เจ้าช่อปาหนัน

ตอนที่ 11 : พี่ขอตามเจ้าไป ด้วยดวงใจได้ผูกพัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    29 พ.ค. 61

ไอศูรย์มองกระจกหลังอีกครั้ง ฟ้ามืดไปนานแล้วเขาค่อยๆบังคับรถไปตามถนนที่คดเคี้ยวและคับแคบ เมื่อตอนบ่ายสาม เขาแวะพักที่ห้วยปลาหลดอีกรอบ เพื่อให้ครูทั้งสามคนที่เพิ่งเคยเดินทางมาแม่สอดครั้งแรก ได้ลงไปยืดแข้งยืดขาและล้างหน้า กินอาหารเย็น แสง ครูผู้ชายที่ช่างพูดเหลือเกิน หลังจากต้องโก่งคออาเจียนไปสองครั้ง ก็ดูจะสงบปากสงบคำขึ้น ส่วนครูศรีสมรนั่น คอพับคออ่อนพิงกรอบประตูรถหลับไปแล้ว ผู้หญิงที่ดูบอบบางที่สุดในคณะ กลับนั่งเงียบๆ และมองออกไปนอกรถตลอดเวลา ดวงตาอ่อนใสคู่นั้นจับจ้องต้นไม้ข้างทาง บางทีตอนที่รถผ่านแล้วมีกระต่ายป่าโดดผลุงออกมา เขาจะรีบเหลือบมองสีหน้าอีกฝ่ายและทันเห็นท่าทางตื่นเต้นของเจ้าหล่อน ก่อนที่จะทันสำรวมปั้นหน้านิ่งเป็นนางชีต่อไป

                ใกล้จะเข้าตัวอำเภอแม่สอดแล้ว คนที่เดินทางประจำย่อมรู้ดี ทางขวามือเป็นศาลเจ้าพ่อพระวอ เขาเหลือบมองแม่สาวน้อยด้านหลัง แล้วตัดสินใจหักรถเข้าไปในศาล ช่อปาหนันประหลาดใจ

                “มาครั้งแรก แวะมาฝากตัวหน่อยก็ดี ไหว้ให้ท่านคุ้มครอง”

                เสียงห้าวอธิบายสั้นๆ ไม่เจาะจงว่าพูดกับใคร ช่อปาหนันเลือกจะเงียบเสีย พอรถจอด ศรีสมรก็ขยับตัวนั่งดีๆ แสงลงจากรถ เอามือกุมท้องสีหน้าเหยเก 

                “ที่นี่... ศาลเหรอครับ”

                “ศาลเจ้าพ่อพระวอ ในอดีต เจ้าพ่อพะวอ เป็นนักรบชาวกะเหรี่ยงปะกากะญอ และเป็นนายด่านแม่ละเมาเมืองหน้าด่านของไทยในสมัยของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช คนแม่สอดเล่าขานถึงวีรกรรมของท่านเจ้าพ่อพะวอ ที่คอยปักหลักต่อสู้กับชาวพม่า อย่างกล้าหาญและเสียสละชีพ เพื่อปกป้องผืนแผ่นดิน มีเรื่องเล่าที่ถูกเล่าขานต่อกันมาในสมัยก่อน ถ้าหากมีเหตุการณ์ร้ายๆ เกิดขึ้น ผู้คนในท้องถิ่นก็มักจะได้ยินเสียงคำรามก้องของอาม็อก หรือปืนหินที่อยู่บนผาขุนเขาพะวอ และในบางครั้งก็อาจจะได้ยินเสียงฝีเท้าม้าวิ่งรอบๆ เมือง”

                ตัวศาลสร้างจากไม้ ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขา ด้านหลังเป็นขุนเขาใหญ่มองลักษณะเป็นผาชัน ธูปที่ปักในกระถางเล็กๆดับมอดไปแล้ว หากก็ยังมีกลิ่นธูปกลิ่นเทียนจางๆ  รูปปั้นเจ้าพ่อพระวอยืนอยู่ตั้งอยู่กลางศาล ถือง้าวเป็นอาวุธประจำตัว และมีใบหน้าที่ดุดัน  ช่อปาหนันถอดรองเท้าไปหยิบธูปที่วางไว้บนพานเก่าคร่ำคร่า แล้วมองหาไม้ขีดไฟ

                ไฟแช็คซิปโป้ ยื่นมาตรงหน้าซ้ำยังจุดเปลวไฟแล้ว ช่อปาหนันจรดปลายธูปพึมพำ “ขอบคุณค่ะ”
                “ไม่เป็นไร หยิบธูปมาให้ฉันด้วยสิ”

                หญิงสาวดึงธูปออกยื่นให้เขา เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งมองมา เธอถอนหายใจบางๆแล้วก็จุดธูปให้อีกฝ่ายด้วย

                “ขอบใจ”

 ไอศูรย์บอกแล้วดับไฟแช็ค ก่อนจะรับธูปจากเธอมา เขาขยับนั่งคุกเข่าใกล้ๆกัน ช่อปาหนันจะขยับหนีก็ฉุกคิดว่าจะดูเสียมารยาทจนเกินไป จะอย่างไรเขาก็เป็นถึงหม่อมราชวงศ์ ซ้ำยังเป็นผู้มีพระคุณอุตส่าห์พาเธอเข้ามาในแม่สอด เป็นคนที่ปลัดบุญธรรมนับถือชอบพอ เธอจะตั้งท่าตั้งแง่กับเขาคงจะน่าเกลียดเกินไป เลยเพียงแค่ขยับตัวนั่งพับเพียบ เอนตัวมาอีกด้านมากหน่อย

                “ศักดิ์สิทธิ์มากนะ อธิษฐานสิ”

เสียงเนิบๆข้างตัวดังขึ้นอีก ช่อปาหนันเม้มปากนิดแล้วหลับตาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาแล้วปักธูปบนกระถางธูป ค่อยๆลุกออกมา ศรีสมรเดินโผเผมาหาเธอ สีหน้าไม่ดีนัก

                “ไหว้เจ้าพ่อพระวอไหมคะครูศรี”

                “ค่ะ” ศรีสมรเดินไปสักการะเจ้าพ่อพระวอบ้าง ไอศูรย์เดินลงมา แสงกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่อีกด้าน ยังไม่ทันหมดมวนเห็นทุกคนจะเดินทางต่อก็รีบทิ้งมวนบุหรี่ลงพื้น แล้วเดินไปทางรถบ้าง ไอศูรย์เห็นเขาเดินไปใช้ปลายรองเท้าขยี้ดับไฟบุหรี่แล้วก้มลงเก็บมันไปโยนที่ถังขยะก่อนจะเดินกลับขึ้นรถด้วยสีหน้าเป็นปกติ แต่ช่อปาหนันทันเห็นทุกการกระทำ

               

                รถจี๊ปขับเข้าเขตอำเภอแม่สอดแล้ว สองคนในรถหลับคอพับคออ่อนนอกจากไอศูรย์ที่ทำหน้าที่ขับรถ ก็มีช่อปาหนันที่ยังตื่นอยู่ เธอขยับตัวนั่งตัวตรงอย่างตื่นเต้น มองออกไปนอกรถ เห็นบ้านไม้หลังเล็กปลูกอยู่ห่างๆกัน ก่อนจะเริ่มหนาตาขึ้นเมื่อรถแล่นเข้าตัวเมืองเรื่อยๆ

                เสาไฟฟ้ายืนต้นห่างๆ ทำให้รู้ว่าที่นี่ไฟฟ้าเข้าถึง ตลอดทางที่มาเป็นป่าแน่นขนัด ช่อปาหนันยังจินตนาการว่าเมืองนี้คงเป็นหมู่บ้านกลางป่าเขาลำเนาไพร แต่พอเห็นความเจริญก็อดประหลาดใจไม่ได้

                “ที่นี่ก็ไม่ได้แร้นแค้นจนเกินไปนักหรอก” เหมือนคนขับจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ประโยคบอกเล่าลอยๆจึงดังขึ้น

                “นั่น... โรงหนังศรีเมืองฉอด อย่าว่าแต่โรงหนังเลย กระทั่งร้านรวงขายผ้าสวยๆ หรือร้านทำผมแบบในพระนครก็มีเปิดในตลาด ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเสริมสวยเลย”

                ช่อปาหนันทำเป็นไม่ได้ยิน คิดเสียงว่าเขาคุยกับศรีสมรก็แล้วกัน ขนาดอยู่พระนครเธอยังไม่เดินเข้าร้านเสริมสวยสักครั้ง นับประสาอะไรกับตอนนี้

                “อา...” แสงขยับตัว ตื่นเพราะเสียงพูดของไอศูรย์ เขาชะเง้อมองข้างนอกแล้วก็อุทาน “ถึงแล้วหรือครับคุณชาย”

                “ครับ ถึงแล้ว”

                “โอ้โฮ ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนที่คิดไว้” แสงพึมพำ เขามองโรงหนังที่รถขับผ่าน “มีโรงหนังด้วย”

                “บางทีก็มีพวกหนังขายยา หนังกลางแปลงมาบ่อยๆ” ไอศูรย์บอก

                “ดีจริงๆ ไว้ถ้าเรามีเวลา... เอ่อ คุณปาหนันเราก็...”

                รถเบรกกะทันหัน แม้ไม่แรงมากจนหน้าทิ่มแต่ก็ทำให้แสงตกใจ

                “ขอโทษที... หมาตัดหน้ารถ”

                คนขับบอกเสียงเรียบ ทั้งยังบีบแตรทีหนึ่ง ข้างนอกค่อนข้างมืด เลยไม่มีใครเห็นหมาตัวที่ว่า

                “พวกคุณต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนแม่สอดใช่ไหม”

                “ใช่ครับ”

“มาถึงดึกขนาดนี้ จะยังมีคนรอต้อนรับหรือเปล่าเถอะ” ไอศูรย์เปรย

“มีโทรเลขมาบอกก่อนล่วงหน้าแล้วค่ะ” ศรีสมรบอก สีหน้าแช่มชื่นขึ้นเมื่อถึงที่หมาย

                “ว่าแต่พวกคุณอยู่โรงเรียนอะไรกัน”

                “ฉันกับครูปาหนันโดนเรียกมาบรรจุที่โรงเรียนมัธยมสาธิตศึกษาค่ะ เห็นว่าเพิ่งเปิดได้สามปี... ส่วนครูแสงอยู่อีกโรงเรียนหนึ่ง”

                “พิโธ่ พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็อดเศร้าไม่ได้ ผมต้องแยกไปโรงเรียนที่อยู่ไกลออกไปอีกตำบลครับ พักที่นี่หนึ่งคืนพรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางต่อ เสียดายไม่ได้สอนที่เดียวกันหมด”

                แสงรำพันเบาๆ

                “อ้อ ... เสียใจด้วยนะ”

                แต่ริมฝีปากกลับอมยิ้มบางๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

                ไอศูรย์จอดรถโรงเรียนที่ศรีสมรกล่าวถึง  ถึงจะเรียกว่าโรงเรียนแต่ก็เป็นเพียงอาคารขนาดหกห้องเท่านั้น แสงตะเกียงจุดสว่างอยู่ในอาคาร แสดงว่ามีคนรอคณะครูจากตากจริงๆอย่างที่ศรีสมรบอก  เสียงรถบอกให้คนข้างในรู้ว่าพวกเขามาถึงแล้ว ไม่นานชายอายุราวๆห้าสิบกว่าปีคนหนึ่งก็เดินถือตะเกียงออกมา พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มแย้ม

                “สวัสดีครับ คุณครูคนใหม่ใช่ไหมครับ”

                แสงยิ้มพนมมือไหว้แล้วรีบเข้าไปคุยกับชายที่ออกมาต้อนรับ ไอศูรย์มองทั้งสามคนแนะนำตัวกับชายที่ถือตะเกียงทีละคน  และได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนนี้ พอได้รับโทรเลขว่าจะมีครูคนใหม่มาประจำก็ดีใจ นอนเฝ้าโรงเรียนมาสองวันแล้วเพราะกลัวครูใหม่มาถึงแล้วจะไม่เจอใคร

                ครูใหญ่แนะนำตัวว่าชื่อ มานพ  เขายิ้มแย้มแล้วก็มองผู้ชายตัวสูงที่ยืนห่างออกไปด้านหลัง

                “เอ่อ...”

                “หม่อมราชวงศ์ไอศูรย์ครับ ครูใหญ่ไม่รู้จักคุณชายเหรอครับ” แสงถามอย่างประหลาดใจ

                “ไม่... ไม่เคยพบกันมาก่อนครับ สวัสดีครับคุณชาย” มานพยกมือไหว้ ไอศูรย์พนมมือไหว้เช่นกัน เขายิ้ม

                “ผมไม่ค่อยได้ออกจากปางครูใหญ่ไม่เคยพบผมคงไม่แปลก แต่ครูใหญ่คงจะพอเคยพบโอภาสบ้าง”

                “ผู้จัดการโอภาส โอ... พ่อเลี้ยงเสือนั่นเอง”

                สรรพนามนั้นทำให้ไอศูรย์สีหน้าไม่ดีนัก เขามุ่นคิ้วนิด พอรู้อยู่หรอกว่าหลังจากช่วยชาวบ้านล่าเสือที่ออกมาทำร้ายฆ่าวัวและกัดคนตาย ก็มีเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับเขาปากต่อปากไปทั่ว หากไปถามคนที่ตลาดว่ารู้จักปางไม้ไอศูรย์หรือเปล่า น่ากลัวแม่ค้าจะส่ายหน้าดิก แต่หากถามถึงพ่อเลี้ยงเสือ ทุกคนจะร้องอ๋อยาวเหยียด

                “ผมให้แม่บ้านเตรียมอาหารไว้ คิดว่าทุกคนต้องหิวแน่ๆ เชิญคุณชายร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเถอะครับ”

                “เห็นทีจะต้องขอตัวก่อนครับครูใหญ่ ผมจะต้องขับรถกลับปางอีก”

                ไอศูรย์ปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม เขายกนาฬิกาขึ้นดูเวลา “คนที่นั่นจะคอย”

                “ถ้าอย่างนั้นหากมีโอกาสเรียนเชิญคุณชายสักครั้งนะครับ”

ครูใหญ่มานพบอกอย่างสุภาพ ไอศูรย์เพียงยิ้มน้อยๆ เขาเดินย้อนมาที่รถ แสงกับศรีสมรและช่อปาหนันตามมายกกระเป๋าลง

                “ขอบพระคุณนะคะคุณชาย”

 ศรีสมรบอกพลางยกมือไหว้ขอบคุณ อีกสองคนก็ทำเช่นเดียวกัน ต่างแค่ผู้หญิงอีกคนเพียงไหว้แล้วยืนเงียบๆ ดวงตากลมโตมองเขานิ่งๆ ใบหน้าไม่ถึงกับบึ้งตึงแต่ก็ไม่ได้ยิ้มแย้ม

                “แล้วเจอกัน”

ไอศูรย์พูดเสียงเรียบ เขาขึ้นรถแล้วก็ขับรถออกจากหน้าโรงเรียน ไม่วายมองกระจกหลังอีกครั้ง เห็นศรีสมรหันไปพูดอะไรกับแสงต่อ ส่วนช่อปาหนัน... กลับก้มลงหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ของเธอขึ้นมาแล้วก็เดินเข้าไปในโรงเรียน ไม่ได้มองตาม ไม่สนใจ ไม่อาลัยเขาแม้แต่นิดเดียว

          

เครดิตภาพ เพจเมืองไทยในอดีต ค่ะ 

เป็นยุคของเจ้าช่อปาหนันค่ะ 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

610 ความคิดเห็น

  1. #270 fsn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 14:40

    คุณชายระวังอันตรายจากไฟป่าดีเชียวคะ แต่บางคนต้องได้รับการเตือนเพราะถือเป็นบุคคลที่อยู่ในกลุ่มให้ข้อมูลข่าวสาร กับคนหมู่กว้าง

    หาภาพในอดีตเก่งจังคะ

    #270
    0
  2. #261 len-lom (@luk-peach) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:12
    ละมุนน
    #261
    0
  3. #260 a-puggy kwan (@kwan-story) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:42
    มาแว้วววว
    ชอบแนวนี้มากเลยค่าาา
    #260
    0
  4. #259 noodeepooh (@noodeepooh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:09
    แอบลุ้นคุ๋ชายกะครูปาหนันคะ
    #259
    0
  5. #258 noodeepooh (@noodeepooh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:08
    รอนะคะ
    #258
    0
  6. วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:04

    มาตามครูปาหนันต่อค่ะ

    #257
    0
  7. #256 Ammy2016 (@Ammy2016) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:54
    เขียนแนวนี้ได้นุ่มละมุนมากค่ะคุณกิ่ง รอติดตาม และรอเล่มนะคะ พ่อเลี้ยงเสือจะทำแบบไหนถึงจะชนะใจคุณครูปาหนันได้น้อ
    #256
    0
  8. #255 onnysireen (@onnysireen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:51

    นน่าติดตามมากคะ

    #255
    0
  9. #254 070120 (@070120) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:44

    เล่มกับอีบุ๊คออกเดือนไหนคะไรท์จะได้หยอดกระปุกรอ?????????❤️❤️❤️❤️

    #254
    0
  10. #253 Diamondgirl (@phetnaree0002013) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:31
    แหมมม ครูแสงออกตัวแรงเลยนะ คุณชายอยู่ทั้งคนเกรงใจกันหน่อยสิ
    ปล.คุณชายเป็นคนดีสุดๆไปเลย เก็บก้นบุหรี่ไปทิ้งให้คนนิสัยไม่ดีด้วยอ่ะ
    ล่าสุดคือหลงคุณชายไอศูรย์แล้วววว
    #253
    0
  11. #57 sa_ sa_sa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 15:15
    ย้อนยุคแบบนี้ก็ละมุนไปอีกแบบค่า^^
    #57
    0
  12. #56 mj_mj (@dragon-fly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 13:10


    บุบเพจะอาละวาดให้น้องปาหนันไปเจอพ่อยักษ์ปักหลั่นหรือเปล่าหนอ.....อิอิอิ เค้าฟินไปล่วงหน้าก่อนละน๊า ฮี่ฮี่ฮี่

    #56
    0
  13. #54 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 11:09
    รอตอนต่อไปน๊า
    #54
    0
  14. #53 jjjaew**love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 10:23
    ขอบคุณมากค่าาา
    #53
    0
  15. #52 wannalee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 10:09
    จะเจอพระเอกมั้ยลุ้นค่าาาาา
    #52
    0
  16. #51 มโน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 23:43
    อยากให้เจอกันไวๆ

    เค้าใจร้อน55555
    #51
    0