ธีวรา

ตอนที่ 16 : บทที่ 15 รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

บทที่ 15

 

วีธราพาธีวราไปรับประทานอาหารกลางวันที่ห้องอาหารของโรงแรม เลขานุการเขาเลือกมุมที่ค่อนข้างสงบให้ พร้อมกับสั่งรายการอาหารของโปรดของธีวราแทบทั้งนั้น เธอรู้สึกแปลกใจว่าเขารู้ได้อย่างไร พอจะอ้าปากถาม วีธราก็พูดขึ้นมาก่อน

“คุณแก้วจะถามใช่มั้ยว่าผมรู้ได้ยังไงว่าคุณชอบเมนูนี้ ผมก็ต้องหาข้อมูลคนที่ผมสนใจสิครับ ผมรู้ทุกเรื่องของคุณแหละ ทานข้าวกันเถอะ ผมหิวแล้ว”  

ธีวราได้แต่ค้อนลมค้อนฟ้า คนอะไรเดาใจออกยังกะมานั่งในใจ เอ๊ะ หรือว่านี่คนรู้ใจมักจะเดาใจกันออก เธอคิดพร้อมกับยิ้มเขิน นึกขอบคุณตัวเองในใจดีที่วันนี้ใส่กางเกงผ้ากับเสื้อเชิ้ตเข้ารูปทับใน ไม่งั้นต้องดูไม่จืดแน่เมื่อมานั่งใกล้ๆ กับหนุ่มฮ็อต ที่เนี้ยบทุกกิริยาท่าทาง ขนาดเขาถอดเนคไทและสูทออก สวมแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแลคสีดำ ออร่ายังแผ่เว่อร์

ระหว่างที่รับประทานอาหาร ก็มีคนแอบถ่ายรูปวีธราและธีวรา เขาเห็นแล้วแต่ไม่ได้ห้ามปรามภาพวีธราคอยตักอาหารให้เธอเป็นระยะๆ ดูสวีทหวาน จนในที่สุดเธอต้องร้องบอก

“พอแล้วค่ะ คุณวี แก้วอิ่มแล้ว ท้องจะแตกแล้วค่ะ” ธีวรายกมือขึ้นมาลูบท้องเบาๆ

วีธราหัวเราะเบาๆ อย่างน้อยเธอก็ไม่เกร็งเวลาอยู่กับเขา เขาไม่ค่อยชอบใจที่เธอทำตัวเกร็งประหนึ่งว่าจะถูกเขาดุ คงต้องให้เวลาเธอสักพัก ถึงจะทำตัวปกติกับเขา เขาชอบที่เธอทำตัวชิลล์ พูดคุยธรรมดาไม่มีพิธีมากมาย

“ทานของหวานมั้ยครับ ที่นี่บัวลอยแก้วอร่อยมาก ไม่ค่อยหวานเท่าไหร่”

“กระเพาะแก้วไม่มีที่ว่างแล้วค่ะ ไว้วันหลังแก้วค่อยมาลอง” ธีวราตอบออกไปแล้วชะงัก ‘อะไรนะ บัวลอยแก้ว นี่เขากะจะหยอดให้เธอเขินตายรึไง’

“งั้นวันหลังผมจะพามาทาน” เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้ แค่ธีวราเห็นเขายิ้ม ใจเธอก็ละลายแทบจะม้วนเลื้อยไปกับพื้นแล้ว  วีธรากระแอมขึ้นมาเบาๆ เธอจึงรู้สึกตัว พร้อมกับส่งยิ้มเจื่อนๆ  

“คุณวีคะ แก้วขอร้องอย่างหนึ่งได้มั้ยคะ”

“ครับ”

“คือ คุณวีอย่ายิ้มบ่อย ได้มั้ยคะ บอกตรงๆ แก้วยังไม่ชินกับคุณวีเวอร์ชั่นนี้ แก้วขาดภูมิต้านทานรอยยิ้มคุณวีอ่ะ แก้วเขิน” เธอพูดพร้อมกับหันหน้าไปมองรอบๆ ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อๆ

“งั้นผมต้องยิ้มบ่อยๆ คุณแก้วจะได้ชิน” วีธราตอบมา เธอจึงหันมาทำตาโตพร้อมกับค้อนเบาๆ หัวใจจะวายตายมั้ยนะ ขยันอ่อยดีนะพ่อรูปหล่อ นี่ขนาดเธอสนิทกับนภัทร ดาราหนุ่มสุดหล่อ จนคิดว่าตัวเองมีภูมิต้านทานคนหล่อเต็มที่ แต่ทำไมกับวีธรา หัวใจถึงเต้นเป็นกลองระรัวแบบนี้

“วันที่คุณแม่คุณผ่าตัด ผมมีประชุม แต่เลิกประชุมแล้วผมจะรีบไปหาคุณนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ แก้วเกรงใจ” พอเห็นวีธราทำตาดุให้เธอก็รีบพูดขึ้นมา “ค่ะๆๆๆ แต่คุณวีต้องเสร็จงานแล้วค่อยไปนะคะ แก้วอยู่ได้ วันนั้นอาร์ตไม่มีงานมันจะมาอยู่เป็นเพื่อนแก้วค่ะ”

“ครับ”

หลังจากทานอาหารแล้ววีธราไม่ยอมให้เธอกลับ แต่ยังจูงมือเธอไปห้องทำงานเหมือนเดิม โดยอ้างว่าเย็นนี้จะไปทานอาหารที่บ้านเธอ ยังไงก็ให้รอเลิกงานแล้วไปพร้อมกัน เธอไม่รู้จะเถียงอย่างไร จึงได้แต่นั่งรอที่โซฟา ก้มหน้าก้มตาหาข้อมูลตลาด ผัก ผลไม้ออแกนิกส์ไปซักพัก ก็เข้าตำราหนังท้องตึงหนังตาหย่อน ประกอบกับเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเธอค่อยๆ เอนตัวลงไปกับโซฟา และในที่สุดก็นอนหลับไป

วีธราเงยหน้ามาเห็นธีวราหลับไปแล้วก็ยิ้ม พร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป แล้วเอาเสื้อสูทมาคลุมให้ คนอะไรกินอิ่มปุ๊บนอนหลับปั๊บ แบบนี้น่าจะเลี้ยงง่าย ใบหน้าเธอตอนนอนน่ารักเหมือนเด็กทำให้เขาอดใจไม่ไหว รู้สึกตัวอีกทีก็กดจมูกเข้าไปกับแก้มนวลแล้ว กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ หอมติดจมูกเขา นี่เขาเป็นเอามากขนาดนี้เลยเหรอ คิดพลางหัวเราะเบาๆ

“คุณแก้วครับ ตื่นได้แล้วครับ ได้เวลากลับบ้านแล้ว” เสียงวีธราปลุกเธอ

“แม่ขา..ขอแก้วนอนอีกห้านาทีนะคะ เมื่อคืนแก้วนอนไม่ค่อยหลับ” เสียงงัวเงียตอบไป

“ทำไมเมื่อคืนนอนไม่หลับครับ”

“ก็แก้วมัวแต่คิดเรื่องคุณวีน่ะสิ แก้วไม่รู้ว่าเขาแค่แกล้งแก้ว หรือเขาชอบแก้วจริง แก้วเลยนอนไม่หลับ” เธอพึมพำตอบ

วีธรากระแอมเบาๆ พร้อมกับยิ้ม นี่แสดงว่าเธอก็มีใจให้เขาด้วยไม่งั้นไม่เก็บไปคิดจนนอนไม่หลับ

“ตื่นเถอะครับ จะได้กลับบ้าน”

ธีวราได้ยินดังนั้น สติก็กลับมา อะไรนะ เสียงผู้ชาย แล้วนี่สูทผู้ชาย เพดานไม่คุ้นเลยไม่เหมือนบ้านเธอ ที่นี่ที่ไหนนะ ใช่แล้วห้องทำงานวีธรา

“คุณวี....แหะๆ แก้วคิดว่าแก้วนอนอยู่บ้าน”

“ตื่นแล้วไปล้างหน้าล้างตาก่อนครับจะได้สดชื่น แล้วนี่นอนเป็นเด็กเลย น้ำลายไหลเป็นคราบเลยครับ”

ธีวราได้ยินดังนั้นก็ยกมือปิดปาก

“ผมล้อเล่นน่ะครับ” วีธราหัวเราะเบาๆ เธอจึงรีบพุ่งตัวไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

วีธราและธีวรามาถึงบ้านสวนในตอนค่ำๆ ก็พบว่านภัทรอยู่ที่บ้านกับแม่ของเธอแล้ว ใช่แล้วเธอลืมไปว่าวันนี้นภัทรบอกว่าจะมาที่บ้านเธอนี่นา แล้วจะบอกเพื่อนหนุ่มยังไงดีว่าทำไมวีธราถึงมากับเธอด้วย

“สวัสดีครับคุณน้า สวัสดีครับคุณอาร์ต” วีธราทักทายก่อน

“สวัสดีครับคุณวี ไปไงมาไงถึงมากับยัยแก้วครับ” นภัทรเอ่ยถาม

“คุณวีมาเหนื่อยๆ ไปพักที่ศาลาริมสระน้ำก่อนค่ะ ส่วนแก ไอ้อาร์ต แกมาช่วยฉันยกอาหารในห้องครัว” ธีวรารีบบอกแล้วลากแขนเพื่อนชายไปห้องครัว

“ตกลงคือคบกันจริง” เพื่อนชายถามหลังจากที่เธอเล่าเรื่องตกกระไดพลอยโจนให้ฟัง

“งั้นมั้ง คุณวีเขาว่างั้น”

“อ้าว..แล้วแกว่าไง ตกลงคุณวีเขาชอบแกแต่แกไม่ได้ชอบเขา”

“ก็ฉันไม่รู้อ่ะแก แกก็รู้ว่าฉันไม่เคยคบผู้ชาย ก็มีแต่แกคอยติดกับฉันเป็นเห็บเป็นเหา ฉันจะมีเวลาที่ไหนไปสอยผู้ชายล่ะยะ”

“แล้วแกรู้สึกยังไง ว่ามาสิ เดี๋ยวกูรูเรื่องความรักอย่างฉันจะพิจารณาให้เอง” นภัทรยืดอกขึ้นพร้อมกับตบหน้าอกตัวเอง

“ก็รู้สึกแปลกๆ เวลาเขามอง เขินๆ ไม่รู้จะเก็บมือไว้ตรงไหน เวลาคุณวียิ้มทีงี้ ฉันแทบละลาย พอเค้าจับมือก็เขิน” เธอพูดพร้อมกับยกมือมากุมที่หน้าอกทำใบหน้าเคลิ้ม

“โอ๊ย..ไอ้แก้ว อ่อนว่ะ แกชอบคุณวีล้านเปอร์เซ็นต์ ไม่ต้องมาบอกไม่รู้เลย อาการแบบนี้คือแกชอบเขาแหละ เผลอๆ อาจจะชอบก่อนที่เขาจะบอกชอบแกอีก”

“อ้าวเหรอ ฉันนึกว่าฉันแค่ปลื้มเขาที่เก่งและหล่อ”

“ฉันหล่อขนาดเป็นพระเอกละคร แกยังไม่เห็นชอบฉัน แกนี่เด็กจริง” นภัทรบ่น

“โอเค งั้นหยุดพักเรื่องนี้ก่อนนะคะท่านกูรูด้านความรัก มาช่วยกันยกกับข้าวไปได้แล้ว แม่กับคุณวีรออยู่” เธอตอบเพื่อนชายไปพร้อมกับช่วยกันยกกับข้าวไปที่ศาลาริมสระน้ำ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #5 18233001 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 22:45
    "รักแม่ค่ะ"
    #5
    0