ต้านสัมผัสปรารถนาร้าย ( ร้อนแรงมาก)

ตอนที่ 1 : บทนำ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 ก.ย. 58

เสียงคนคุยกันดังผ่านประตูห้องนอนของเธอเข้ามา และแม้ว่าเธอจะมุดลงไปอยู่ใต้เตียงแล้วก็ยังได้ยินเสียงพวกผู้ใหญ่ที่เธอไม่รู้จักเลยสักคนก็ยังดังลอดเข้ามาอยู่ มือเล็กที่กอดตุ๊กตาผ้าไว้แน่นนั้นสั่นนิดๆ เธอกลัว เธออยากไปหาแม่ แต่ว่าพวกผู้ใหญ่ข้างล่างเอาแม่ของเธอใส่ในโลงไม้แล้วก็ฝังลงไปในหลุมลึก โดยที่เธอช่วยอะไรแม่ไม่ได้เลย และไม่ว่าเธอจะร้องไห้ดังแค่ไหน ป้ามาร์ธา พี่สาวของพ่อเธอที่เธอแสนจะกลัวในความดุของป้า ก็ไม่ยอมปล่อยแขนของเธอ ไม่ยอมให้เธอช่วยแม่ขึ้นมา ป้าเอาแต่พูดเสียงกระซิบว่า

        “พันดาว แกอย่าดื้อได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดเรื่องที่อุตส่าห์จะรับแกไปเลี้ยงอีกครั้ง แล้วปล่อยให้พวกเขาโยนแกเข้าสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า

       สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าคือที่ไหน เธอไม่รู้จัก ไม่เคยได้ยิน แต่เด็กหญิงมั่นใจว่า ถ้าต้องเลือกที่จะไปอยู่กับป้า เธอขอเดินเข้าไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเอง ใบหน้าอ้วนกลมของเธอมีแต่คราบน้ำตาที่แห้งแล้ว ปากสีชมพูย้อยๆ ตอนนี้แตกระแหงเพราะว่าเธอไม่ได้ดื่มน้ำ และไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า  ที่จริงที่ชั้นล่างของบ้าน มีน้ำมะนาวและขนม อาหารมากมายที่พวกผู้ใหญ่ชุดดำดื่มกินกัน แต่ว่าเธอไม่อยากลงไป เธอไม่ชอบสายตาของคนเหล่านั้นที่มองเธอแล้วก็ทำหน้าแปลกๆ

        “แม่จ๋า”

 พันดาวเรียกหามารดา เด็กหญิงแนบใบหน้ากับพื้นอีกนิด พื้นแข็งเกินไป ไม่อุ่นและนุ่มเหมือนอ้อมแขนของมารดาเธอสักนิด

“พันดาว!

เสียงเรียกที่ดังพร้อมกับบานประตูเปิดเข้ามาทำให้เด็กหญิงรีบเม้มปากเงียบ ป้ามาร์ธาเดินเข้ามาในห้อง และคงจะมองหาเธอรอบๆ

“ไปอยู่ที่ไหนของมันนะยัยเด็กนี่ ยิ่งเวลาแบบนี้ด้วย”

เงียบไว้... อย่าให้มีเสียงนะ ไม่อย่างนั้นป้าจะเจอตัวเธอแน่ เด็กหญิงเอามือปิดปาก กระถดตัวเบาๆเข้าไปด้านในอีกนิด ถ้าหยุดหายใจได้ เธอก็จะหยุดหายใจเพราะว่ากลัวเสียงลมหายใจจะทำให้หญิงที่กำลังบ่นว่าเธอได้ยิน พันดาวนอนนิ่งๆ รอจนเท้าของป้ามาร์ธาที่เธอมองเห็นจากใต้เตียงเดินกระแทกลงส้นออกไปจากห้องแล้ว เด็กหญิงก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เสียงคนข้างล่างเหมือนจะเงียบลง แต่กลับมีเสียงของป้ามาร์ธาหวีดดังขึ้น พันดาวขมวดคิ้ว แนบหูกับพื้น แม่เคยบอกว่าการแอบฟังเป็นสิ่งที่เด็กดีไม่ควรทำ แต่ว่า...

ไม่ได้! ฉันไม่ยอม พวกคุณจะมาเอาพันดาวไปได้ยังไง นี่หลานของฉันนะ ต้องอยู่กับฉัน

เสียงป้าตะโกนดังมาก มากจนเธอไม่ต้องแนบหูชิดก็ได้ยิน เสียงป้ายังดังต่อเนื่องอีก ป้ามาร์ธาเป็นคนชอบพูดเสียงดัง ชอบตะคอก ไม่เหมือนแม่ของเธอ แม่เธอจะพูดกับเธอเสียงเบา อ่อนโยน และไม่เคยเอ็ดให้เธอตกใจกลัว ทุกครั้งที่ป้ามาร์ธามาเยี่ยมที่บ้านหลังนี้ เธอก็จะมุดมาแอบใต้เตียงเสมอ เพราะว่าเธอไม่ชอบป้าเลย แต่แม่จะขึ้นมาตาม แล้วก็บอกว่า

นานๆป้าจะมาหาพันดาวกับแม่ พันดาวลงไปกินมื้อค่ำก่อนแล้วค่อยขึ้นมานะลูกนะ

ป้ามาร์ธาเป็นพี่สาวของพ่อเธอ พ่อที่พันดาวไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แม่บอกว่าพ่อไปสวรรค์ ตั้งแต่พันดาวยังแบเบาะ ป้ามาร์ธารักพ่อมาก ก็ต้องรักเธอมากเช่นกัน  พันดาวจำได้ว่ามีเมื่อวันเสาร์ที่แล้วที่แม่บอกว่าจะพาเธอกลับไปอยู่ที่บ้านของแม่ บ้านที่แม่บอกว่ามีแต่คนใจดี อยู่อีกซีกหนึ่งของโลก พันดาวไม่รู้ว่าอีกซีกหนึ่งของโลกน่ะไกลไหม แต่ก็คงไกลอยู่ล่ะนะ แม่บอกว่าแม่จะพาเธอไป แต่ว่าแม่ต้องจัดการงานให้เจ้านายของแม่ให้เรียบร้อยก่อน ทว่าแม่ก็ผิดสัญญา แม่พาเธอไปไม่ได้แล้ว เพราะว่าพวกผู้ใหญ่ที่ใส่ชุดสีดำ เอาแม่ไปฝังดินอย่างใจร้ายที่สุด แม่จะหิวเหมือนเธอตอนนี้หรือเปล่านะ เด็กหญิงเป็นห่วงมารดาเหลือเกิน เพราะว่ามัวคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ดังนั้นพอบานประตูห้องเปิดอีกครั้ง เด็กหญิงก็เลยอดสะดุ้งไม่ได้ พันดาวรีบมองดูว่าเป็นใครที่เข้ามาในบ้านของเธอ ไม่ใช่เท้าในรองเท้าสีขาวปักมุกของป้ามาร์ธา รองเท้าคู่โปรดของแม่ที่ป้าหยิบมาใส่เมื่อแม่ไม่อยู่ เช่นเดียวกับสร้อยมุกเส้นเล็กที่ป้าสวมอยู่ตอนนี้ ป้าก็เอามาจากลิ้นชักของแม่เมื่อเช้านี้ แต่เป็นรองเท้าสีดำ

ใครกัน ใครเข้ามาในห้องของเธอ เด็กหญิงสงสัยแต่ก็ยังนอนเงียบกริบใต้เตียง เท้าคู่นั้นเดินมาหยุดกลางห้อง ก่อนที่จะเดินมานั่งบนเตียงของเธอ นี่มันเตียงของเธอนะ! เด็กหญิงคิดอย่างหวงของ

“นอนอยู่ใต้นั่นไม่อึดอัดเหรอ”

เสียงถามลอยๆทำให้พันดาวเอามือปิดปาก ถ้าเธอไม่ตอบก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอนอนอยู่ใต้เตียงนี้

“ใต้เตียงน่ะ ลงไปนอนไม่อึดอัดเหรอ”

“ไม่มีใครนอนอยู่ใต้เตียงนะ เค้าไม่ได้นอนอยู่ใต้เตียง ไม่มีใครเลย”

คนที่นั่งบนเตียงแทบจะหัวเราะกับเสียงปฏิเสธที่ดังออกมา ใบหน้าที่มีดวงตาสีฟ้าเป็นประกายก่อนเจ้าตัวจะยิ้ม แล้วก็ก้มตัวลงมาดู หนูที่ตอบออกมา ภาพที่เห็นคือเด็กหญิงวัยราวๆ 10 ปี ที่นอนคว่ำกับพื้น มือกอดตุ๊กตาแล้วพอเห็นว่ามีคนจับได้ว่าอยู่ในนั้นเจ้าตัวก็เบะปากย้อยๆของตัวเองเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ร้อง

“อ้าว... แล้วนั่นตัวอะไรที่อยู่ในนั้นน่ะ หมูหรือไง”

“เค้าไม่ใช่หมูนะ ตัวเองนั่นแหล่ะหมู”

พันดาวเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

“ออกมาเถอะ ก้มคุยอย่างนี้พี่ปวดคอ”

เด็กหญิงเงียบ ไม่ตอบแล้วก็ไม่ขยับ พี่เลยยิ้ม “กลัวใครหรือถึงต้องแอบ”

“ไม่ได้กลัวนะ” คนตัวเล็กและอายุน้อยกว่าเถียงทั้งที่เสียงสั่นเครือ

“งั้นก็ออกมาสิ ไม่กลัวแมงมุมหรือ ใต้เตียงชอบมีแมงมุมนะ”

“ง่ะ... มีแมงมุมด้วยเหรอ”

เด็กหญิงถามเสียงเครือ ตากลอกไปมา ท่าทางจะกลัวไอ้ตัวที่อีกฝ่ายเอามาหลอกไม่น้อย

“ใช่ กลัวไหมล่ะ แมงมุมน่ะ”

“กลัว” คนตัวเล็กพยักหน้ารับรัวๆ ปากเบะกว่าเดิมแต่ก็ยังไม่ยอมออกมาข้างนอก คนขู่เลยเรียกซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

“กลัวก็ออกมาสิ เดี๋ยวมันกัดแก้มแตกเลยนะ แก้มยิ่งใหญ่ๆอยู่”

“กลัวแมงมุม แต่กลัวป้ามาร์ธามากกว่า”

 เสียงเครือเหมือนคนร้องไห้ทำให้คนแก่กว่าหลายปีชะงัก ริมฝีปากหยักสีอ่อนแย้มยิ้ม แล้วเอ่ยอีกครั้ง น้ำเสียงไม่ได้ขู่แต่ว่าพูดช้าๆเหมือนให้สัญญา

“ออกมาเถอะ ป้ามาร์ธาทำอะไรเราไม่ได้หรอก พี่อยู่ตรงนี้ ออกมาเร็ว คนเก่ง”

“จริงนะ”

“จริงสิ ออกมาเถอะ”

คนโตกว่าพยักหน้าเรียกแล้วยื่นมือเข้าไป พันดาวมองมือเรียวขาวสะอาดเหมือนมือของแม่ไม่มีผิดแล้วก็เบะปากมากกว่าเดิม ยื่นมือออกไปจับไว้มั่นแล้วค่อยๆขยับตัวมา โดยที่อีกฝ่ายช่วยออกแรงดึงร่างเจ้าเนื้อไม่ใช่น้อยในชุดกระโปรงสีดำออกมาจากใต้เตียงด้วยอีกแรงหนึ่ง นึกฉงนไม่น้อยที่ยัยตัวเล็ก เอ่อ... ก็ไม่เล็กเท่าไหร่นะ ยัยตัวกลมจะเหมาะกว่า ยัดตัวเองเข้าไปใต้เตียงนอนได้ยังไง ในเมื่อตัวของเด็กหญิงนั้นอ้วนกลมเหมือนตุ๊กตายัดขนเป็ดขนาดนี้ ใบหน้ารูปหัวใจที่แก้มอวบอ้วนเป็นสีชมพู มีคราบน้ำตาแห้งอยู่ และเปื้อนฝุ่นไปหมด ผมสีเข้มของเธอที่เปียไว้ข้างแก้มก็หลุดลุ่ย ริบบิ้นสีขาวที่มัดเหลือเพียงข้างเดียว คนเป็นพี่พิจารณาใบหน้าขะมุกขะมอมของเด็กหญิงที่ตัวเองและ โทมัสมารับด้วยสายตาอ่านไม่ออก เช่นเดียวกับเด็กหญิงที่มองหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตาโตๆเช่นกัน

“พี่สาวสวยจังค่ะ”

“พูดอย่างนี้ไม่ถูกนะ”

พี่สาวพูดแล้วยื่นมือมาบีบจมูกเล็กๆของเธอ

“ต้องบอกว่าพี่สาวสวยมาก สวยที่สุด โคตรจะ... เอ่อ ไม่ใช่ๆ แสนจะสวยต่างหาก”

“ค่ะ”

 พันดาวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เด็กหญิงมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชื่นชอบ ใบหน้าที่ขาวและมีดวงตาสีฟ้าเหมือนสีของทะเลที่แม่เคยพาไปเที่ยว ผมสีทองสว่างยาวประบ่า โหนกแก้มสูงและดวงตาที่มีขนตาเหมือนตุ๊กตาของเธองอนเป็นแพ คนตรงหน้าเธอสวยที่สุดจริงๆ

“ออกมาได้เสียที ทีนี้เราจะได้ไปด้วยกัน”

“ไปไหนคะ”

“อยากไปไหมล่ะหรืออยากจะอยู่ที่นี่กับป้ามาร์ธา”

ศีรษะเล็กๆที่มีเปียยาวนั่นส่ายหวือ “ป้าใจร้าย ป้าเอาแม่ไปฝัง พี่พาพันดาวไปช่วยแม่หน่อยได้ไหม”

ดวงตาสีฟ้าสลดลงวูบ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอามือลูบฝุ่นออกจากแก้มของเด็กหญิงตัวกลมเบาๆ

“พี่พาไปช่วยแม่ไม่ได้ แม่ของหนูนอนหลับอยู่ตรงนั้น แต่ว่าพี่พาหนูไปจากที่นี่ได้ อยากไปไหม”

พันดาวนิ่งคิด แม่หลับหรือ ถ้าอย่างนั้นแม่จะว่าอะไรไหม ถ้าเธอจะไปอยู่กับพี่สาวคนสวยนี่ก่อน รอให้แม่ตื่นแล้วเธอค่อยกลับมาที่บ้าน เธอไม่อยากรอแม่อยู่กับป้ามาร์ธา และเธอไม่อยากไปสถาน... สถานอะไรนะ เธอจำชื่อไม่ได้แล้ว

“ค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้ารับ

“งั้นก็มา จับมือพี่สาวแน่นๆ”

 อีกฝ่ายยื่นมือให้ พันดาววางมือที่นิ้วเป็นปล้องๆของตัวเองลงไปแล้วเงยหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่าย เห็นตาสีฟ้านั่นมองมาแล้วก็เห็นรอยยิ้มของคนตัวสูงกว่า

“ตามมา ไม่ว่ายังไงก็ห้ามปล่อยมือเข้าใจไหม”

“ค่ะ”

คนตัวโตยิ้มให้ แล้วก็จูงเด็กหญิงลงมาที่ประตูเปิดออกไปเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างที่ยังเต็มไปด้วยแขกซึ่งมาแสดงความเสียใจตามธรรมเนียม หลังพิธีฝังศพของหญิงสาววัย 33 ปีที่ทิ้งลูกน้อยไว้เพียงลำพัง ตรงกลางของบ้าน แขกทั้งหลายกลับแหวกให้เป็นวง ตรงกลางมีร่างผอมสูงของหญิงที่รูปลักษณ์ภายนอกเหมือนจะอายุราวๆเกือบ 50 ทั้งที่ความจริงเจ้าตัวเพิ่งจะ 40 ปีเท่านั้น อาจเป็นเพราะว่าใบหน้าที่ตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความโมโห ไหล่งุ้มเกร็งเพราะว่าความเครียด และสีหน้าร้ายกาจของเจ้าตัวกระมังที่ทำให้ดูแก่กว่าอายุจริงไปมากโขอยู่ เธอคือมาร์ธา หรือป้าของเด็กหญิงลูกครึ่งวัย 10 ปีที่ตัวเองจูงมือลงบันไดมานั่นเอง ตรงหน้าของเธอ เป็นชายร่างสูงใหญ่ ผมสีน้ำตาล สวมชุดสูทสีดำ ใบหน้านิ่งๆไม่บอกอารมณ์ โทมัส คนที่มารับเด็กหญิงคนนี้พร้อมกับเอกสารสำคัญ ที่มันเป็นเศษกระดาษฉีกเป็นชิ้นๆกระจายเต็มพื้นข้างตัวของหญิงหน้าตาร้ายกาจคนนั้น ช่างเถอะ... ก็แค่สำเนา ยังมีอีกหลายชุดที่ทนายความเก็บไว้

“แก... พวกแกจะเอาเด็กคนนี้ไปไม่ได้นะ เด็กคนนี้เป็นลูกของน้องชายฉัน ฉันควรจะได้สิทธิ์เลี้ยงดูมันตั้งแต่ตอนที่น้องชายฉันตายแล้วด้วยซ้ำไป!

พันดาวบีบมือใหญ่ของคนที่จูงเธอแน่นอีกนิด ขยับตัวหลบใต้แผ่นหลังของคนตัวสูงกว่าอย่างต้องการการปกป้อง

“แต่คุณลลนามีพินัยกรรมและเอกสารทางกฎหมายที่มอบตัวพันดาว คาร์เตอร์ให้อยู่ภายใต้การดูแลของบ้านคอนเนอร์แล้วครับ”

โทมัสบอกเสียงเรียบ ก็ไอ้กระดาษที่ผู้หญิงท่าทางเหมือนคนเสียสตินี่ฉีกนั่นเอง เขามีหน้าที่พาคุณหนูมาที่นี่ บ้านของเลขาสาวชาวไทย ที่เสียชีวิตไป ให้ไปอยู่ในการดูแลเลี้ยงดูจากตระกูลคอนเนอร์ ตามความต้องการของคุณท่านและของแม่เด็กเอง

“ไม่ได้ อีนังโสเภณีคนนั้นมันสารเลว ตายแล้วทิ้งความวุ่นวายไว้อีก อี...”

แล้วคำร้ายกาจต่างๆก็พ่นออกมาเป็นชุด ก่อนที่มาร์ธาจะหันมาเจอว่ามีเด็กอายุสิบหกปี รูปร่างสูง ไอ้เด็กหน้าตาถือดีที่ลงมาจากรถหรูซึ่งเข้ามาจอดหน้าบ้าน แล้วจู่ๆก็เอาไอ้เอกสารระยำอะไรมาอ้างเพื่อจะเอาสิทธิ์ในตัวพันดาวไป นางห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำแบบนั้น อยากจะกระชากอีกฝ่ายไว้ตอนที่มันเดินอย่างยโสขึ้นไปชั้นสองของบ้าน แต่ว่าคนในชุดสูทที่เป็นบอดี้การ์ดของอีกฝ่ายไม่ยอมให้ทำแบบนั้น มาร์ธาไม่ได้สนใจหรอกว่านังหลานเลือดผสมโสโครกนั่นจะเป็นตายร้ายดียังไง แต่ที่นางเดือดร้อนเพราะว่า นางหวังในบ้าน ทรัพย์สินและเงินกองทุนที่นางรู้ว่าอีนังน้องสะใภ้ต่างชาตินั่นเตรียมไว้ให้ลูกของมันต่างหาก แล้วถ้าตนเองไม่ได้สิทธิ์ในการเลี้ยงเด็กพันดาว แล้วจะแตะต้องของพวกนั้นได้ยังไงกัน!

“เรากลับกันได้แล้วล่ะโทมัส”

เด็กผมทองดวงตาสีฟ้าคนนั้นบอก ก่อนจะจูงมือพันดาวเดินออกมา ผ่านที่นางยืนอยู่เพื่อออกไปยังประตูบ้าน แขกในงานพากันซุบซิบนินทากับเหตุการณ์ที่พวกตนเป็นพยานรู้เห็น มาร์ธาหน้าเขียวด้วยความโมโห แล้วในที่สุดเธอก็สติแตก คว้าแก้วไวน์ที่อยู่ในมือของแขกคนหนึ่งที่ยืนใกล้ตน ก่อนจะกรีดเสียงแล้วยื่นมือไปกระชากผมเปียของหลานสาวตัวเองเต็มแรง ความโมโหร้ายทำให้นางอยากทำอะไรลงไปเพื่อแก้แค้น แก้ความเสียหน้า แก้วไวน์ในมือเงื้อสูงและฟาดลงไปตั้งใจจะเรียกเลือดจากใบหน้าเล็กๆของลูกผู้หญิงที่ตัวเองเกลียดชังมาทั้งชีวิต น้องสะใภ้แสนสวยที่น่าอิจฉา! นังผู้หญิงไทยที่ไม่ต้องดิ้นรนอะไรก็มีแต่คนรัก ทั้งน้องชายของเธอ และยังมีหน้าที่การงานที่ดี ได้แต่งตัวสวยๆ ใช้ของดีๆ แบบที่นางไม่เคยมีโอกาสได้ใช้

“เฮ้ย!

โทมัสร้อง บอดี้การ์ดที่มาด้วยถลันเข้ามาคว้าคอเสื้อของหญิงสติแตก แต่ว่ามันไม่ทันเมื่อมือของหล่อนที่กำด้ามแก้วไวน์ไว้มั่นนั้นฟาดลงมาแล้ว เป้าหมายของการทำร้ายคือศีรษะเล็กๆของเด็กหญิงตัวป้อม

.....................................................................................................

สวัสดีค่าาาา

เค้ากลับมาแล้วนะ อัพบ่อยนะคะ ตามอ่านให้ทัน ไม่มีทิ้งช่วงเพราะว่าเรื่องนี้แต่งจบแล้ว^^


ณัฐณรา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #10 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 18:42
    เริ่มเรื่องก็ดราม่ามาละรอลุ้นตอนต่อไปนะคะว่าจะเป็นไงต่อ
    #10
    0
  2. #7 sa_sa_sa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 10:20
    รอค่า^^
    #7
    0
  3. #6 fah (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 22:17
    รอคร้า
    #6
    0
  4. #5 s.s (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 21:38
    พี่สาว ?
    #5
    0
  5. #4 Dawrung669 (@25480508) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 21:16
    สนุกค่ะ ลุ้นตอนต่อไป
    #4
    0
  6. #3 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 20:26
    ตอนแรกก็เข้มข้นเลยค่ะ  ชอบมากมายค่ะ รอนะคะ
    #3
    0
  7. #1 พริ่ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 19:44
    กะลังตื่นเต้นเลย ป้าใจร้ายมาก จะทำกันถึงขนาดนี้เลยหรา..ขอให้พันดาวปลอดภัย
    #1
    0