หนี้ร้ายพ่ายรัก /ชุด หัวใจมาเฟีย [โลแกน-ชญานิน / NC 20+]

ตอนที่ 36 : บทที่12-2 ผู้ใหญ่ใจดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 862
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    22 ต.ค. 62


     "ทำไมมาช้า!" โลแกนตวาดใส่ชญานินทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามาในห้อง ชญานินหยุดมองโลแกนก่อนจะขยับหลีกให้นายใหญ่ที่เดินตามมา เข้ามาในห้อง อีธานที่ตามมาทีหลังรีบกล่าวเข้ามาทันทีก่อนจะรีบเดินไปยืนข้างเจคชานพลางก้มหน้า

     โลแกนที่เห็นว่ามีบุคคลที่เขาไม่คิดว่าจะเดินทางมาที่ประเทศไทยกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ โลแกนมองนายใหญ่นิ่งก่อนจะหันไปมองหลินหลินเพื่อหาคำตอบ เมื่อเห็นท่าทีของหลินหลินที่ส่งยิ้มเริงร่าส่งมาให้เขาก็รู้ทันทีว่าหลินหลินกำลังมีแผนอย่างที่เธอได้กล่าวเกริ่นเอาไว้

     "คุณป๋ามาแล้ว หลินคิดถึงคุณป๋ามากเลยค่ะ" หลินทำทีลุกขึ้นเดินไปกอดนายใหญ่ ซึ่งทำให้ชญานินนึกแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจในเวลาต่อมา

     "ป๋าให้มาตามพี่ชายกลับบ้าน แค่นี้ก็คิดถึงกันแล้วเหรอ"

     "เปล่าค่ะ หลินแค่คิดถึงเรื่องที่เราคุยกัน"

     "ลูกคนนี้" นายใหญ่กล่าวพลางจับศีรษะหลินหลินโยกไปโยกมา ทำให้ชญานินอดที่จะยิ้มให้กับความน่ารักของพ่อลูกไม่ได้ และอดที่จะนึกถึงอดีตที่เธอเคยมีช่วงเวลาดีๆ กับธนัทพงษ์ พลันทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขึ้นมาทันที เธอกะพริบถี่เพื่อไล่น้ำตาก่อนจะก้มหน้าลง

     "พ่อมาทำอะไรที่นี่" โลแกนกล่าวถามเสียงนิ่ง

     "มารับพวกแกนะสิ ดีนะ ตอนที่หลินโทร. ไป ฉันอยู่ที่ปีนัง คงไม่ถึงไวแบบนี้"

     "ผมยังกลับไม่ได้"

     "ทำไมจะไม่ได้ กาสิโนก็ใกล้จะเรียบร้อยแล้ว รอแค่มาเปิดตัวทีเดียว" นายใหญ่กล่าวถามพลางเดินไปนั่งลงที่โซฟาโดยไม่สนใจโลแกนที่ยืนทำหน้านิ่งไม่พอใจอยู่ไม่ห่าง

     "ผมไม่อยากบินไปมาให้เสียเวลา" 

     "โอเค อยากอยู่ก็ไม่ห้าม" นายใหญ่กล่าวพลางลุกขึ้นและเดินตรงมาหาชญานิน "แต่ฉันจะพาแม่หนูคนนี้ไปด้วย ให้ไปดูแลไลลา"

     "ไม่ได้! เธออยู่ใต้กรรมสิทธิ์ของผม ใครจะเอาตัวเธอไปไหนตามใจชอบไม่ได้...นี่มันแผนคุณใช่มั้ย หลิน" โลแกนสวนออกมาทันควันก่อนจะเงียบลงและหันไปมองหลินหลิน เธอจึงรีบหลบอยู่หลังนายใหญ่ทันที

     "ไม่ต้องโทษน้อง...ต่อจากนี้แม่หนูคนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของฉัน ถ้าแกคิดจะขัดขวางฉัน รู้นะว่าจะเจอกับอะไร"

     "โอเค ผมจะกลับ และ..." โลแกนถอนหายใจอย่างอ่อนใจก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง "เธอจะไม่ได้อยู่ภายใต้ความดูแลของพ่อ ส่วนเรื่องไลลา ผมคงไม่ยอม..."

     "แม่หนูคนนี้เหมาะสมที่สุดที่จะดูแลไลลา ไหนๆ ก็ยอมรับผิดแทนพ่อตัวเองแล้ว ก็ไปชดใช้กรรมดูแลไลลาด้วยเลยแล้วกัน" นายใหญ่กล่าวตัดบทโลแกนจบด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดขาดก็เดินกลับออกไป หลินหลินเผยอรอยยิ้มกว้างก่อนจะเข้าไปกุมมือของชญานิน อย่างดีใจพร้อมกล่าวความยินดีให้กับชญานิน ทว่า การกระทำของหลินหลินกลับทำให้ชญานินไม่เข้าใจ

     "สมใจเธอแล้ว ต่อไปก็ทำให้ฉันสมใจบ้าง!" โลแกนกล่าวเสียงเย็นเฉียบพลางเดินมาบีบข้อมือชญานิน จนอีธานและเจคชานรีบพากันเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูให้กับผู้เป็นนาย

     "คุณโกรธฉันเรื่องอะไร ถ้าเรื่องที่ฉันกลับช้า ฉันขอโทษ เพื่อนของคุณก็เอาแต่ใจเหมือนกัน ฉันในฐานะลูกหนี้ก็คงต้องยอมเข้าหนี้"

     ชญานินเองก็ไม่ยอมโลแกนง่ายๆ เธอบิดข้อมือให้หลุดออกจนสำเร็จพลางขึ้นเสียงกล่าวตอบโลแกน แม้จะนึกกลัวใจของชายหนุ่ม แต่หากเธอเข้มแข็งขึ้น เขาจะได้รู้ว่าเธอจะไม่ยอมให้เขาไร้เหตุผลมาลงโทษได้อย่างตามใจชอบ

     "มันไม่ใช่เจ้าหนี้ของเธอ!"

     "แต่ก็ไล่ล่าเอาชีวิตพ่อของฉันเหมือนคุณ!"

     "...ชามิน" โลแกนเอ่ยเรียกชญานินหลังจากตั้งสติได้ เมื่อจบคำสวนของชญานินก็ทำให้เขายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ในเวลานี้เขารับรู้ได้ทันทีว่สชญานินกำลังเครียดและกลัวเรื่องของธนัทพงษ์ ทว่า การที่โลแกนเอ่ยชื่อของเธอ กลับเป็นฝ่ายทำให้ชญานินยืนนิ่งอึ้งมองโลแกนด้วยแววตาสั่นไหว หัวใจเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าว 

     ชญานินไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองต้องรู้สึกเพียงแค่เขาเอ่ยชื่อเล่นของเธออย่างเต็มใจและมีน้ำเสียงที่อ่อนลง แม้จะเป็นการเรียกธรรมดาที่ดูไม่รู้สึกตัวก็ตาม

     "คุณ..." 

     โลแกนไม่รอให้ชญานินได้กล่าวจบ เขาก็รั้งเอวบางของเธอเข้ามาใกล้ชิด รั้งท้ายทอยของชญานินเข้ามาประกบปากจูบ

     ชญานินไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะเธอคิดว่ายังไงก็สู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้ แต่เพราะตอนนี้ เธอกำลังหาคำตอบให้กับตนเอง ลึกๆ ของหัวใจ เธอไม่เชื่อว่าตนเองจะยอมให้โลแกนเหยียบย้ำศักดิ์ศรีได้มากมาย ต่อให้เธอติดหนี้โลแกนมากกว่านี้ และเขายื่นข้อเสนอให้เธอเป็นคู่นอนเพื่อปลดหนี้ตั้งแต่แรก เธอเชื่อว่าตนเองจะไม่ยอมง่ายๆ เธอเชื่ออย่างสนิทใจในเหตุผลอย่างหลัง 

     ผู้หญิงทุกคนย่อมรักศักดิ์ศรีและคุณค่าในตนของตนเอง เพียงแต่มีวิถีปกป้องในแบบของตนเอง แล้วการที่เธอยอมเขามาจนถึงตอนนี้ เป็นเพราะเหตุผลใด หรือเพราะต้องการรักษาชีวิตของธนัทพงษ์ พ่อเลี้ยงที่ทุบตีเอาเงินของเธอไปเล่นการพนันจนหมดตัวมากกว่าอยู่บ้านสั่งสอนเธอเหมือนพ่อคนอื่นๆ แม้ช่วงที่แม่ของเธอยังมีชีวิตก็มีธนัทพงษ์เป็นเสาหลัก แต่ก็เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้นแล้วเธอควรสรุปอย่างไร หรือควรหาคำตอบต่อไป...

     มือเล็กโอบกอดรอบคอโลแกน ร่างบางเบียดชิดร่างแกร่ง บดจูบตอบชายหนุ่มที่มอบความหอมหวานให้กับเธอ ครั้งแรกที่เธอสัมผัสถึงความอ่อนโยน หอมหวานจากรสจูบของชายหนุ่ม สัมผัสแผ่วเบาราวกับว่าร่างบางของเธอจะแหลกสลายหากกระทำรุนแรง สร้างความอุ่นใจและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน สัมผัสที่อ่อนโยน ค่อยเป็นค่อยไป ปล่อยให้อารมณ์ของเธอโอนอ่อนไปอย่างเต็มใจ ไร้การบังคับขืนใจ ยิ่งทำให้เธอเกิดข้อสงสัยถึงการกระทำของตนเอง ยิ่งทำให้เธออยากพบกับคำตอบให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจากสายเกินแก้


ตอนหน้าไรท์จะมีNCให้เบาๆ นะจ๊ะ

และตอนนี้ก็ดำเนินเรื่องจะมาถึงครึ่งเรื่องแล้ว

รอติดตามตอนต่อไปน้าาา มีหักมุมแน่นอนจ้า

แบบว่าพีคแน่นอน อย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจกันน้าา อาทิตย์หน้าไรท์มีสอบ อาจจะหายไปนะจ๊ะ

B
E
R
L
I
N

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #13 wanwanjai (@wanwanjai) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:15

    รอตอนหน้าค่ะอิอิ
    #13
    0