วิวาห์รักเจ้าพ่อแดนเถื่อน

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 6.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 เม.ย. 60

ตอนที่ 6.4

 

                        “ก็เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ ตัวเล็ก น่ารัก สวยงาม แต่ก็ใช่ว่าจะเชื่องและว่าง่ายเหมือนเกรซเพื่อนของเธอเลยสักนิด” อเล็กซ์ยืนยันแล้วถอนใจใส่คนตัวเล็ก “แล้วดูสิ ชุดอย่างนี้ใส่มาออกงานได้ยังไงกัน ไม่เอาละ ฉันไม่อยากให้เธออยู่ในสภาพโป๊จนเกือบจะแก้ผ้า แล้วเดินไปทั่วทั้งงานอย่างนี้ มันจำเป็นมากนักหรือไง ที่ว่าที่เจ้าสาวของฉันจะต้องทำตัวเป็นอาหารตาให้คนอื่นเขาได้ยลโฉมกันจนทั่วทั้งงานแบบนี้” อเล็กซ์เอ่ยแล้วใช้นิ้วดันปลายคางญาดารัตน์บังคับให้สบตา

 

                        “เธอกำลังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าได้เอาห้องนอนของตัวเองลงมาตั้งโชว์ท่ามกลางงานเลี้ยงรับรองลูกค้าภายในโรงแรมของฉันเองอยู่นะ รู้ตัวบ้างหรือเปล่าแม่กระรอกน้อยจอมก่อกวน”

 

                        คำพูดพร้อมสายตาที่จ้องมองเธอกึ่งชอบและไม่ชอบนั้นทำให้ญาดารัตน์สับสน สักพักก็ตาโตด้วยความโกรธเมื่อนึกได้ว่าเขากำลังตำหนิเธอ ราวกับว่าญาดารัตน์เป็นนางยั่วเมือง ทั้งที่ความจริงในงานนี้เธอได้เห็นแวบๆ แล้วว่ายังมีคนที่แต่งตัววับๆ แวมๆ ยิ่งกว่าเธออีกตั้งเยอะ

 

                        “กระรอกน้อยอีกแล้ว โป๊! อาหารตาของชาวบ้านอย่างนั้นหรือ จะบ้าหรือไง ชุดที่ฉันใส่อยู่นี่ดูยังไงมันก็เรียบร้อยกว่าพวกนางบำเรอของคุณต้องเยอะ” เอ่ยเท่านั้นดวงตากลมโตก็สว่างวาบ แววตาเริ่มมีความคลางแคลงใจ “หรือว่าคุณเริ่มคิดได้แล้ว ว่าความเย้ายวนของฉันมันน้อยกว่าผู้หญิงรอบตัวคุณอยู่หลายขุม จะทำยังไงก็ไม่มีทางดีขึ้นไปกว่านี้ได้แน่ คุณก็เลยเริ่มรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจที่จะควงกับคนแต่งตัวเท่าไรก็ไม่สามารถเซ็กซี่ขึ้นมาได้เสียทีแบบฉัน!”

 

                        เสียงพูดและหน้าตึงๆ อย่างพยายามเก็บอารมณ์ทำให้อเล็กซ์ประหลาดใจ ว่าทำไมญาดารัตน์ถึงคิดต่างไปจากเขาได้สุดโต่งขนาดนั้น จึงบีบกระชับปลายคางอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อให้คนที่มีอาการคล้ายจะงอนหันมาสนใจฟังเขาบ้าง

 

                        “ไปกันใหญ่แล้ว อย่าเหลวไหลน่า เธอใส่ชุดนี้แล้วสวยมาก และฉันก็ชอบมันจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ว่าฉันไม่ต้องการให้เธอแต่งตัวแบบนี้เวลาอยู่กับคนหมู่มากก็เท่านั้นเอง” โดยเฉพาะเวลาที่มีพวกผู้ชายมากหน้าหลายตาอยู่พร้อมเพรียงกันเยอะๆ แบบนี้ เปล่าหรอก ประโยคหลังอเล็กซ์ไม่ได้พูดไป เขาเพียงแต่กดยิ้มบางๆเมื่อเห็นญาดารัตน์ขมวดคิ้วสงสัย “ถ้าเธอรู้สึกว่าไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลย ฉันขอยืนยันว่าเธอมีความเซ็กซี่เฉพาะตัวจริงๆ แม้ไม่ต้องแต่งตัวอวดอะไรให้ใครเห็นเลย พวกผู้ชายมองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอมีมันอย่างเหลือเฟือ แม่กระรอกน้อยตัวร้าย”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยแล้วใช้นิ้วเรียวยาวพันปอยผมญาดารัตน์ไปเรื่อย เพียงแค่นี้หญิงสาวก็เคลิบเคลิ้มอบอุ่น และมีความรู้สึกคล้ายทั้งคู่เป็นสามีภรรยาที่รักกัน

 

                        “แม่กระรอกน้อยน่ารัก เมื่อวันก่อนฉันคิดว่าเธอแค่พูดประชดประชันฉันเรื่องความเซ็กซี่เสียอีก ไม่คิดว่าเธอจะไม่รู้ซึ้งถึงอานุภาพความเย้ายวนของตัวเองเลยสักนิดเดียว ในตอนที่เธอบอกว่าจะพิสูจน์ให้ฉันรู้ว่าเธอเองก็สามารถดูดีได้ ฉันเลยไม่ได้คัดค้านอะไร และถ้าฉันค้านก็คงไม่ได้เห็นเธอใส่ชุดโชว์เนินอกสวยไปกึ่งหนึ่งให้คนอื่นจ้องกันเพลินตาแบบนี้หรอก”

 

                        คำพูดนั้นทำให้ญาดารัตน์อึกอัก โหนกแก้มซับสีแดงแข่งกับเครื่องสำอาง

 

                        ข้อเสียของผู้ชายเจ้าชู้ผ่านผู้หญิงมาเยอะ คือสุดท้ายเขาก็จะอ่านใจคุณออก พวกเสือผู้หญิงโง่เรื่องความรู้สึกนึกคิดของผู้หญิงได้ไม่นานนักหรอก

 

                        “เอาละ ฉันขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่าเธอสวยและเซ็กซี่กว่าผู้หญิงทุกคนของฉันมาก และฉันพอใจทุกอย่างในร่างกายของเธอมากกว่าใคร หวังว่าทีนี้ฉันคงจะไม่ได้เห็นเธอแต่งตัวแบบนี้ออกนอกบ้านอีกนะ แต่ถ้าอยู่ในบ้านฉันก็ยินดีดู เธอจะแต่งมันอย่างนี้ทุกวันก็ได้ ยิ่งในห้องนอนไม่ต้องใส่อะไรหรือแค่ซีทรูก็จะยอดไปเลย”

 

                        จบคำนั้นอเล็กซ์ก็กระตุกมือญาดารัตน์ไป พอเข้าไปถึงห้องหนึ่งได้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

 

                        “พันช์ ช่วยออกมาหาฉันหน่อย แล้วก็เอาชุดที่เรียบร้อยมิดชิดที่สุดมาให้ญาญ่าเขาด้วย ก็ได้ๆ เอาที่พันช์สั่งมาให้เขานั่นแหละ ถึงเขาจะไม่ชอบไม่ได้สั่งก็ต้องใส่ละ ไอ้ชุดนี้มันใส่ออกไปเดินเฉิดฉายกลางงานเลี้ยงได้ที่ไหนกัน”

 

                        จบคำนั้นอเล็กซ์ก็วางสายลง จ้องญาญ่าเขม็ง จากนั้นก็ส่ายศีรษะไม่พูดอะไร

 

                        “ฉันอยากลองเปลี่ยนสไตล์ดูบ้าง”

 

                        ญาดารัตน์รีบแก้ตัวทันที เนื่องจากสายตาคมมองมาอย่างพินิจพิจารณาแปลกๆ เขามองเหมือนหยั่งรู้เข้าไปถึงหัวจิตหัวใจของเธอ

 

                        “ในแบบที่ไม่ใช่ตัวเอง แต่ไปลอกเสื้อผ้าของพวกนางบำเรอของฉันมาใส่น่ะเหรอ”

 

                        “ฉันไม่ได้ลอก” ญาดารัตน์เสียงสูงหน้าเหวอโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกของเธอเหมือนกับเด็กที่แอบไปขโมยขนมเพื่อนมากิน แล้วโดนคุณครูจับได้ แล้วคุณครูผู้หล่อเหลาคนนั้นก็ยืนเลิกคิ้วหนาเข้มขึ้นสูงด้วยหน้าตาที่ไม่ค่อยจะเชื่อถือข้อแก้ต่างของเธอ

 

                        “ฉันไม่ได้พยายามเลียนแบบใครจริงๆ นะ แต่การแต่งตัวให้เซ็กซี่มันก็ต้องแต่งกันแบบนี้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือไงล่ะ”

 

                        “ไม่ใช่!

 

                        เสียงหนักแน่นและหน้าตาเริ่มเคร่งเครียดของอเล็กซ์ทำให้ญาดารัตน์มองอย่างไม่เข้าใจนัก

 

                        “ความเซ็กซี่ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องโป๊เสมอไปหรอกนะหวานใจ การที่ผู้หญิงสักคนจะดูเซ็กซี่นั้น หล่อนไม่จำเป็นต้องเอาอะไรออกมาให้ใครเห็นก็ได้ แม้ชุดนี้จะสวยและจุดอารมณ์ของฉันได้มาก แต่ฉันก็ยังดูว่ามันไม่เหมาะกับเธออยู่ดี แล้วใส่แบบนี้เธอไม่รู้สึกแน่นหน้าอกบ้างหรือไง มันเบียดกันจนฉันหาช่องเอานิ้วสอดลงไปไม่ได้เลย”

 

                        เสียงถามแล้วจ้องมาที่หน้าอกเธอตาปรอยกึ่งเจ็บปวดแทนนิดๆ นั้นทำให้ญาดารัตน์หน้าแดงก่ำ คิดหาคำมาเถียงต่อไม่ออก หญิงสาวใจเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเขาเขยิบมาหา แล้วรั้งเอวเธอไปชิด จากนั้นริมฝีปากได้รูปมีเสน่ห์ร้อนแรงก็กดลงมาแล้วจุมพิตดูดดื่ม

 

                        “ไม่อยากไปไหนเลยให้ตายสิ แต่ขืนอยู่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียวคงเสียงานแย่ รออยู่ที่นี่นะแม่กระรอกน้อยจอมซน พอพันช์ส่งชุดมาให้เปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว คาร์ลคนสนิทของฉันจะพาเธอลงไปเอง”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยแล้วพรวดพราดออกไป โดยบอกตัวเองว่าหากอยู่นานกว่านี้คงได้กระโจนปล้ำกันแน่ ไอ้ชุดแบบนี้มันเหมาะที่จะใส่ให้เขาดูแค่คนเดียวมากกว่า เนินอกน่ารักเหมาะมือคู่นั้นทำให้เขาร้อนเป็นไฟไปทั้งตัว จนอยากจะไปดึงชุดลงแล้วหยอกเย้าเม็ดเกสรแสนสวยที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว ส่วนเอวที่เปล่าเปลือยโค้งเว้าสวยตรึงตราราวภาพเขียน มันก็ทำให้เขาอยากสอดมือเข้าไปลูบไล้เพื่อซึมซับความนุ่มละมุน จากนั้นก็ไล้ลากยาวไปจนถึงสะโพกงามงอนคล้ายลูกแพรของหล่อนและนวดคลึงเฟ้นลงโทษ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดยามนางบำเรอของเขาใส่ชุดพวกนี้ มันจึงแลดูเป็นเรื่องปกติ แต่พอญาดารัตน์ใส่เท่านั้นใจเขาก็สั่น กายเกิดร้อนรุ่ม เพลิงพิศวาสรุมเร้า ความจริงแล้วแม้ว่าไอ้ชุดพวกนี้ดูไม่ค่อยเหมาะที่จะให้เมียของเขาใส่ออกงานสักเท่าไร แต่มันก็ควรจะมีอยู่ในห้องของพวกเขาไม่ใช่หรือ คิดได้เท่านั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

 

                        “พันช์ ชุดที่ญาญ่าสั่งมา อย่าเพิ่งเอาไปไหนนะ แค่ย้ายไปเก็บไว้ที่ตู้ของฉันแล้วล็อกกุญแจเอาไว้ให้แน่นหนาก็พอ ระวังอย่าให้เมียฉันถือกุญแจล่ะ ไว้ถ้าต้องใส่วันไหนฉันจะเอาให้เขาเอง”

 

                        อเล็กซ์เอ่ยเท่านั้นก็วางสายลง พอนึกถึงดวงตาโตๆ ที่มีความงุนงงก็กระตุกยิ้มบางๆ เขาคิดว่าแผนเรื่องการเดินหน้าจีบญาดารัตน์ก็คืบหน้าไปเหมือนกัน เพราะดูเหมือนว่าหล่อนเองก็พยายามทำตัวให้เขาพอใจ แม้ว่าจะเดินแต้มผิดไปหน่อยก็ตามที สังเกตได้จากการที่หล่อนพยายามเลียนแบบบรรดานางบำเรอของเขา เพราะคิดว่าเขาจะต้องชอบแบบนั้น อเล็กซ์ส่ายศีรษะช้าๆ บางครั้งก็ดูเหมือนหล่อนอยากเปิดใจ แต่สักพักก็ถอยหนีกันเฉยเลย และปัญหาความลังเลอันนี้คงจะเป็นหน้าที่ของเขาที่จะทำให้หล่อนเทใจให้กันแล้วละ

 

                        อเล็กซ์เข้าใจในสิ่งที่ญาดารัตน์ลังเลดี เพราะมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่ทั้งสองพบเจอกันแล้ว หล่อนอยากชอบเขาแต่ก็ตั้งป้อมเอาไว้แน่นหนา ด้วยความที่หวาดหวั่นกับพฤติกรรมอันฉาวโฉ่ของเขา และเพราะหล่อนคอยแต่ตั้งป้อมนี่แหละ เขาจึงต้องเดินหน้าเผด็จศึกและจัดการรวบรัดกันเสียเลย มิฉะนั้นคงได้แต่ไต่ๆ ตอมๆ ไปไม่ถึงไหนสักที จับทำเมียก่อนแล้วค่อยทำให้เปิดใจทีหลังก็ยังได้ และแม้ว่าจะต้องใช้เวลานานสักแค่ไหน เขาก็พร้อมจะก้าวไปกับหล่อนเรื่อยๆ โดยระหว่างทางนั้นก็ทำลูกออกมารอพลางๆ ก่อน

 

                        อเล็กซ์คิดว่าสำหรับความจริงใจที่มีให้ญาดารัตน์นั้น ถ้าตั้งใจจริงและคงมั่นแล้ว สักวันหนึ่งหล่อนก็จะรู้และเข้าใจเองแหละ ลำพังคำพูดของอดีตเสือผู้หญิงแบบเขา หากจะบอกว่าเขารู้สึกพึงใจหล่อนตั้งแต่แรกพบ และต้องการหล่อนเพียงคนเดียวตั้งแต่ได้สบตากัน คนเจ้าเหตุผลอย่างญาดารัตน์ก็คงไม่เชื่อกันอยู่ดี แถมอาจตอกหน้าเขากลับมาได้ว่า คนแบบเขามีรักแรกสบตามากี่ครั้งแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นเขาจะไม่พูดคำพวกนั้นออกมาให้หล่อนได้ฟังแน่ แต่อเล็กซ์ยังยืนยันที่จะพยายามแสดงให้หล่อนได้เห็นในทุกๆ วัน เหมือนความตั้งใจเดิม...

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น