หนี้ร้ายพ่ายรัก /ชุด หัวใจมาเฟีย [โลแกน-ชญานิน / NC 20+]

ตอนที่ 34 : บทที่11-3 ผู้หญิงของโลแกน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


     "ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่ออกมาเป็นเพื่อนซื้อของ" ชญานินกล่าวขอบคุณอีธานระหว่างที่กำลังเดินไปที่บันไดเลื่อนทางออกหลังจากได้ของใช้ส่วนตัวครบทุกอย่าง

     "มันเป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องดูแลคุณชามินครับ"

     "เขากลัวว่าฉันจะหนีมากกว่านะสิ ฉันไม่ได้มีความสำคัญสำหรับกับเขามากขนาดจะส่งคนให้มาดูแลหรอกค่ะ นอกจากจะให้คอยจับตาไม่ให้ฉันหนี"

     "..." อีธานได้แต่เงียบฟัง เขาไม่สามารถพูดออกไปได้มากกว่านี้ 

     "คนที่เขาให้คนตามดูแลเป็นพิเศษคงจะเป็นผู้หญิงคนสำคัญของเขาเสียมากกว่า ดูสิ ไม่ยอมให้เธอคนนั้นมากับฉัน สงสัยกลัวว่าฉันจะทำร้ายเธอละมั้ง เหมือนที่พ่อของฉันขับรถชนน้องสาวของเขานี่น่า" ชญานินกล่าวเสียงสั่นจนอีธานรับรู้ได้ เธอกำลังเสียใจและเจ็บปวด ชญานินพยายามเก็บความรู้สึกและน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอไม่อยากคิดมากนอกจากทำทุกทางให้ธนัทพงษ์ปลอดภัย เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตนเองไปเป็นคู่นอนให้กับเขา ยอมแม้กระทั่งให้เขาต่อว่า เหยียบย้ำความเป็นคนของเธอ ยอมให้เขาทุกอย่างเพื่อให้เขาพึงพอใจ ทั้งหมดที่เธอยอมก็เพื่อความปลอดภัยของธนัทพงษ์ แม้จะเป็นเพียงพ่อเลี้ยงแต่ก็เป็นคนที่เลี้ยงเธอมาจนเติบใหญ่

     "ผมคิดว่า..."

     "คุณชามิน"

     "คุณปีเตอร์" 

     เสียงของปีเตอร์เอ่ยเรียกชญานินตัดบทอีธานที่กำลังจะกล่าวให้ชญานินได้เข้าใจ ทำให้ชญานินและอีธานหันไปตามเสียงเรียก ชญานินที่เห็นหน้าปีเตอร์ก็ทำให้เธอนึกย้อนไปวันที่เธอได้ยินสิ่งที่เขาและโลแกนกำลังกล่าวถึงธนัทพงษ์ ทำให้เธอไม่สนิทใจที่จะพูดคุยหรือทำความรู้จักกับปีเตอร์มากไปกว่านี้

     "ดีใจนะครับที่ได้เจอคุณ"

     "เอ่อ..."

     "มีอะไรหรือเปล่าครับ ผมต้องพาคุณชามินกลับ ถ้าไปช้า ผมเกรงว่านายจะ..." อีธานกล่าวขึ้นเมื่อเห็นชญานินอึกอักไม่ยอมตอบ ปีเตอร์เลิกคิ้วมองอีธานสลับกับชญานินก่อนจะตัดสินใจหันไปกล่าวกับชญานิน

     "ถ้ากลัวโลแกนลงโทษ ผมช่วยพูดได้ครับ ไม่ต้องห่วง ไปเถอะ ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณ" ปีเตอร์กล่าวจบก็ถือวิสาสะคว้าข้อมือชญานินเดินไปทันที เธอหันไปมองอีธานอย่างขอความช่วยเหลือ ทว่า กลับถูกปีเตอร์พาเข้าร้านชาบูเสียก่อน อีธานจึงทำเพียงพยักหน้าให้ชญานินทำตามคำขอของปีเตอร์ และเขาก็เดินตามเข้าไปไม่ยอมทิ้งให้ชญานินและปีเตอร์อยู่กันเพียงสองคน


     "ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ อีธาน" โลแกนกล่าวเสียงนิ่งผ่านโทรศัพท์มือถือ หลังจากรับสายและฟังคำรายงานของอีธานจบ

     "ขอโทษครับ คุณปีเตอร์วิสาสะดึงมือคุณชามินเข้าร้านทันทีเลยครับ"

     "พาเธอกลับเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นแกจะซวยไปด้วยอีกคน"

     "ครับนาย"

     โลแกนโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่ง ทำให้หลินหลินที่นั่งเล่นโซเชียลอยู่ข้างๆ ต้องหันไปมองพลางยิ้มอ่อน

     "ห่วงเขา ไม่สิ หวงเขาละสิ" หลินหลินกล่าวหยอกเย้า ชายหนุ่มจึงหันมามองด้วยสายตานิ่ง หลินหลินจึงยิ่งอยากแกล้งโลแกนมากขึ้น "ไม่ต้องมาส่งสายตาดุใส่กันเลยนะคะ หวงก็บอกว่าหวง ระวังเถอะ จะเสียเขาไป"

     "..."

     "ไม่รู้ละ คุณเล็กลองไปคิดทบทวนดูนะ...ยิ่งร้ายเธอก็ยิ่งวิ่งหนี ฉันรู้ คนอย่างคุณเล็ก ไม่มีวันเลิกรักใครได้ง่ายๆ หรอก"

     "คู่นอนก็คือคู่นอน"

     "คุณเล็ก...คุณเล็กเป็นพี่ชายฉัน ถึงเราจะไม่ได้ใกล้ชิดกันเหมือนคุณเล็กกับพี่ไลลา แต่ลืมแล้วเหรอ ฉันเป็นคนช่างสังเกตและเอาใจใส่ทุกคน" หลินหลินกล่าวขึ้นอย่างจริงจังเมื่อโลแกนยังคงปากแข็ง ปฏิเสธเธออยู่ตลอดเวลา แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็มีวิธีจัดการเรื่องของโลแกน แม้จะดูละลาบละล้วง แต่สำหรับเธอเป็นการเรียกร้องให้กับชญานินเสียมากกว่าและยังช่วยให้โลแกนได้คิดได้ว่าเขาควรจะรักษาสิ่งที่มีค่าและดีที่สุดเอาไว้

     "บางที ความช่างสังเกตของคุณก็อาจจะไม่ได้ผล" โลแกนกล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป หลินหลินมองตามโลแกนอย่างไม่เข้าก่อนจะหันไปมองเจคชานพลางยกมือชี้ไปทางโลแกนอย่างขอความคิดเห็น เจคชานทำเพียงส่งยิ้มบางให้กับหลินหลิน ทำให้หลินหลินยู่ปากใส่เจคชานก่อนจะหันกลับมาสนใจโทรศัพท์มือถือ

B
E
R
L
I
N

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

22 ความคิดเห็น