดอย่าได้ลำบากนอนที่นี่เลย บ้านเรานั้นคับแคบมากพวกเจ้าจะนอนไม่สบายตัว อีกทั้งตอนกลางคืนจะหนาวมากกว่าปกติ ข้ากลัวพวกเจ้าจะไม่สบาย”

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกขอรับพี่ใหญ่ ข้ากับจางเย่นอนที่นี่ได้แต่คงต้องให้เด็กไปนอนในเมืองจะดีกว่า”

“มาขนผ้าห่มบนรถม้าไปไว้ในบ้านเถิดเจ้าค่ะท่านเหลียงชุน คืนนี้พวกท่านจะได้มีผ้าห่มหนาๆเอาไว้ใช้”

“ไม่ๆแม่นาง ผ้าห่มพวกนี้คงจะมีราคาไม่น้อย พวกข้าไม่กล้ารับไว้หรอก” 

“อย่าปฎิเสธน้ำใจของแม่นางหลิวเลยพี่ใหญ่ พี่ทำมันไม่สำเร็จหรอก มาช่วยข้าขนผ้าห่มดีกว่า ฮ่าๆๆๆ” หลิวอี้เฟยพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของท่านเหลียงชุน นางไม่ได้บังคับนะแต่ก็ไม่ยอมให้ใครปฎิเสธเช่นกัน “ผ้าห่มพวกนี้อุ่นมากนะพี่ใหญ่ ลมหนาวไม่อาจผ่านเนื้อผ้าเข้ามาได้แม้แต่นิด คืนนี้ท่านพ่อท่านแม่จะได้นอนอุ่นๆ”

“เช่นนั้นก็ขอบคุณน้ำใจแม่นางหลิวมาก”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ายินดี ครอบครัวของเหลียงฮูหยินก็เหมือนครอบครัวของข้า ว่าแต่ที่นี่มีอาหารทะเลสดๆขายบ้างหรือไม่เจ้าคะท่านจางเวิน จะได้เอามาต้มซุปข้นๆบำรุงร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่า”

“ตอนนี้ไม่มีชาวบ้านออกเรือหาปลาเลยขอรับ ที่จะพอเก็บได้ก็มีเพียงหอยตามโขดหินเท่านั้น”

“เยี่ยมเลย ข้าจะไปเดินเล่นดูสักหน่อยว่าพอจะมีอะไรให้ข้าเก็บบ้าง ไปกันเถอะเด็กๆ” เหลียงชุนจนใจจะห้ามปรามจึงตะโกนไล่หลังบอกให้ระวังตัวให้มากๆ หลิวอี้เฟยตื่นเต้นที่ได้เห็นทะเลในรอบหลายปี นางไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนมากนัก ครั้งสุดท้ายที่ไปทะเลนั้นนางจำได้ว่าเป็นตอนรับน้องปีหนึ่ง หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้เที่ยวทะเลอีกเลย

“เรามาทำอะไรกันหรือขอรับพี่อี้เฟย นี่มันหนาวมากๆเลย”

“มาหาของทะเลอย่างไรเล่าเสี่ยวจื่อ เผื่อว่าวันนี้เราจะได้หอยสดๆกลับไปทำอาหาร” 

“นี่คือสิ่งใดหรือขอรับท่านแม่ สีมันสวยมากเลย” หวงไป๋ก้มหยิบหอยตัวเล็กลวดลายสวยงามขึ้นมาถาม ดวงตาของเขาเป็นประกายอย่างสดใสเมื่อได้เห็นอะไรใหม่ๆที่ไม่เคยเห็น นางตอบกลับเด็กน้อยไปว่ามันคือเปลือกหอยชนิดหนึ่ง “ไป๋เอ๋อร์จะเอามันกลับไปให้ท่านพ่อดู ไป๋เอ๋อร๋จะเก็บเยอะๆเลย” นางเห็นว่าเป็นเพียงเปลือกหอยที่ไม่มีประโยชน์แล้วจึงให้เสี่ยวไป๋เก็บได้ตามใจชอบ ส่วนนางกับเหลียงฮวาก็มองหาหอยตรงโขดหินเผื่อว่าจะมีและมันก็มีจริงๆ

“เสียดายจังไม่ได้เอามีดมาด้วย เด็กๆระวังก้อนหินนะ ถ้าตกลงทะเลไปรับรองได้ว่าจะต้องมีคนไม่สบายแน่ๆ”

“มีสิ่งใดให้เก็บไปทำอาหารหรือเจ้าคะพี่อี้เฟย”

“ในทรายน่าจะมีหอยอยู่บ้างนะ ขุดดูเถิด” นางหยิบไม้ที่มีอยู่แถวนั้นมาขุดดินทรายดูแล้วก็พบว่ามีหอยอยู่จริงๆ และหอยตลับแสนอร่อยนั่นเอง ยิ่งขุดมันก็ยิ่งโผล่ออกมามากขึ้น เด็กๆเห็นนางขุดหอยได้จำนวนมากก็เริ่มเอาไม้มาขุดบ้าง มื้อเที่ยงวันนั้นพวกนางจึงได้กินซุปหอยแสนอร่อย พรุ่งนี้จะต้องขุดให้เยอะๆเลย เผื่อว่าจะเอาไปขายได้!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.134K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #2109 fsn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:14

    5555 คนหัวค้าขาย เห็นไรก็เป็นช่องทาง

    #2,109
    0
  2. #1980 minhochanyeol123 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 10:37
    กำลังซึ้งพอเหลียงฮูหยินแนะนำเสี่ยวไป๋ว่าเป็นลูกแม่นางหลิวแค่นั้นแหละขำก๊ากเลย 555+
    #1,980
    0
  3. #1663 YukiKiyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 05:25
    ขายอีกละ
    #1,663
    0
  4. #1113 aphadsara (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 20:45

    สุดยอดทำการค้าขายก้อแม่นางหลิวนี่แหละ 5555

    #1,113
    0
  5. #655 Airika_Catcha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 08:11
    เสี่ยวไป๋เลยมีท่านแม่ไปแล้ว น่ารัก 555
    #655
    0
  6. #326 shutima1234 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 14:46
    พี่ชายฮูหยินไม่เรียกพี่เขยนะ ถ้าฮูหยินมีพี่สาวสามีของพี่สาวเรียกพี่เขย นี่เป็นพี่ชายเรียกพี่ใหญ่ตามฮูหยินจะดีกว่า
    #326
    1
    • #326-1 gg230188ss(จากตอนที่ 23)
      26 พฤษภาคม 2563 / 16:12
      ขอบคุณมากๆค่า
      #326-1
  7. #317 vasnaka (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:53

    รออออออออออออออออออ

    #317
    0
  8. #316 sevenroses (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:06

    เสี่ยวไป๋น่ารัก

    #316
    0
  9. #315 แฟนเหนียวแน่น (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:38

    เรื่องนี้นางเอกน่ารักมาก มีน้ำใจชอบหาเงิน ใบกุศล พระเอกก็ดูน่ารัก ช่วยอะไรได้ก็ทำ อยากให้นางเอกสร้างบ้านที่อบอุ่นให้ครอบครัวน่ารักนี่จังเลย น่ารักกว่าครอบครัวแม่ท่านเหลียงชุน มีความอ่อนน้อม

    #315
    0
  10. #314 MoNoTa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:32

    สามีเฝ้าบ้าน ส่วนน้องไปเที่ยว 555

    #314
    0
  11. #313 oachaporn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:13

    จะได้นับเงินอีกแล้ว😄😄😄😄
    #313
    0
  12. #312 moragot5296 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:13

    รออออค่าาาา

    #312
    0
  13. #311 068981 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 15:14

    ฮั่นแน่ อาหารทะเลก็มา อิจฉาจัง สอนบ้านนี้ทำเกลือขายนางเลย

    #311
    0
  14. #310 LovelyWonbin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:33
    หอยย่างเนย น้ำจิ้มซีฟู้ด
    #310
    0
  15. #309 Nanthara (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:14
    หอยจะหมดหาดก็คราวนี้แหล่ะ5555555555555
    #309
    0
  16. #308 zombar (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:30
    สมกับมีเลือดแม่ค้าอยู่ในตัวจริงๆ
    #308
    0
  17. #307 150221 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:20
    ไปไหนก็คิดแต่จะขายตลอดเลยนะ
    #307
    0
  18. #306 อัมพร (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:13

    ขอบคุณค่ะ

    #306
    0
  19. #305 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:11
    รอค่ะๆ
    #305
    0
  20. #304 bkkSKH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:08
    ทุกอย่างทำกำไร~~
    #304
    0