[Fic my hero academia] Sympathies เงามืดของแสงสว่าง 【Fin SS2】

ตอนที่ 27 : สอบเข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,139 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

 

 

หลังจากที่ไปแอบดูความลับของสองลูกศิษย์คราวก่อน ริมุรุก็รู้สึกได้ว่าอิซึคุพยายามเข้ามาพูดคุยกึ่งอ้อนขอให้เขาไปเรียนที่ยูเอย์ด้วยกันบ่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

(นายมั่นใจว่าจะสอบเข้าได้ขนาดนั้นเชียว จะใช้เส้นออลไมท์ใช่มั้ย!?)

ริมุรุก็ไม่ได้หลงคารมหรอกนะ (?) แต่กลายเป็นว่ามีอยู่วันหนึ่งที่อิซึคุกลับบ้านมาตอนเช้าด้วยท่าทางอ่อนล้าถึงขีดสุด หลังจากลองไปย้อนสืบดู ริมุรุก็ได้รู้ว่าน้องชายเข้าโรงพยาบาลไปหนึ่งคืน เพราะแขนกับขาหักไปหลายท่อน จากบันทึกการรักษาของหมอได้จดรายละเอียดไว้ว่าแขนกับขาหักเพราะควบคุมอัตลักษณ์ได้ไม่ดีพอ

(สรุปก็คุมไม่ได้จริงๆ สินะอิซึคุ!!)

...แล้วแบบนี้เขาจะวางใจปล่อยให้ไปเข้าเรียนทั้งๆ ที่คุมพลังตัวเองไม่ได้ ได้ยังไงกันเล่า!?

เส้นผมสีฟ้าถูกมือเล็กขยี้จนยุ่งเหยิงจากความเครียด ไม่พอใจอย่างแรงที่น้องชายหัวดื้อดันหาเรื่องใส่ตัว โดยไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นห่วงมั้ยอีกแล้ว ปิดไว้ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้นะ ไอ้น้องชาย!

...เป็นคนธรรมดามันแย่ขนาดนั้นเลยรึไง? 

...แค่ใช้ชีวิตแบบปกติทั่วไปมันไม่ได้ยากอะไรเลยแท้ๆ

โอเค มันอาจจะแย่อยู่บ้างเมื่อมองว่าผู้คนตัดสินคุณค่ากันจากอัตลักษณ์  ทว่าหากไม่ใช่คนดีที่อยากทำเพื่อผู้อื่นก็แล้วไป แต่ในเมื่ออิซึคุเป็นคนประเภทที่อยากใช้ชีวิตเพื่อผู้อื่น ทั้งยังเป็นคนดีถึงแก่น...

...อิซึคุไม่รู้หรอกว่ายิ่งมีพลังมากเท่าไหร่ ภาระบนบ่าก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

...นั่นน่ะไม่สนุกหรอกนะ

(...ถ้าแบบเขาที่มีพลังแต่ทำตามใจตัวเอง ไม่คิดจะใช้ตามความต้องการของผู้อื่นแบบในปัจจุบันก็ว่าไปอย่าง)

ถ้าคุณน้าอิงโกะรู้ เธอก็คงจะพอใจที่ลูกชายได้ทำตามความฝัน แต่หลังจากนั้น เมื่อรู้ถึงความเสี่ยงที่อิซึคุต้องแบกรับ ทั้งจากสายตาและมุมมองของสังคม อันตรายจากศัตรูในอนาคต และจากพลังที่ได้มาที่อาจจะทำลายตัวเองเข้าก็ได้ ก็ไม่รู้จะทำให้คนเป็นแม่ฝืนยิ้มมองลูกชายเดินตามฝันได้หรือไม่?

“...เฮ้อ เอาไงกันดีล่ะ คุณราฟาเอล”

《ขึ้นอยู่กับคุณค่ะ แต่สามปีก็ไม่ได้นานนะคะ》

“...โอเค๊”

วันนั้นเองที่ริมุรุตอบตกลงคำอ้อนของอิซึคุเป็นครั้งแรก ว่าเขาจะไปสอบเข้ายูเอย์ตามที่อีกฝ่ายต้องการ และหากสอบติดก็จะไปเรียนที่นั่น เพียงแต่...

...เขาตั้งใจจะเข้าสาขาธรรมดาล่ะนะ

...

..

.

หลังจากยอมรับปากไปสอบเข้าเรียนยูเอย์ด้วยกันตามคำขอของอิซึคุ หกเดือนก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลาสอบจะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้ เพียงแต่...

“จะรีบตื่นแต่ไก่ยังไม่ขันไปไหนเนี่ยอิซึคุ”

“โฮ่ง!”

ริมุรุที่อุ้มเจ้าฮัสกี้ไว้ในอ้อมแขนว่าพลางหาววอดๆ เส้นผมสีฟ้ายุ่งเหยิง ดวงตากลมโตยังคงหรี่แทบปิดเพราะไม่อยากสู้แสง ชุดที่สวมยังคงเป็นชุดนอนไร้ความเรียบร้อย แตกต่างจากน้องชายที่ตื่นเต้นจัด จนตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวจัดกระเป๋า เตรียมการตัวเองเสร็จตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วหรือก็คือช่วงตีสี่

“โธ่! ริมจัง นี่วันสอบเข้านะ คึกคักหน่อยสิ ใบสมัครสอบล่ะเตรียมแล้วใช่มั้ย เอกสารยืนยันตัวตนกับใบเรียนจบ ใส่กระเป๋าไว้แล้วรึยัง?”

“เตรียมไว้หมดแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”

“ต้องห่วงสิ ก็ริมจังเล่นเอื่อยเฉื่อยไม่สนใจอะไรเลยนี่นา นี่ถ้าผมไม่คอยตามจี้ ริมจังก็คงลืมส่งใบสมัครสอบยูเอย์ก่อนจะหมดเวลาสมัครไปแล้ว รีบๆ ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าวเถอะ จะได้รีบไปที่สนามสอบ เผื่อรถติดหรือมีอุบัติเหตุขึ้นมาจะไปไม่ทันนะ”

“อีกสองชั่วโมงค่อยกินข้าวออกจากบ้านยังทันเลยเถอะอิซึคุ ใจเย็นๆ น่า”

จากที่ปกติริมุรุจะเป็นคนคอยบ่นคอยดูแลอิซึคุผู้เป็นน้องชาย วันนี้กลับสลับบทกันอย่างสิ้นเชิง ซึ่งก็คงช่วยอะไรไม่ได้ เพราะริมุรุไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะไปเรียนที่ยูเอย์อะไรขนาดนั้น ต่างกับอิซึคุที่การไปเรียนยูเอย์ถือเป็นความฝันมาตลอดตั้งแต่ยังเล็กๆ 

...ความจริงตอนส่งใบสมัครออนไลน์ ถ้าอิซึคุไม่ท้วงบางทีเขาก็คงจะปล่อยเบลอด้วยซ้ำไป

...แฮ่มๆ ไม่ได้จงใจจะผิดคำพูดตัวเองหรอกนะ

...สอบผ่านก็จะเข้า แต่ถ้าเกิดเรื่องให้ไม่ได้สอบก็อีกเรื่องไงเล่า!

“นั่นก็สายพอดีสิ!”

“นี่พึ่งหกโมงอิซึคุ สอบตั้งสายๆ มั้ยล่ะ?”

ริมุรุยังคงเดินเอ้อระเหย เริ่มจากอุ้มเจ้าฮัสกี้ไปกินอาหาร ก่อนจะเลี้ยวไปหยิบนมจากตู้เย็นมาดื่ม แวะส่องของกินบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะหยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาไถแล้วค่อยเดินกลับห้อง เล่นซะคนกระตือรือร้นอย่างอิซึคุแทบอยากจะร้องไห้ให้กับความเรื่อยเปื่อยของพี่ชาย

“อย่าจงใจแกล้งกันสิริมจัง!!”

...

..

.

ท้ายที่สุด ความใจเย็นของริมุรุก็เอาชนะความกระตือรือร้นของอิซึคุไปได้ เมื่อมาถึงยูเอย์ก็มีเวลาก่อนเริ่มสอบเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

“เพราะริมจังแท้ๆ เลยอดไปเดินดูรอบๆ ก่อนเลย”

“ถ้าสอบเสร็จแล้วยังเดินไหวค่อยมาเดินน่ะ”

สำหรับช่วงเช้าที่เป็นสอบข้อเขียนไม่ใช่ปัญหาของริมุรุ ถือว่าโชว์เทพกวาดคะแนนเต็มให้เด็กมันดู (แค่ก!) กับอดีตลูกศิษย์ทั้งสองเอง ถึงจะมีบุคลิกต่างกันแต่ก็ฉลาดเป็นกรดทั้งคู่ ดังนั้นไม่น่าเป็นกังวล ที่น่าห่วงคือรอบปฏิบัติในตอนบ่ายซะมากกว่า

...คัตสึกิคงพอจะชิวๆ แต่กับอิซึคุสิ จะพังแขนตัวเองอีกมั้ยล่ะเนี่ย

ริมุรุนั่งอ่านใบโปรชัวร์ (?) ที่เขียนอธิบายเนื้อหาภาคปฏิบัติแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

“ขนาดตั้งใจจะเข้าสาขาธรรมดายังต้องโดนบังคับสอบปฏิบัติอีกเหรอเนี่ย สมกับเป็นโรงเรียนฮีโร่ จะสาขาไหนก็เน้นแกร่งไว้ก่อนสินะ”

“เพราะสาขาธรรมดาก็มีสิทธิเลื่อนขึ้นมาอยู่สาขาฮีโร่น่ะริมจัง ดังนั้นไม่ว่าจะเข้าสาขาไหนก็ต้องสอบภาคปฏิบัติอยู่ดี”

อิซึคุว่าพลางทำหน้าจริงจัง เพราะเริ่มรู้สึกกดดันกับการสอบภาคปฏิบัติที่ใกล้เข้ามาจึงพูดมากกว่าทุกที ยิ่งเห็นคนนั่งกันเต็มหอประชุมแล้วก็เริ่มกลัวว่าตัวเองจะสามารถเป็นหนึ่งในคนที่เข้าสาขาฮีโร่ได้หรือไม่ ต่างจากคัตสึกิที่นั่งอยู่อีกข้างของริมุรุที่หัวเราะเหอะกล่าวอย่างไม่เห็นหัวใคร

“ไอ้ป๊อดเดกุ ถ้าคิดจะเป็นฮีโร่ก็อย่าไปกลัวพวกตัวประกอบสิฟะ”

“คัตจัง...ริมจังสอนว่าไม่ให้ประมาทไง”

“ใครประมาทฟะ นี่เขาเรียกว่าความมั่นใจโว้ยไอ้เนิร์ดเวร!!”

คัตสึกิตะคอกข้ามหัวริมุรุส่งคำพูดร้ายกาจให้เพื่อนสมัยเด็กอย่างไร้น้ำใจ การต่อล้อต่อเถียงอันไร้ความหมายคงจะยังไม่จบลงง่ายๆ หากไม่ใช่ว่าเวทีด้านหน้าสุดมีผู้ใหญ่แต่งตัวแปลกๆ ขึ้นมายืนหน้าไมค์โครโฟนแล้ว

“Hello~ Are you Ready!?”

ริมุรุยกมือขึ้นปิดหูป้องกันเสียงอันดังโดยอัตโนมัติ หลายๆ คนในหอประชุมเองก็ทำเช่นเดียวกัน ต่างจากอิซึคุที่มองอีกฝ่ายตาวาวพึมพำข้อมูลของเจ้าตัวตลกเสียงดังราวกับคนบ้า

“ว้าว ฮีโร่พรีเซนต์ไมค์นี่นา @%^&*(+@$%^&#*#)(($JYTDKP)*&#%”

“อิซึคุ ใจเย็น”

“อ๊ะ อื้อ!”

อิซึคุที่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพึมพำข้อมูลฮีโร่ออกมาตามความเคยชินรีบตะปบปากตัวเองตามเสียงเตือนของริมุรุ ช่วยให้ผู้คนรอบข้างไม่สติแตกกับเสียงพึมพำปานคำสาปแช่งของตนเองได้ทันเวลา ไม่งั้นคงไม่วายถูกตำหนิที่ทำผู้เข้าสอบคนอื่นเสียสมาธิตอนฮีโร่พรีเซนต์ไมค์กำลังอธิบายบททดสอบแน่ๆ

ใครสักคนที่ตัวหนาใส่แว่นท่าทางจริงจังในหมู่ผู้รอการทดสอบลุกขึ้นสอบถามข้อมูลจากฮีโร่ผู้คุมสอบ พร้อมกันนั้นก็ตำหนิถึงความผิดพลาดในเรื่องเอกสารของยูเอย์ ที่เขียนว่ามีหุ่นที่ได้หนึ่ง สอง และสามคะแนน แต่ในกระดาษอธิบายกลับเขียนว่ามีหุ่นยนต์สี่แบบ

“เป็นคำถามที่ดี!! หุ่นยนต์ศูนย์คะแนนคือกับดักที่ไม่ถูกนับเป็นคะแนน และมันจัดการยากกว่าหุ่นยนต์ทั่วไป ดังนั้นถ้าเจอมันก็หนีซะดีกว่านะ”

สำหรับริมุรุที่กวาดตาอ่านโปรชัวร์ (?) แล้วได้คุณราฟาเอลวิเคราะห์ให้แล้ว ก็รู้ได้ว่ามันเป็นแบบทดสอบไหวพริบที่ทางโรงเรียนจงใจอธิบายไม่ละเอียดแล้วคอยดูว่านักเรียนจะตัดสินใจยังไงซะมากกว่า แต่เมื่อมีนักเรียนถามออกมาแบบนี้ ฮีโร่ผู้คุมสอบเลยได้แต่ตอบออกมาตามความเป็นจริง ถือว่าเป็นคำเตือนให้ผู้เข้าสอบได้เปรียบเพิ่มละหนึ่งอย่าง

หลังจากพรีเซนต์ไมค์กล่าวแนะนำจบ ผู้เข้าสอบก็ต้องแยกไปยังสนามสอบตามหมายเลขของตัวเอง นักเรียนที่มาจากโรงเรียนเดียวกันจะไม่ได้สอบในสนามเดียวกันเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เข้าสอบช่วยเหลือกัน

“ในเมื่อเป็นโอกาสเดียวที่นายฝันหามาตลอดก็ทำให้เต็มที่ล่ะอิซุคุ เพียงแต่จำไว้นะว่าคนที่อยู่ข้างหลังเขาคอยเป็นห่วงนายอยู่ ดังนั้นถ้าจะทำอะไรเกินตัวก็คิดให้มากๆ ก่อน ส่วนคัตสึกิฉันไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ เชิญอาละวาดให้หนำใจ แต่ระวังคนอื่นหรือสิ่งก่อสร้างโดนลูกหลงโดยไม่จำเป็นด้วย”

“อื้อ! ขอบคุณนะริมจัง!!”

“หนวกหูโว้ยไอ้เตี้ย!”

ริมุรุมองเมินการตอบรับที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวแล้วแยกออกไปยังสนามของตัวเอง

เนื่องด้วยไม่ได้คิดจริงจังกับการสอบ ริมุรุจึงไม่ได้คิดมากเมื่อฮีโร่เสียงดังคนเดิมตะโกนผ่านไมค์บอกว่าในสถานการณ์จริงนั้นไม่มีเวลาบอกเริ่มให้ ซึ่งริมุรุก็คิดว่าอีกฝ่ายพูดถูกหรอก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รีบร้อนวิ่งเบียดเสียดฝ่าเหล่าผู้เข้าสอบคนอื่นเพื่อหาคะแนนให้ตัวเองเหมือนกับคนอื่นๆ ยามได้รับสัญญาณ

...ในหมู่ผู้เข้าสอบที่เร่งร้อน พวกมีฝีมือที่โกยคะแนนโชะๆ ก็มีอยู่หรอก แต่พวกที่ไม่ตระหนักถึงความสามารถของตัวเองแล้วพยายามทำอะไรเกินตัวก็ดันมีเยอะเหมือนกัน

“ไม่นะ!!! ช่วยด้วย!!”

ฉัวะ...ตู้ม!!

เพียงแค่สะบัดมือ หุ่นยนต์สามคะแนนที่ทำท่าจะเหยียบผู้เข้าสอบก็ถูกสายลมพัดขาดเป็นสองท่อนแล้วระเบิดในเสี้ยววินาทีต่อมา ริมุรุเดินไปหาเด็กผู้ชายตัวใหญ่แต่ใจป๊อดที่ล้มอยู่บนพื้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“เป็นอะไรมั้ย?”

“...มะ-ไม่...เมื่อกี้ฝีมือนายเหรอ?”

“ใช่ ขอโทษที่แย่งคะแนนนายนะ แต่ถ้านายตั้งหลักได้แล้วค่อยลองใหม่ก็แล้วกัน ยังไงก็เถอะ ถ้าไม่ไหวก็ออกไปพักดีกว่านะ เพราะคนอื่นใช่ว่าจะเข้ามาช่วยนายได้ตลอด”

ริมุรุดึงเด็กที่ตัวใหญ่กว่าตัวเองเกือบสองเท่าขึ้นจากพื้นได้ด้วยมือข้างเดียว หลังกวาดตามองเช็กจนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้บาดเจ็บอะไรก็ปล่อยมือ ในฐานะผู้ใหญ่ยังไม่ลืมที่จะให้คำแนะนำอย่างสุภาพแต่ก็เจ็บกระดองใจไปไม่ใช่น้อย คนฟังถึงได้หน้าแดงวาบเพราะรู้ดีถึงความนัยลึกๆ

...อ่อนแอก็ออกไป เข้ามาก็เกะกะเปล่าๆ

พูดจบริมุรุก็เดินแยกออกมาจากเด็กชายคนนั้น เขาเดินไปเรื่ยๆ แล้วก็ได้พบเหตุการณ์คล้ายๆ กันอีกหลายหน บางคนวิ่งเข้าไปโง่ๆ แต่วิ่งหนีออกไม่ทัน บางคนก็ขาแข็งตอนเผชิญหน้ากับหุ่นตัวเป้ง หรือไม่ก็เหมือนจะสู้ได้แต่ปิดเกมส์ไม่ได้จนบาดเจ็บไปไม่น้อยก็มี ซึ่งส่วนใหญ่แล้วริมุรุจะเข้าไปสอดเฉพาะเหตุการณ์ที่เกินมือผู้เข้าสอบคนอื่นๆ

...ก็เขาไม่ได้ตั้งใจอยากได้คะแนนดีๆ ไปเข้าสาขาฮีโร่อยู่แล้ว ขอแค่พอมีบทบาทให้เข้าตากรรมการก็พอ ถือว่าช่วยคนอื่นนิดๆ หน่อยๆ พอทำบุญล่ะนะ

“เฮ้ พื้นมันเป็นหลุมจากอัตลักษณ์ของหลายๆ คน ตอนวิ่งก็ระวังหน่อย เท่าที่ดูขาแค่แพลง กระดูกไม่ได้หัก ถ้าจะสอบต่อก็อย่าฝืนมาก ใช้ขาอีกข้างให้มากเข้าไว้แทนแล้วกัน ปฐมพยาบาลแล้วไว้สอบเสร็จไปรักษาด้วย”

“ตั้งสติก่อนเข้าไปสู้อย่าเอาแต่ฮึดจนไม่มีแผนสิเธอน่ะ อยากโดนเหยียบรึไงกัน?”

“ข้างหลังระวัง ...สามรุมหนึ่งไม่ไหวใช่มั้ยล่ะ ให้ฉันช่วยเถอะ”

ตู้ม!! ตู้ม!! ...ตู้มมม!!

(ว่าแล้วก็เก็บหุ่นหนึ่งคะแนนไปอีกสอง...สามตัว)

“นี่ ถ้าอัตลักษณ์ของนายไม่เหมาะจะสู้กับหุ่นยนต์ก็ถอยมาซะ มีแค่ความตั้งใจสถานการณ์จริงมันไม่พอจะทำอะไรได้หรอก ไว้สอบเลื่อนสาขาเอาทีหลังก็ได้”

ริมุรุดึงผู้ชายร่างบางออกจากระยะของหุ่นยนต์ที่กำลังระเบิด หันไปสั่งสอนพอประมาณก่อนจะวิ่งออกไปอีกทาง

เขาทันเห็นว่าใต้เส้นผมยุ่งฟูของชายคนนั้นมีทีท่าเจ็บใจและคับแค้น ทว่าภายใต้กฏการสอบที่ไม่ได้อำนวยให้กับผู้ที่ไม่มีอัตลักษณ์สายต่อสู้แบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่ในช่วงเวลานี้ก็ไม่ใช่เวลาที่ริมุรุจะไปนั่งปลอบใจใครคนใดคนหนึ่ง เด็กคนนั้นมีแต่ต้องพยายามยืนหยัดก้าวข้ามความไม่ยุติธรรมในบททดสอบของโรงเรียนไปให้ได้

อย่างไรก็ตามเมื่อไหร่ที่ริมุรุสอดมือก็มักจะเป็นการโจมตีด้วยสายลมแบบทีเดียวจบ จนผู้เข้าสอบไม่ได้รับโอกาสแก้มือกับหุ่นยนต์ตัวเดิมเป็นครั้งที่สองนี่สิ 

...ที่สำคัญใช่ว่าทุกคนจะอยากได้ความช่วยเหลือที่เป็นการขโมยคะแนนตัวเองไปด้วย

“เข้ามายุ่งทำไมฟะไอ้บ้านี่!!!”

“โทษที ไม่รู้ว่าอยากตาย แต่ว่านะจะเป็นฮีโร่ อย่างแรกที่ควรรู้คือลิมิตและพลังของตัวเอง ถ้าชีวิตตัวเองยังดูแลไม่ได้ จะไปรักษาชีวิตของประชาชนได้ยังไงกัน”

ว่าแล้วก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกอีกฝ่ายไปที เจ้าของร่างใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยเหล็กจึงหงายหลังล้มโครมลุกขึ้นมาไม่ได้อีก ต่างจากแรงใจที่ยังล้นปรี่ของตนเอง

“อะ-อะไรกัน!?”

“ร่างกายมันถึงขีดจำกัดแล้วไง เมื่อกี้ถึงนายพุ่งชนไปก็คงเป็นตัวเองที่เกราะแตกแล้วเจ็บสาหัสเพราะพุ่งชนเหล็กเต็มแรง หน้าแหกแน่นอน ในเมื่อเวลายังไม่หมดแล้วกำลังใจก็ยังล้นเหลือ ถ้างั้นก็รอร่างกายฟื้นฟูสักหน่อยแล้วค่อยลุกไปหาคะแนนต่อก็แล้วกันนะ”

“...อึก!!”

“ชีวิตมีชีวิตเดียว ถนอมๆ หน่อยเถอะ”

ว่าจบริมุรุก็ใช้สายลมช่วยพาตัวเองวิ่งไปตรงอื่น ทิ้งให้คนหมดแรงนอนนิ่งอย่างเจ็บใจ 

สนามสอบของริมุรุ นับว่าเป็นสนามสอบที่มีคนเจ็บน้อยที่สุด เพราะคนส่วนใหญ่ได้ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากริมุรุซะมาก ไม่ว่าจะสอดมือหรือสอดปากตะโกนบอกสถานการณ์ จวบจนกระทั่งหุ่นยนต์ศูนย์คะแนนที่ตัวใหญ่พอๆ กับตึกโผล่ออกมาในช่วงสุดท้ายของการสอบ

ผู้เข้าสอบที่ได้รับคำเตือนมาก่อนต่างพร้อมใจกันหันหลังวิ่งหนี ต่างคนต่างวิ่งกันตาลีตาเหลือกไม่สนใจคนรอบข้าง ริมุรุเลยทันเห็นผู้หญิงคนนึงที่โดนคนวิ่งใกล้ๆ กระแทกจนกระเด็นไป คนที่วิ่งชนดูท่าจะไม่ได้รู้ตัวจึงวิ่งต่อไม่หันกลับมา ปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งล้มฟุบไปไม่ไกลจากบริเวณเส้นทางเดินของหุ่นศูนย์คะแนนสักเท่าไหร่

จะโทษคนวิ่งไปชนแล้วไม่หันกลับมาช่วยก็พูดได้ไม่เต็มปาก ในเมื่อผู้หญิงคนที่โดนชนนั่นล่องหนอยู่ซะมองรูปร่างไม่เห็น ยิ่งเสื้อผ้าที่ใส่เป็นผ้าชิ้นเล็กๆ แถมยังเปื้อนซะเยอะ มองผ่านๆ ก็ดูเหมือนเศษผ้าที่โดนลมพัดปลิว 

...อัตลักษณ์แบบนั้นควรจะไปเป็นสายสืบข้อมูลซะมากว่านะ

“กรี๊ดดดดด!!”

“ฮึ้บ”

ริมุรุใช้ความรวดเร็ววิ่งไปอุ้มสาวล่องหนหลบเส้นทางเดินของหุ่นยนต์ศูนย์คะแนนในเสี้ยววินาทีก่อนที่อีกฝ่ายจะโดนเหยียบ

ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงสามส่วนกระโดดไต่ตึกหลบผ่านหุ่นยนต์ตัวใหญ่พาสาวน้อย (?) ในอ้อมแขนไปยังที่ปลอดภัย ไม่นานหลังจากนั้นสัญญาณหมดเวลาสอบก็ถูกประกาศ

“...อะ...เอ่อ...ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

แม้รูปร่างของเด็กสาวจะไม่มีใครมองเห็นเนื่องจากหล่อนมีอัตลักษณ์ล่องหน แต่กับริมุรุที่มองทุกอย่างด้วยกระแสเวทย์ย่อมเห็นลักษณะรูปร่างหน้าตาของเธอได้เป็นอย่างดี เขาจึงไม่คิดจะอุ้มเด็กผู้หญิงคนนึงไว้นานเกินความจำเป็นเพราะไม่อยากล่วงเกินเด็ก

...เกือบจะเปลือยขนาดนี้ให้อุ้มไว้นานๆ ก็กระดากใจ

...

..

.

ริมุรุที่สอบเสร็จโดยไร้เหงื่อ ไร้แผล แถมยังแทบไม่เปื้อนฝุ่นเดินออกจากสนามสอบไปรอน้องชายและหมาบ้าหน้าโรงเรียน ในใจนั้นคิดไปแล้วว่าคงสอบเข้าสาขาธรรมดาได้ดั่งที่คิด เนื่องจากว่าเขาไม่ได้โชว์ความสามารถมากเกินความจำเป็นจะไปจะเข้าตาใคร หุ่นยนต์ที่สอยไปในวันนี้ก็พึ่งจะแค่ยี่สิบเจ็ดคะแนน มันต้องไม่มากพอเข้าสาขาฮีโร่แหงแซะ

ไม่ทันได้รู้เลยว่าตัวเองนั้นโกยแต้มช่วยเหลือไปแบบโชะๆ จนคะแนนรวมนั้นพุ่งพรวดพราด ที่สำคัญภายใต้ความไม่อยากโชว์ของ เหล่าโปรฮีโร่และเหล่าคณาจารย์โรงเรียนยูเอย์กลับมองเห็นความเป็นไปได้มากมายในตัวเขา

“มีความคล่องตัว มีการตัดสินใจที่ดี ทั้งความเร็วและพลังก็ไม่นับว่าน้อย ถึงจะไม่เน้นจัดการหุ่นยนต์ แต่พลังที่เขาแสดงออกมาก็ชี้ให้เห็นว่าถ้าอยากจะจัดการ จะเก็บกวาดสักเท่าไหร่ก็ย่อมได้ แต่ถึงแบบนั้นก็ยังช่วยผู้เข้าสอบคนอื่นมากกว่า ทัศนคติถือว่าเหมาะแก่การเป็นฮีโร่”

“แต่ที่ไม่เน้นจัดการหุ่นคงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่อยากเข้าสาขาฮีโร่เนี่ยสิ”

ใครสักคนว่าพลางชูกระดาษสมัครสอบที่ระบุชื่อของริมุรุ เทมเพสต์ขึ้นมา บนกระดาษนั้นมีอักษรตัวใหญ่กับเครื่องหมายที่ระบุไว้ชัดเจนว่า ‘สาขาสามัญ’

“ชื่ออัตลักษณ์ดูแปลกๆ แต่อธิบายที่แนบมานับว่าเป็นอัตลักษณ์ที่มีประโยชน์มาก ที่เห็นนั่นประสิทธิภาพถือว่าของจริง ถ้าใช้พลังเต็มที่ไม่รู้จะใช้ได้มากแค่ไหน”

“ความสามารถขนาดนี้ถ้าให้เข้าสาขาสามัญจะไม่น่าเสียดายไปหน่อยเหรอ?”

“ไว้ค่อยตัดสินใจเรื่องเด็กคนนี้แล้วกัน ไข่ทองคำคนอื่นที่น่าสนใจล่ะ?”

ในเมื่อยังไม่ได้คำตอบ ใครอีกคนก็ชี้ไปยังหน้าจอที่ฉายภาพเด็กคนหนึ่งในอีกสนามสอบ ภาพลักษณ์ภายนอกและวิธีการจัดการนับว่าแตกต่างจากเด็กคนก่อนที่พึ่งพูดถึงคนละเรื่อง

“เด็กคนนี้ ลากหุ่นยนต์มารวมกันก่อนจะใช้อัตลักษณ์ระเบิด ระเบิดจนพวกมันเป็นจุล จากนั้นก็ตามเก็บกวาดพวกหลงฝูง แม้คะแนนช่วยเหลือเป็นศูนย์ แต่คะแนนจัดการเป้าหมายดันได้มากถึง 101 คะแนน”

“ส่วนเด็กอีกคนในอีกสนาม ถึงจะดูเรียบๆ แต่ก็ได้คะแนนจัดการวิลเลินไปยี่สิบคะแนน ก่อนที่จะต่อยหุ่นยนต์ศูนย์คะแนนจนพังยับแบบที่ไม่มีใครทำเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงที่โดนซากตึกทับ นับว่าน่าสนใจมาก”

“สองคนนี้กรอกในเอกสารว่ามีเป้าหมายที่สาขาฮีโร่ชัดเจน ก็นับว่าเข้าเป้าไปสองที่นั่งแล้วล่ะ”

“อีกสิบหกที่นั่งในห้องเอ กับสิบแปดที่นั่งในห้องบี ก็ดูจะได้นักเรียนที่น่าสนใจครบแล้ว”

“...ก็เหลือแต่เด็กที่ไม่ได้อยากเข้าสาขาฮีโร่คนนั้นนั่นแหละ ที่ไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงดี?”

ริมุรุผู้ไม่อินกับอาชีพฮีโร่ต่างจากเด็กทั่วไป ไม่ได้รู้เลยว่าสร้างความลำบากใจให้แก่บรรดาผู้คุมสอบเบื้องหลังไปมากเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

...

..

.

“ฮัดชิ้ว!! ...ใครนินทานะ”

“ริมจังเป็นหวัดเหรอ?”

“ไม่มีทางน่ะ ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยอิซึคุ บอกว่าไม่ให้ทำอะไรเกินตัวแล้วแท้ๆ นี่แค่สอบเข้ายังเจ็บหนักขนาดนี้ นี่ตอนเรียนกับทำงานจริงจะเหลือซากให้เก็บมั้ยเนี่ย?”

ว่าแล้วริมุรุก็ยืดแก้มอิซึคุจนย้วย ทั้งดุทั้งบ่นจนคัตสึกิที่เดินเงียบๆ อยู่ข้างๆ ยิ้มเหยียดอย่างชอบใจ อิซึคุผู้แขนเดี้ยงไปข้างได้แต่ก้มหน้ารับผิดอย่างจำยอม ท้ายที่สุดก็ต้องเสียเงินซื้อชานมไข่มุกมาเซ่นไม่ให้ริมุรุโกรธจนบ่นยาวไปมากกว่านี้ ซึ่งนับว่าเป็นการติดสินบนที่ได้ผลดีล่ะนะ

“ซู้ดดดด...ฮ่า อร่อยจัง”

 

 

 

 

-------------

//ยาวชิบเป๋งเลย 

หายยังไม่ทันถึงเดือนอย่าว่าไรท์เท ดองเกินปีก็ทำมาเยอะแล้ว (ฮา) อยากให้ไรท์ลงบ่อยๆ เม้นต์คุยกับไรท์เยอะๆ ไรท์จะได้ฮึดอยากเขียนต่อเพราะมีคนสนุกด้วยกัน เพราะเขียนฟิคเพื่อความสนุก ไม่ได้อะไรนอกจากสนองนี้ด ถ้าไรท์เขียนแล้วไม่สนุก เบื่อไรท์ก็ดองจ้า 5555+

ดั่งคำเตือนหน้าแรกสุด…

[คำเตือน เรื่องนี้แค่เขียนเล่น ลงตามใจฉัน จบไม่จบไม่ทราบ ไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น ไม่บังคับให้ติดตาม แต่ก็จะพยายามเขียนให้ดี ขอบคุณที่หลงเข้ามานะคะ]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.139K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,856 ความคิดเห็น

  1. #2145 Don't disappoint (@supatsaree) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 18:35
    #น้องก็ยังไม่รุ้ตัวว่าตัวเองได้คะแนนความช่วยเหลือมาเยอะชิหาย
    #2,145
    0
  2. #1924 ????????? (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 09:06

    คือเราเพิ่งตื่นแบ้วมาอ่านแล้วเจอที่ริมุรุจามแล้วก็พูดว่าอร่อยจังนี่เราคิดว่าริมุรุกินขี้มูกตัวเองเลยนะเนี่ย


    #1,924
    0
  3. #1444 Midnight Soul (@midnightsoul999) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:18
    กลับมาแล้วววว ริมจังงง //จุดพลุ 🎉
    ไรท์อยากได้อะไรบอก ขอแค่อั๊พ พร้อมจัดเครื่องเซ่น!
    #1,444
    0
  4. #1439 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 00:35
    งือออออ สนุกกกก~~~
    ตายละ น้องผู้ไม่รู้ถึงชะตากรรมตัวเอง น้องผู้ทำให้กรรมการลำบากใจกว่าคนอื่น 5555555

    เห็นเเก่กินจิงๆค่ะคุณน้อง5555

    สู้ๆ ค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่า ปูเสื่อรอตอนถัดไปเลยยยย!!!!
    #1,439
    0
  5. #1392 sataporn-aum (@sataporn-aum) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 13:02

    งือออสนุกกกกกกมาเขียนอีกเยอะๆเลยนะคะะะ ไรท์อยากได้ของเซ่นบ้างมั้ยคะ?ชานม?เค้ก?ไอศกรีม?ขนม?ไรท์อยากได้อะไรบอกรีดเลยยย!พร้อมเปย์!มาอัพเยอะๆน้า
    #1,392
    0
  6. #1391 Nam-Prem (@Nam-Prem) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:04
    ไรท์บอกมา อยากได้ไรเซ่น เดะเราเซ่นให้ อัพต่อด่วนๆค่ะ! รอๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,391
    0
  7. #1390 beta9145 (@beta9145) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 11:16
    เอาชามาเซ็นแอดได้ปะ
    #1,390
    0
  8. #1389 『夜雀』 (@yosuzume1313) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 10:48

    คงต้องเครียมของเซ่นไหว้อีกเยอะและอีกนานเลยละอิซึคุเอ๋ย~

    เราว่าไม่ผอ.เนซึ ก็ ออลไมท์เนี้ยแหละที่จะเป็นคนลากริมุรุเข้าสาขาฮีโร่

    ใจจริงก็อยากให้ริมุรุอยู่สาขาสามัญนะ เพราะนอกจากเนี้ยเรื่องของตัวละครหลักจะไม่เปลี่ยนไปมากแล้ว ไรท์จะได้เขียนได้ตามสะดวก

    #1,389
    0
  9. #1388 vco9uhgTv8y[ (@tomkamcham) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 09:54
    ถ้าริมได้อยู่สายสามัญก็ดีสิ เพราะสื่อว่าอาจารย์เขาเคารพการตัดสินใจของริมอ่า แง
    #1,388
    0
  10. #1387 kengherofire (@kengherofire) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 08:18

    รีบมาอัพนะครับ เป็นกำลังใจให้

    #1,387
    0
  11. #1386 looktarn00000 (@luktall21353) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 07:59

    เอ็นดูวน้องง น้องอย่าเห็นแก่กินมากนะะะ

    #1,386
    0
  12. #1385 Shiro_San (@Shiro_San) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 02:18
    ฮรึก ผมแบบ กรี้ดแล้วอะ แบบกรี้ดจริงๆ ฮือออออออออ ในที่สุดก็มาต่อ จินตาการเองจนจะจบแล้วนะ!!!! มาต่ออีกไวไวนะคะ!!!!!
    #1,385
    0
  13. #1384 Mynun9412 (@Mynun9412) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 01:30
    รอทั้งสองเรื่องเลยจ้าาาา
    #1,384
    0
  14. #1383 pornhub147369 (@pornhub147369) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 00:09
    คิดถึงมากเลยครับ ผมเคยจินตนาการตอนช่วงออมไมสู้กับออฟอลวัลแล้วออมไมแพ้ขาดลอยแถมแขนขาดด้วย ริมุรุโผล่มารักษาแขนออมไม แล้วริมุรุสู้กับออฟอลวันชนะขาดลอยแล้วเผลอทำหน้ากากหลุดจนทุกคนในโลกเห็นหน้าตาที่แท้จริงของริมุรุ (จินตนาการทั้งวัน555ไม่ดราม่าใส่ผมนะ)
    #1,383
    0
  15. #1382 BLOODY BABY (@8808476253) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:51
    ริมุรุ....คงไม่พ้นสาขาฮีโร่แน่ๆ
    #1,382
    0
  16. #1381 PPK261001 (@PPK261001) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:33

    ริมุรุเอ๋ย~ ริมุรุ~ เจ้าหนีสาขาฮีโร่ไม่พ้นดอก ^v^
    #1,381
    0
  17. #1380 KanoShuuya1012 (@KanoShuuya1012) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:56

    น้อนๆมะดัยเหงแกกิงนะ!!
    #1,380
    0
  18. #1379 --Ryan-- (@--Ryan--) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:43
    ออลไมดึงเข้าสาขาฮีโร่แน่ๆ
    #1,379
    0
  19. #1378 God_FAST (@God_FAST) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:21

    โดนดึงเข้าสาขาฮีโร่ชัว

    #1,378
    0
  20. #1377 ShanB (@Yuu-kun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:04
    ความน่าสนใจมันอยู่ตรงที่ริมุรุรู้หน้าของน้อนโทรุทั้งไที่ไม่มีใครรู้นี่แหละ เดาว่าต้องโดนดึงเข้าสาขาฮีโร่แหงๆดันปักธงช่วยคนอื่นเยอะเกิน5555 จะแต่งให้เข้าหรืออยู่สาขาสามัญก็ได้นะ เพราะถ้าไม่เข้าก็จะได้รู้มุมมองห้องอื่นที่ไม่ใช่สาขาฮีโร่ด้วย
    #1,377
    0
  21. #1376 Hugyyyyyy (@Hugyyyyyy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:58

    ริมจว้างงงงง
    #1,376
    0
  22. #1375 Tearry_bear (@Tearry_bear) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:52

    คิดถึงไรท์มากเลย
    #1,375
    0
  23. #1374 P'Queen (@kuin326) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:46

    ไรท์!! คิดถึงงงงง
    #1,374
    0
  24. #1373 moon4625 (@moon4625) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:02

    ลากน้องริมไปสาขาฮีโร่เลย แล้วค่อยให้น้องไปตบเกรียนผอ.กับอาจาร์ 55555

    #1,373
    0
  25. #1372 nirunchai (@nirunchai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:02
    ไรรรมิสยูซอมั้สสสส ลงบ่อยๆเด้อครับคิดถึงๆๆๆ
    #1,372
    0