Kill Me !! ❥ Kaido

ตอนที่ 4 : Kill Me | คำขู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

















 

 

            แกร๊ก !

 

 

            “ลุก”

 

 

            เสียงโซ่ที่ถูกปลดออกให้เป็นอิสระทุกจุดทั้งแขนทั้งสองข้างและลำคอไม่ได้ทำให้คนที่กำลังหลับอยู่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย คนที่เพิ่งปลดล็อคโซ่จึงต้องออกเสียงพร้อมกับดึงแขนคยองซูขึ้นอย่างแรงทำให้ร่างเล็กเริ่มขยับตัวช้า ๆ แพขนตาหนาค่อย ๆ ขยับก่อนเปิดออกและจ้องหน้าผู้ที่เข้ามาปลุกเขาอย่างงุนงง

 

 

            “อะไร ... ปล่อย” คยองซูมองคนตรงหน้าอย่างมีคำถามก่อนจะมองมือที่จับแขนตัวเองอยู่และสะบัดออกอย่างแรง ความง่วงที่มีอยู่หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นว่าคนที่มาปลุกเขาคือลูกน้องของคิมจงอิน

 

 

            “จะนอนตายอยู่ในนี้เลยรึไง”

 

 

            “ไม่ต้องมายุ่ง” คยองซูตอบคำถามผู้ชายตรงหน้าด้วยการไล่เขาไปให้พ้น ๆ

 

 

            จะมาวุ่นวายทำไมที่เขาต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะพวกมันไม่ใช่หรือไง

 

 

            กี่วันแล้วที่ต้องนอนเป็นผีตายซากอยู่ในห้องแคบ ๆ ได้รับอาหารเป็นขนมปังก้อนเล็ก ๆ กับน้ำหนึ่งขวดเป็นเวลาสามมื้อ มันนานจนคยองซูลืมนับไปแล้วว่ามันผ่านมากี่วันไม่เป็นอาทิตย์แล้วหรอ ?

 

 

            “ลุก” คนตรงหน้าพูดซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่แม้แต่ขยับตัวแต่กำลังทำท่าเหมือนจะหลับตาลงต่อยังไงยังงั้นและมันเป็นอันตรายต่อตัวเขาแน่ ๆ ถ้าเกิดว่าเขาไม่สามารถพาคนตัวเล็กนี่ไปหาหัวหน้าเขาได้

 

 

            “...”

 

 

            “นายเรียก” ลูกน้องจงอินเริ่มทำหน้าหงุดหงิดเมื่อคยองซูมองเขาด้วยสายตารำคาญและไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

 

 

            ไม่ขยับตัวเลยด้วยสักนิด

 

 

            “กูไม่ไป” คนตัวเล็กพูดและเอามือปัดมือใหญ่ที่ทำท่าจะมาดึงแขนเหมือนจะช่วยให้ลุกขึ้น

 

 

            “อย่ามีปัญหาดีกว่าถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ลูกน้องจงอินพูดอย่างฉุนจัด

 

 

            ไอ้เด็กบ้านี่มันมันไม่รู้หรือไงว่าเขาต้องรีบ ๆ ลากมันไปส่งให้นายก่อนที่เขาจะลำบากซะเอง ถ้าขืนยังดื้อแบบนี้ก็คงต้องมีลงไม้ลงมือกันบ้างล่ะมั้ง

 

 

            “...” คยองซูมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้มีแววตาที่กลัวต่อคำพูดเมื่อกี้เลยสักนิด

 

 

            ก็เอาสิ ... จะตบจะตีก็เชิญ

 

 

            “จะลุกดี ๆ หรือจะต้องให้ลาก ?”

 

 

            “ก็บอกว่า กู-ไม่-ไป !” คยองซูเน้นเสียงสามคำหลังก่อนจะจ้องตาคนตรงหน้านิ่ง พูดภาษาคนไม่เข้าใจหรือยังไงเป็นลูกน้องคนเลว ๆ อย่างไอ้บ้านั่นแต่กลับไม่มีความฉลาดในสมองเลยใช่ไหม

 

 

            “งั้นก็คงต้องลากกันล่ะนะ”

 

 

            “นี่ ปล่อยนะ!!!” คยองซูเริ่มโวยวายเมื่อแขนเล็กถูกดึงกึ่งกระชากอย่างแรงจนรู้สึกเหมือนไหล่จะหลุด

 

 

            นี่คิดจะลากกันจริง ๆ หรือไง !

 

 

            ไม่ต้องเอ่ยปากถามก็รู้คำตอบเมื่อตัวเล็กเริ่มไถลไปกับพื้นจนสร้างความแสบเล็ก ๆ ให้คยองซู ตากลมโตเหลือบมองไปยังแผลที่ข้อมือที่ยังมีรอยแดงเด่นชัดเมื่อแสงในห้องจะน้อยมากก็ตาม

 

 

            “ปล่อย !! กูลุกเองได้น่า !!

 

 

            “ก็แค่นั้น”

 

 

            ลูกน้องของจงอินพูดก่อนจะเหวี่ยงแขนคนตัวเล็กลงบนพื้นโดยไม่ได้สนว่าคนตัวเล็กจะเจ็บปวดแค่ไหน คยองซูกัดฟันทนความเจ็บปวดที่ข้อมือเล็กถูกเหวี่ยงกระแทกลงพื้นนั้นไว้และค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ

 

 

            “กูอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกมึงจะมาเป็นลูกน้องให้มันทำไม ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นพี่พวกมึงแค่ไม่กี่ปี” คยองซูถามและมองไปที่ลูกน้องจงอินด้วยสายตาเรียบ ๆ

 

 

            “เงิน ...”

 

 

            ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา คยองซูก็แสยะยิ้มให้กับประโยคคำตอบนั้นโดยไม่คิดที่จะถามอะไรต่ออีกเพราะแค่คำนั้นคำเดียวมันก็อธิบายทุกอย่างได้หมดแล้ว

 

 

            บนโลกนี้น่ะ ... เงินมันคือทุกอย่างจริง ๆ

 

 

            “เดินไปไวไว”

 

 

            ร่างเล็กถูกผลักให้เดินไปข้างหน้าอย่างแรงเพื่อเร่งให้เขาเดินไวขึ้น คยองซูทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

 

            นี่ไม่ได้เดินมาตั้งกี่วัน น้ำก็ไม่ได้อาบ อาหารก็ให้น้อยไม่ตายไปตั้งแต่สองวันแรกก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมาเร่งอีก ! คยองซูคิดก่อนจะก้าวขาให้ไวขึ้นอีกนิด

 

 

            ขาเล็ก ๆ ก้าวไปเรื่อย ๆ จนมาถึงหน้าห้องที่อยู่ถัดจากเขาไปแค่สามห้อง

 

 

            ถ้ามันใกล้แค่นี้แล้วจะเร่งบ้าบออะไรนักหนา !

 

 

            “เข้าไป”

 

 

            “รู้แล้วล่ะน่า” คยองซูหันไปแหวใส่ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปในห้องนั้น

 

 

            อากาศเย็น ๆ ที่กระทบใบหน้าทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสบายใจขึ้นมานิดนึงแต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นว่ามีใครบางยืนจ้องเขาอยู่

 

 

            ตาคมที่คยองซูอยากจะเข้าไปเอามีดเสียบให้มันบอดซะมองสบตากับคนตัวเล็กพร้อมรอยยิ้มที่ยกขึ้นตรงมุมปาก

 

 

            ยืนรอในห้องก็เปิดแอร์ซะเย็นแตกต่างกับที่นอนสกปรก ๆ ทั้งอับทั้งร้อนของเขาอย่างสิ้นเชิง มีความสุขมากสินะกับการทรมานคนอื่น คยองซูคิดก่อนจะเดินเข้าไปหาจงอินอย่างรวดเร็ว

 

 

            “มีอะไร” คยองซูถามก่อนจะจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย แม้ว่าในใจเขาอยากจะฆ่าคนตรงหน้ามากขนาดไหนก็ต้องเก็บเอาไว้ ขืนบุ่มบ่ามทำอะไรไปตอนนี้คนที่เละก็น่าจะเป็นเขาซะเอง

 

 

            “สบายดีนี่”

 

 

            “คงไม่ใช่ธุระที่เรียกมาหรอกมั้ง”

 

 

            “หึ” จงอินหัวเราะประชดเบา ๆ เมื่อได้ยินคำโต้ตอบจากปากบาง

 

 

            คยองซูไม่ได้พูดอะไรต่อแต่สายตานั่นก็มองไปยังคนตรงหน้าโดยไม่ได้ละสายตาไปไหนเช่นกัน

 

 

            เป็นเวลาเกือบนาทีที่เขาสองคนเอาแต่จ้องกันอยู่นั้นไม่มีฝ่ายใดเอ่ยอะไรออกมาก่อน สุดท้ายก็ต้องเป็นคยองซูที่หลบตาร่างสูงก่อนจะหันไปทางอื่นแทน

 

 

            “รีบ ๆ พูดมาสิ เห็นหน้าแล้วรำคาญจะแย่” คนตัวเล็กว่าก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

 

            “...”

 

 

            จงอินไม่ได้ตอบอะไรคนตัวเล็กแต่ขายาว ๆ ก้าวเดินตรงมายังคยองซูหนึ่งก้าวคนตัวเล็กจึงขยับตัวเล็กน้อย และเมื่อจงอินก้าวขาอีกครั้งคยองซูก็ก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างเช่นเดียวกัน

 

 

            “อะไร” คนตัวเล็กถามก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อร่างสูงกำลังเดินต้อนเขามาเรื่อย ๆ จนแทบจะชิดมุมห้อง

 

 

            “กูคิดมาหลายวันแล้วว่าจะเอายังไงกับมึงดี”

 

 

            “...”

 

 

            “คิดไปคิดมา ...” จงอินเว้นจังหวะเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคยองซูหยุดเดินถอยหลังและเลือกที่จะจ้องหน้าเขาแบบตรง ๆ อย่างไม่กลัวเกรง

 

 

            ถ้าก้าวต่ออีกครั้งคยองซูก็คงต้องติดผนังและมันไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่ ๆ

 

 

            “...”

 

 

            “กูก็อยากจะมีสัตว์เลี้ยงไว้ดูเล่นสักตัวเหมือนกัน” จบประโยคมือหนาก็เอื้อมไปแตะเบา ๆ ที่ข้างแก้มใส แต่เพียงแค่ชั่ววินาทีที่สัมผัสได้คยองซูก็ปัดมือนั้นออกก่อนจะแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาทางแววตาอย่างฉายชัดจนคนตัวสูงหัวเราะในลำคอ

 

 

            “ไม่กลัวกูจะฆ่ามึงตายเข้าสักวันหรือไง” คยองซูถามและมองจงอินอย่างรังเกียจ

 

 

            คนตัวสูงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ

 

 

            “มึงไม่ทำหรอก”

 

 

            “อะไรทำให้มึงมั่นใจขนาดนั้น” คยองซูกำหมัดแน่นและยิ้มให้คนตรงหน้า

 

 

            มั่นใจจริงเหรอ ? ว่าเขาจะไม่ฆ่าคนตรงหน้านี่ ?

 

 

            คิดผิดแล้ว ... ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่เขาฆ่ามันแน่ !

 

 

            “แม่มึงอยู่กับป้าก็สบายดีนี่ ... ว่าไหม ?”

 

 

            !!!!!

 

 

            เหมือนเป็นประโยคหยุดโลก ... คยองซูตาเบิกกว้างขึ้นมาจากที่โตอยู่แล้วยิ่งโตขึ้นกว่าเดิม มือที่กำหมัดอยู่คลายออกช้า ๆ อย่างหมดเรี่ยวแรง จงอินรู้เรื่องนี้ยังไง !

 

 

            “มึงพูดอะไร” คนตัวเล็กทำเป็นไม่รู้เรื่องและจ้องตาจงอินนิ่ง ๆ แต่มันกลับไม่เป็นผลเมื่อตากลมนั่นสั่นระริกจนจงอินก้มหน้าลงกลั้นรอยยิ้มและถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

 

 

            “อยากกินขนมจากคุณแม่อีกครั้งจัง : )” จงอินพูดและเงยหน้าขึ้นมาจ้องคนตัวเล็ก

 

 

            “จงอิน !!!” คยองซูแทบจะตรงเข้าไปกระชากใบหน้าที่กำลังยิ้มมุมปากเหมือนมีความสุขมากเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อครั้งที่จงอินเจอแม่คยองซูครั้งแรกนั้น

 

 

            แน่นอนเวลาเกือบ ๆ อาทิตย์ประวัติของคยองซูจากมหาลัยก็ถูกจงอินใช้เส้นสายและเงินจำนวนหนึ่งเอามาอย่างง่ายดาย

 

 

            แม้ว่าจะเป็นมหาลัยที่ชานยอลศัตรูของเขาและเซฮุนเพื่อนของชานยอลมีหุ้นส่วนอยู่เขาก็เอาประวัติของคนตัวเล็กนี่มาได้ง่าย ๆ

 

 

            เงินน่ะทำได้ทุกอย่างแหละว่าไหมล่ะ ?

 

 

            ในใบประวัติบอกที่อยู่ของคยองซูและประวัติผู้ปกครองอยู่อย่างละเอียด ซึ่งนอกจากแม่ของคยองซูแล้วก็ยังระบุไว้อีกคนนึงซึ่งก็คือป้าของคยองซู ...

 

 

            โดยไม่ต้องให้บอกจงอินส่งคนไปยังที่อยู่ที่ระบุไว้นั่นทันทีแต่บ้านเก่านั่นถูกปล่อยร้างและไม่มีคนอยู่ จงอินจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังที่อยู่ของป้าคยองซูแทน ... และก็ได้เห็นแม่ของคยองซูและป้าเรียบร้อยแล้ว

 

 

            อ้า ... มันช่างเป็นข้อต่อรองชั้นดีเลยทีเดียวว่าไหม ?

 

 

            “ฮ่า ๆ” จงอินหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นว่าคยองซูกำลังจะกลายร่างเป็นยักษ์อยู่รอมร่อ ตากลม ๆ นั่นแทบจะถลนออกมาจากเบ้าพร้อมกับข้างแก้มที่มีสันกรามนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คยองซูกำลังกัดฟันระงับอารมณ์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ

 

 

            จงอินกระพริบตาช้า ๆ และมองคนตัวเล็กที่แทบจะฆ่าเขาอยู่แล้ว ... นี่เขาไม่ได้หัวเราะสะใจแบบนี้มาสักพักแล้วสินะ จงอินคิดและหยุดหัวเราะแต่สายตาก็ยังไม่ได้หันไปมองทางอื่นนอกจากใบหน้าใสนั่น

 

 

            คยองซูน่ะ ... เป็นของเล่นชิ้นเอกเลยทีเดียวนะเนี่ย

 

 

            “ต้องการอะไรอีก ... มึงทำแบบนี้ทำไม ทำไมไม่ฆ่ากูให้ตายไปซะ!!!!” คยองซูถามจงอินอย่างไม่เข้าใจ เรื่องให้คนตัวเล็กทำร้ายแบคฮยอนครั้งก่อนก็เอาแม่มาอ้าง แล้วครั้งนี้ก็ทำอีก

 

 

            คิมจงอินมันจะเลวเกินไปแล้ว !

 

 

            “รอดตายมาได้ก็ดีแล้วนี่”

 

 

            “...”

 

 

            “กลับมาทำไมล่ะ”

 

 

            คำถามที่ออกมาจากปากของคนตัวสูงทำให้คยองซูชะงักเงียบลง ตากลมก้มลงช้า ๆ เพื่อไม่ให้จงอินเห็นความสั่นระริกในนั้น

 

 

            คยองซูคิดตามช้า ๆ และหันไปทางอื่น

 

 

            กลับมาทำไมงั้นหรอ ?

 

 

            กลับมาเพื่อแก้แค้น ...

 

 

            หรือมาสร้างความลำบากให้กับตัวเองกันแน่ ?

 

 

            คนตัวเล็กก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

 

 

            “งั้นก็ฆ่ากูตอนนี้เลยสิ” คยองซูพูดและเงยหน้าจ้องจงอิน

 

 

            จะฆ่าเขาก็ได้ถ้ามันทำให้แม่ปลอดภัย ...

 

 

            “หึ” จงอินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอามือรั้งใบหน้าเล็กเข้ามาใกล้อีกนิด คยองซูขืนตัวไว้แต่ก็ไม่ได้เอามือขึ้นมาปัดหรือทำร้ายอะไรคนตรงหน้า

 

 

            “มันง่ายไป” จงอินพูดใส่ใบหน้าใสที่ห่างกันประมาณสองฝ่ามือ

 

 

            “...”

 

 

            “อะไรที่ง่ายไป ... มันก็ไม่สนุกสิ”

 

 

            รอยยิ้มปีศาจถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อประโยคนั้นจบลงและก็เป็นคนตัวเล็กที่ระเบิดอารมณ์ออกมาทันทีที่เห็น

 

 

            “คิม จงอิน!!” คยองซูผลักคนตรงหน้าออกอย่างแรง อารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ขาดลงทันทีคนตัวเล็กกำหมัดแน่นก่อนจะง้างขึ้นเตรียมจะซัดใบหน้าหล่อ ๆ นั่นให้แรงเท่าที่สุดเท่าที่ความเกลียดชังของตัวเองจะมี

 

 

            แต่แล้วมือเรียวก็ชะงักค้างกลางอากาศอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะได้ซัดลงไปบนหน้าจงอินที่ยืนนิ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน

 

 

            “เอาสิ ... ถ้ามึงกล้า” จงอินพูดพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

 

 

            มือเล็กลดลงมาแนบอยู่ข้างลำตัวอย่างอดกลั้นเต็มที่ ที่จะไม่ให้มันลงไปใบอยู่บนหน้าของจงอิน

 

 

            เพื่อความปลอดภัยของแม่คยองซูต้องอดทน

 

 

            “ว่าง่ายดีนี่ มายคยองซู

 


 

 

            
 




 

-----------------------------------------------











 







 

            Kyungsoo scene

 

 

            ผมถูกพามาอาบน้ำแต่งตัวใหม่จนผมแทบจะจำสภาพตัวเองตอนเดินออกมาจากห้องเก็บของนั่นไม่ได้เลยสักนิด ผมเกือบจะคิดว่าทั้งหมดนั่นคือฝันร้าย ... ถ้าผมไม่มองไปที่ข้อมือซึ่งมีรอยแดงของโซ่ปรากฏให้เห็นอยู่

 

 

            ทั้งหมดมันคือเรื่องจริงที่ผมกำลังเจอ

 

 

            คิดว่าตัวเองกล้าหาญ ...

 

 

            คิดว่าตัวเองจะจัดการคนตรงหน้าได้ ...

 

 

            เหอะ ... ไม่เลยสักนิด

 

 

            สุดท้ายแล้วผมมันก็แค่คยองซูคนโง่ที่ทำอะไรโง่ ๆ เหมือนเดิม

 

 

            ผมหยุดคิดทุกอย่างและมองไปรอบ ๆ ห้องแทน ห้องใหม่ที่จงอินให้ผมมาอยู่นั้นดูดีกว่าเดิมมาก ไม่สิ ... มันแตกต่างกับห้องเก็บของนั่นอย่างสิ้นเชิง

 

 

            ผมมองไปยังเตียงสีขาวสะอาดก่อนจะล้มตัวลงนอนเพื่อรับความสบายที่ผมไม่ได้สัมผัสมันมานานมาก ... นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมอยู่ในห้องเช่าเก่า ๆ เพื่อรอวันแก้แค้นผู้ชายที่แสนเลวคนนั้น แล้วเมื่อเข้าใกล้ตัวเขาได้ผมกลับฆ่าเขาไม่ได้เพราะใจที่ไม่แข็งพอ

 

 

            ถ้าวันนั้นผมยิงลงตรงหัวของเขาพอดี

 

 

            ชีวิตผมจะไม่เป็นแบบนี้ ...

 

 

            ผมหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะปล่อยความคิดให้ไหลเรื่อย ๆ กับเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต โอเค ... ผมยอมรับว่าผมมันโง่ที่ทำแบบนี้ แต่ถ้าคุณไม่เจอเหตุการณ์ต่าง ๆ แบบผมพวกคุณไม่มีทางเข้าใจหรอก

 

 

            ผมมีตราบาปที่เป็นความสกปรกติดตัวทั้งทางร่างกาย ... และจิตใจ

 

 

            ผมคว้าโทรศัพท์มือถือของผมที่ได้คืนจากจงอินขึ้นมาไล่รายชื่อเบอร์โทรที่เมมไว้ในเครื่องอย่างใจลอยก่อนจะมาหยุดที่เบอร์ของแบคฮยอน

 

 

            เหอะ ... ผมกำลังคิดจะโทรไปหาคนที่ตัวเองทำร้ายอย่างเลือดเย็นแบบนั้นน่ะหรอ

 

 

            ภาพแบคฮยอนที่เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของผมลอยเข้าในหัวก่อนที่จะมีภาพของใครอีกคนที่เป็นเพื่อนคนล่าสุดของผมลอยตามเข้ามา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหล่านั้นยังอยู่ในหัวของผมเหมือนกับว่าผมเพิ่งแยกกับพวกมันเมื่อวาน

 

 

            ผมคิดถึงพวกมันนะทั้งแบคฮยอนแล้วก็ลู่หานด้วย ...        

 

 

            ผมล็อคหน้าจอโทรศัพท์และวางมันลงบนเตียงเมื่อไม่รู้จะดูให้ความทรงจำมันย้อนมาทำร้ายตัวเองอีกทำไม จนถึงตอนนี้ผมก็ไม่เข้าใจว่าจงอินทำแบบนี้ทำไม ... อันที่จริงเขาควรจะฆ่าผมซะด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ ... เขาคงอยากให้ผมเจ็บปวดจนแทบจะตายไปซะถึงได้เอาเรื่องแม่ผมมาขู่อีกครั้ง

 

 

            ถึงจะไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาต้องการอะไร แต่การไม่ถามอะไรก็คือทางออกที่ดีที่สุด ... เพราะผมเองก็ไม่สนใจคำตอบพวกนั้นแล้วเหมือนกัน

 

 

            ผมลุกจากเตียงและเดินออกจากห้องเพื่อจะไปยังห้องของจงอินอีกครั้ง เขาบอกให้ผมไปหาทันทีหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยและผมก็ต้องทำตามที่เขาบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

            ผมหยุดลงตรงหน้าประตูห้องที่ผมเพิ่งเดินออกไปเมื่อชั่วโมงก่อนก่อนจะหายใจเข้าลึก ๆ และเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ

 

 

            รอบนี้จงอินไม่ได้ยืนมองผมเหมือนเดิม

 

 

            เขากำลังนั่งอ่านแผ่นกระดาษอะไรสักอย่างบนโต๊ะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อผมเดินเข้าไปใกล้

 

 

            “ว้าว นี่ใช่คนเดียวกันกับคนที่เพิ่งออกจากห้องกูไปหรือเปล่า ?”

 

 

            “เรียกมาทำไม” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นและถามเขากลับเรียบ ๆ

 

 

            แค่เห็นหน้าผมก็แทบจะอ้วกออกมาได้เป็นถัง ๆ !

 

 

            “กูไม่ได้ให้มึงมาอยู่สบาย ๆ แบบฟรี ๆ หรอกนะ”

 

           

            “...”

 

 

            “เอานี่ไปอ่าน”

 

 

            เอกสารปึกนึงจากในแฟ้มถูกโยนมาใส่หน้าของผมอย่างหยาบคายและผมก็ต้องก้มลงเก็บมันขึ้นมาก่อนจะกรอกสายตาอ่านตัวอักษรในนั้นแม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจกับสันดานเสีย ๆ ของคนตรงหน้า

 

 

            ถ้าเป็นเมื่อหลายชั่วโมงก่อนผมคงจะโต้ตอบโดยการโยนมันกลับไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน

 

 

            แต่หลังจากที่รู้เรื่องแม่ ... เหอะ ... ตอนนี้ผมทำอะไรได้ล่ะ ?

 

 

            “แล้วยังไง” ผมเอ่ยถามเมื่ออ่านจบและถือเอกสารไว้ข้างตัวแม้ว่าลึก ๆ อยากจะโยนใส่หน้าเขาคืนบ้างก็ตาม จงอินมองหน้าผมก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย

 

 

            “มันอันตรายเกินกว่าที่กูจะส่งลูกน้องของกูไป”

 

 

            “...”

 

 

            “ไปให้หน่อยสิ”

 

 

            ผมชะงักไปนิดนึงเมื่อได้ยินอย่างนั้น ... ในเอกสารเมื่อกี้มันระบุยอดการสั่งยาเสพติดเป็นจำนวนมากเลยทีเดียวซึ่งมันคงเป็นเม็ดเงินมหาศาลแต่จากที่ผมอ่านรายละเอียดแล้วลูกค้าที่สั่งเข้ามาไม่ค่อยให้ข้อมูลตัวเองอย่างละเอียดเท่าไหร่

 

 

            บางทีอาจจะเป็นสายให้ตำรวจ ...

 

 

            จงอินก็เลยส่งผมไปแทนงั้นสินะ

 

 

            “กูไม่ทำงานสกปรกพวกนี้” ผมพูดและวางเอกสารลงบนโต๊ะเขาก่อนจะเดินหันหลังและเตรียมจะเดินออกจากห้อง

 

 

            “มึงมีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยเหรอ ?”

 

 

            “สารเลว!” ผมพูดและหันกลับมามองหน้าจงอินอย่างเคียดแค้นเมื่อรู้ว่ามันหมายถึงอะไร ... ใช่ มันกำลังเอาแม่ผมมาขู่ทางอ้อม

 

 

            “ปากดีแบบนี้สงสัยต้องให้อาหารสัตว์” จงอินพูดก่อนจะลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาผมช้า ๆ

 

 

            “?”

 

 

            “อะไรของมึงน่ะ” ผมมองร่างสูงที่มาหยุดยืนตรงหน้าก่อนที่มือขวาของเขาจะลูบสะโพกผมอย่างหื่นกระหาย

 

 

            “กูเคยได้กับลูกน้องมึงด้วยนะ กล้าแตะกูเหรอ ?” ผมพูดเรียบ ๆ และจับมือของเขาไว้ก่อนที่มันลามไปมากกว่านี้

 

 

            ผมรังเกียจ !!!!

 

 

            “ไม่ถือหรอก เรื่องมันก็นานมาแล้ว”

 

 

            ผมตาโตเมื่อได้ยินประโยคนั้นดังออกมาจากปากของจงอินและมืออีกข้างที่กำลังบีบก้นของผมอย่างน่าขยะแขยง

 

 

            “มึงนี่มัน ...”

 

 

 

 

 

 

 

 

            { F }

            ฮัลโหลลลลลลลลลลล ยังไงอะไร ว้อททททททททท ? จงอินเป็นผู้ชายที่หลายอารมณ์แท้ ... น่ากลัว แต่หล่อนะ ดังนั้นให้อภัยยยยยยยยยย คยองซูนี่เหมือนนางเอกตัวน้อย ๆ ที่เกิดมาเพื่อโดนทำร้ายจริง ๆ จะบอกให้เราไม่ใจดีหรอก หึหึ คอมเม้นหรือติดแท็ก #fickillme เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์และน้องคยองกันด้วยน้า รักกกกกกกกกกกกกกกก











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

481 ความคิดเห็น

  1. #451 Kyss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:04
    จงอินเป็นไบโพล่าป่าวนิ55555 หลายอารมณ์แท้
    #451
    0
  2. #425 puzzle97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 09:51
    ความเลวของพระเอกนี้ เฮ้อ
    #425
    0
  3. #397 ` PuGun. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:06
    จงอินแม่งเลวต่ำช้า เกลียดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #397
    0
  4. #310 JJayxyz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:11
    จงอินถึงจะร้ายแต่พี่ก็รักนะ
    #310
    0
  5. #266 Armexo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 22:00
    เปลี่ยนพระเอกเถอะค่ะ เลวมากกก 5555
    #266
    0
  6. #230 lufian (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 12:49
    รักกันไม่ได้หรอก ฆ่ากันให้ตายไปซะ
    #230
    0
  7. #182 darlingKaDee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 18:02
    เฮ้ย อิบ้าจงอิน
    #182
    0
  8. #152 mew2233 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 22:36
    จงอินเลว ไอบ้า เลวไปไหม
    #152
    0
  9. #130 E_Rung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 14:35
    เราสงสารคยองซู รับไม่ได้TT สะเทือนใจสุดก็เรื่องจงอินบังคับคยองให้พาแบคมาหานี่ล่ะ ต้องเลือกระหว่างเพื่อนกับแม่ จงอินนี่เลวจริงๆ แล้วยังมาทำมิดีมีร้ายกับคยองซูอีก จบแบบจงอินตายเราจะไม่เสียใจ เอาใครก็ได้มาเป็นพระเอก จงอินเลวเกินไป สุดจะทนTT
    #130
    0
  10. #110 hunhan- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 22:20
    หาโอกาสฆ่าชรงเอนเลย คยอง
    #110
    0
  11. #85 Llynn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 18:49
    คยองสู้ๆนะลูก
    #85
    0
  12. #83 akashi.sama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 17:06
    จงอินยังคงเลวได้อีก ส่งคยองไปแทน ถ้าพวกนั้นเป็นสายให้ตำรวจจริง คนที่จะโดนจับไปแทนคือคยองซูสินะ ทั้งๆที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแท้ๆ จะรักกันได้ยังงายยยย คิดไม่ออกเลย
    #83
    0
  13. #82 Zeram Kimkyung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 16:24
    สงสารคยอง
    #82
    0
  14. วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 11:28
    จงอินนายมันเลว!!
    #81
    0
  15. #80 Mossy Lovelyz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 21:42
    คยองเตะไข่มันเลยเอาให้หายหื่น5555
    #80
    0
  16. #79 E'DO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 21:33
    เลวมาก จงอิน ยังจะให้คยองไปส่งยาอีก
    #79
    0
  17. #78 รักเย่เรียว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 21:10
    จงอินเลวเว่อร์ นึกไม่ออกเลยจะรักกันได้ไงเนี่ย
    #78
    0
  18. #77 ` kadi . ★8812 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 20:48
    จงอินนี่เข้าใจยากจริงๆ เลวมากๆ แต่ชอบฟิคแนวนี้นะ ติดตามๆ
    #77
    0
  19. #76 Monkeynoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 20:05
    Skip ไปตอนที่จงอินดีกับคยองซูแล้วได้ไหม555555555555
    #76
    0
  20. #75 meenafonlovemark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 19:22
    อารายยยยย เลวไปแล้วนะคะ ถ้ายังไม่สงสารคยองบ้างจะเกลียดเเล้วนะ ขอให้เป็นห่วงคยองซักทีเถอะ ถ้าคยองเป็นไรขึ้นมานะ หึ
    #75
    0
  21. #74 Kaserr (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 18:57
    โอ้ยยยยยนย จิงอินนนนนน เกลียยดดดด
    #74
    0
  22. #73 joysd20Zaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 07:49
    หว่านสเน่เลยลูกสาว
    #73
    0
  23. #72 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 02:20
    มายคยองซู แอบเขินเบาๆ #ไม่ใช่เวลา เป็นสัตว์เลี้ยงเชื่องๆนะลูก แล้วค่อยแว้งกัด ทนสักสามสี่ปีงี้ เดี๋ยวจงอินต้องหลงหนูบ้างแหละ
    #72
    0
  24. #71 akashi.sama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 02:08
    จงอินเลวมาก โอยยยยยยยย คยองสู้ๆนะลูก
    #71
    0
  25. #70 exo tarn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 01:25
    โหดร้ายแรงงงงงงงง สู้ๆคยอง ฆ่ามัน 55555
    #70
    0