Kill Me !! ❥ Kaido

ตอนที่ 3 : Kill Me | นรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 ม.ค. 59
















 

“เอาสิ ... งั้นเรามาลุ้นกัน”

 

 

“...”

 

 

“ว่าระหว่างมึงกับกู ...”

 

 

            “...”

 

 

            “ใครมันจะตายก่อนกัน”

           

 

แขนเล็กถูกปล่อยให้เป็นอิสระช้า ๆ ก่อนที่คิมจงอินจะยกปลายกระบอกปืนขึ้นมาจ่อที่ศีรษะของคนตัวเล็ก โดยที่คนตัวเล็กยังไม่ทันจะขยับตัว ...

 

 

ไว ... ผู้ชายคนนี้ไวเกินไป

 

 

คยองซูรู้สึกเหมือนร่างกายมันอ่อนยวบไปหมด ไหนบอกจะฆ่าจงอิน ... แล้วทำไมตอนนี้มันถึงกลายเป็นเขาที่กำลังจะถูกจงอินฆ่า ...

 

 

ร่างเล็กยืนนิ่งรอรับชะตากรรม ถ้าเขาคิดที่จะวิ่งแม้แต่นิดเดียวเขาจะได้วิ่งยาวไปฟ้องยมบาลแน่ ๆ แต่ถ้ายืนเฉย ๆ ... เขาก็ตายอยู่ดี ...

 

 

นี่สินะ ... ความจริงของเกมนี้ ...

 

 

ความจริงที่ว่าเขาไม่เคยทำอะไรจงอินได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

 

“บอกลาแม่มึงหรือยัง ?” จงอินถามเรียบ ๆ และมองหน้าคยองซูนิ่ง แววตาของคนตัวสูงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาทั้งนั้น คนตัวเล็กนี่คิดจะฆ่าเขา ... ถ้าเขาปล่อยไปยังไงคยองซูก็ต้องคิดที่จะกลับมาฆ่าเขาอีก

 

 

เพราะงั้นก็ปล่อยไปไม่ได้

 

 

“...”

 

 

“ถ้ายัง ...”

 

 

“...”

 

 

“ก็ไม่ต้องลาแล้วล่ะนะ”

 

 

คยองซูหายใจติดขัดเมื่อนิ้วยาว ๆ ค่อย ๆ ขยับลงบนไกปืนช้า ๆ ...

 

 

หึ ... คยองซูมันบ้า

 

 

บ้าที่คิดจะฆ่าปีศาจร้ายอย่างจงอินทั้ง ๆ ที่ตัวเองทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

 

 

ช่างเถอะ ... จบเรื่องนี้กันสักที ...

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

ชั่ววินาทีก่อนที่จะเหนี่ยวไกและร่างเล็กจะฟุบลงไปแน่นิ่งจมกองเลือดที่พื้น คนตัวสูงกลับปล่อยปลายกระบอกปืนลงและเอานิ้วเกี่ยวไว้ตรงไกก่อนจะยืนมือมาข้างหน้า

 

 

“เอาสิ ... กูให้โอกาส”

 

 

!!!

 

 

“ฆ่ากูซะก่อนที่มึงจะไม่มีโอกาส”

 

 

“...”

 

 

ไม่ต้องรอให้พูดอะไรซ้ำซาก คยองซูคว้าปืนในมือจงอินมาถือไว้และเล็งตรงไปที่คนตรงหน้าทันที ตาโตมีแววสั่นเครือเล็กน้อยเขายังคงตกใจกับเรื่องทั้งหมด เมื่อกี้เขากำลังจะตาย ... แต่จู่ ๆ จงอินก็ส่งปืนมาให้เขา

 

 

คยองซูกำปืนในมือแน่นเขาไม่มีทางดับความแค้นลงได้แน่ ๆ ถ้าไม่ได้เป็นคนฆ่าจงอินซะตั้งแต่ตอนนี้ เพราะงั้น ... คยองซูจะ ...

 

 

“หึ ... เคยโง่ยังไง ก็ยังโง่อย่างนั้นมาตลอด” จงอินพูดเสียงราบเรียบและยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้างุนงงของคยองซู แต่ก็ ... ขอโทษทีละกัน เพราะเขาคงไม่พูดอะไรมากนอกจาก ...

 

 

“...”

 

 

“มึงช้า ... ไปสามวินาที”

 

 

 

 

 

 

ตุ้บ !!!!!!!!!!!!!!

 

 

 


 




 

----------------------------------------------------------













 



 

            เปลือกตาเล็กขยับช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดออก เจ้าของตากลมโตมองไปรอบ ๆ ตัวและพยายามปรับโฟกัสไปที่จุดใดจุดหนึ่งเพื่อให้สายตาให้คุ้นชินกับสิ่งรอบข้าง

 

 

            มืด ...

 

 

            มืดไปหมดเลย ...

 

 

            คยองซูเอามือไปแตะขมับที่รู้สึกปวดตุบ ๆ เล็กน้อย

 

 

            “อ่า ... มึนชะมัด” คนตัวเล็กบ่นพึมพำคนเดียวและค่อย ๆ โยกหัวไปมาเพื่อหวังบรรเทาอาการปวด

 

 

            กริ๊ก ...

 

 

            คนตัวเล็กชะงักเมื่อได้ยินเสียงแปลก ๆ

 

 

            “ใครน่ะ”

 

 

            “...”

 

 

            เงียบ ... ไม่มีเสียงใดใดตอบกลับมาจากความมืดรอบตัวของคยองซู บางทีคยองซูอาจจะหูแว่วไปเองที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่ ร่างเล็กคิดและสะบัดหัวช้า ๆ

 

 

            กริ๊ก ...

 

 

            “ไม่ออกมาใช่ไหม ได้เดี๋ยวฉันจะหานายเอง !” แม้ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดอยู่กับใครแต่คยองซูก็รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเสียงบ้านั่นจะดังทุกครั้งที่เขาขยับตัว !!

 

 

            ทำยังไงก็ไม่หายปวดหัวมือเล็กจึงค่อย ๆ ยันตัวขึ้นจากพื้นเย็นเฉียบช้า ๆ สายตาที่เริ่มมองเห็นอะไรลาง ๆ ทำให้คยองซูรู้ว่าที่นี่มันเป็นเหมือนห้องเก็บของ ห้องเก็บอะไรสักอย่างที่คงจะเก่าและไม่มีคนเข้ามาดูแลเลยถึงได้มีฝุ่นเกาะมากมายขนาดนี้

 

 

            แต่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?

 

 

            กริ๊ก ... ครืด ...

 

 

            ใช่ !!! ไอ้จงอิน !!!!!!

 

 

            ตากลมเบิกกว้างขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อนึกออกว่าก่อนหน้านี้เขากำลังเผชิญหน้ากับจงอิน คำพูดสุดท้ายของหมอนั่น ... จงอินบอกว่าเขาช้าไปสามวินาที

 

 

            จากนั้นคยองซูก็จำอะไรไม่ได้เลย

 

 

            แม้จะไม่รู้ว่าสามนาทีที่ว่านั่นหมายถึงอะไรแต่คยองซูก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ ๆ

 

 

            หรือว่าเขาจะตายไปแล้ว ?

 

 

            …

 

 

            …

 

 

            เอาเถอะ ... อย่างน้อย ๆ ความตายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดแฮะ เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนเลย จะมีก็แต่อาการมึนหัวนิด ๆ นี่เท่านั้น

 

 

            สุดท้ายเขาก็ฆ่าจงอินไม่สำเร็จซ้ำยังต้องมาตายอีก

 

 

            เหอะ ... ทุเรศชะมัด

 

 

            ครืด ... ครืด ...

 

 

            คยองซูเดินตรงไปยังหลังกล่องใบใหญ่ เขามั่นใจว่าต้องมีใครอยู่ข้างหลังนั่นและเป็นต้นเหตุของเสียงที่ดังกริ๊ก ๆ และเสียงลากอะไรบางอย่างนั่นแน่ ๆ

 

 

            แกร็ก !

 

 

            ข้อเท้าเล็กหยุดชะงักเมื่อเขารู้สึกว่าก้าวต่อไปไม่ได้และเขาก็เพิ่งรู้สึกว่าเท้าของเขามันถูกรั้งด้วยอะไรบางอย่างทำให้เขาก้าวยากกว่าเดิม !!

 

 

            แกร็ก แกร็ก !!!

 

 

            บะ ... บ้า !!

 

 

            คยองซูขยับข้อเท้าอย่างบ้าคลั่ง โอเค เขาคงสติไม่ดีไปเองที่คิดว่าตัวเองตายไปแล้ว ... ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่แบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วความจริงที่เขากำลังเจอมันเลวร้ายยิ่งกว่านั้นอีก !

 

 

            คยองซูยังไม่ตายและไอ้โซ่บ้า ๆ นี่มันกำลังล่ามคยองซูอยู่ !!! เมื่อรู้อย่างนั้นเขาจึงพยายามกระชากและดึงตัวเองให้เดินต่อไปอย่างลำบาก

 

 

            “แค่ก ๆ” ร่างเล็กไอออกมาเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าหายใจไม่ค่อยออกก่อนจะหันไปมองยังข้างหลังและทำให้คยองซูต้องถอยหลังกลับไปช้า ๆ

 

 

            เขารู้แล้วว่าไอ้เสียงกริ๊ก ๆ นี่มันคือเสียงอะไร ... ก็มันมีไอ้โซ่บ้าพวกนี้มาล่ามคอล่ามขาของเขาไว้จนทำให้เกิดเสียงทุกครั้งที่เขาขยับตัว

 

 

            “ไอ้เลว !!!” คยองซูด่าผ่านความว่างเปล่าภายในห้องเก็บของเก่า ๆ นี่

 

 

            ยิ่งคิดถึงหน้าจงอินเขายิ่งรู้สึกหงุดหงิดและอยากจะไปกระชากมันมาฆ่าให้ตายซะตรงนี้ นี่มันบ้าเกินไปแล้ว !!! คยองซูไม่ใช่สัตว์นะ !! จงอินไม่มีสิทธิ์มาล่ามเขาไว้แบบนี้ในห้องที่มีแค่เขาคนเดียว

 

 

            ปึง !!!

 

 

            เสียงเปิดประตูที่ดังพอสมควรบวกกับแสงสว่างเพียงจุดเดียวที่ลอดเข้ามาในห้องทำให้คยองซูต้องหันไปมองผู้ที่ก้าวเข้ามาช้า ๆ

 

 

            “สบายดีไหม ... หมาน้อย”

 

 

            “ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ !!!!!!!!!!!

 

 

            แกร็ก ๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!

 

 

            คนที่ถูกเรียกว่าหมาน้อยเขย่าโซ่อย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นคนที่ล่ามเขาไว้แบบนี้ ตากลมมองสบกับตาคมนั่นนิ่ง สายตาที่มีแต่ความเกลียดชังของคยองซูทำให้จงอินหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างรู้สึกสนุกกับภาพตรงหน้า   

 

 

            นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่เคยได้เข้ามาใช้ห้องนี้อีก ?

 

 

            “ปล่อยงั้นหรอ ? ไม่ดีมั้ง ... กูยังไม่อยากถูกยิงตายน่ะ หึหึ”

 

 

            “...”

 

 

            คนตัวเล็กกัดฟันกรอดอย่างแค้นใจ ทำไมเขาถึงต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพสแบบนี้ด้วย ถ้าวันนั้นเขาไม่เชื่อฟังจงอินเขาคงไม่ต้องมีชีวิตแบบในวันนี้ใช่ไหม

 

 

            “ถ้ามึงยิงกูตายไปตอนนั้น ... ตอนนี้มึงก็คงอยู่ในคุก”

 

 

            “...”

 

 

            “ก็คงมีสภาพไม่ต่างจากอยู่ในนี้เท่าไหร่นักหรอก”

 

 

            “...”

 

 

 

            “ไม่สิ ... มันอาจจะต่างกัน ...”

 

 

            “...”

 

 

            “คุกของพวกตำรวจ ... อาจจะสบายกว่า นรก ของกูนี่ก็ได้”

 
 

 

 

  
 







 

--------------------------------------------------------



 




 

 





 

            “อึก ...”

 

 

            ...

 

 

            ...

 

 

            “อ้ะ !

 

 

            ...

 

 

            ...

 

 

            “อ้าา !!!!  อ๊ากกกกกกกกก”

 

 

            คยองซูหายใจหอบก่อนจะเอามือกุมหัวตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกปวดตุบ ๆ ขึ้นมานิด ๆ จงอินออกไปแล้วหลังจากที่เข้ามากวนประสาทเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ถึงแม้จะถูกตรึงไว้ให้เดินไปมาได้แค่ในห้องนี่ก็ยังดีกว่าการออกไปเจอหน้าจงอิน อยู่เหมือนนักโทษที่รอวันประหารคงดีกว่าการฝืนใจออกไปเจอผู้ชายคนนั้น

 

 

            และมันจะดีกว่านี้ถ้าคนตัวเล็กไม่รู้สึกเหมือนสมองจะระเบิดแบบในตอนนี้

 

 

            “โอ้ยยยยยยย !!!

 

 

            คนตัวเล็กร้องออกมาด้วยความเจ็บจากภายในหัวคยองซูเริ่มหายใจแรงขึ้นความรู้สึกปวดหัวกำลังแล่นขึ้นมาเป็นริ้ว ๆ จนเหมือนสมองจะระเบิด

 

 

            “ยะ ... ยา ...”

 

 

            คนตัวเล็กล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหาสิ่งที่เขาพกติดตัวตลอดเวลา เขาไม่ได้เป็นอะไรแรงขนาดจะคลั่งขึ้นมาง่าย ๆ แต่การพกไว้เผื่อฉุกเฉินก็ดีเหมือนกันเพราะคยองซูไม่รู้ว่าตัวเองจะเครียดขึ้นมาตอนไหนอีก

 

 

            เมื่อข้างนึงไม่เจอมือเล็กจึงเปลี่ยนมาล้วงอีกข้างแต่มันกลับว่างเปล่าเหมือนกันทั้งคู่

 

 

            ไม่มี ...

 

 

            ละ ... หล่นหรือเปล่า ?

 

 

            “อ๊ะ อ๊ากกกกก”  

 

 

            คยองซูรีบมองไปรอบตัวเพื่อมองหาของที่ต้องการและเอามือปัดควานหาไม่ทั่วแต่ก็ไม่เจอ บนโต๊ะ ... มันต้องอยู่บนโต๊ะ !

 

 

            ตากลมมองไปยังมุมห้องก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาเล็กน้อย คยองซูคงลืมไป ... ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเขา

 

 

            “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

 

            ตึก ๆๆๆๆ

 

 

            ผู้ชายสองสามคนเดินเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงโวยวายจากข้างในดังออกไปถึงข้างนอก พวกเขาเดินเข้ามาใกล้คยองซูก่อนจะเอ่ยถามอย่างงง ๆ

 

 

            “เป็นอะไรของมึงน่ะ”

 

 

            “ขอยา ...” คยองซูค่อย ๆ เงยหน้ามองพวกที่เดินเข้ามาใหม่ก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้าช้า ๆ น้ำตาเริ่มซึมขึ้นมาตามขอบตาเมื่อระดับความปวดเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเขากำลังจะรับไม่ไหว

 

 

            อาจจะดูน่าสมเพสมากที่ต้องร้องขอความช่วยเหลือจากคนพวกนี้ในสายตาของคนอื่น แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาจำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้ก่อนที่สมองเขาจะระเบิดออกมาจริง ๆ

 

 

            “ยาอะไรวะ”

 

 

            “ยาแก้เครียด ยาแก้ปวดหัว พารา ... อะไรก็ได้ !!!!!” คนตัวเล็กพูดรัวและสั่นน้อย ๆ ก่อนจะเอามือกุมขมับเมื่อความเจ็บปวดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจนเขาแทบจะบ้าตาย คยองซูขดตัวให้เป็นก้อนกลมก่อนจะหลับตาแน่น เหงื่อเริ่มชื้อตามไรผมและน้ำตากำลังหยดลงมาช้า ๆ

 

 

            มะ ... ไม่ไหวแล้ว

 

 

            “ยาแก้ไอได้ไหมวะ ฮ่า ๆ !!!!!!!

 

 

            พวกนั้นมองคนตัวเล็กก่อนจะพูดกวนประสาทและจับกลุ่มกันหัวเราะเหมือนเห็นเป็นเรื่องสนุก พวกมันคงคิดว่าแค่อาการปวดหัวแปปเดียวก็หาย แต่มันไม่รู้ว่าคยองซูเป็นโรคเครียด

 

 

            อาการปวดของคยองซูมันกินพาราหายที่ไหนล่ะ

 

 

            “เสียงอะไร”

 

 

            เสียงทุ้มพูดก่อนที่ตัวคนพูดจะก้าวขาเข้ามาช้า ๆ จงอินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และมาหยุดที่ก้อนกลม ๆ ที่กำลังขดตัวอยู่ที่พื้น เขากำลังอ่านรายละเอียดของการสั่งจองของอยู่ ... นั่นแหละ ... ของที่ว่าก็คือยาเสพติด แต่ไม่รู้ว่าห้องเก็บของที่อยู่ถัดไปจากเขาอีกสามห้องจะมีเรียงร้องโวยวายอะไรดังขนาดนั้น

 

 

            ขนาดที่ว่าทำให้เขาต้องเดินมาดูด้วยตาตนเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

 

            คยองซูเงยหน้าขึ้นมาสบตาจงอินช้า ๆ ตากลมโตที่มีน้ำตาทำให้จงอินขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

            นี่ให้เฝ้าไว้ ... แล้วพวกลูกน้องของเขาไปทำอะไรไอ้เด็กนี่อีก

 

 

            “พวกมึงทำอะไร ?”

 

 

            “ปะ ... เปล่าครับนาย มันขอยาแก้ปวดอะไรของมันไม่รู้ ผมก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหน”

 

 

            “ยาอะไรของมึง” จงอินละสายตาจากพวกลูกน้องและหันมามองหน้าคยองซูแทน คนตัวเล็กเริ่มสั่นและมองสบตาเขาอย่างอ่อนแรง

 

 

            “ยาของกู ... มะ ... มันอยู่ในกระเป๋า แต่ตอนนี้ ... มันหายไป”

 

 

            “อ่อ ... ไอ้เม็ดสีขาว ๆ สินะ ...”

 

 

            “...” คยองซูไม่ตอบแต่กลับพยักหน้าช้า ๆ

 

 

            “อันนี้หรือเปล่า”

 

 

            มือหนาหยิบซองที่บรรจุยาเม็ดสีขาว ๆ ในกระเป๋ามาโชว์ตรงหน้าคนตัวเล็ก ตาของคยองซูเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ต้องการอยู่ในมือของจงอิน

 

 

            ให้ตายเถอะมันแย่จริง ๆ ที่เขาต้องขอยาของเขาจากผู้ชายคนนี้

 

 

            “จะ ... จงอิน ... ขอ ... ขอนะ”

 

 

            “...”

 

 

            “จง ... อิน ... อ๊าาาาา” ยังไม่ทันจบประโยคร่างเล็กก็กุมขมับขึ้นอีกครั้งเมื่ออาการปวดกระชากตัวบีบหัวเขาอีกครั้ง

 

 

            มะ ... ไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว ...

 

 

            คยองซูคิดและบีบสมองตัวเองแน่นก่อนจะเงยหน้ามองจงอินที่ยืนยิ้มมุมปากส่งมาให้เขา

 

 

            “ขอร้องสิ”

 

 

            “...”

 

 

            “ไหว้กูสิ พูดเพราะ ๆ แล้วกูจะให้”

 

 

            “!!!

 

 

            ตากลมโตเบิกกว้างอย่างโมโหเมื่อได้ยินประโยคนั้น ของก็ของของเขาจงอินมันมีสิทธิ์อะไรมาสั่งแบบนี้ ไหว้งั้นหรอ ? แค่หน้ายังไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำ คยองซูกัดฟันจนเห็นกรามที่นูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

 

 

            ความโกรธของคยองซูดูเหมือนจะเป็นความหอมหวานของจงอิน

 

 

            “หรือถ้าไม่อยากได้ ก็ไม่ต้อง” จงอินว่าก่อนจะหุบยิ้มแล้วทำท่าจะเก็บยาเข้าไปในกระเป๋าตามเดิม ในเมื่อคนตัวเล็กไม่ทำเขาก็ไม่ให้หรอก

 

 

            จงอินเก็บยาลงกระเป๋าเสื้อตามเดิมและมองคยองซูที่มองเขาด้วยสายตาโกรธแค้นก่อนที่จงอินจะหันหลังและเตรียมจะก้าวออกจากห้องนี้ไป      

 

 

            เอาสิ ... ถ้าคนตัวเล็กจะทนปวดจนตายไหว ... ก็ให้มันรู้กันไป

 

 

            “จะ ... จงอิน ... ”

 

 

            “...” คนตัวสูงชะงักขาที่กำลังก้าวก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงที่เริ่มจะแหบแห้งของคยองซู

 

 

            “ผะ ... ผมขอนะ”

 

 

            “...”

 

 

            จงอินไม่ได้ตอบอะไรแต่หันกลับมามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่พื้น คำพูดและแววตาของคยองซูมันสวนทางกันอย่างสิ้นเชิงถึงวาจาที่เอ่ยออกมาจะเป็นคำพูดที่เพราะแค่ไหนแต่ตาที่พร้อมจะเอามีดมาปาดคอเขาทั้งเป็นน่ะมันทำให้เขาอยากจะหัวเราะซะตอนนี้

 

 

            “ผม ... ขอ ... นะครับ”

 

 

            “หึ”

 

 

            ซองยาถูกโยนลงบนพื้นก่อนที่คนตัวสูงกว่าจะหันหลังเดินออกไปจากห้องโดยไม่ได้สนใจว่าข้อมือเล็ก ๆ ที่ถูกโซ่พันธนาการไว้กำลังเอื้อมมาคว้าซองยานั้นอย่างรวดเร็วแค่ไหน

 

 

            ขวดน้ำที่อยู่ข้าง ๆ ตัวถูกดื่มตามไปอย่างรวดเร็วจนคนตัวเล็กสำลัก ลูกน้องของจงอินที่ยืนมองดูเลิกสนใจและต่างก็เดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ปล่อยให้คนที่เพิ่งได้รับยาช่วยชีวิตค่อย ๆ หลับตาอย่างเหนื่อยล้า

 

 

            ผู้ชายอย่างจงอินมันเลวเกินกว่าที่คยองซูจะยอมให้อภัยจริง ๆ ...

 

 

























 

           

            คนตัวสูงยิ้มมุมปากเมื่อเห็นอาการของคยองซูเมื่อครู่ โรคเครียดงั้นหรอ ? หึ ... เกมนี้มันจะน่าสนุกขึ้นมากกว่านี้แน่ ๆ คยองซูมีอะไรที่น่าสนใจกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก

 

 

            ขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่ามึงเป็นหมากไร้ค่าก็แล้วกัน ...

 

 

            อย่างน้อย ๆ หมากอย่างมึง ... ก็ทำให้ชีวิตของกูมีเรื่องสนุก ๆ เพิ่มขึ้นมากเลยทีเดียว J

 

 

 

 

 

          { F }

            สงสารคยองกันใช่ไหมล่าาาาาา วะฮาฮ่าาาาา ถึงจงอินจะใจร้ายแต่ยังไงก็ดีกรีพระเอกนะครับ ง่อววววววววว เราอนุญาตให้เกลียดจงอินได้เพราะยังไงพระเอกก็หล่อเสมอ ง่อวอีกรอบบบบบบบ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ฝากคอมเม้นและติดแท็ก #fickillme ในทวิตให้ด้วยก็จะดีมาก รักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ><







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

481 ความคิดเห็น

  1. #468 sirdo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 13:44
    ชอบพระเอกเลวๆแบบนี้5555 แต่แอบสงสารพี่โด้มากกกTT
    #468
    0
  2. #450 Kyss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 21:42
    จงอินโคตรของโคตรเลวเลย ด่าพระเอกมันทั้งเรื่องนี่แหละ อินจัด555555
    #450
    0
  3. #424 puzzle97 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 05:47
    โว้ย จงอินเลวเว่อร์อะไรแบบนี้
    #424
    0
  4. #396 ` PuGun. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:02
    เกลียดจงอินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #396
    0
  5. #309 JJayxyz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 23:46
    เกลียดแกอ่ะจงอิน แบบว่าเลวได้โล่
    #309
    0
  6. #272 ディオー (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 00:52
    พระเอกโฉดแรงมากค่ะ ยอม น้องยอม
    #272
    0
  7. #265 Armexo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 21:47
    ทำไมจงอินเลวอย่างงี้อ่ะ
    #265
    0
  8. #257 MookMark (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 01:01
    พระเอกเลวมากกกกกกก เปลั่ยนด่วน 555555
    #257
    0
  9. #229 lufian (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 12:38
    แน่ใจนะว่าพระเอก คยองอ่าาาาาาาาาา
    #229
    0
  10. #181 darlingKaDee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 17:56
    อห.อิเลวววววส
    #181
    0
  11. #129 E_Rung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 14:22
    ยิ่งอ่านยิ่งเกลียด ยิ่งอ่านยิ่งแค้นจงอินแทนคยองซู ลูกชายผู้บอบบางโดนทารุณรารับไม่ได้TT
    #129
    0
  12. #66 Kaserr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 22:10
    เลววววววววววววววววว คือไม่เห็นใคนจะเลววววววเท้ เท่าไอ่นี้
    #66
    0
  13. #65 Mossy Lovelyz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 18:48
    ฮืออออออสงสารคยอง
    #65
    0
  14. #64 ` kadi . ★8812 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 13:11
    โอ๊ยยยยย เกลียดจงอิน อิพระเอกเลว สงสารคยอง T_T
    #64
    0
  15. #63 Llynn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 05:13
    จงอินทำไมเลววว
    #63
    0
  16. #62 akashi.sama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 00:53
    ฮือออออออ จงอินเลวเกินไปแล้ว สงสารน้อง เปลี่ยนพระเอกด่วนนนนน
    #62
    0
  17. #61 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 00:27
    จงอินจะเอายาบ้ามาลองกับคยองไหม TTTTTTTT
    #61
    0
  18. #60 kami_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 00:10
    แกมันเลวจริงๆเลย T^T
    #60
    0
  19. #59 meenafonlovemark (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 23:22
    โอยยยยยยย จะเลวไปไหนค่ะ คิมจงอิน! สงสารคยองมากอ่ะ ฮืออออออ
    #59
    0
  20. #58 Llynn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 20:36
    คยองน่าสงสารอ่า
    #58
    0
  21. #57 Monkeynoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 23:02
    เกร้ดดดด รอส่วนที่เหลือน้าา;-;
    #57
    0
  22. #56 akashi.sama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 02:09
    นึกภาพสองคนนี้รักกันไม่ออกเลย แง
    #56
    0
  23. #55 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 22:52
    ขอให้คยองรอดปลอดภัย อาเมน
    #55
    0
  24. #54 meenafonlovemark (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 19:52
    จงอินจะเลวไปแล้วนะคะ แต่จะรักกันยังไงล่ะเนี่ย แต่ยังไงก็ขอให้ได้อยู่ด้วยกันนะ
    #54
    0
  25. #53 Mossy Lovelyz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 18:23
    ฮือออคยองหมาน้อยสงสารรรรารร
    #53
    0