As A Man - As A Man นิยาย As A Man : Dek-D.com - Writer

As A Man

โดย Eiscremej

ก็เพราะคุณเป็นผู้ชาย..คุณเป็นผู้ชาย..คุณถึงไม่รู้อะไรเลยถึงแม้คุณจะตาย

ผู้เข้าชมรวม

477

ผู้เข้าชมเดือนนี้

1

ผู้เข้าชมรวม


477

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


7
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ม.ค. 56 / 18:07 น.

แท็กนิยาย

Minhyun Krystal Nu'est f(x)



ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ สำหรับฟิคเรื่องที่2 

เรื่องนี้ไรท์เตอร์ไม่ได้เป็นคนแต่งเองแต่ว่ามีคนแต่งมาให้^^

ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ QueenJ คึคึ >/<

ฟิคเรื่องนี้เป็นคู่ของมินฮยอน นิวอีสท์ กับคริสตัล เอฟเอ็กซ์

ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความจิ้นส่วนตัวของไรท์เตอร์ล้วนๆ

เพราะว่าไรท์เตอร์ชอบทั้งคู่เลย-/- ทำให้เดือดร้อนคนอื่นต้องแต่งให้อ่าน 5555

ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้อีกเรื่องนะคะ





MINHYUN  & KRYSTAL

:) Shalunla
ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ

     

     
     
     
    Oh-oh-oh-oh Oh-oh-oh-oh Oh-oh yeah~ 
     
    yeah-eh-eh-eh eh-eh-eh-eh-eh (you got me twisted)
     
    Oh-oh-oh-oh Oh-oh-oh-oh Oh-oh Ohoh~ 
     
    yeah-eh-eh-eh eh-eh-eh-eh-eh Umm~
     
     
    새로운 시작은 언제나 두렵죠 
     
    แซโรอุน ชีจากึน ออนเจนาทูรยอบจโย
     
    การเริ่มต้นใหม่มักเป็นอะไรที่น่ากลัวเสมอ 
    . . . . . . . . . .  
     
    . . . . . . . 
     
     . . . .  
     
    . . .  
     
     
    2ปีผ่านที่ผ่านมาเสมือนช่วงเวลาที่แสนสั้นสำหรับใครหลายๆคน แต่สำหรับฉันแล้วมันช่างยาวนานเสียเหลือเกิน กาลเวลาไม่เคยทำให้ฉันลืมเขาได้เลยสิกนิด แต่กลับทำให้ฉันยิ่งคิดถึงเขามากขึ้นไปในทุกๆวัน ความทรงจำต่างๆที่มีร่วมกันคอยตอกย้ำให้ฉันยังคอยรอเขาอยู่ต่อไป... 
     
    'ตัลมันหิมะเริ่มตกแล้วนะ กลับกันเถอะ' เพื่อนสนิทของเธอ 'ชเว จินริ' เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางที่อยู่ข้างกำลังนั่งเหม่อที่ม้านั่ง เป็นปกติของ คริสตัล จอง คนนี้จะต้องมานั่งรอเขาคนนั้นในที่เดิมเป็นประจำทั้งๆที่รู้ว่ายังไงเขาก็คงไม่กลับมาหาเธอ  
     
    'เธอกลับไปก่อนเลยซอลลี่ ฉันขอนั่งตรงรออีกสักพัก'  
     
     
    คำตอบเดิมๆที่เอ่ยตอบออกมาไม่ว่าจะสภาพอากาศไหนของคริสตัล ทำเอาซอลลี่ถึงกับเหนื่อยใจกับนิสัยเพื่อนสาวคนนี้ แต่เธอก็เข้าใจว่าคริสตัลยังทำใจไม่ได้ เธอจึงทำได้เพียงตบบ่าให้กำลังใจเพื่อนเบาๆ ก่อนจะเอ่ยลาแล้วเดินแยกไปอีกทาง 
     
    สุดท้ายก็เหลือเพียงร่างบางที่นั่งอยู่ตรงนั้น ภาพความทรงจำเก่าๆเริ่มไหลเข้ามาในหัวสมองพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากนัยตาคู่สวย... 
     
    'เลิกร้องไห้ได้แล้วนะครับคนสวย '  เสียงของชายหนุ่มแปลกหน้าเรียกความสนใจจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี  
     
    'ค...คุณ...เป็น....ค...ใครคะ' 
     
    'ผมชื่อมินฮยอนครับ ให้ผมเป็นคนปกป้องคุณนะครับ :) ' 
     
     
    하지만 이번만큼은 사랑이라 꼭 믿어요
     
    ฮาจีมัน อีบอนมันคือมึน ซารังอีรา กก มิดอโย
     
    แต่ว่าในตอนนี้... ฉันกลับเชื่อจริงๆ ว่าสิ่งนี้มันคือความรัก 
     
    . . . . . . . . . .  
     
    . . . . . . . 
     
     . . . .  
     
    . . .  
     
     
    หลังจากวันนั้นชีวิตของคริสตัลจองก็เปลี่ยนไปหลังจากได้พบกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น  เพียงไม่นานเขาก็เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเธอ  
     
    ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ของชายหนุ่มคนนั้นกำลังยืนพิงรั้วหน้าบ้านของฉันอยู่อย่างท้าทายความหนาว 
     
    ฉันจึงตัดสินใจเดินผ่านเขาไปอย่างไม่สนใจ ก่อนที่สองขาก้าวไปได้สักพักก็ต้องหยุด กึก! 
     
    'คริสตัลนูนา!' 
     
    ฉันหันกลับไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นมินฮยอนวิ่งเข้ามาหา.. 
     
    'ผมรอนูนาอยู่นะ (' ')' 
     
    'หืม'  
     
    'ไปโรงเรียนกันดีกว่าครับ '  
     
    'อืม ไปสิ'  
     
    ไม่นานรถบัสก็มาจอด แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เพราะรถนั้นมีคนนั่งจับจองที่นั่งกันเต็มไปหมดจึงเหลือเพียงแค่ที่ให้ยืนอีกนิดหน่อย ทำใไ้ทั้งคู่ต้องยืนเบียดกันเล็กน้อย... และหัวใจฉันแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เมื่อยามที่รถเบรก ใบหน้าของมินฮยอนก็เคลื่นเข้ามาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนที่สัมผัสได้ตรงข้างแก้ม 
     
    หลังจากนั้นไม่นานนักรถบัสก็มาจอดลงป้ายหน้าโรงเรียนพอดี มินฮยอนจึงถือวิสาสะคว้ามือฉันไปจับไว้อย่างหน้าตาเฉย  ก่อนจะพากันเดินมาถึงหน้าห้องเรียน 
     
    'นี่ถึงห้องแล้ว ปล่อยนะ' เสียงหวานแหลมดังขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมปล่อยมือของตน 
     
    'เดี๋ยวเย็นนี้ผมมาหาที่ห้องนะครับ รอผมด้วย' ว่าจบก็ยิ้มหวานให้ร่างบางตรงหน้าก่อนจะเดินลงไป... 
     
     
     
    아팠던 이별 보다 더 행복해지려고
     
    อาพัซดอน อีบยอล โบดา ดอ แฮงบกแฮจีรยอโก
     
    การพยามที่จะมีความสุขมากกว่าคิดถึงความเจ็บปวดจากการเลิกรา 
     
    ....... 
    ..... 
    .... 
    ... 
    .. 
     
    ตึง! 
    คนที่กำลังใช้เวลากับการอ่านหนังสือถึงกับตกใจสะดุ้งเฮือก เมื่อโทรศัพท์เครื่องสวยสั่นเตือนขึ้นแสดงถึงการมีข้อความใหม่เข้า ใบหน้าเรียวฉายแววสงสัย ก่อนที่มือเรียวยาวจะเอื้อมไปหยิบขึ้นมาดู ตาสวยไล่อ่านตัวอักษรทีล่ะตัว 
     
    นูนามาเจอผมที่หน้าบ้านนูนาตอนนี้ได้ไหมครับ  
    มินฮยอน 
     
    สองขายาวจึงตัดสิ้นใจก้าวเดินออกมาหน้าบ้านของตนด้วยความสงสัยก่อนจะต้องตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า 
     
    เมื่อเด็กหนุ่มหน้าหล่อคนเดิมเสียงเดิมกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของฉันพร้อมกับดอกไม้ช่อสวย  
     
    'เอ่อ...มีอะไรรึป่าวมินฮยอนอา'  
     
    'ให้ผมได้ดูแลนูนาได้ไหมครับ เป็นแฟนกันนะครับ'  เขาก้มหน้าคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้มมาสบตาฉันอย่างแน่วแน่ก่อนจะเอื้อเอ่ยออกมา... 
     
    'นูนายังไม่พร้อมที่จะเสี่ยงน่ะ...เราพึ่งรู้จักกันเพียงสองอาทิตย์เองนะ' 
     
    'สำหรับผมสองอาทิตย์มันก็มากพอที่ผมจะมั่นใจได้แล้วครับว่าใครคือคนที่ใช่สำหรับผม'  
     
    'นูนาขอเวลาคิดหน่อยได้ไหม' 
     
    'แค่นูนาเปิดใจให้ผม ผมก็ดีใจแล้วครับ' 
     
      
    그대와 우리 영원을 약속하고 맹세하죠
     
    คือแดวา อูรี ยองวอนึล ยักซกฮาโก แมงเซฮาจโย
     
    เหมือนกับคำสาบานที่เป็นสัญญานิรันดรของเรา 
    ..... 
    ... 
    .. 
    สองอาทิตย์ผ่านไป... 
     
    หลังจากที่ฉันใช้เวลาคิดทบทวนกับตัวเองอยู่นาน อีกทั้งอะไรหลายๆอย่างที่ฉันควรเปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ๆเข้ามาในชีวิตบ้าง เพราะชีวิตของคนเรานั้นสั้นนัก ถ้าไม่ลองอะไรใหม่ๆก็อาจจะพลาดสิ่งที่ดีที่สุดไปก็ได้  
     
    ฉันจึงตัดสินใจเดินไปยังหน้าห้องเรียนของมัธยมปลายปีสอง...มันคือห้องเรียนของฮวังมินฮยอนตามคำบอกเล่าจากเร็น คนที่มาจีบเพื่อนสาวฉันอย่างซอลลี่ 
     
    แต่ตอนนี้คนกลับมีผู้คนอยู่หน้าห้องนี้เต็มไปหมด ฉันเลยตัดสินใจยืนหลบมุมรอคอยทยอยหายไปได้สักพัก จึงเดินเข้าไปในห้องที่เกือบจะว่างเปล่านั้นก่อนที่จะเห็นเป้าหมายคนสำคัญของฉันในวันนี้ ซึ่งเมื่อเขาเห้นฉันแววตาตกใจก็เกิดขึ้นภายในตาของเขา 
    'นูนามาทำอะไรที่นี่ครับ'  
     
    'ขอเวลาคุยด้วยหน่อยได้ไหม'  
     
    หลังจากที่ฉันพูดจบ มินฮยอนก็ส่งสายตาดุดันไปให้แก่เพื่อนที่เหลือของเขาจนทุกคนยอมเดินออกจากห้องไปเหลือเพียงเราสองคน  
     
    'นูนามีอะไรกับผมหรอครับ'  
     
    'เอ่อ...คือ..ยังอยากฟังคำตอบของนูนาอยู่หรือเปล่า' 
     
    'อยากสิครับ' 
    'นูนา...ตกลง ' 
     
    'O_O!!! นูนาพูดจริงหรือเปล่าครับ' 
     
    '...จริงสิ' 
     
    'สัญญาด้วยเกียรติฮวัง มินฮยอนเลยครับ ว่าจะไม่ทำให้นูนาร้องไห้แน่นอน' 
     
    'ฮ่าๆ ขอบคุณนะ ^^' 
     
    하지만 잦은 관심이 작은 부담이 되겠죠
     
    ฮาจีมัน จาจึน ควานชีมี จากึน บูดามี ดเวเกซจโย
     
    แต่ว่าการที่ฉันเอาใจใส่คุณบ่อยๆ อาจทำให้คุณเริ่มรู้สึกกดดันขึ้นทีละนิด 
    ....... 
    .... 
    ... 
    .. 
     
    'ได้พักผ่อนบ้างไหมเนี่ย ทำไมถึงดูผอมลงเยอะเลยล่ะ?' 
     
    'ช่วงนี้การบ้านเยอะมากๆเลยครับนูนา TT'  
     
    'แล้ววันนี้ว่างรึเปล่าล่ะ'  
     
    'สำหรับนูนาผมว่างเสมอครับ' 
     
    'งั้นเราไปกินเค้กกันไหม นูนาเห็นร้านเปิดใหม่แถวนี้ เราไปกันไหม'  
     
    'เอาสิครับ' 
     
    มินฮยอนเลือกที่จะนั่งอยู่ตรงกลางร้าน เขาหันมาเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งก่อนจะอ้อมเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม 
     
    'เอาซอล์ฟครีมชานมดีไหมครับนูนา' ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งอ่านไล่เมนูไปเรื่อยๆ มินฮยอนก็พูดขึ้นมา พอฉันเงยหน้าขึ้นมาก็เจอเขานั่งเท้าคางมองหน้าฉันอยู่ ...ฉันก็รู้สึกใจเต้นขึ้นมาเฉยๆ บนใบหน้าหล่อของเขานั้นมีรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก 
     
    'อืม ก็ได้'  
     
    'งั้นเอาช็อคโกแลตเย็นสองแก้ว แล้วก็..ซอล์ฟครีมชานมด้วยครับ' 
     
    'ค่ะ ได้ค่ะ' พนักงานสาวจดอย่างเชื่องช้าโดยที่ตาแทบไม่มองกระดาษเลย มองแต่หน้ามินฮยอนอยู่นั่น แต่มินฮยอนกลับไม่ได้สนใจ เขาทำเพียงแค่มองหน้าฉันพลางอมยิ้มไปด้วย 
     
    ฉันนั่งใจเต้นตึกตักได้สักพักก่อนที่ซอล์ฟครีมมาเสิร์ฟ ฉันถึงได้สติก่อนจะลงมือหันมาจัดการของหวานที่อยู่ตรงหน้า  
     
    'มินฮยอนอา '  
     
    'ครับนูนา'  
     
    'ซอล์ฟครีมนี่อร่อยจริงๆนะกินด้วยกันไหม' ฉันถามพร้อมกับขึ้นมาก่อนจะยื่นไปตรงหน้าเขา 
     
    'นูนาครับ ครีมเลอะปากน่ะ'  
     
    'หืม ตรงไหนหรอ' ฉันงงไปสามวิก่อนที่จะหน้าร้อนผ่าว เมื่อมินฮยอนเลื่อนนิ้วของเขามาแจะเบาๆที่ริมฝีปากของฉัน จากนั้นจึงเลียครีมที่ปลายนิ้วตัวเองออก 
     
    'อร่อยจริงๆด้วยครับ' 
     
    끊기 싫은 긴 통화를 점점 귀찮아하겠죠
     
    กึนกี  ชีลึน คิน ทงฮวารึล จอมจอม กวีชานาฮาเกซจโย
     
    คุณอาจรำคาญมากขึ้น...เวลาที่ฉันไม่อยากจะวางสายของคุณ 
    ......... 
    .... 
    ... 
    .. 
     
    [นูนาผมจะวางสายแล้วนะครับ] 
     
    'เดี๋ยวก่อนสิมินฮยอนอา' 
     
    [ ตู๊ดๆๆ ]  
     
    แล้วสายก็ตัดไปพร้อมกับอาการช็อคสนิทของฉัน  
     
     
    시간이 갈수록 난 이렇게 작아지는걸
     
    ชีกานี คัลซูรก นัน อีรอเค จากาจีนึนกอล
     
    มันทำให้เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเลยหมดความสำคัญลงไปเรื่อยๆ
     
    ....... 
    .... 
    ... 
    .. 
     
    เดือนที่สี่ 
     
    'นูนารักนายจัง พรุ่งนี้เราไปดูหนังกันดีไหม?' 
     
    'ผมนัดเพื่อนเอาไว้ครับ' 
     
    ' อย่างงั้นหรอก อื้อ ไม่เป็นไร ^^' 
     
    'นูนากลับบ้านเองได้ใช่ไหมครับ วันนี้ผมรีบ' 
     
    'ได้สิๆ นายรีบไปเถอะ'  
     
    'ครับ'  
     
    หลังจากบอกลากันจบ เขาก็หันไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันสักนิด ฉันจึงตัดสินใจเดินเล่นไปเรื่อยๆจนมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่ที่ฉันเจอกับเขาครั้งแรก ... พลันภาพแห่งความทรงจำต่างๆก็ยังคงวนเวียนไหลเข้ามานหัวอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่น้ำตาของฉันจะเริ่มไหลลงมาเรื่อยๆ... 
     
     
     
     
    그댄 남자라서 남자라서 죽어도 몰라요
     
    คือแดน นัมจาราซอ นัมจาราซอ จูกอโด มลราโย
     
    ก็เพราะคุณเป็นผู้ชาย..คุณเป็นผู้ชาย..คุณถึงไม่รู้อะไรเลยถึงแม้คุณจะตาย 
    ........ 
    .... 
    ... 
    ... 
    เดือนที่หก 
     
    'นี่มินฮยอนอา พึ่งไปนะ จำไม่ได้หรอวันนี้วันอะไร '  
     
    'วันจันทร์ไงครับ ผมต้องรีบไปแล้วนูนาปล่อยผมเถอะครับ'  
     
    'ถ้าบอกว่าไม่อยากให้ไปจะไม่ไปได้หรือเปล่า..' 
     
    'ทำไมนูนางี่เง่าแบบนี้ล่ะครับ!' มินฮยอนเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าฉันสักนิด 
     
    'วันนี้วันครบรอบหกเดือนของเรานะ' คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากบางหลุดออกมาหลังจากที่อีกคนได้เดินหายไปแล้ว 
    내가 부족해서 너무 못나서 그대만 바라보고 있죠
     
    แนกา บู จกแฮซอ นอมู มซนาซอ คือแดมัน พาราโบโกอิซจโย
     
    ก็เพราะฉันมันแย่...ก็เพราะฉันมันโ ง่...ฉันถึงมองแค่คุณคนเดียว 
     
     
     
    ...... 
    ... 
    .. 
     
    เดือนที่เจ็ด 
    'คริสตัลอา ดูสิมีรุ่นน้องเขียนจดหมายมาให้เธอด้วยล่ะ'  
     
    '...' 
     
    'คริสตัลอาเธอยังมีฉันอยู่ข้างเสมอนะ รู้ไหม' ซอลลี่เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอเริ่มน้ำตาคลอจึงรีบดึงเข้ามากอดเอาไว้แน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งกอดกันร้องไห้ท่านกลางบรรยากาศอันโหวงเหวงในโรงเรียนที่แทบไมเหลือใครแล้ว 
     
     
     
    그저 자유롭고 싶겠죠 변할 수는 없겠죠 남자라서
     
    คือจอ จายูรบโก ชิพเกซจโย พยอนฮัลซูนัน ออพเกซจโย นัมจาราซอ 
     
    คุณอาจแค่ต้องการเป็นอิสระ ทำให้คุณอาจจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้...ทั้งหมดนั่นก็เพราะคุณเป็นผู้ชาย
     
     
    ...... 
    ... 
    .. 
     
    ตึง! 
     
    ตึง!ตึง!ตึง! 
     
    เสียงไอโฟนของฉันดังขึ้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ แสงของจอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อของเขา...มินฮยอน ฉันจึงตัดสินใจเดินไปหาเขาทันที 
    'มีอะไรเหรอมินฮยอนอา'  
     
    'นูนา...ผมว่าเราห่างกันสักพักไหมครับ' 
     
    'เอาอย่างนั้นหรอ...ก็เอาสิ'  
     
     
     
     
    남자라서남자라서남자라서 
     
    นัมจาราซอ.. นัมจาราซอ .. นัมจาราซอ
     
    เพราะยังไงคุณก็เป็นผู้ชาย 
    ...... 
    ... 
    ..
     
     
    เดือนที่เก้า
    ภาพเหตุการณ์ต่างๆในอดีตย้อนกลับเข้ามาในคงามคิดของฉันอีกครั้ง ราวกับภาพตอกย้ำเหตุการณ์ในอดีตของฉันกับแฟนเก่า...คิมจงอิน... แต่มันต่างกันตรงที่ฉันจะเป็นคนบอกเลิกเอง ไม่ใช่โดนบอกเลิก
     
    เมื่อคิดได้ดังนั้น มือเรียวยาวจึงรีบต่อสายไปยังปลายทาง...ฮวัง มินฮยอน..
    [ยอโบเซโย]
    'ออกมาเจอกัหน่อยได้ไหม ...ครั้งสุดท้ายก็ยังดี' 
    [ที่เดิมนะครับ]
    'อืม' 
    [ตู๊ดๆ]
     
    ฉันมาถึงที่นัดก่อนเวลาเล็กน้อยจึงเลือกที่จะนั่งใกล้ทางเข้าร้าน เพื่อให้เขาเห็นฉันได้ชัดๆ หลังจากนั้นเพียงนิดเดียว ร่างสูงของเขาก็เดินเข้ามาในร้านด้วยความรีบร้อน ใบหน้าของเขาไม่ว่าจะผ่านไปกี่เดือนเขาก็ยังดูดีเสมอในสายตาฉัน...
     
    เมื่อเขานั่งลง มินฮยอนไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก็รีบสวนขึ้นมาโดยไม่สนใจอะไร 
    'นูนาเรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ' 
    'นูนาว่า...เราเลิกกันเถอะนะ'
    'เลิกเหรอครับ...ผมไม่ยอมหรอก!' 
    '....'
    'นูนา ผมขอโทษ ผมเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น' 
    '...'
    'ตลอดเวลาที่นูนาไม่ได้อยู่เคียงข้างผม ผมรู้สึกเหมือนผมจะสิ้นใจตาย ผมขอโทษ ฮึก ผมขาดนูนาไม่ได้ '
    'นูนา..'
    'ยกโทษให้ผมนะครับนูนา ...ผมขอโทษ'
     
    หลังจากที่มินฮยอนพูดจบ เขาก็ก้มหน้าลงพร้อมกับมีเสียงสะอึกสะอื้นเล็ดลอดออกมา ทำให้ฐิทิที่เคยมีอยู่ของฉันพังทลายลงทันที...
    'มินฮยอนอา...นูนาขอเวลาคิดหน่อยได้ไหม นูนา..'
    'ถ้าเป็นนูนา ต่อให้นานแค่ไหนผมก็รอได้ครับ'







    เดือนที่สิบ

    ฉันเดินไปยังหน้าห้องเรียนของมัธยมปลายปีสองอีกครั้ง ที่ห้องเรียนของมินฮยอน 
    ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียน แต่ฉันยังเห็นมินฮยอนนั่งอยู่ในห้องเรียนของเขา คนเดียว

    'มินฮยอนอา'
    'นูนา....
    '
    'ยังรอคำตอบของนูนาอยู่ไหม'
    'แน่นอนครับ'
    'เรากลับมาคบกันนะ'

    สิ้นเสียงของฉันมินฮยอนก็เขามาสวมกอดฉันทันที

    'ขอบคุณนะครับ'





    อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้


    เขาก็เป็นผู้ชายของฉัน







    ที่มองแค่ฉันคนเดียว

     

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น

    ×