[END] MARKBAM RAPPER #มาร์คแบมแร็พเปอร์

ตอนที่ 7 : MARKBAM RAPPER # 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    29 ต.ค. 60

 

 

 

Chapter 6

 

 

 

 

ระหว่างที่รอให้เจ้ามือเลี้ยงดินเนอร์อย่างแจ็คสันมาถึง มาร์คไม่ได้มาร่วมโต๊ะกับแบมแบมและยูคยอมหรอก แยกออกไปสั่งเครื่องดื่มมานั่งคนเดียวซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่ดีสำหรับแบมแบม

 

 

“ไปไงมาไงถึงมาด้วยกันได้วะ” ยูคยอมกระซิบกระซาบเปิดคำถามทันทีที่เห็นว่ามาร์คดูไม่ได้สนใจและแยกตัวออกไปนั่งห่างๆที่อีกมุมของร้าน

“กูขอให้เขามาส่ง”

“แล้วพี่เขาก็มาอ่ะนะ เหวยๆ อะไรอ่ะ มีไปรับไปส่งกันด้วย”

“หยุดความคิดมึงเลยนะไอ้ยู กูกับมาร์คไม่ได้อะไรกันอย่างที่สมองไร้สาระของมึงกำลังคิด” แบมแบมรีบชี้นิ้วเบรกเพื่อนทันที

“แหมะ! ร้อนตัว กิ๊วๆ”

“กิ๊วบ้านมึงดิ!” ยื่นมือที่เล็กกว่าไปจับหักนิ้วเพื่อนที่กวนประสาทอ้อล้อโยกไปโยกมา ยูคยอมร้องโอดโอยพลางดึงมือออกเห็นหน้าหวานๆตัวเล็กๆแบบนี้แบมแบมน่ะแสบไม่ใช่เล่น

 

 

“เออ มึง.. เราเสียงดังไปเหรอวะ กูว่านี่ก็พูดเบาๆแล้วนะ”

“ทำไม” แบมแบมถามเมื่ออยู่ๆยูคยอมก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาซะดื้อๆ พอหันไปหาก็เจอคางเพื่อนที่เกือบจะยื่นมาวางบนไหล่เลยตีหน้าผากคนตัวใหญ่กว่าให้หน้าหงายถอยออกไป

“เห็นพี่มาร์คมองแรงมาทางเราหลายรอบละ กูเกรงใจพี่เขา”

 

พอแบมแบมมองตามไปก็เห็นมาร์คเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารในมือมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้ว ใช้สายตาประจำของเจ้าตัว มองแรง มองเหวี่ยง หน้านิ่งเหมือนรูปสลัก .. แหวะ สร้างภาพโคตรๆ แบมแบมรู้หรอกว่าไอ้มาร์คต้วนมันแค่แกล้งทำเป็นขรึมไปงั้นแหละ จริงๆมันปากเสียและกวนประสาทจะตายไป

 

“ช่างมันดิ นี่ร้านกาแฟนะเว้ย ใครอยากอยู่เงียบๆก็ให้มันไปนั่งในป่าช้านู่น” พูดไปยังไม่ทันจบประโยคดีก็โดนยูคยอมดีดนิ้ว(แบบที่ไม่ได้เบาแรงเลยแม้แต่น้อย)ลงมาที่ปาก

“โอ้ย เชี่ยยู เจ็บนะ!

ฟาดไหล่เพื่อนไปแรงๆให้สมน้ำสมเนื้อจนยูคยอมต้องตั้งการ์ดขึ้นป้องกันแบมแบมถึงได้ยอมหยุด มีอย่างที่ไหนเห็นคนอื่นดีกว่าเพื่อนอีกแล้ว ติ่งมันเข้าไปไอ้มาร์คต้วนน่ะ

 

“มึงเพาะฟาร์มหมาไว้ในปากเหรอหะ เบาๆหน่อยก็ได้ นั่นรุ่นพี่นะ”

“แล้วไงอ่ะ ใครนับถือมันไม่ทราบ”

“กูนี่ไง”

“มึงแม่งโคตรติ่งอ่ะ คนดีๆในวงการมีเยอะแยะดันมาติ่งมาร์คต้วนว่างๆก็ลองไปเช็คสมองดูบ้างนะเพื่อน” ตบบ่าเพื่อนเบาๆหมายจะให้กำลังใจเลยโดนยูคยอมผลักหน้าหงายกลับมาบ้าง

“เหรออ แล้วหมาที่ไหนมันเป็นคนลากกูไปติ่งพี่เขาวะ กรอกหูให้ฟังทุกวัน พี่มาร์คเก่งอย่างนั้น ใจดีอย่างนี้ ตอนพี่เขาอยู่ค่ายเดียวกับเรานะกูได้นอนหอเดียวกับพี่มาร์คด้วย  ..ใครแม่งพูดวะ”

 

“ไอ้ยู!” แบมแบมคว้าคุกกี้ยัดใส่ปากยูคยอม กดปิดปากเพื่อนจนร้องโอดโอยพยายามจะแกะมือออก ยิ่งยูคยอมดิ้นแบมแบมก็ยิ่งเพิ่มแรงกดจนถึงขนาดลุกขึ้นจากเก้าอี้โน้มตัวไปกดปิดปากเพื่อนไว้จนสุดแรง

 

 

ยูคยอมไม่ได้ติ่งมาร์คเหมือนกับแฟนคลับสาวๆหรอกเพียงแค่ชื่นชมในความสามารถของมาร์คก็เท่านั้น แต่เพราะเป็นคนขี้เขินเป็นทุนเดิมเวลาได้เจอคนที่ชื่นชมก็ประหม่าวางตัวไม่ถูกเป็นธรรมดาแม้ว่าตอนสมัยฝึกจะเคยเจอมาร์คแบบผ่านๆบ่อยก็เถอะ

 

ส่วนอีกคนที่ยูคยอมสาวไส้ว่าเคยติ่งมาร์ค ..โอเค แบมแบมจะยอมรับก็ได้ว่าเขาเคยพลาดพลั้งชื่นชอบมาร์คต้วนแบบที่ยูคยอมกำลังเป็นและที่น่าอายและอยากจะลืมให้หมดๆคือแบมแบมในตอนนั้นน่ะ ติ่งมาร์คมากกว่ายูคยอมในตอนนี้เป็นสิบเท่า

 

เคยหายใจเข้าออกก็เป็นมาร์ค กินอะไรก็ตามที่มาร์คชอบกิน ทำทุกอย่างแบบที่มาร์คชอบทำได้อยู่ใกล้จนแบมแบมในตอนนั้นคิดว่ามันดีมากที่สุดแล้ว คงไม่มีอะไรมีความสุขไปได้มากกว่านั้นอีกแล้ว จนกระทั่ง..

 

มาร์คต้วนทำลายทุกอย่างพังจนไม่เหลือ!

 

ทุกครั้งที่คิดถึงก็ยิ่งแค้นใจจนอยากจะลืมๆไปซะ แบมแบมไม่อยากยอมรับนักหรอกว่ามันเจ็บ มันผิดหวัง แต่ก็เพราะความผิดหวังและความเจ็บปวดในตอนนั้นนั่นแหละที่ผลักดันให้แบมแบมมีวันนี้ เพราะงั้นความสัมพันธ์ของมาร์คและแบมแบม ถ้าจะเรียกว่ามันเป็นความสัมพันธ์แบบ ทั้งรักทั้งเกลียด ก็คงไม่ผิด

 

แบมแบมเกลียดมาร์ค

แน่นอนข้อนั้นมันชัดเจนอยู่แล้ว

 

 

ส่วนรัก..

แบมแบมก็แค่รักที่ตัวเองใช้ความเกลียดนั้นเป็นแรงผลักดันจนมีวันนี้ ..ก็เท่านั้น

 

 

 “แจ็คสันใกล้จะถึงแล้วให้ขึ้นไปรอข้างบนกันเลย” เสียงทุ้มเข้มเรียกสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน แบมแบมปล่อยมือจากยูคยอมแล้วตอบรับกลับไป

“อือ ก็เดินไปก่อนดิ”

 

 

ไม่นานนักแจ๊คสันก็มาถึงโต๊ะพร้อมกับเสียงที่ลอยมาก่อนเห็นตัวเฉกเช่นเคย กอดรัดฟัดเหวี่ยงทั้งเพื่อนทั้งน้องจนสมใจ ถึงได้เริ่มต้นสั่งอาหาร แล้วจากนั้นบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น ลากยาวไปเรื่อยจนฉุดไม่อยู่

 

จากการถามสารทุกข์สุขดิบ เรื่องงาน เรื่องชีวิตก็เปลี่ยนเป็นเรื่องนั้นเรื่องนี้สรรพเพเหระ พูดกันไม่หยุดเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จะมีก็แต่มาร์คที่พูดน้อยเป็นทุนเดิมที่แค่นั่งฟัง ตอบรับบ้างเวลาโดนถาม

อยู่ด้วยกันยาวจนจบมื้ออาหารแล้วเปลี่ยนไปเป็นการสังสรรค์อย่างเต็มรูปแบบเมื่อแจ๊คสันสั่งไวน์ราคาแพงมาฉลองที่ตัวเองได้งานพิธีกรถาวรในช่องโทรทัศน์ใหญ่ บวกกับได้มาเจอหน้ากันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาสักที

 

 

“เอ้ามึง ทำไมกินแค่นี้วะ กากเหรอ” แจ๊คสันหันมามองหน้าเพื่อน ยื่นเท้าไปเตะอีกคนเบาๆใต้โต๊ะจนโดนมาร์คยันกลับมาก็ยังจะหัวเราะเอิ้กอ้าก

“กูต้องขับรถ”

“โห อ่อนหว่ะ”

 

โดนอีกฝ่ายประณามหยามเหยียดพลางหันไปยื่นแก้วคะยั้นคะยอให้น้องอีกสองคนดื่ม มาร์คไม่สนใจเหมือนเคย คำยุยงอะไรก็ตามของแจ๊คสันมันไม่เคยมีผลอะไรกับมาร์คอยู่แล้ว บางทีเวลาที่แจ๊คสันพูดมากๆเขาก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง มันไม่สนหรอกว่าใครจะฟังไหมขอแค่ได้พูดก็พอ

 

“ยูคยอมแล้วแกกลับไง”

“เดี๋ยวเรียกผู้จัดการมารับก็ได้เฮีย”

“ก็ดี งั้นไอ้แบมเดี๋ยวแกกลับกับเฮียแล้วกัน เดี๋ยวเฮียไปส่ง ..เออ แล้วนี่บอกพี่จินยองแล้วใช่ไหมวะ” แบมแบมส่ายหน้ายิ้มแห้งๆให้พี่ชายคนสนิท แจ๊คสันแทบจะกุมขมับตัวเอง

“ฉิบหายแล้ว กูจะไม่โดนพี่จินยองแหกอกเหรอวะ”

 

“ไม่ขนาดนั้นหรอกเฮีย แบมบอกไว้แล้วว่าจะมาหายูคยอม พี่จินยองอยู่ต่างประเทศป่านนี้หลับไปแล้วมั้ง อีกอย่าง ก็แค่ไวน์เอง ไม่เมาหรอก” คนตัวเล็กสุดในโต๊ะพูดพลางจิบน้ำสีแดงในแก้วลงคอ นี่ก็แก้วที่ห้าได้แล้วมั้ง มันไม่ได้แรงเหมือนกินเหล้า แบมแบมไม่ชอบเหล้า แต่ไวน์มันหอม มันได้รสชาติดี

 

 “โอเค งั้นสรุปว่ากลับกับเฮียนะ หรือจะไปนอนกับเฮียก่อนไหมล่ะจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา” แจ๊คสันสรุปให้เสร็จสรรพเพราะยังไงซะ พรุ่งนี้ตัวเองก็จะเข้าบริษัทอยู่แล้ว ค่อยไปด้วยกันก็ได้ แต่แบมแบมดูจะไม่ค่อยอยากรับข้อเสนอ

 

“เฮีย คือ ..” อ้ำอึ้งไม่ยอมตอบเต็มปาก

 

“แบมแบมจะกลับกับกู”

แล้วก็มีผู้กล้าโพล่งขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะช่วยให้ดีหรือทำให้แย่ลง

 

“หะ? ทำไมแบมถึงจะกลับกับมึงวะ”

ไม่ใช่แจ๊คสันคนเดียวที่สงสัย ยูคยอมก็ด้วยอีกคนมองมาด้วยสายตาอยากรู้ระคนสงสัย ก็ในเมื่อสองคนนี้ใครๆก็รู้ ..อย่างน้อยก็ทางฝั่งแบมแบมก็ได้อ่ะ ทั้งแจ็คสันและยูคยอมรู้ว่าแบมแบมไม่สะดวกใจกับมาร์ค ไม่เคยสะดวกใจ เลี่ยงที่จะพบกันแบบนี้มาโดยตลอด ขนาดตอนที่แจ็คสันรู้ว่าสองคนมาทำงานด้วยกันยังแทบไม่เชื่อเลยว่าจะเป็นไปได้

 

“คือ เฮีย .. เดี๋ยวไว้แบมอธิบายให้ฟัง..”

“ตอนนี้แบมแบมอยู่กับกู”

 

“หะ!/หะ!” สองเสียงดังประสานกันขึ้นมาแบบไม่ได้นัดหมาย แจ๊คสันจ้องมาร์คเขม็ง พอๆกับยูคยอมที่หันขวับมาขอคำตอบชัดๆจากเพื่อนตัวเอง

 

“อยู่กับมึงนี่หมายความว่าไง พูดให้เคลียร์”

“แล้วมันเข้าใจอะไรยากวะ อยู่กับกูก็หมายถึง กิน นอนอยู่ที่บ้านกูไง”

 

“เชี่ยยยยยย!

นอกจากอาการตกใจแบบโอเวอร์แอ๊คติ้งระดับออสก้าแล้ว แจ๊คสันยังหันมามองสองคนสลับกันไปมาชี้นิ้วทำหน้าล้อเลียนแบบที่ใครเห็นก็ต้องบอกว่าโคตรกวน

 

“ไม่ใช่แบบที่เฮียคิดนะเว้ย! หยุดคิดเดี๋ยวนี้”

“รู้เหรอว่าเฮียคิดอะไร แหนะๆ”

“ความคิดเฮียก็มีแต่เรื่องชั่วๆอ่ะ”

“โห ไอ้แบมนี่พี่มึงนะ” แจ๊คสันยื่นมือข้ามโต๊ะมาตีหน้าผากแบมแบม

 

“ก็แค่เพราะเรื่องงานอ่ะ เพื่อนพี่ดันเรื่องมากทำงานในสตูที่บริษัทไม่ได้แบมถึงต้องลำบากนี่ไง” ได้ทีแบมแบมเลยรีบฟ้องแจ๊คสันถึงความเรื่องมากอันลือชื่อของมาร์ค

ซึ่งนั่นแจ๊คสันก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยิ่งทำให้สงสัยในความใจกว้างของเพื่อนตัวดีมากขึ้นไปอีก ปกติเขาอยากจะไปหาที่คอนโดตามประสาเพื่อนบ้างอะไรบ้าง ไปกดกริ่งจนปุ่มแทบแตกมันยังปล่อยให้เขายืนรอจนขาแข็งจนถอดใจกลับไปเอง

 

“แปบนึงนะเฮีย ขอตัวเดี๋ยวนะครับพี่มาร์ค ..แบม มาด้วยกันหน่อยดิ”

แบมแบมโดนยูคยอมลากตัวออกไป เดาไม่ยากว่าก็คงลากกันออกไปเค้นคอถามเรื่องนี้เหมือนกัน ฮึๆ มาร์คต้วนอย่ามาหลอกแจ๊คสันหน่อยเลย คราวนี้ความเงียบมันสยบความเคลื่อนไหวไม่ได้หรอก เขาเห็นนะว่าเมื่อกี้ไอ้เพื่อนตัวดีมันมองตามยูคยอมที่ลากแบมแบมที่เริ่มเดินเซๆออกไป

 

“ยังไงๆ? ถ่านไฟเก่าคุกกรุ่นเหรอครับคุณมาร์ค”

“ถ่านอะไรของมึง”

 

“แหม่ๆ อยู่ด้วยกันขนาดนี้คงไม่ใช่ถ่านแล้วม้างง นี่มันระบบไฟฟ้าแตะปุ๊บติดปั๊บ ร้อนแรงไปถึงขั้วหัวใจชัดๆ~” ทำหน้าเหมือนสาวน้อยแรกแย้มบิดตัวเอียงอายจนมาร์คทนไม่ไหวยกขายันเก้าอี้อีกคนจนแทบหงาย

 

“มึงเพ้อเหรอแจ๊คสันเมาแล้วก็กลับบ้านไป” มาร์คไม่ได้พูดเพราะโกรธอะไรหรอกเขาก็แค่รำคาญ ยังไงก็ด่ากัน หยาบคายใส่กันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

“เขินเหรอคะพี่มาร์ค”

“...” ไม่ตอบแต่หันไปมองแรงใส่

 

“โอเคๆ กูไม่ล้อก็ได้ แต่กูเตือนในฐานะเพื่อนเลยนะ จะทำอะไรก็ทำให้มันชัดเจนถ้ายังโง่เหมือนเดิมอีกคราวนี้ใครก็ช่วยมึงไม่ได้แล้วนะ กูก็ไม่เอาด้วยแล้วเหมือนกันแบมแบมมันก็น้องกู กูสงสาร”

 

 

“มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด”

บอกเพื่อนออกไปแบบนั้นแต่ตัวมาร์คเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคิดอย่างที่พูดจริงๆรึเปล่า

 

“ใจมึงรู้ดีว่ามันใช่หรือไม่ใช่มาร์ค”

มาร์คไม่ตอบอะไรกลับไปอีกแจ็คสันเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ หันกลับไปก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

เมื่อยูคยอมและแบมแบมเดินกลับมา แจ็คสันแกล้งบ่นน้องว่าเสียดายค่าไวน์ ขวดละตั้งแพงกินกันไม่หมดสักทีจะเก็บไว้ก็ไม่ได้เพราะไวน์น่ะพอข้ามคืนโดนอากาศเข้าหน่อยรสชาติมันก็เปลี่ยนแล้ว

 

ตอนนั้นแหละคนที่คิดว่าไม่น่าไหวอย่างแบมแบมก็บ้าจี้ยกแก้วกระดกพรวดให้คุ้มค่าเงินที่พี่ชายตัวเองจ่าย ทำเอาแจ๊คสันตบมือหัวเราะถูกใจในความบ้าบิ่น รีบยกขวดรินให้น้องแบบไม่กลัวผู้จัดการน้องมาแหกอก

 

“พอแล้วมั้งเฮีย มันจะกองกับพื้นแล้วเนี่ย” ยูคยอมปรามพี่ชายตัวเองที่ดูจะเริ่มเมาไม่ต่างกัน

“เงียบไปเลยไอ้ยู กองอะไร แค่มึน” ไม่ใช่เสียงของแจ๊คสันแต่เป็นเสียงแหบๆของคนที่แทบตั้งหัวให้ตรงไม่อยู่ มือเล็กยกขึ้นมาแนบข้างขมับพร้อมกับกระดกแก้วสุดท้ายจนหมดเกลี้ยง

 

“หมดแล้วก็กลับสักที”

คนที่นั่งเงียบมานานอย่างมาร์คตัดบทปาร์ตี้เล็กๆของพวกขี้เมา ยืนขึ้นเรียกเช็คบิลแล้วทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันกลับ

 

 

ยูคยอมมาส่งแบมแบมที่รถของมาร์ค ไม่ได้ถึงกับหิ้วปีกมาหรอกแต่แบมแบมก็เดินด้วยตัวเองไม่ตรงแถมตอนนี้เหมือนตาจะเปิดไม่ขึ้นอยู่แล้ว

ช่วยเพื่อนให้เข้าไปนั่งในรถดีๆแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ปรับเบาะจัดท่าจัดทางให้แบมแบมได้เอนหลังนอนสบายๆโดยมีมาร์คนั่งรอที่ตำแหน่งคนขับ ไม่ลืมที่จะบอกลารุ่นพี่และฝากฝังปนขอโทษที่เพื่อนตัวเองทำให้รุ่นพี่อย่างมาร์คต้องลำบาก มาร์คพยักหน้ารับแล้วขับรถทะยานออกไป

 

 

 

MARKBAM RAPPER

 

 

 

 

มาร์คปลุกเรียกแบมแบมอยู่หลายหนแต่อีกคนก็ตอบรับในลำคอเหมือนได้ยินแต่ดูท่าจะลุกไม่ไหวแล้ว ก็แน่ล่ะทำอวดเก่งซัดไปขนาดนั้นมันจะรอดได้ยังไง บ้าจี้ฟังคำแจ๊คสันไปได้ ไวน์ขวดแค่นี้ราคาไม่สะเทือนขนหน้าแข้งมันหรอก

 

“แบมแบม”

“อืม..”

“ไอ้ลูกหมา คออ่อนแล้วยังจะทำซ่า”

มาร์คหัวเราะกับตัวเองพลางตีหน้าผากคนเมาเบาๆจนเจ้าตัวส่งเสียงโวยวายงุ้งงิ้งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะดูท่าจะหมดฤทธิ์

 

มาร์คอ้อมลงมาที่ประตูอีกฝั่ง ปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยแล้วสะกิดเรียกคนที่ตอนนี้ทำได้แค่หรี่ตาขึ้นมองข้างเดียว

“ขึ้นมา.. เกาะให้แน่นๆล่ะ บอกเลยว่าถ้าตกลงไปฉันไม่ตามเก็บหรอกนะ”

พูดพลางหันหลังย่อตัวให้แบมแบมงัดร่างตัวเองขึ้นจากเบาะรถ โซซัดโซเซเอนลงมาเกาะหลังมาร์คแล้วพาดแขนไปรอบคอ ล็อคมือไว้กับข้อมืออีกข้างของตัวเองแน่น กลัวจะตกลงไปอย่างที่มาร์คว่า

 

“เมาแล้วว่าง่ายดีแฮะ วันหลังเอาเหล้ากรอกปากทุกเช้าเลยดีไหม”

พูดกวนอีกฝ่ายไปแบบนั้นแต่ก็ไม่มีเสียงต่อปากต่อคำกลับมา มีแค่ลมหายใจสม่ำเสมอที่เป่ารดข้างแก้ม อันที่จริงแบมแบมดูจะเงียบไปตั้งแต่ตอนอยู่ที่ร้านแล้ว ก่อนจะเริ่มซดไวน์แดงแทนน้ำเปล่านั่นแหละ ที่เขาว่าน้ำเปลี่ยนนิสัยท่าทางจะจริงๆแฮะ

 

 

มาร์คกดรหัสประตูหน้าแล้วพาร่างตัวเองที่เดินลำบากเพราะแบกคนขนาดตัวไม่ค่อยต่างกันไว้บนหลังตรงดิ่งไปยังหน้าห้อง แต่เพราะเจ้าของห้องนอนเล็กที่เขายกให้ดันล็อคห้องเอาไว้มาร์คถึงต้องเรียกอีกคนให้ควานหากุญแจ ขี้เกียจเสียเวลาไปรื้อหากุญแจสำรองตอนนี้

 

“นี่.. กุญแจห้องอยู่ไหน”

“.. อื้อ”

 

“เด็กดื้อเอ้ย! ถามว่ากุญแจห้องนายอยู่ไหน อยากนอนหน้าห้องเหรอไง”

“แก่แล้วอย่าขี้บ่นได้ไหมก็หาอยู่เนี่ย .. อึก มันอยู่แถวนี้แหละ งื้อ เอามือออกจากกางเกงไม่ได้”

มาร์คอยากจะตบหน้าผากตัวเองแรงๆสักที เสียงบ่นหงุงหงิงเหมือลูกแมวจากคนบนหลังทำเอาเขาต้องปล่อยอีกคนลงแต่ยังไม่ทันที่ขาของคนบนหลังจะแตะพื้นแบมแบมก็รัดคอเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

 

“ไม่เอา ห้ามทิ้งไว้ข้างนอกนะ! ก็บอกว่าหาอยู่นี่ไง แต่ว่า ..อึก มันหยิบไม่ได้”

“ไม่ได้จะทิ้ง แค่จะวางลงเฉยๆ ตัวหนักอย่างกับหมูหลังฉันจะหักแล้วเนี่ย ถึงห้องแล้วก็ลงก่อนแปบนึง”

พอได้ยินว่าตัวเองไม่ได้จะโดนโยนทิ้งข้างทาง แบมแบมถึงได้ยอมปล่อยมือที่รัดรอบคอมาร์คแล้วยืนด้วยขาสั่นๆและดูเหมือนโลกจะเอียงหมุนติ้วไปหมดจนต้องใช้กำแพงเป็นที่พยุงตัว

 

 

มาร์ครอให้อีกคนหยิบกุญแจดอกเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างทุลักทุเล รับมาไขเปิดประตูให้ แต่ดูเหมือนแบมแบมจะไม่ไหวจริงๆเขาเลยต้องช่วยพยุงเข้าไปในห้อง

 

หัวเล็กเอนซบมาบนไหล่ลาดอย่างไม่คิดระวังตัวหรือวางมาด ถ้าเป็นตอนที่มีสติแบมแบมคงไม่มีทางทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด มาร์คได้แต่ลอบขำ ตลกก็ตลกสงสารก็สงสาร หน้าแดงคอแดงไปหมด

เออ แต่แปลก เขาเพิ่งรู้นะว่าคนเมานอกจากจะหน้าแดงแล้วทั้งแก้มทั้งปากยังบวมตุ่ย ปากเจ่อมีสีแดงฉ่ำไม่ต่างจากไวน์ที่เจ้าตัวลิ้มรสเข้าไปจนติดใจมันเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆที่ทำให้มาร์คเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

 

มือหนาดันอีกคนให้นั่งลงที่เตียงแต่แบมแบมกลับทิ้งตัวเซลงไปนอนจนเตียงยวบ

เด็กหนอเด็ก

 

 

มาร์คจัดแจงดึงผ้าห่มออกมาคลุมให้จนมิดอก ไม่จำเป็นต้องปิดไฟเพราะเขาไม่ได้เปิดมันไว้ตั้งแต่ตอนที่เข้ามา มีเพียงโคมไฟสีส้มดวงเล็กที่เปิดไว้ให้พอเห็นภายในในห้อง ดูให้แน่ใจว่าอีกคนจัดท่าจัดทางได้เรียบร้อยดีแล้วก็เตรียมจะออกไป แต่ก่อนจะได้ทำอย่างใจคิด มือเล็กที่เคยเกาะรอบคอเขาเมื่อครู่ก็ยื่นออกมาดึงมือมาร์คไว้

 

 

“อื้อ .. อย่าเพิ่งไป”

“อะไรอีก”

“...”

“ไม่พูดงั้นไปแล้วนะ”

แบมแบมไม่ตอบแต่มือเล็กกลับดึงข้อมืออีกคนเบาๆ

 

“ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ แบกนายขึ้นมาเมื่อกี้อ่ะ จะไปนอนแล้วเหมือนกัน เมาก็หลับไปเลยอย่าป่วน”

มาร์คไม่ได้ดุแต่พูดด้วยเสียงที่อ่อนลงเพราะรู้ว่าแบมแบมกำลังจะงอแง คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์นั่นแหละถึงได้เปลี่ยนเสือที่ปกติเอาแต่แยกเขี้ยวให้กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ดึงข้อมือเขาไว้เหมือนอยากจะอ้อนแบบนี้

 

พยายามจะแกะมือคนเมาออกแต่คนตัวเล็กก็ไม่ให้ความร่วมมือ เพราะนอกจากจะปัดมือมาร์คออกแล้วกลับมาจับใหม่ ยังพูดประโยคที่มาร์คคิดว่าแบมแบมตอนปกติคงไม่มีวันพูดมันออกมา ..และแน่นอนมันทำให้เขาแทบเซไปเหมือนกัน

 

 

 

“ไม่ไปได้ไหม แค่คืนนี้..

ขอแค่คืนนี้ ช่วยอยู่ด้วยกันก่อนได้ไหม”

 

 

“รู้ตัวไหมว่าเมามากแล้ว”

 

 

“...” แบมแบมยังคงดื้อเงียบไม่ตอบแต่ก็ไม่ยอมไม่ปล่อยมือ

 

 

“เฮ้อ พรุ่งนี้อย่ามาร้องโวยวายแล้วกัน”

มาร์คข้ามตัวแบมแบมขึ้นไปนอนบนเตียงอีกฝั่ง สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม แล้วหันมาสั่งคนเด็กกว่าเสียงเข้ม

“อยู่ด้วยแล้วเนี่ย ทีนี้ก็นอนได้แล้ว”

 

เสียงในลำคอหายไปทันทีที่มือเล็กใต้ผ้าห่มยื่นมาจับข้อมือมาร์คไว้



ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเพียงแค่เสียงนาฬิกา ไม่สิ มันยังมีอีกเสียง เสียงที่ดังยิ่งกว่านาฬิกาบนผนัง และมันอยู่ใกล้ๆนี่เอง

 

ใกล้.. จนรู้สึกเหมือนมันดังออกมาจากอกของเขาเลย

 

 

 

 

เมา.. แบมแบมเมาหนักเลย

ส่วนเขา.. ก็คงเมาเหมือนกัน

 

 

เมาอะไรไม่รู้

..แต่ต้องเมาแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ

 

 

 

 

MARKBAM RAPPER

 

 

 

 

 

“พี่มาร์ค..”

เสียงที่เรียกชื่อสั่นจนมาร์คอดห่วงไม่ได้ แบมแบมเมามากจริงๆ ถ้าไม่เมาคงไม่เรียกเขาด้วยสรรพนามนำหน้าว่าพี่แบบนี้ เผลอๆอาจจะขึ้นไอ้เลยด้วยซ้ำ

 

“อืม?”

“ใครๆก็บอกว่าพี่มาร์คหวงพื้นที่ส่วนตัวแต่ตอนนี้พี่อนุญาตให้แบมอยู่ที่นี่ก็เท่ากับว่าพี่ยอมให้แบมเข้ามาในโลกส่วนนึงของพี่ใช่ไหม”

“ก็.. คงงั้นมั้ง”

ตอนนี้มาร์คกำลังหลับตานอนพักแต่ก็ยังให้ความร่วมมือในการตอบคำถาม แม้จะยังงงๆและไม่เข้าใจนิดหน่อยว่าทำไมอีกคนถึงถามอะไรแปลกๆ

 

“แล้วมันจะมากขึ้นเรื่อยๆรึเปล่า”

มาร์คไม่ได้ตอบคำถาม เพราะไม่เข้าใจว่าแบมแบมหมายความว่ายังไงหรือถามไปเพื่ออะไรเลยได้แต่เงียบอยู่แบบนั้น

 

“ถ้าถึงตอนนั้น พี่จะไล่แบมไปอีกไหม” มาร์คจับความสั่นไหวในน้ำเสียงนั้นได้

 

“...”

 

 

“โลกที่พี่ให้แบมเข้าไปน่ะ จะผลักแบมกลับออกมาอีกรึเปล่า”

 

“แบมแบม..”

 

 

“..ฮึก”

มาร์คพลิกตัวมาหาอีกคนทันทีที่เสียงสะอื้นหลุดออกมา

 

ไฟสลัวจากโคมข้างเตียงทำให้เห็นชัดว่าตอนนี้คนตรงหน้ากำลังร้องไห้ แบมแบมพยายามกลั้นเสียงของตัวเองพร้อมๆกับห้ามน้ำตา

 

มาร์คยื่นมือไปเกลี่ยน้ำตาที่ขอบตาช้ำเบาๆ

 

“อย่าร้อง”

“ทำไมล่ะพี่มาร์ค ..ฮึก ทำไม”

 

มาร์คดึงอีกคนเข้ามาใกล้วาดแขนโอบรอบตัวคนอ่อนแอเข้ามาแนบอกแบมแบมเบียดตัวเข้ามาหาไออุ่นหลบใบหน้าที่แต้มด้วยหยาดน้ำตาไม่ให้มาร์คเห็นด้วยการก้มลงชิดหน้าอกของอีกฝ่าย ไม่ได้อยากอ่อนแอแต่ไม่รู้ตอนนี้มันเกิดบ้าอะไร

 

“ขอโทษ”

 

แบมแบมตอบรับคำขอโทษที่ตลอดมามาร์คไม่เคยพูดด้วยการร้องไห้ แขนเล็กกอดรอบเอวของมาร์คเหมือนกลัวว่าอีกคนจะหายไป

 

“นอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าเราก็จะจำทุกอย่างในคืนนี้ไม่ได้แล้ว”

 

มาร์คกอดกระชับคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากอธิบายแต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดรึเปล่า บางทีแบมแบมอาจไม่ได้อยากรู้จริงๆก็ได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้มันอาจเป็นเพียงแค่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เผลออ่อนไหวไปก็เท่านั้น

 

 

เขาเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ รู้ดีตั้งแต่แรกแล้วว่ามันจะทำให้แบมแบมเสียใจแค่ไหนมันจะเปลี่ยนแบมแบมไปยังไง ..เพราะมาร์คน่ะ รู้จักแบมแบมดีกว่าใคร บางทีอาจจะดียิ่งกว่าตัวแบมแบมเองด้วยซ้ำแต่จนถึงตอนนี้ถึงแม้จะเสียใจแต่มาร์คก็ยังยืนยันคำเดิมว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่ทำแบบนั้น

 

 

 

แล้วมันก็จะเป็นเหมือนๆเคย

พรุ่งนี้เช้าแบมแบมคงจะจำอะไรไม่ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้หรือแม้กระทั่งวงแขนที่กอดกระชับกันอยู่ตอนนี้มันก็จะไม่เหลืออะไรอีก

 

 

 

จะมีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่จำได้ ..มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ เหมือนทุกเรื่องที่ผ่านมา

 

 

 

.. ซึ่งมันก็ดีแล้ว

 

 

 

#มาร์คแบมแร็พเปอร์

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

4,782 ความคิดเห็น

  1. #4750 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 07:48
    เราว่าน้องมีสตินะที่พูดเเบบนั้น
    #4750
    0
  2. #4681 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 11:12
    ฮรื่อออ
    #4681
    0
  3. #4666 9397♡ (@amimikuma) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 19:49
    มาร์คต้องทําอะไรสักอย่างที่ดีต่อเเบมในทางอ้อมนั้นเเหละเเค่เเบมมองว่ามันเป็นสิ่งที่เเย่
    #4666
    0
  4. #4611 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 07:00

    สงสารน้อง

    ทำไมน้องน่านัหอย่างนี้

    เหมือนจะมีอะไรเบื้องหังความใจร้ายของมาร์คต้วน

    #4611
    0
  5. #4574 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 01:19
    ก็คงเลือกอนาคตตัวเองแล้วทิ้งน้องไว้ใช่มั้ย
    #4574
    0
  6. #4560 solong9 (@Davil_Tan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:30

    นี่อยากรู้จริงๆนะว่าเกิดอะไรขึ้น

    #4560
    0
  7. #4555 มยองซูอู้ว~ (@jammy_maj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:11
    อยากรู้ เกิดอะไรขึ้นน..
    #4555
    0
  8. #4512 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:22
    มีอะไรแแน่ๆ เล่ามาให้หมด
    #4512
    0
  9. #4468 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 08:56
    หน่วงไม่หน่อย อยากรู้อดีตจัง
    #4468
    0
  10. #4403 grapeberryz (@grapeberryz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 21:48
    โอ้ยยย หวั่นไหวเลยเนี่ย พรุ่งนี้จะมีอะไรเปลี่ยนไหม หรือจะเหมือนเดิม ฮือออ มันก็จะหน่วงหน่อยๆ
    #4403
    0
  11. #4359 anMarkBambamGOT7 (@anMarkBambamGOT7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 07:56
    มีเรื่องอะไรกันหรอ
    #4359
    1
    • #4359-1 Mb_bloody (@Mb_bloody) (จากตอนที่ 7)
      23 ตุลาคม 2561 / 00:22
      ทั้งสองคงมีเหตุผลเบื้องหลัง บาดแผลในจิตใจทั้งคู่ล่ะมั้ง ถึงต้องทำแบบนี้ต่อกัน โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่รู้สาเหตุที่ทำไมอีกฝ่ายทำต้องทำ
      #4359-1
  12. #4297 Aely (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:19
    มีปมอดีตด้วย อยากรู้สาเหตุว่าทำไมถึงห่างกัน ทำไมถึงต้องทะเลาะกัน
    #4297
    0
  13. #4245 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:35
    มาร์คเคยทำอะไรไว้กับน้องกันแน่เนี่ย
    #4245
    0
  14. #4169 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 02:27
    โอ้ย อ่านไปแล้วเจ็บแปปๆที่ใจ ถ้าจะหวงน้องขนาดนี้ ไปค่ะขึ้นเรือพี่แจ๊คเป็นกัปตันมาร์คแบมค่ะ

    #4169
    0
  15. #4160 Charlottelowell (@Charlottelowell) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 23:40
    เเง๊ ไรท์ตอนนี้เรามีน้ำตาอ้ะ เราน้ำตาไหลลอ้ะ
    #4160
    0
  16. #4139 @fujinoii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 16:52
    พอเข้าใจบ้างละ ว่าเพราะเหตุผลอะไรพี่มาร์คถึงต้องทำแบบนี้ ไม่ใช่แบมแบมที่เสียใจพี่มาร์คก็คงเสียใจไม่แพ้กัน
    #4139
    0
  17. #4031 Missnight (@missnight17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 03:07
    โอ้ยยยย อารายยยย มาร์ครู้คนเดียวไม่ได้นะ บอกนี่ด้วยสิ 
    #4031
    0
  18. #3967 Snwxq (@evesnw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 13:18
    ฮื่อออ เสียใจจจ
    #3967
    0
  19. #3903 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 11:15
    ต้องมีอะไรแน่ๆ อยากรู้อดีตทั้งคู่เลย ทำไมแบมพูดเหมือนมาร์คเคยพลักใสแบบนั้นนะ
    #3903
    0
  20. #3774 toto (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:35
    อยากรู้เรื่องสัญญาน้อยอ่ะ เกิดอะไรขึ้น
    #3774
    0
  21. #3633 อุลจีมา (@287456) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 09:20
    แง๊ๆๆๆ เหมือนจะม่าเบาๆ อยากรู้อะว่าเมื่อก่อนสองคนนี้เค้ามีซัมติงไรกัน 
    #3633
    0
  22. #3598 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:17
    อยากรู้นะเนี่ยพี่มาร์คคคคคค
    #3598
    0
  23. #3576 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 19:50
    อยากรู้ๆ
    #3576
    0
  24. #3534 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 10:21
    งื้อออออ อยากจะร้องไห้แทนพี่มาร์ค
    #3534
    0
  25. #3529 mengai (@mosysp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 08:14
    ใจสั่นน ฮื่ออออออ
    #3529
    0