ต้านสัมผัสปรารถนาร้าย ( ร้อนแรงมาก)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 (30%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    16 ก.ย. 58

ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย

          เสียงโทรศัพท์ที่กรีดดังขึ้นภายในห้องทำให้คนที่ฟุบหน้าหลับบนโต๊ะสะดุ้งตื่น มือปัดโดนกระดาษมากมายที่กองบนโต๊ะร่วงลงพื้น จนแมวตัวใหญ่ที่นอนอยู่ข้างเก้าอี้ตกใจกระโดดโหยงออกจากข้างเท้าของเธอทันที พลางร้องเสียงเหมียวประท้วง หญิงสาวที่เพิ่งชันคอจากการฟุบนอนหันรีหัวขวางอย่างงงๆ แว่นตาหนาเตอะที่สวมอยู่บนใบหน้าเอียงกะเท่เร่ จะหลุดมิหลุดแหล่ จากใบหน้ารูปหัวใจของเธอ พันดาว คาร์เตอร์ เอามือลูบหน้าแล้วก็ดันแว่นตาที่สวมอยู่ให้ขึ้นไปคาดผมไว้เหนือหน้าผาก ก่อนจะมองซ้ายมองขวาหาต้นตอที่ปลุกเธอตื่น

          “อยู่ไหนล่ะ อยู่ไหน”

หญิงสาวบ่นพลางรื้อกองกระดาษทั้งที่ขยำไว้เป็นก้อนแล้วก็กองทับกันซ้อนเป็นภูเขากระดาษจนเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็ก พอหยิบมาดูก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เปล่าหรอก ไม่ได้มีใครโทรมาแต่เธอตั้งเวลาปลุกไว้นั่นเอง มือเล็กเสยผมยาวที่ยุ่งเหยิงจากมวยหลวมๆตรงต้นคอแล้วก็เท้าคาง

“วิเศษที่สุด วิทยานิพนธ์ยังไม่เสร็จ ต้องนั่งหน้าคอมในคืนวันศุกร์ และฝันถึงป้ามาร์ธา ยังมีอะไรจะสุขสุดๆไปกว่านี้อีกไหม”

“เหมียว”

 เสียงสิ่งมีชีวิตอีกตัวที่เดินกลับมาหลังจากกระโดดผลุงออกไปตั้งหลักแล้วร้อง ก่อนจะเดินย้ายตัวอ้วนกลมของมันกลับมาที่เท้าของหญิงสาวอีกครั้ง พันดาวก้มลงอุ้มแมวของตัวเองมาบนตัก มือก็ลูบตัวมันอย่างเอาใจ

“หนักขึ้นอีกหรือเปล่า โรเบิร์ต ตัวแกเริ่มเหมือนหมูมากกว่าจะเป็นแมวแล้วนะ วันไหนร้องอู๊ดขึ้นมาฉันจะไม่แปลกใจเลย”

“เหมียววว”

แมวอ้วนหน้าหัก ขนฟูฟ่องพันธ์เปอร์เซีย ที่ทำให้หน้าตามันดูเหมือนอารมณ์ไม่ดีตลอดเวลาร้องประท้วง ราวจะเถียงว่าไม่จริง มันไม่ได้อ้วนสักหน่อย พันดาวระบายลมหายใจ แล้วก็มองเวลาที่นาฬิกาข้างผนังห้อง  เพิ่งจะสามทุ่ม แต่เธอกลับสัปหงกหลับเกือบทุกชั่วโมง ก็จะไม่ให้ต้องตั้งปลุกไว้ได้ยังไง ในเมื่อกำหนดส่งงานมันใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว และเธอก็อดหลับอดนอนคร่ำเคร่งกับมันมานานหลายวันเช่นกัน เธอต้องเอาวิทยานิพนธ์ไปให้ศาสตราจารย์ที่ปรึกษาดูในเดือนหน้า พันดาวเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังของที่นี่และช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญ  หญิงสาวเอียงลำคอไปมาไล่ความเมื่อยล้า แล้วก็เอานิ้วนวดสันจมูก ครางออกมาเบาๆ

“เหมียว”

โรเบิร์ตร้องอีกครั้ง เหมือนพยายามจะบอกอะไร พันดาวก้มมองมันแล้วย่นคิ้ว

“หิวอีกแล้วเหรอ รอเดี๋ยวนะ”

หญิงสาวช้อนอุ้มสัตว์เลี้ยงเพียงตัวเดียวของตัวเองให้พาดบ่าราวกับอุ้มทารก แล้วลุกจากเก้าอี้ของตัวเองเดินไปยังบริเวณที่เป็นโซนครัว เปิดประตูตู้เก็บของบนเค้าท์เตอร์มองหากล่องอาหารแมว

“ตายจริง โรเบิร์ต... อาหารแกหมดแล้ว นี่ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย”

พันดาวครางออกมาก่อนจะจับแมวอ้วนออกจากบ่ามามองหน้า

“เอาไงดี... เออ ในตู้เย็นอาจจะมีอะไรให้แกกินบ้างนะ แป๊บนึงๆ”

ร่างที่สูงแค่ 165 เซนติเมตรวางแมวลงแล้วเดินไปที่ตู้เย็น แล้วเปิดมันออก หญิงสาวมองความว่างเปล่าของชั้นวางของสดทั้งหลายในตู้เย็นแล้วก็หันไปมองโรเบิร์ตที่เดินตามมายืนข้างๆเท้าเธอ

“เอ่อ... ก็ไม่ถึงขั้นไม่มีอะไรกินเลยนะ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ... มาดูสิว่าฉันมีอะไรให้แกกินบ้าง นี่ไง... เลือกมาเลยโรเบิร์ตระหว่างแตงกวาดองกับมายองเนส อ้อ... มีต้นหอมอีกสองต้น แทแด่มมม... แกจะกินอะไร”

พันดาวยิ้มแย้ม หยิบโหลแตงกวาดองกับกระปุกมายองเนสออกมาชูอวดแมว

“...” โรเบิร์ตมองเจ้านายของมันนิ่ง

“เอ่อ... ยังมีกล้วยหอมอีกลูกนึงด้วยนะ... กินมะ”

พันดาวพยายามชวนแมวกินผลไม้ หญิงสาวยิ้มให้มันค้างอยู่อย่างนั้น คนกับแมวจ้องตากันสองนาที ก่อนที่พันดาวจะเป็นฝ่ายแพ้และถอนหายใจออกมา

“โอเค... ฉันจะออกไปซื้อของก็ได้ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”

หญิงสาวจับกล้วยยัดใส่ตู้เย็นตามเดิม แล้วเดินไปหยิบเสื้อโค้ทมาสวม ดึงแว่นลงมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมล็อกประตูก่อนให้เรียบร้อย

“สวัสดีพันดาว”

 เสียงทักจากคนที่อยู่หน้าประตูห้องอีกฝั่งดังขึ้นทำให้หญิงสาวหันไปมองแล้วก็ยิ้ม ข้อดีของการอยู่ในเมืองที่สงบอย่างฟิลลาเดลเฟียคือ คุณสามารถทักทายคนที่เดินสวนไปมาตามถนนได้ โดยไม่ต้องโดนมองว่าเป็นคนประหลาด หรือเป็นมิจฉาชีพ สามารถยิ้มแล้วก็ยืนคุยกับเพื่อนบ้าน เพื่อนข้างห้องได้อย่างสบายใจ ชายกลางคนร่างท้วมสวมเสื้อเบสบอลและมีหมวกปักชื่อทีมเบสบอลบนศีรษะยิ้มให้เธอ เขาจูงมือลูกชายข้างหนึ่ง เกร็กและไมเคิลลูกชายวัย 10 ขวบของเขา ทั้งคู่น่าจะเพิ่งกลับจากการไปดูแข่งขันเบสบอลมา เพราะว่าต่างสวมเสื้อของทีมเดียวกันทั้งคู่

“สวัสดีค่ะเกร็ก ว่ายังไงไมเคิล”

          “พี่พันดาว รู้ไหม ทีมบลูวูลฟ์ชนะด้วยพวกเขาจะได้ไปแข่งลีกส์ในฤดูกาลหน้า”

          เด็กชายบอกอย่างตื่นเต้น พันดาวยิ้มทำตาโตเหมือนประหลาดใจมาก ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้เด็กชาย

          “จริงหรือ ว้าว! ตื่นเต้นจัง พี่เสียดายที่ไม่ได้ไปดู มันคงเป็นเกมที่วิเศษมาก”

          “มันวิเศษที่สุดเลยล่ะฮะ”

          เด็กชายบอกเสียงชื่นมื่น พ่อของเขาเอามือขยี้หัวอีกฝ่ายอย่างรักใคร่ เป็นภาพที่อบอุ่นจนคนมองต้องยิ้มออกมา ครอบครัวนี้อยู่ที่นี่ก่อนที่เธอจะย้ายมาเมื่อสองปีก่อน ทั้งตัวสามีเกร็ก และภรรยาชื่อเอ็มม่าเป็นคนดี พันดาวสนิทสนมกับครอบครัวนี้พอสมควร ชนิดที่ว่าหากคืนไหนสองสามีภรรยาจะออกไปทานมื้อค่ำข้างนอกหรือดูหนังสักเรื่องใช้เวลาด้วยกันตามลำพัง ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของครอบครัวอเมริกัน แล้วเกิดหาพี่เลี้ยงมาอยู่กับลูกชายที่ห้องไม่ได้ พวกเขาก็จะฝากเด็กชายไว้กับเธอ

          “คุณจะออกไปข้างนอกหรือ”

เกร็กถามเมื่อเห็นหญิงสาวสวมเสื้อโค้ทและปิดประตู

          “ใช่ค่ะเกร็ก ฉันว่าจะไปหาซื้อของที่มินิมาร์ทตรงหัวถนนสักหน่อย”

          “แต่มันดึกแล้วนะ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมไปส่งดีกว่า”

เกร็กอาสาอย่างมีน้ำใจ เขาและภรรยานิยมชมชอบหญิงสาวที่อยู่ห้องเยื้องกันมาก เธอน่าจะเป็นลูกครึ่งเอเชีย พันดาว คาร์เตอร์ มีผมสีดำสนิท และดวงตาสีเข้ม ใบหน้าค่อนข้างอ่อนกว่าวัย ตอนที่อีกฝ่ายแนะนำตัวว่าเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย เขากับภรรยายังตกใจเพราะว่ารูปร่างหน้าตาของหญิงสาว บอกว่าเรียนอยู่เกรด12 ยังจะน่าเชื่อกว่า

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันเพิ่งสามทุ่มเท่านั้น เดินไปแค่นี้เอง”

          “แต่ว่า...”

          “ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ เกร็ก ขอบคุณนะคะ”

 พันดาวยิ้มแล้วก็ขยิบตาให้เด็กชาย ก่อนจะเดินไปที่บันได อพ้าท์เม้นต์ที่เธออยู่มีแค่หกชั้น เธออยู่ชั้นสองดังนั้นจึงมักจะเดินขึ้นลงบันไดแทนการใช้ลิฟต์ อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็น พันดาวเสียดายที่ไม่หยิบหมวกมาสวมอีกใบ เธอเดินเร็วๆไปตามฟุตบาท มินิมาร์ทที่ตั้งใจจะไปซื้อของนั้นอยู่ตรงหัวถนน ห่างจากอพ้าทเม้นต์เธอแค่สองบล็อกเท่านั้น ร่างเล็กเมื่อเทียบกับสาวอเมริกันทั่วไปของพันดาวเดินเร็วๆ ไปจนถึงที่หมาย เจ้าของมินิมาร์ทเป็นผู้ชาย อายุเข้าวัยกลางคนแล้วชื่อเบน พันดาวยิ้มให้อีกฝ่ายเธอมาซื้อของที่นี่ประจำเพราะว่าอยู่ใกล้ที่พัก เลยค่อนข้างคุ้นเคยกันอยู่บ้าง หญิงสาวซื้อของเสร็จก็เดินกลับอพ้าท์เม้นต์ เทอาหารแมวให้โรเบิร์ต ก่อนจะไปนั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้งหนึ่ง ทำงานต่ออีกสองชั่วโมงก็ไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมแพ้กลับไปนอนบนเตียง โดยตั้งใจว่าพรุ่งนี้เธอจะต้องไปห้องสมุดที่มหาวิทยาลัย แล้วหาหนังสืออ้างอิงมาเพิ่ม

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #39 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:06
    รู้สึกว่าเจ้าแมวตัวนี้จะได้รับความเอ็นดูจากเจ้าของเป็นพิเศษมากเลยค่ะ
    #39
    0
  2. #11 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 18:44
    555555จะให้แมวกินสารพัดเมนูผักนี่นะเด็ดจริงนางเอกคนนี้
    #11
    0
  3. #9 หน่องธัญ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 17:20
    แล้ว กรงรักฯอ่ะ เลิกเขียนแล้วหรอ อยากอ่านอ่ะจริงๆนะ ชอบมากด้วย
    #9
    0
  4. #8 sa_sa_sa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 13:02
    มาแล้วๆ
    #8
    0