หนี้ร้ายพ่ายรัก /ชุด หัวใจมาเฟีย [โลแกน-ชญานิน / NC 20+]

ตอนที่ 35 : บทที่12-1 ผู้ใหญ่ใจดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    21 ต.ค. 62

12

ผู้ใหญ่ใจดี


     "ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงชาบู" ชญานินกล่าวด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจเธออยากปฏิเสธและอยากกลับไปที่คลับ ไม่ใช่เธอกลัวโลแกน แต่เพราะเรื่องของธนัทพงษ์ เธอจึงไม่สนิทใจและไม่อยากทำความสนิทสนมกับปีเตอร์ แต่เธอก็ไม่อยากเสียมารยาทเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปาก ถึงยังไงเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอย่างที่ใจต้องการมากอยู่แล้ว

     "เล็กน้อยครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่คุณยอมให้ผมเลี้ยง ยังไง ถ้าคราวหน้าเจอกันอีกผมขอเลี้ยงข้าวคุณอีกนะครับ"

     "ขอบคุณนะคะ เอ่อ งั้นฉันขอกลับเลยนะคะ ออกมานานแล้ว" ชญานินกล่าวขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มให้ปีเตอร์ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกทาง ปีเตอร์มองตามหลังหญิงสาวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินไปอีกทาง

     "คุณชามินครับ" อีธานเอ่ยเรียกชญานินหลังจากขึ้นมานั่งบนรถ ชญานินเงยใบหน้าขึ้นมามองอีธานก่อนจะเอ่ยถาม

     "ว่ายังไงคะ"

     "ผมโทร. บอกนายแล้ว นาย..."

     "เขาโกรธใช่ไหมคะ...ไม่เป็นไรค่ะ เขาก็เป็นแบบนี้ทุกที ฉันขัดคำสั่งเขาทีไร เขาก็มักจะโกรธและไม่พอใจ" ชญานินกล่าวขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิดที่จะรับมือกับโลแกนเมื่อกลับไปถึงคลับ

     "ผมจะช่วยพูดกับนายให้นะครับ"

     "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรับมือกับเขาได้ ขอบคุณนะคะคุณอีธาน ฉันว่าเรารีบกลับดีกว่านะคะ" ชญานินหันกลับมากล่าวกับอีธาน เขาจึงพยักหน้าก่อนจะหันมาขับรถออกจากที่จอด ทว่า มีรถคันสีดำสองคันขับมาจอดขวางไว้ อีธานมองรถคันสีดำด้วยความหวาดระแวงก่อนจะหันไปกล่าวกับชญานิน

     "รอในรถก่อนนะครับ ห้ามลงจากรถเด็ดขาด"

     "ทำไมคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น" ชญานินกล่าวถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เธอเห็นว่ารถของอีธานไม่ได้ขับไปตัดหน้า หากมีเรื่องอีกฝ่ายก็เป็นฝ่ายผิดไม่ใช่อีธาน

     "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมจะลงไปดูก่อน รออยู่นี้นะครับ" อีธานกล่าวก่อนจะเปิดประตูลงจากรถเมื่อชญานินพยักหน้าตอบรับ อีธานลงจากรถเดินไปเคาะประตูฝั่งคนขับจากรถที่จอดใกล้กว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่ยอมลงจากรถ คนขับรถลดกระจกลงแต่ไม่ยอมหันมาหาอีธาน เขาจึงกล่าวออกไปอย่างไม่พอใจ

     "ขอโทษนะครับ คุณมาจอดรถขวางผมทำไม ลงมา..." ยังไม่ทันที่อีธานจะกล่าวจบ ประตูรถข้างหลังฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออกพร้อมกับชายวัยกลางคนดูภูมิฐานแต่ในเวลาเดียวกันก็ดูมีอำนาจและมีอิทธิพล อีธานหันไปมองก่อนจะรีบค้อมศีรษะทำความเคารพทันทีเมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนที่ลงมาจากรถเป็นใคร ชญานินที่นั่งมองอยู่บนรถทำได้แต่เพียงมองออกนอกกระจกด้วยความสงสัยเมื่อเห็นท่าทีของอีธานที่ดูเคารพและเกรงกลัวชายวัยกลางคนที่ลงจากรถ

     "นายใหญ่"

     "ฉันต้องขอโทษนายด้วยนะอีธาน ที่ต้องสั่งให้คนมาขวางหน้ารถ"

     "ไม่ครับ ผมไม่รู้ว่าเป็นนายใหญ่ ตอนนี้ผมต้องระวังตัวเอาไว้ก่อนครับ" อีธานกล่าวออกไปทั้งที่ยังไม่ยอมเงยศีรษะขึ้น แต่เพราะท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีธานและการที่อีธานลงไปนานจนชญานินรอไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูลงไปหาด้วยความร้อนใจ กลัวว่าอีกฝ่ายจะกล่าวโทษอีธานและไม่ยอมง่ายความกันง่ายๆ เธอจึงนึกเป็นห่วงอีธาน

     "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณอีธาน"

     ชญานินกล่าวถามเมื่อเดินไปถึงตัวอีธาน ทำให้อีธานเงยใบหน้าหันไปมอง เช่นเดียวกับชายวัยกลางคนที่หันไปมองชญานินด้วยสายตานิ่งเฉยก่อนจะเอ่ยขึ้นตัดหน้าอีธาน

     "หนูเองเหรอ ลูกสาวของผู้ชายที่ขับรถชนลูกสาวฉัน"

     "เอ่อ ผมว่าเรากลับไปที่คลับก่อนดีกว่าเขา ตอนนี้ผมขอแนะนำก่อน นี่นายใหญ่ครับ คุณพ่อของนาย" อีธานกล่าวขึ้นโดยไม่กล้าสบตาชายวัยกลางคนที่เขาเพิ่งกล่าวสถานะออกมา ชญานินที่ได้ยินคำกล่าวและสถานะของอีกฝ่าย เธอก็อดที่จะรู้สึกไม่ดีและเสียใจไม่ได้ ความเป็นจริงและความผิดของธนัทพงษ์ก็เป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถปฏิเสธและไม่ยอมรับผิดไม่ได้ สำหรับสิ่งที่เธอกำลังชดใช้ยังเทียบไม่ได้กับชีวิตคนคนหนึ่งที่เกือบจะต้องสูญเสียไป

     "เอาสิ แต่หนูต้องขึ้นรถไปกับฉัน คงไม่ว่าอะไรหรอกนะ อีธาน"

     "ไม่ครับ ผมไม่มีทางต่อว่าได้ครับ" อีธานกล่าวก่อนจะค้อมศีรษะและรีบเปิดประตูให้กับคนทั้งสองคน

     "เชิญ ถ้าไม่รังเกียจ ให้เกียรตินั่งรถไปกับคนแก่หน่อยนะ" นายใหญ่หันไปกล่าวกับชญานิน เธอจึงรีบกล่าวตอบออกไปอย่างรู้สึกผิด

     "ไม่เลยค่ะ ฉันยินดี" ชญานินกล่าวจบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหันไปมองอีธานเพื่อขอความมั่นใจ อีธานพยักหน้า เธอจึงเดินขึ้นรถทันที อีธานปิดประตูหลังจากนายใหญ่ของเขาขึ้นรถพลางมองรถที่ขับออกไปอย่างช่างใจแกมนึกสงสัยการปรากฏตัวของนายใหญ่ ก่อนจะรีบกลับขึ้นรถตามรถของนายใหญ่ไปที่คลับทันที


     "ได้ข่าวว่าหนูพักอยู่ห้องเดียวกับลูกชายของฉันเหรอ" หลังจากคนขับรถขับออกมาได้สักพัก นายใหญ่จึงกล่าวขึ้นโดยไม่มองหน้าชญานิน เธอจึงรีบก้มหน้าทันทีก่อนจะเอ่ยตอบด้วยความเกรงกลัว

     "เอ่อ คือเรื่องนั้น...เป็นคำสั่งของคุณโลแกนให้ฉันคอยรับใช้เขาเพื่อเป็นการใช้หนี้ค่ะ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น"

     "หึ ฉันอายุปูนนี้แล้วนะ ทำไมจะไม่เข้าใจ เอาเถอะ หนูว่าเป็นคำสั่งก็คือคำสั่ง" นายใหญ่กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะหันมามองชญานินที่ยังคงนั่งก้มหน้า

     "ฉันเป็นลูกหนี้และยังเป็นลูกสาวของคนที่พยายามฆ่าลูกสาวของคุณ ฉันมีหน้าที่ที่ต้องชดใช้และรับผิดชอบความผิดที่เกิดขึ้นค่ะ"

     "ฉันถือว่าไม่ใช่ความผิดของหนูหรอก หนูกับพ่อเลี้ยงเป็นคนละคนกัน"

     "คุณ...คุณรู้เรื่องฉันกับพ่อด้วยเหรอคะ"

     "ไม่ยากหรอกที่จะตามสืบ" นายใหญ่กล่าวพลางจ้องใบหน้าของชญานินที่หันมาเอ่ยถาม

     "นั่นสินะคะ ฉันต้องขอโทษแทนพ่อด้วยนะคะ ส่วนหนี้ ฉันจะรีบใช้ให้หมดและเดินออกไปจากชีวิตของเขา ส่วนเรื่องลูกสาวของคุณ ฉัน..."

     "เรื่องหนี้ ฉันจะคุยกับลูกชายฉันเอง ส่วนเรื่องของไลลา...ที่จริง ฉันมาในวันนี้ก็เรื่องของไลลา" จบคำกล่าว ชญานินจึงกล่าวถามออกไปทันทีอย่างไม่เข้าใจ

     "ทำไมคะ ฉันเข้าใจนะคะว่าเป็นเรื่องที่ให้อภัยได้ยาก แต่ฉันขอร้อง อย่าทำอะไรพ่อของฉัน ไว้ชีวิตพ่อของฉัน ตอนนี้ฉันกำลังชดใช้ด้วยการ...ถูกเหยียบย้ำศักดิ์ศรีด้วยความยินยอม ให้สมกับเรื่องที่เกิดขึ้น" ชญานินกล่าวขึ้นอย่างร้อนรนก่อนจะเงียบลงเพื่อควบคุมเสียงที่กำลังสั่นเครือให้นิ่ง ก่อนจะกล่าวออกไปอีกครั้งพลางก้มหน้าลง เธอรู้สึกละอายใจและไม่กล้าสู้หน้านายใหญ่ เธอทั้งอายทั้งรังเกียจตัวเองที่ยังกล้าเอ่ยปากขอร้องอีกฝ่ายที่ถูกฝ่ายของตนเองกระทำจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกไปมากกว่าการขอร้องและยอมแม้กระทั่งทิ้งศักดิ์ศรีของตนเองให้โลแกนกระทำเหมือนเธอไม่มีความรู้สึกนึกคิด 

     "งั้นเหรอ เอาไว้ถึงที่คลับ ฉันจะบอกให้ทุกคนรู้พร้อมกัน ที่ฉันชวนหนูนั่งรถไปด้วยก็เพราะอยากทำความรู้จักกับหนู"

     "ทำความรู้จักกับฉันเหรอคะ"

     "ใช่ ถึงฉันจะตามสืบเรื่องครอบครัวของหนู แต่นิสัยใจคอเป็นลักษณะตัวตนของคนคนหนึ่ง เราไม่สามารถตามสืบได้หรอกนะ" นายใหญ่กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ส่งให้ชญานินเป็นครั้งแรก ทำให้ชญานินรู้สึกแปลกใจและสัมผัสได้ถึงความเมตตาของอีกฝ่าย แม้อีกฝ่ายจะดูสุขุมและน่าเกรงขาม แต่ประโยคที่กล่าวออกมากลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้น จนเธออดที่จะเปรียบไม่ได้ว่าพ่อมีนิสัยดีกว่าลูกชาย

B
E
R
L
I
N

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

23 ความคิดเห็น