หลิวอี้เฟย แม่ค้าผู้ยิ่งใหญ่ [จบแล้ว]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22 ว่าด้วยเรื่องสินสอด!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,174 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

หลิวอี้เฟยกำลังนอนสบายอยู่บนเปลไม้ไผ่ที่ผูกเอาไว้ระหว่างต้นไม้ใหญ่สองต้น วันนี้นางมาดูคนงานใหม่ก่อสร้างบ้านพักคนงานบนที่ดินของตนเอง เปลนี้เป็นสิ่งที่นางให้คนงานในจวนที่มีฝีมือทำมันออกมาตามคำบอกเล่าของนาง ไม้ไผ่ต้นใหญ่สองต้นจึงถูกลากมาที่จวนในตอนเช้าเผื่อว่าไม้ไผ่อันแรกจะเสียหายจะได้ไม่ต้องไปขนมาอีก

นางพอใจกับความสามารถของคนงานคนนี้มากจึงให้เขาติดตามมาที่ไร่ด้วยเพื่อให้ทำเปลไม้ไผ่อีกสองสามอันผูกไว้ที่ต้นไม้ทำเป็นที่พักผ่อนของนาง เอาผ้ามาปูรองหน่อยก็นอนสบายแล้ว เสี่ยวจื่อกับเสี่ยวไป๋ก็ชอบมันมากเหมือนกัน

“ท่านพ่อมาแล้ว” เด็กสองคนตะโกนอย่างดีใจแล้วพากันวิ่งลงจากเปลไปรอรถม้าที่กำลังวิ่งเข้ามาที่ไร่ ด้านหลังรถม้ามีเกวียนวัวอยู่หลายคันที่บรรจุมูลสัตว์ตามมาด้วย ท่านเหลียงชุนถึงกับไปเอามูลสัตว์ที่หมู่บ้านดอกไม้หอมมาด้วยตนเอง เมื่อท่านหวงหย่งและพี่น้องตระกูลจิวที่มาพร้อมกับเสี่ยวไป๋เมื่อเช้าทราบเข้าก็ติดตามไปช่วยด้วยอีกแรง

คนงานที่กำลังขุดดินกันอยู่รีบเข้าไปช่วยขนมูลสัตว์ลงจากเกวียน เมื่อนางเห็นก็บอกให้พวกเขาแบ่งงานกันทำ กลุ่มหนึ่งไปขนมูลสัตว์ อีกกลุ่มนำมูลสัตว์ไปหว่านลงบนดินที่เตรียมไว้ คนงานขยันขันแข็งเพราะนี่เป็นงานแรกที่พวกเขาได้ทำ ส่วนบ้านนั้นใกล้จะเสร็จแล้วและมีบางส่วนที่สามารถเข้าอยู่อาศัยได้แล้วเช่นกัน ก่อนหน้านี้นางได้ขนผ้าห่มที่ทำไว้ในมิติออกมามอบให้พวกเขาทุกคน รวมทั้งเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เหลียงฮูหยินกับสาวๆในจวนช่วยกันทำ

“ได้มาเยอะมากเลยนะเจ้าคะ แต่คงยังไม่พอ”

“แม่นางหลิวไม่ต้องกังวล ยังมีเกวียนขนมูลสัตว์จากหมู่บ้านดอกไม้หอมตามมาอีกมาก อีกทั้งข้าได้สั่งซื้อมูลสัตว์จากหมู่บ้านอื่นๆตามคำสั่งของแม่นางมาแล้วด้วย วันพรุ่งนี้พวกเขาจะขนมาส่งถึงที่ไร่ขอรับ”

“ลำบากท่านเหลียงชุนอีกแล้วเจ้าค่ะ ไม่มีเรื่องไหนที่ท่านเหลียงชุนทำไม่ได้เลย”

“เหอะ ท่านเหลียงชุนทำคนเดียวเสียที่ไหน”

“มาช่วยแค่วันเดียวท่านมีสิทธิ์พูดเช่นนี้หรือท่านหวงหย่ง! รีบๆขนมูลสัตว์ลงจากเกวียนเลยนะ”

“สั่งอย่างกับเป็นเมีย” หลิวอี้เฟยได้ยินถึงกับเลือดพุ่งขึ้นหน้า นางกระโดดขาลอยใส่หวงหย่งแต่ด้วยขาสั้นๆจึงไม่แม้แต่จะสัมผัสโดนชายชุดของเขา จากนั้นทุกคนในไร่ก็เห็นหนึ่งหญิงสาวหนึ่งชายหนุ่มวิ่งไล่กันไปรอบไร่อย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย เสียงด่าทอของเจ้าของไร่นั้นนำมาซึ่งเสียงหัวเราะของทุกคน “นั่นวิ่งงั้นหรือ”

“หุบปาก! กลับไปช่วยคนอื่นขนมูลสัตว์ลงจากเกวียนเลยนะ” ชายหนุ่มยอมกลับไปช่วยคนอื่นขนมูลสัตว์ลงจากเกวียนแต่โดยดี หลิวอี้เฟยนำพาร่างอันเหนื่อยล้าจากการวิ่งไปทิ้งตัวลงบนเปลแล้วนอนหายใจหอบอยู่ในนั้นอย่างอ่อนแรง เด็กน้อยสองคนที่ช่วยอะไรคนอื่นไม่ได้จึงวิ่งตามมาอยู่เป็นเพื่อน

ไม่นานจากนั้นเกวียนขนมูลสัตว์จากหมู่บ้านดอกไม้หอมก็ตามมาเพิ่ม นางซื้อมูลสัตว์พวกนี้ชั่งละสิบอีแปะ ชาวบ้านเห็นว่าเป็นโอกาสทำเงินจึงนำมูลสัตว์ที่เก็บสะสมไว้มาขายให้นางด้วยความเต็มใจ อีกทั้งยังฝากบอกท่านเหลียงชุนมาด้วยว่าหากมีสิ่งใดให้พวกชาวบ้านช่วยก็ขอให้บอกได้เลย ตอนนี้ช่างที่ทำรถม้าให้นางต่างก็เริ่มทำงานต่อกันแล้ว อีกไม่กี่วันนางคงได้รถม้าสองสามคันไปส่งให้ลูกค้ากลุ่มแรก เงินกำลังจะเทมาๆ ฮ่าๆๆๆ

“แม่นางหลิวจะให้ซื้อทาสมาเลยหรือไม่ขอรับ”

“ซื้อมาเลยก็ได้เจ้าค่ะ ตอนนี้บ้านพักคนงานก็ใกล้จะเสร็จทั้งหมดแล้ว ซื้อมาสักยี่สิบคนก่อนก็ได้เจ้าค่ะ”

“ไม่มากไปหรือขอรับ ข้าว่าสักสิบคนก็น่าจะเพียงพอ”

“สิบคนรวมกับคนงานที่มีอยู่ในตอนนี้ก็เป็นสามสิบ คนเท่านี้ดูแลไร่สองร้อยหมู่ไม่ทั่วถึงหรอกเจ้าค่ะ ข้าจะแบ่งให้พวกเขาดูแลหนึ่งคนต่อสี่หมู่ก็ยังนับว่าหนักหนา หากภายหน้าเรามีที่ดินมากขึ้นก็ต้องขยับขยายอยู่ดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ ซื้อมาเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้คงมีคนขายตัวเองเป็นทาสเยอะมากแน่ๆ”

“ได้ขอรับ ข้าจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”

“ข้ากับจิวฟงจะไปกับท่านเหลียงชุนด้วยก็แล้วกัน จะได้ช่วยกันตัดสินใจเลือกทาสพวกนั้นมา จิวซาอยู่ดูแลที่นี่” หลิวอี้เฟยมองหวงหย่งอย่างไม่ค่อยไว้ใจ แต่อีกฝ่ายกลับลอยหน้าลอยตาไม่สนใจสายตาที่มองมาสักนิด เมื่อรถม้าของท่านเหลียงชุนเตรียมพร้อมเขาก็กระโดดขึ้นนั่งข้างในแล้วจากไปทันที 

“แม่นางหลิวไม่ต้องกังวลนะขอรับ นายท่านกับพี่ใหญ่ของข้านั้นเชี่ยวชาญเรื่องการเลือกเฟ้นคนมาก ข้ารับรองได้ว่าแม่นางหลิวจะได้ทาสที่ซื่อสัตว์และภักดีมาทำงานให้อย่างแน่นอนขอรับ”

“หากท่านจิวซาพูดเช่นนี้ข้าก็เบาใจเจ้าค่ะ อยู่ว่างๆเราข้ามสะพานไปดูที่ป่าไผ่ดีหรือไม่เจ้าคะ เผื่อว่าจะมีบางอย่างให้เราเก็บกลับไปทำอาหารที่จวนเย็นนี้” ท่านจิวซากับเด็กน้อยทั้งสองตกลงทันที นางจึงฝากฝังงานที่ไร่ไว้กับหัวหน้าคนงานที่ท่านเหลียงชุนเลือกมา จากนั้นก็เดินข้ามสะพานไม้ไผ่ที่คนงานทำเอาไว้เพื่อข้ามไปยังป่าไผ่ฝั่งตรงข้าม

ป่าไผ่นี้ไม่ได้รกทึบมากนักและไม่ได้มีเพียงแต่ต้นไผ่อย่างเดียว เพราะหิมะละลายไปมากแล้วต้นไม้ที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะจึงได้รับแสงแดดเสียที นางเดินสอดส่องไปทั่วเพื่อหาวัตถุดิบในการทำอาหาร ไม่ต้องมองหาหน่อไม้เพราะฤดูนี้หน่อไม้คงยังไม่เกิด นางคาดหวังว่าจะได้พบผลไม้ป่าสักชนิดแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีเลยแม้แต่ชนิดเดียว สิ่งที่พวกนางได้จากป่าแห่งนี้คือไก่ป่าสองตัวที่ท่านจิวซาล่ามาได้

เมื่อข้ามสะพานไม้ไผ่กลับมาที่ไร่ก็พบว่าท่านเหลียงชุนได้นำทาสยี่สิบคนมารออยู่ก่อนแล้ว เสี่ยวจิงผู้รู้หน้าที่นั้นได้นำชุดและผ้าห่มขึ้นรถม้าตามท่านเหลียงชุนมาไม่ห่าง เมื่อนางมาถึงทุกอย่างก็ถูกมอบให้ทาสทุกคนไปแล้ว นางจึงให้หัวหน้าคนงานมาจัดสรรแบ่งปันหน้าที่ให้กับพวกเขาแล้วพาไปพักผ่อน วันพรุ่งค่อยให้เริ่มงาน

“กลับไปเอาข้าวกับอาหารมาเพิ่มด้วยนะเสี่ยวจิง”

“ข้าน้อยเอามาด้วยแล้วเจ้าค่ะนายหญิง หัวหน้าคนงานให้คนนำไปเก็บไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“ทำงานได้ดี ให้แบ่งพื้นที่ให้พวกเขาคนละสี่หมู่นะเจ้าคะ หากมูลสัตว์มาส่งก็ให้ลงแปลงไว้ได้เลย ส่วนวิธีทำก็รบกวนหัวหน้าคนงานช่วยชี้แนะพวกเขาด้วย”

“นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ ข้าน้อยจะดูแลทุกคนเป็นอย่างดีไม่ทำให้นายหญิงต้องผิดหวัง” เมื่อวางใจแล้วนางก็ชักชวนทุกคนกลับจวนเพื่อทานอาหารเย็น ไก่สองตัวที่ได้มานั้นคงทำให้ทุกคนอิ่มท้องกันในวันนี้ แต่จวนของนางก็ไม่เคยไม่อิ่มท้องอยู่แล้ว มีข้าว เนื้อ และผักให้กินไม่อั้นทุกมื้อเลย ต่อให้ผักที่ปลูกไว้รอบเรือนจะถูกตัดไปขายจนหมดนางก็ยังมีผักที่ขนเมล็ดเข้าไปปลูกในมิติไว้กินได้ตลอดทั้งปี แล้วผักในมิติก็ต้นโตและอร่อยกว่าปลูกข้างนอกด้วย

ช่วงเวลาอาหารเย็นคือช่วงที่ทุกคนมีความสุข หลิวอี้เฟยก็กินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน แต่ด้วยความเป็นคนช่างสังเกตนางจึงเห็นว่าเหลียงฮูหยินดูจะไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่นัก และไม่ใช่แค่นางที่สังเกตเห็น ท่านเหลียงชุนก็เช่นกัน

“มีเรื่องไม่สบายหรือใจหรือเจ้าคะฮูหยิน หรือว่าอาหารไม่ถูกปาก”

“ไม่ๆ ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะแม่นางหลิว อาหารอร่อยมากเจ้าค่ะ”

“แล้วเพราะเหตุใดที่ทำให้ฮูหยินของข้าไม่สบายใจ มีเรื่องอะไรก็พูดออกมาเถิด ในนี้ก็คนกันเองทั้งนั้น”

“มีจดหมายส่งมาจากบ้านของท่านพ่อท่านแม่ของข้าว่าท่านแม่ไม่สบายหนักมาก พี่ชายของข้าไม่มีเงินจะพาท่านแม่ไปรักษาจึงได้ส่งจดหมายมาถามว่าข้าพอจะมีหรือไม่ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาท่านพี่ก็รู้ แต่ข้าเป็นห่วงท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านพ่อเองก็สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ที่บ้านมีแรงงานเพียงพี่ชายของข้าเท่านั้น พี่สะใภ้ก็ร่างกายอ่อนแอหลังจากคลอดหลาน ข้าอยากไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะท่านพี่”

“ก็ไปสิเจ้าคะ ทางนี้ไม่มีสิ่งใดต้องให้กังวลเลยสักนิด กลับไปเยี่ยมท่านผู้เฒ่าทั้งสองเถิดเจ้าค่ะ”

“แต่แม่นางหลิวต้องอยู่คนเดียวนะเจ้าคะ จะไม่ให้ข้าเป็นห่วงได้อย่างไร”

“คนงานในจวนออกเยอะแยะเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าอยู่คนเดียวได้สบายมาก”

“ก็ไปด้วยกันให้หมดเสียก็สิ้นเรื่อง รถม้าของแม่นางหลิวก็ใหญ่โตและสะดวกสบายไม่ใช่หรือ” 

“จริงเช่นที่ท่านหวงหย่งพูด แม่นางเดินทางไปกับพวกเราได้นะขอรับ ฮูหยินกับข้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” ไปเที่ยวงั้นหรือ ก็ดีเหมือนกันนะเพราะตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่นางไม่ได้ออกไปไหนเลย ไกลที่สุดก็ดูเหมือนจะเป็นไร่ของตนเองที่อยู่ห่างจากประตูเมืองไม่ไกล แต่ก็ยังห่วงงานที่ไร่กับร้านขนมเหมือนกัน

“แล้วร้านขนมกับไร่ของข้าล่ะเจ้าคะ มันต้องมีคนดูแล หากข้าไม่อยู่ก็คงไม่มีขนมออกวางขาย”

“งานที่ไร่นั้นข้ากับจิวฟงจิวซาจะไปดูแลให้เอง ส่วนร้านขนมของเจ้าก็ปิดสักระยะก็คงไม่เป็นอะไรกระมัง หรือเจ้าจะทำขนมเอาไว้แล้วให้คนงานที่ร้านเอาวางขายให้ก็คงได้” อืม ความคิดเห็นของท่านหวงหย่งก็ดีไม่น้อย

“ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไปด้วย จะเดินทางกันเมื่อไหร่ดีเจ้าคะ”

“ข้าอยากเดินทางให้เร็วที่สุดเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าอาการของท่านแม่หนักหนาเพียงใดจึงคิดว่าเราควรรีบเดินทาง”

“เช่นนั้นก็เดินทางกันวันพรุ่งนี้เลยก็ได้เจ้าค่ะ ข้าพร้อมอยู่แล้ว” ทุกคนเห็นด้วยกับนาง หลังทานข้าวเสร็จต่างก็ลุกไปเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางพรุ่งนี้ นางจึงถือโอกาสฝากฝังไร่ไว้กับท่านหวงหย่งด้วย “ท่านไม่ต้องเข้าไปดูทุกวันก็ได้ ข้าจะแวะบอกพวกเขาก่อนเดินทางว่ามีเรื่องอะไรเร่งด่วนระหว่างนี้ให้ท่านตัดสินไปก่อนได้เลย”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ข้าดูแลได้อยู่แล้ว”

“ก็ดี! หากท่านทำพลาดข้าจะสับท่านเป็นชิ้นๆแล้วโยนให้ปลาในแม่น้ำกิน!”

“เหอะ ข้าดูไว้ใจไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร! หืม มีอะไรหรือไป๋เอ๋อร์ หรือว่าง่วงแล้วพ่อจะได้พากลับ”

“ไม่ใช่ขอรับ แต่...แต่ไป๋เอ๋อร์อยากไปกับท่านแม่ด้วย” นี่เป็นอีกเรื่องที่นางจนใจจะแก้ไข ตั้งแต่วันนั้นที่หน้าประตูเมือง...เสี่ยวไป๋ก็เอาแต่เรียกนางว่าท่านแม่ๆไม่หยุด พอนางแก้ไขว่านางไม่ใช่ท่านแม่ก็ถูกเด็กน้อยบีบน้ำตาใส่อย่างน่าสงสาร เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงปล่อยเลยตามเลย อยากจะเรียกแม่ก็เรียกไป ได้เด็กน่ารักมาเป็นลูกนางไม่ติด ติดอย่างเดียวก็ตรงที่พ่อของเด็กนี่แหละ!

“อยากไปหรือ...ถามท่านแม่ของลูกดูสิว่าให้ไปด้วยหรือไม่”

“ท่านแม่ ไป๋เอ๋อร์ขอไปด้วยนะขอรับ ไป๋เอ๋อร์จะเป็นเด็กดี ไป๋เอ๋อร์อยากไปกับท่านแม่ด้วย”

“ได้สิ เสี่ยวไป๋ไปด้วยได้อยู่แล้ว เช่นนั้นวันนี้ต้องรีบกลับไปนอนนะ วันพรุ่งให้ท่านพ่อพามาตั้งแต่เช้าเลย” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงักแล้วชักชวนบิดากลับจวนทันที นางยิ้มให้เด็กน้อยแต่ก็เริ่มไม่สบอารมณ์กับหน้ายิ้มๆของพ่อเด็ก “ยิ้มอะไรของท่านไม่ทราบ! รีบๆพาเสี่ยวไป๋กลับไปนอนได้แล้ว”

“เจ้าเองก็ทำหน้าที่แม่ได้ไม่เลว ข้ามีทรัพย์สมบัติมากมายเลยนะ เจ้าอยากได้สินสอดสักเท่าไหร่ก็ว่ามาได้เลย”

“อะไรนะ!”

“จะเสียงดังไปทำไม จะแต่งงานก็ต้องมีสินสอด เจ้าไม่มีญาติผู้ใหญ่เช่นนั้นเจ้าก็ต้องตัดสินใจเอง ไม่ว่าเจ้าอยากได้มากมายเท่าไหร่ข้าก็ให้เจ้าได้อยู่แล้ว เงินทองข้ามีกองเท่าภูเขา สมบัติล้ำค่าอื่นๆก็มีมากมายไม่น้อย อีกทั้งยังมีกิจการที่ข้าทำอยู่ต่างเมืองอีกมากมาย เจ้าจะไม่ลำบากแน่นอน” ได้ยินการโอ้อวดที่น่าหมั่นไส้นี้นางก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาและรู้สึกอยากจะเอาไม้หวดใครสักคน ยิ่งเห็นคนสนิทของไอ้หนวดนี่กลั้นขำกันอย่างเอาเป็นเอาตายนางก็ยิ่งโมโห “ทำไม ที่ข้าพูดมายังไม่พองั้นหรือ เช่นนั้นข้าจะไปหามาเพิ่มให้เท่าที่เจ้าต้องการ อยากได้สิ่งใดก็บอกข้ามา”

“สิ่งที่ข้าต้องการน่ะหรือ...ไปตายซะไอ้คนเฮงซวย!” นางคว้าไม้ที่อยู่ใกล้มือลุกขึ้นไล่หวดไอ้คนชั่วที่บังอาจมาโอ้อวดรวยต่อหน้านาง แต่ความเร็วของหวงหย่งนั้นเป็นหนึ่งไม่เป็นสอง ไม่มีทางที่หลิวอี้เฟยจะหวดไม้โดนตัวของเขาได้แน่นอน คนงานในจวนได้ยินเสียงเอะอะก็คิดว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นจึงรีบออกมาช่วยผู้เป็นนายหญิงแต่เมื่อเห็นว่าสิ่งใดเกิดขึ้นต่างก็วางอาวุธที่ถือมาแล้วกลับเข้าเรือนของตนเองไป ก็เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นจนพวกเขาชินกันหมดแล้วน่ะสิ

หวงหย่งหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่ทำให้สตรีที่กำลังถือไม้ไล่หวดเขาโมโหได้ ในอ้อมแขนก็ยังอุ้มบุตรชายเอาไว้แน่น ส่วนเท้าก็เคลื่อนไหวหลบหลีกอย่างพลิ้วไหว เมื่อเห็นว่านางหอบหายใจหนักขึ้นเขาจึงเร้นกายออกจากจวนโดยเร็ว “เอากลับไปนอนคิดด้วยนะว่าเจ้าต้องการสินสอดมากเพียงใด ข้าพร้อมจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ ฮ่าๆๆๆ”

“ไสหัวกลับไปเลยนะ! เหนื่อยโว้ย!”

“ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะพี่อี้เฟย อย่าโมโหไปเลย”

“ก็ดูเขาสิฮวาเอ๋อร์ กวนอารมณ์ยิ่งนัก” ไอ้หนวด! ไอ้คนเลว! อย่าให้จับได้นะ นางจะเอาไม้ตีๆๆๆ ตีให้ช้ำทั้งตัวจนหยอดน้ำข้าวต้มไปเลย “ช่างเขาเถิด เจ้าควรรีบไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้จะได้ไม่อ่อนเพลียเวลาเดินทาง”

“บ้านของท่านตาท่านยายไม่ไกลนักหรอกเจ้าค่ะ นั่งรถม้าเพียงสองวันก็ถึงแล้ว ท่านหวงหย่งก็จริงใจดีนะเจ้าคะ ไม่ว่าพี่อี้เฟยอยากได้สินสอดเท่าไหร่ก็เต็มใจจะมอบให้ คงจะร่ำรวยมากเป็นแน่” ช่างสิ ผู้ใดสนใจสมบัติของเขากัน!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.174K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,148 ความคิดเห็น

  1. #1979 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 10:23
    คู่นี้ถ้าแต่งกันคงมีลูกหัวปีท้ายปี 555+
    #1,979
    0
  2. #1943 Karakasa (@Karakasa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 12:24
    พ่อสอนมาดี

    555555
    #1,943
    0
  3. #1506 oum101 (@oum101) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 05:21
    เด็กตอแหลเอ้ย
    #1,506
    0
  4. #1112 pa kae (@aphadsara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 20:33

    น้องไป๋ร้ายจริงๆ

    #1,112
    0
  5. #301 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:49
    อายุไม่ใช่น้อยๆหยอดกันเป็นเด็กมัธยม
    #301
    0
  6. #300 150221 (@150221) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:07
    555 อิพี่บอกชัดแล้วทำไมไล่ตีซะงั้น ขอบคุณนะวันนี้มาให้2ตอน
    #300
    0
  7. #298 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 15:41
    หวงหย่งนี่คงแบบ "ปากสุนัข แต่รักจริง"สินะ แต่กวนแบบนี้ถ้ารีดเป็นน้องคงปรี๊ดแตกเหมือนกัน พิสูจน์ตัวเองเยอะๆนะ หวงหย่ง เดี๋ยวสักวันน้องก็ใจอ่อนเองแหละ คำว่า "สะใภ้", "สังเกต", "เฮงซวย" เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #298
    0
  8. #297 แฟน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 14:09

    อันที่จริงนางมีระบบคล้ายมิติ ซึ่งจะทำให้นางเป็นอันตรายถ้าหากไม่มีคนคุ้มครองนาง หากนางคิดได้ ตัวเลือกที่ดีก็คือท่านหวงหยงนี่ละ ที่จะช่วยปกป้องและแก้ปัญหาให้นาง น่าจะลองคิดดู ตอนนี้อาจจะนึกไม่ถึงก็ได้

    #297
    0
  9. #296 zombar (@zombar) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:48
    น้องยอมเฮียหนวดไปเถอะ นึกว่าได้ลูกน่ารัก แถมพ่อมาอีก 1 /5555
    #296
    0
  10. #295 nannaphattay (@nannaphattay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:40
    น้องเฟยเมื่อไหร่จะรักและใจอ่อนให้พี่หย่งน้าาา
    #295
    0
  11. #294 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:32
    เที่ยวโลกภายนอก
    #294
    0
  12. วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:27
    เอาแล้วๆๆๆ สินสอดแพงนะเออ
    #293
    0
  13. #292 natsume0000 (@natsume0000) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:15

    สนสักหน่อยก็ดีนะมากๆก็ได้จะได้ยึดให้หมด555+เป็นท่านแม่แล้วน๊าาาา
    #292
    0