เจ้าช่อปาหนัน

ตอนที่ 12 : ทิวาราตรีเคลื่อน ดาราเดือนอาทิตย์ผัน (จบตอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    30 พ.ค. 61

                โรงเรียนนี้มีนักเรียนเพียงสี่สิบกว่าคนเท่านั้น อาคารเรียนเป็นอาคารชั้นเดียวแบ่งออกเป็นหกห้อง ทั้งโรงเรียนนอกจากครูใหญ่แล้ว ก็มีครูผู้น้อยอีกหนึ่งคนเท่านั้น ตัวอาคารเรียนยังดูใหม่เอี่ยม เพราะว่าเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง ครูใหญ่มานพเล่าด้วยสีหน้าภาคภูมิใจว่า ก่อนได้งบประมาณในการก่อสร้างอาคารเรียน  ได้อาศัยเรียนอยู่ที่ศาลาวัดข้างๆนี่ แต่เงินก็พอแค่ซื้อที่ข้างวัดเพียงหยิบมือ ยังดีที่มีเศรษฐีค้าวัวคนหนึ่งเห็นความสำคัญของโรงเรียนแล้วก็บริจาคที่ดินที่อยู่ติดกันเพิ่มให้อีก โรงเรียนจึงมีอาณาเขตพอสมควร พอให้ครูใหญ่และชาวบ้านช่วยกันคนละไม้คนละมือปลูกบ้านพักครูได้หลังหนึ่ง  ก็คือบ้านที่ช่อปาหนันและศรีสมรจะได้อยู่อาศัยขณะที่สอนที่นี่นั่นเอง

                “ชาวบ้านช่วยกันบริจาคเงินบ้าง ใครมีไม้บริจาคไม้ ใครมีแรงก็มาช่วยแรง บ้านพักครูอาจจะไม่สะดวกสบายนักแต่ก็แน่นหนาแข็งแรง บ้านของผมเองก็อยู่ริมรั้วถัดไปนี่เอง มีอะไรแค่ตะโกนเรียกก็ได้ยิน ครูไม่ต้องเป็นห่วงนะ เรื่องความปลอดภัย”

                บ้านพักครูเป็นบ้านใต้ถุนสูง มีห้องนอนสองห้องกั้นฝาง่ายๆ นอกชานโล่ง ไม่มีครัว ครูใหญ่มานพบอกว่าเรื่องอาหารการกินจะให้เมียแกรับผิดชอบดูแล หากช่อปาหนันกลับตั้งใจไว้ว่า จะต้องหาซื้อเตาอั่งโล่และเครื่องครัวสักสองสามชิ้น คงจะพอหุงอาหารกินเองได้ไม่รบกวนครอบครัวของครูใหญ่  ห้องน้ำปลูกอยู่ด้านล่าง เดินลัดใต้ถุนไปนิดเดียวก็ถึง โรงเรียนร่มรื่นด้วยต้นไม้ทั้งต้นมะม่วง ต้นหว้า และต้นชมพู่ที่ออกผลสีชมพูเล็กๆติดช่อเต็มต้น

                โรงเรียนหยุดทุกวันพระ วันนี้ก็เป็นวันพระพอดี ช่อปาหนันกับศรีสมรเลยพอมีเวลาเตรียมตัวอีกหนึ่งวัน ศรีสมรเมื่อวานเมารถคลื่นไส้มาตลอดทาง เมื่อเช้าเลยลุกไม่ไหว ช่อปาหนันตื่นก่อนอีกฝ่าย นั่งรื้อเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าพับเรียงไว้มุมหนึ่งของห้อง เธอไม่ได้เตรียมข้าวของมาเยอะ มีแค่เสื้อผ้ากับเงินติดตัว ด้วยรู้ว่าการเดินทางมาค่อนข้างลำบาก วันนี้เธอตั้งใจจะเข้าไปในตลาดแล้วซื้อของจำเป็นที่ต้องใช้

                ลุกออกจากห้องเห็นประตูห้องศรีสมรยังปิดไว้ ช่อปาหนันรีบอาบน้ำผลัดเสื้อ เลือกสวมเสื้อคอบัวสีเรียบกับกางเกงขายาวสีไพร รวบผมยาวผูกหางม้าแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าผูกเป็นโบไว้ พอลงจากบ้านก็เห็นผู้หญิงสวมผ้านุ่งใบหน้ากลมแป้นเดินกระเดียดกระจาดมาทางนี้พอดี

                “สวัสดีจ้าครู”

                “สวัสดีค่ะ” ช่อปาหนันพนมมือไหว้ 

                “พี่นพให้ฉันเอาข้าวเช้ามาให้ครู”

                เดาได้ว่าคงเป็นภรรยาของครูใหญ่ ช่อปาหนันรับกระจาดที่มีกระติ๊บข้าวเหนียว ผักลวกควันกรุ่นและปลาตัวเล็กทอดจนเหลืองกรอบไว้

                “ขอบคุณค่ะคุณน้า”

                อีกฝ่ายยิ้มเห็นฟันหน้าครบ ช่อปาหนันเลยได้โอกาสถาม

“คุณน้าคะ ฉันอยากจะไปตลาดค่ะ คุณน้าพอจะบอกทางได้ไหมคะว่าต้องเดินไปทางไหน”

                “ไปตลาดหรือจ๊ะ เดินไปไกลอยู่นะ เอาจักรยานไปดีกว่า รอตรงนี้นะ เดี๋ยวไปเอามาให้”

                “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันตามคุณน้าไปด้วยเลยดีกว่า”

ช่อปาหนันรีบบอก เพิ่มจักรยานไว้ในรายการที่ต้องหาซื้อมาใช้สอยอีกอย่าง

                ด้วยความอารีของภรรยาครูใหญ่ ช่อปาหนันเลยไม่ต้องเดิน เธอปั่นจักรยานไปตามถนนสายเล็กที่จันตา ภรรยาครูใหญ่มานพบอก อากาศค่อนข้างเย็น พระเดินบิณฑบาตเป็นทิวแถว สุนัขวิ่งตามมาด้านหลังกระดิกหาง มีเด็กตัวผอมสะพายย่ามเดินตามพระสงฆ์พลาง อ้าปากหาวหวอดพลาง หญิงชราสองสามคนนั่งยองทูนขันข้าวเหนือหัวรอตักบาตร ช่อปาหนันยิ้มบางๆ ชะลอจักรยานถามทางไปตลาดจากเด็กข้างทาง อีกฝ่ายเอานิ้วใส่ปากเขิน ชี้บอกทางอายๆ

                “ขอบใจจ้ะ”

                หญิงสาวยิ้มให้ แล้วก็อดใจไม่ได้ ยื่นมือไปจับแก้มอีกฝ่ายหนึ่งทีก่อนจะปั่นจักรยานต่อ ช่อปาหนันมาถึงตลาดจนได้ เธอจอดจักรยานแล้วก็มองแม่ค้าแม่ขายที่นั่งขายของเรียงราย หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าร้านของชำแล้วซื้อตะกร้าหนึ่งใบไว้หอบหิ้วของเป็นอันดับแรก

                แม่ค้าร้านรวงมองคนแปลกหน้าอย่างสนใจ ใช่จะไม่เคยเห็นคนต่างถิ่นแต่ผู้หญิงผิวเนียนเหมือนดอกจำปา แถมหน้าตายังสดสวยแบบนี้ใครเห็นก็ต้องชะเง้อมองตาม ซ้ำการแต่งตัวที่ช่อปาหนันคิดว่าเรียบง่ายที่สุด ก็ยังดูเป็นสาวทันสมัยในสายตาคนชนบทที่นิยมสวมเสื้อนุ่งผ้าถุงอยู่ดี หญิงชราบางคนเปลือยอกนั่งสูบบุหรี่ขี้โยมวนโตไม่สนใจอกที่คล้อยโตงเตงนั่งขายของด้วยซ้ำ ช่อปาหนันกลับเป็นฝ่ายยิ้มขัดเขินเมื่อเดินผ่านพวกนางเอง

เพราะตั้งใจว่าจะพึ่งพาตัวเองเรื่องอาหารสามมื้อ ช่อปาหนันจึงซื้อหม้อ ซื้อจานสังกะสีและช้อนกับชามจำนวนหนึ่ง เธอหิ้วตะกร้าตัวเอียง มืออีกข้างหิ้วเตาอังโล่ขนาดเล็กไว้ เธอมองครกหินขนาดย่อมอย่างเสียดาย อยากจะซื้อไปด้วยแต่ก็จนปัญญาหอบหิ้วจริงๆ หญิงสาวจ่ายเงินไปสองบาท ได้ของครบทุกอย่าง ขณะกำลังยืนชั่งใจว่าจะซื้อถ่านเนื้อดีสักปี๊บไปด้วยดีหรือไม่ เตาอังโล่ที่ใช้เชือกกระสอบมัดเป็นหูหิ้วก็โดนคนดึงไป หญิงสาวร้องเอ๊ะแล้วหันไปมองทันที

                ดวงตาดุใต้คิ้วหนาเป็นปื้นคือสิ่งแรกที่เห็น

                “คุณ...  ชาย”

                ไอศูรย์พยักหน้านิดเป็นเชิงทักทาย เขามองผู้หญิงตัวสูงเพียงอกรูปร่างอ้อนแอ้นที่หอบของเต็มสองมือสองแขน แล้วยังจะซื้อถ่านไม้อีกปี๊บใหญ่ด้วยสายตาราบเรียบ แม้ปากหยักจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แต่คำว่าไม่รู้จักประมาณตนก็ชัดเจนหราในสายตาที่เขามองเธอ

                “สวัสดีค่ะคุณชาย”

 ช่อปาหนันยกมือไหว้ทั้งที่ข้าวของพะรุงพะรัง คนตรงหน้าขมวดคิ้วนิด ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอ หญิงสาวมองงงๆอยู่ครู่กระทั่งอีกฝ่ายเป็นฝ่ายรำคาญหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ เขาบอกเสียงเรียบ

                “ส่งของมาสิ จะถือให้”

                “ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันถือเองได้”

                “ฉันเป็นสุภาพบุรุษ”

                ไอศูรย์บอกเสียงนิ่ม ช่อปาหนันลอบถอนหายใจแล้วส่งข้าวของให้ ใจนึกอย่างขวางๆ ไหนว่าเมื่อคืนรีบกลับปางไม้ไงเล่า ทำไมมาอยู่ในตลาดตอนนี้ได้

                “เมื่อคืนเหนื่อย เลยพักที่นี่คืนหนึ่ง ฉันนั่งกินกาแฟอยู่ร้านตรงหัวมุม เห็นเธอเลยเดินตามมา”

                อีกแล้ว เขาทำราวกับนั่งอยู่ในใจเธอ รู้ความนึกคิดของเธออีกแล้ว ช่อปาหนันรับคำ “ค่ะ”

                “ซื้อของทำไมตั้งเยอะแยะ”

“จำเป็นต้องใช้ค่ะ”

คิ้วหนาๆบนใบหน้าคมสันขมวดเข้าหากันอีก ช่อปาหนันอธิบายต่ออีกประโยค “ดิฉันอยากหุงหาอาหารเองไม่รบกวนครอบครัวของครูใหญ่มานพ เลยต้องมาซื้อของใช้เองค่ะ”

“ครูแสงไม่มาช่วยถือของหรือไง”

ครูแสงพักที่บ้านครูใหญ่ วันนี้ตอนบ่ายๆครูใหญ่บอกว่าจะพาเธอกับทุกคนไปรายงานตัวที่อำเภอแล้วส่งครูแสงขึ้นรถประจำทางไปยังอีกตำบลที่ต้องไปบรรจุตำแหน่งครูที่นั่น ช่อปาหนันเสียงขุ่นนิด “ดิฉันไม่ชอบรบกวนใครค่ะ ดิฉันชอบไปไหนมาไหนคนเดียว สะดวกกว่า”

“เชื่อ... เพราะเจอเธอครั้งแรกเธอก็ไปไหนมาไหนคนเดียวเหมือนกัน”

ประโยคนิ่มๆของอีกฝ่ายทำเธอสะอึก ช่อปาหนันเม้มริมฝีปาก ตีฝีปากสู้เขาไม่ได้สักครั้งเพราะเขายกเรื่องนี้มาพูดทีไร เธอก็น้ำท่วมปากอยู่ร่ำไป คิดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เลยเผลอค้อนคนตัวโตอย่างลืมตัว

“ซื้อเสร็จหรือยัง” ไอศูรย์ถาม ช่อปาหนันนิ่งคิดเพียงชั่ววินาที ก่อนจะยิ้มเย็นแล้วตอบเสียงอ่อน

“ยังค่ะ ยังมีของที่ต้องซื้ออีกหลายอย่าง ไหนๆคุณชายก็กรุณาดิฉันแล้ว กรุณาดิฉันต่ออีกสักนิดเถอะค่ะ”

ไอศูรย์เลิกคิ้ว ก้มมองช่อปาหนัน ภายใต้แสงอาทิตย์ยามอรุณรุ่ง ใบหน้านวลของเธอดูอ่อนหวานเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตโค้งเมื่อเจ้าตัวจุดรอยยิ้มให้เขา หม่อมราชวงศ์หนุ่มยกมุมปากขึ้นนิดเดียวแทบสังเกตไม่เห็น พยักหน้าทั้งที่สีหน้าเรียบเฉย

“ได้สิ”

ช่อปาหนันยิ้ม เธอเดินกลับไปยังร้านแรกที่ซื้อหม้อ แล้วชี้นิ้วที่ลังถึงขนาดใหญ่ซึ่งเจ้าของร้านมัดแขวนไว้ด้านบน ร้องบอกเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเสียยิ่งกว่าตอนที่พูดกับไอศูรย์ว่า

“เถ้าแก่คะ ฉันขอซื้อลังถึงสามชั้นอันใหญ่นั่นค่ะ แล้วก็ปิ่นโตเถานั้นด้วย กับไม้กวาดทางมะพร้าวและก็เขียงไม้มะขามอันใหญ่ค่ะ”

ไอศูรย์ “...”

แม่ค้าและบรรดาคนที่มาจ่ายตลาดยามเช้าเมียงมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ ที่มือหนึ่งหิ้วเตาอังโล่ อีกมือหิ้วลังถึง ทั้งยังต้องใช้กระเดียดเขียงไม้อันใหญ่ไว้ข้างหนึ่ง แขนอีกข้างโอบครกหินใบเขื่องไว้ มองแล้วก็ยกมือปิดปากยิ้มหัวกันยกใหญ่ นั่นเพราะด้านหน้าผู้ชายตัวใหญ่มีผู้หญิงรูปร่างผอมบางหน้าตาสะสวย คอยยิ้มแย้มและชี้นิ้วสั่งซื้อของเพิ่มเติมเรื่อยๆ ได้อะไรมาก็ส่งให้คนข้างหลังถือ

ไอศูรย์มองคนที่ค่อยๆคล้องเชือกปอที่ผูกเนื้อวัวไว้กับนิ้วเขาอย่างเบามือแล้วก็หรี่ตาลง เขาเม้มปากหยักเดินตามช่อปาหนันมาเงียบๆ นึกรู้จากแววตาพราวๆและท่าทางอมยิ้มน้อยๆของคนตรงหน้าว่าตนเองคงโดนแกล้งแน่แล้ว แต่ที่ยังยอมตามน้ำก็เพราะเอ็นดูท่าทางเหมือนเด็กแย่งขนมกับเพื่อนแล้วชนะนั่นต่างหาก

ไม่ใช่ไม่รู้ทัน... รู้แต่เต็มใจให้แกล้งหรอก

“ข้าวสารถังละเท่าไหร่จ๊ะ”

พอได้ยินหญิงสาวถามคนขายข้าวสารด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล คนเอ็นดูก็ชักสีหน้าทันที

“ถ้าหล่อนสั่งข้าวสารอีกถัง คงต้องผูกกระสอบด้วยเชือกแล้วใช้ฉันลากไปแบบช้างลากซุงแล้วล่ะ”

ช่อปาหนันหันมามองคนที่ประชด กดความสาแก่ใจไว้อย่างยากเย็น พยายามกลั้นเสียงหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางทุลักทุเลของคนข้าง หญิงสาวทำท่าตกใจ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่มว่า

“คุณชายคะ ดิฉันจะให้เขาเอาไปส่งที่บ้านต่างหากล่ะคะ ไม่ได้จะให้คุณชายลากกระสอบไปเสียหน่อย”

“อ้อ... นับว่าหล่อนยังมีใจเมตตาฉันอยู่บ้าง”

เสียงห้าวนั้นทอดเอื่อย จนดูนุ่มนวล แววตาไม่ได้กรุ้มกริ่ม ท่าทางไม่ได้เกี้ยวพาราสี กระทั่งดวงตาก็ไม่ได้ฉายแววเจ้าชู้ยักษ์ แต่ริมฝีปากที่เหยียดยิ้มน้อยๆบนใบหน้าคมคาย กลับทำให้ช่อปาหนันรู้สึกราวกับว่าโดนอีกฝ่ายหยอกเข้าให้

                มีใจเมตตาให้ฉันอยู่บ้าง... น่าไม่อาย พูดมาได้เต็มปากเต็มคำ

                “ดิฉันซื้อของพอแล้วค่ะ”

                “อืม... ถ้าอย่างนั้นก็นำฉันไปที่รถสิของเยอะขนาดนี้ รถจักรยานคงจะเทินไปลำบากมาก”

                ไอศูรย์โคลงศีรษะ แล้วก็ทำให้ผู้หญิงที่ตั้งใจแกล้งเขาเบิกตากว้าง

จริงด้วย!

ช่อปาหนันอุทานในใจดังลั่น เธอตั้งใจจะแกล้งเขาให้ขนของเยอะๆ เลยซื้อของใช้เต็มที่ ลืมไปเสียสนิทว่าเอารถจักรยานมา ไอศูรย์ผิวปากเบาๆเดินลิ่วผ่านเธอไปหน้าตลาด ช่อปาหนันถอนหายใจแล้วเดินตามเขาไป รถจักรยานของจันตาจอดอยู่ที่เดิม ช่อปาหนันมองของชิ้นใหญ่ๆที่ตนเองซื้อแล้วก็หน้าเสีย

                ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวจริงๆ แล้วเธอจะเอาปัญญาที่ไหนหอบข้าวของกลับ มองหารถสามล้อถีบที่นี่ก็ไม่เห็นสักคัน

                ไอศูรย์มองคนที่ยืนพูดไม่ออกอยู่ข้างจักรยานแล้วก็หัวเราะในลำคอเสียงเบา เขาบอกเสียงอ่อน “มาเถอะ ฉันจะขับรถไปส่งเอง ส่วนจักรยาน เดี๋ยวจ้างเด็กแถวนี้ปั่นคืนที่โรงเรียนก็ได้”

                ก็คงต้องเป็นเช่นนั้นแล้ว เพราะหากเธอดื้อรั้นจะให้เขาขับรถเอาของไปส่งโดยตัวเองไม่ขึ้นรถไปด้วย ก็คงจะเสียมารยาทเต็มทน ช่อปาหนันรับคำเสียงเบา

                “ตามมา”

 ไอศูรย์บอก เขาเดินไปยังหัวถนน ตรงนั้นเธอถึงเห็นรถจี๊ปของเขาจอดอยู่ ตอนมาทำไมไม่สังเกตเห็นนะ

 

                หญิงสาวเดินตามเขามาที่รถจี๊ป ไอศูรย์หันไปมองเธอแล้วบุ้ยปากให้เธอเปิดรถให้เพราะเขามีของเต็มมือเต็มไม้ไปหมด พอเก็บของไว้ในรถเสร็จ เขาก็บอกเสียงเรียบ

                “เข้าไปนั่งรอก่อน ฉันจะไปจัดการให้เด็กปั่นจักรยานไปคืนที่โรงเรียน”

                “ค่ะ ขอบพระคุณค่ะ เกรงใจคุณชายเหลือเกิน”

                “เกรงใจก็จำไว้แม่นๆ ว่าฉันช่วยเหลือไปกี่ครั้งแล้ว ช่อปาหนัน... ฉันไม่ใช่คนใจดีมีเมตตาอะไร ออกจะใจร้ายเสียด้วย เวลาทำคุณกับใครมักหวังผลตอบแทนเสมอ”

                เมื่อกี้... เขาพูดว่าอะไรนะ ช่อปาหนันมองอีกฝ่าย หากไอศูรย์เพียงพูดแล้วก็ผินหลังเดินย้อนกลับไปทางที่รถจักรยานของจันตาจอดอยู่ เธอยังมองตามเขาอย่างอึ้งๆอยู่เลยเพราะประโยคเมื่อครู่ กระทั่งเห็นเขาควักกระเป๋ายื่นเหรียญให้เด็กชายรูปร่างผอมสูงคนนึงเป็นสินจ้างให้เอารถไปคืนให้ แล้วเดินกลับมา เธอจึงได้สติ

                “ขึ้นรถเถอะ”

                ไอศูรย์เปิดประตูรถให้ พอช่อปาหนันขึ้นไปนั่งเขาก็เดินอ้อมหน้ารถไปนั่งฝั่งคนขับ ขณะที่กำลังไขกุญแจ เขาเหลือบมองหน้าคนข้างๆเห็นอีกฝ่ายยังนั่งมุ่นคิ้วเหมือนคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มก็ยิ้มกับตัวเองแล้วขับรถออกมา ไอศูรย์มาส่งช่อปาหนันถึงหน้าบ้านพักครู เขาลงจากรถแล้วก็มองบ้านไม้หลังเล็กตรงหน้า ดวงตาฉายแววครุ่นคิด

                “พักที่นี่อย่างนั้นหรือ”

                “ค่ะ”

                “พอจะคุ้มฝนลมแดดได้ แต่ประตูหน้าต่างดูไม่มิดชิดแข็งแรงเท่าไหร่”

                คนตัวโตเท้าเอว มองแล้วก็ย่นคิ้ว เห็นหญิงสาวเดินไปลำเลียงของออกจากรถเขา เขาก็สืบเท้ายาวๆไปช่วยยกของ  บันไดคลอนเล็กน้อยเมื่อผู้ชายรูปร่างใหญ่ก้าวขึ้น ชานบ้านไม้กระดานยวบอ่อน เพราะเป็นไม้แผ่นบางที่ชาวบ้านบริจาคมา ช่องว่างระหว่างกระดานยืนอยู่ใต้ถุนมองลอดขึ้นมาได้สบายๆ ไอศูรย์กวาดตามองรอบๆเพียงครั้งเดียว แล้วก็เดินลงจากเรือน

                “ขอบพระคุณคุณชายนะคะที่กรุณา”







ไม่รู้นักอ่านทันไหม แต่คนเขียนทันนะคะ ตอนเล็กๆ ย่าของกิ่งจะต้องมีบุหรี่ขี้โยติดตัวเสมอ ใส่ยาเส้นแล้วมวนสูบ ก็จะเก็บใบตองมารีดแล้วม้วนๆเก็บไว้ มีเมี่ยงอีกอย่างที่ต้องป้ายเกลือแล้วม้วนใส่ปากเคี้ยวๆอมๆ 
ย่าของนักเขียนเสียแล้วค่ะ เวลาเขียนถึงบุหรี่ขี้โย อดคิดถึงไม่ได้ 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

610 ความคิดเห็น

  1. #288 Peechayarputh (@khimrueng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 08:59

    เอ็นดู...... ยังดีที่เธอมีแก่ใจเมตตาแก่ฉํนอยู่บ้าง..... โถ พ่อคนตัวเล็กใจน้อย555

    รอต่อนะคะไรต์

    #288
    1
    • #288-1 ณัฐณรา (@g45290175) (จากตอนที่ 12)
      31 พฤษภาคม 2561 / 09:02
      ตอนแต่งก็แอบกลัวว่าจะเลี่ยนค่ะ ยังเป็นพีเรียดโรแมนติกเล่มแรกของกิ่ง ติชมได้เน้อ
      #288-1
  2. #284 nanut bint zalam (@nanutbintzalam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 03:25

    รู้จักแต่ยาเส้นกับใบจากค่ะ

    ตอนเด็กๆ เคยเอาเฉพาะใบจากอย่างเดียวมามวนสูบเล่นหลายหนเหมือนกัน แต่ไม่ได้สูดเข้าปอดหรือพ่นออกจมูกนะ ทำม่ายเป็น แหะๆๆ เห็นกลิ่นจากตากแห้งหอมดีเลยอย่างรู้อยากลองตามประสาเด็กแล้วก็โดนแม่บ่นไปตามระเบียบ

    ส่วนยาเส้น...เราไม่สูบเพราะจะเก็บไว้ใช้เวลาพยาธิไชก้นค่ะ 555555

    #284
    1
    • #284-1 ณัฐณรา (@g45290175) (จากตอนที่ 12)
      31 พฤษภาคม 2561 / 08:39
      นี่ตอนเด็กๆนั่งเท้าคางมองยายเอาใบตองสดนาบในกระทะอ่ะค่ะ แล้วใช้คล้ายๆกับลูกประคบกดลงบนใบตองให้แนบกระทะ เพราะตอนนั้นที่บ้านไม่มีเตารีด แล้วยายก็จะมวนใบตองที่นาบแล้วไว้เป็นม้วนๆ ใส่ยาเส้นสูบควันโขมงเลยค่ะ
      #284-1
  3. #283 NonyPai (@nthinkam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:55
    ทันคร่าไรท์ เคยทำแต่ไม่เคยสูบค่ะ นิยายละมุนมาก
    #283
    0
  4. #282 MY_JEss (@blood_black) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:53

    เดี๋ยวได้เอาช่างมาช่วยซ่อมบ้านแน่เลยพ่อคุณ

    #282
    0
  5. #281 a-puggy kwan (@kwan-story) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:31
    อร้ายยย ดีต่อใจมากโขค่า
    ตอนเช้าใต้แสงอาทิตย์รุ่งอรุณ ที่ยืนคุยกัน มันให้ความรู้สึกละมุนอย่างบอกไม่ถูกเลย

    ช่วงนี้งานเยอะมากกกค่า แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่อัพปุ๊บแล้วอ่านเลยแบบรอไม่ไหว 😘😍😚❤
    #281
    0
  6. #280 p\'dear (@amanius) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 20:40
    นักอ่านไม่ทันค่า (แปลว่ายังเด็กกว่าผู้เขียนโขอยู่ อิอิ)
    #280
    0
  7. #279 fsn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:56

    โห คุณชาย นึกว่าจะยอมโดนลาก ซะแล้ว อิอิ

    #279
    0
  8. #278 MinneeDee (@MinneeDee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:47
    ขอบคุณที่อัพนะคะ สนุกมากค่ะแถมได้ความรู้ด้วย^^
    #278
    0
  9. #277 ChoccolateKit (@var1122) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:38
    รอคุณชายมาซ่อมบ้านพักอยู่นะคะ
    #277
    0
  10. #276 len-lom (@luk-peach) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:32
    โถ พ่อคุณ เดี๋ยวได้มาช่วยสาวซ่อมบ้าน
    #276
    0
  11. #275 anntyant (@anntyant) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:32
    ย้ายไปอยุ่กับคุณชายเลยเถอะ ขอร้องงงงง
    #275
    0
  12. #274 Diamondgirl (@phetnaree0002013) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:11
    คงไม่ใช่ว่าจะได้บ้านพักครูหลังใหม่หรอกนะ..อิอิ
    ชอบคู่นี้ไปคูณสิบจากที่ชอบอยู่แล้ว
    งืออออ คุณชายน่ารักมากกกกก ช่อปาหนันก็น่ารักกก มียงมียิ้มให้กันด้วย
    #274
    0
  13. #273 ริษา... (@0616017909) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:02
    ชอบมากคะ
    เป็นกำลังใจให้นะเจ้าคะ
    #273
    0
  14. #272 สาววายสายอินดี้ (@wan05) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 17:59
    คุณสร้างบ้านพักให้เลยไหมคะ จะได้มั่นคงแข็งแรงอิอิ
    #272
    0
  15. #271 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 15:08
    ใครมาเรียกกันนะเนี่ย...
    #271
    0
  16. #269 Thittayaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 13:33
    เห็นคนแก่แถวบ้านสูบอยู่ค่ะ
    #269
    0
  17. #268 Peechayarputh (@khimrueng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 10:21

    ถึงทีจะเอาคืนแล้วใช่ไหม หนูปาหนัน....ระวังตอนคุณชายทวงคืนบ้างนะคะ เจอสาวยิ้มให้ล่ะใจละลายเชียว...

    #268
    0
  18. #267 aijarinya (@aijarinya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 10:11
    ทันค่าาไรท์ ปู่ย่าตายายที่บ้านยังรีดใบตองทำบุหรี่ขี้โยสูบอยู่เลยค่าา..
    รีบทำe-bookเร็วๆนะคะไรท์ เราชอบแนวนี้มาก
    #267
    0
  19. #266 miwnoy (@vanida11) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:52
    อ่านแล้วละมุดไปด้วย สมัยก่อนนู้นคงดี มีความเรียบง่าย
    #266
    0
  20. #265 banidin (@banidin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:51
    ชอบคร้า...ราวกับหลุดไปในอดีต ย้อนเวลาได้ก็ดีเนาะ รู้สึกว่า ณ เพลานี้มันวุ่นวายเกินไป
    #265
    0
  21. #264 rawee007 (@rawee007) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:46
    ชอบการบรรยายตัวละครและฉากจัง
    #264
    0
  22. #263 He ! Ya (@peachoffires) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:27
    รอทุกวันนะคะ อยากให้แต่ละตอนเยอะกว่านี้หน่อยอ่ะค่ะไรท์ อยากอ่านเย๊อะเยอะะะ อิอิ
    #263
    0
  23. #262 a-puggy kwan (@kwan-story) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:22
    เกิดไม่ทัน หรือเพราะตากับยายไม่ได้สูบก้อไม่รู้ค่ะ แต่ตอนนี้ทั้งสองท่านก้อไม่อยู่แล้ว

    ดีใจที่มาวันนี้มาอัพต่อค่า
    #262
    0
  24. #81 fsn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 16:59
    รอต่อคะ น่าอ่าน อยากให้เจอกันเร็วๆ
    #81
    0
  25. #68 AyaShii (@AyaShii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 22:23
    รออยู่นะค้าาา ชอบแนวนี่มากเลยย ????
    #68
    0
  26. #67 mj_mj (@dragon-fly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 16:14


    หล่อนหายไปไหน แม่ปาหนัน  เค้าคอยอยู่น๊าาาาาาาาา  ฮี่ฮี่ฮี่

    #67
    0
  27. #66 Fah Pratumwan Ja (@farrsai25) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 22:11
    ลูกตัวเองท้องซะเอง
    #66
    0
  28. #63 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 08:58
    เอาแล้วไง คิดไม่ดีทำไม่ดีกับคนอื่นเรื่องไม่ดีก็เลยย้อนมาหาตัวเองบาปน่ะรู้จักมั้ยยะยัยแม่เลี้ยง
    #63
    0
  29. #62 mj_mj (@dragon-fly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 15:45


    หลงรักเขาเข้าเต็มเปาล่ะสิ พ่อยักษ์ปักหลั่น เดี๋ยวบุบเพอาละวาดก็ได้สมหวังเอง 555/  ยัยป้าระวีได้ดังสมใจแน่ๆ ลูกสาวสุดที่ร๊ากกกก สร้างชื่ออีกแล้ว

    #62
    0
  30. วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 12:23
    จะให้ลูกเลี้ยงท้องกลายเป็นลูกตัวเองท้องแทน

    #61
    0
  31. วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 12:23
    จะให้ลูกเลี้ยงท้องกลายเป็นลูกตัวเองท้องแทน

    #60
    0
  32. #59 patty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 09:06
    ปาหนันต้องไปเป็นครูแถวบ้านคุณชายแน่ๆ

    เจอกันคราวนี้คุณชายอย่าปล่อยปาหนันลอยนวลนะคะ
    #59
    0
  33. #58 sa_ sa_sa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 08:00
    จะเจอกันยังไงน้า หรือปาหนันจะได้บรรจุแถวนั้น@@
    #58
    0