[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 4 : [ #ficValentineLM ] OS : Luhan x Xiumin : Our First Valentine's Day - 100% [ END ] ❤

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 ก.พ. 59



OS - Our First Valentine's Day ( Luhan x Minseok )
Tag : #ficValentineLM
[ ปล. ต่อจาก SF - You Are The One ]
** ถ้าอ่านทุกข้อความและตัวอักษรในหน้านี้ทั้งหมดดีๆแล้วล่ะก็
จะเจออะไรดีๆที่แอบซ่อนอยู่นะ อิอิ


คิม มินซอกกำลังเซ็ง...

ทำไงได้ล่ะ...ก็ลู่หานต้องทำงานนี่นา แต่ก็นั่นแหละ...ทำไมต้องทำวันวาเลนไทน์ด้วยนะ TT^TT

 

ย้อนกลับไปวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2017

 

“ลู่เก่อๆ วันที่ 14 ว่างไหมอ่าาา เราไปเที่ยวกันนะ” นักแต่งเพลงตัวเล็กคิมมินซอกเอ่ยถามแฟนของตนที่กำลังซ้อมเต้นเพลงใหม่อยู่ในห้องของพวกเขาทั้งสอง

เพราะหลังจากวันเกิดมินซอกเมื่อปี 2016 ที่ลู่หานขอคนตัวเล็กเป็นแฟน หลายๆอย่างก็เปลี่ยนไป อย่างน้อยที่สุดก็สรรพนามของทั้งสองคน ที่เปลี่ยนเป็น ลู่เก่อ กับ เปาจื่อ สร้างความเลี่ยนให้กับบรรดาน้องๆได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าบรรดาเมมเบอร์ในวงจะมีคนรักแล้วก็ตาม แต่บอกเลยว่าหวานยังไงก็ไม่สู้คู่พี่ใหญ่แน่นอน แถมกระแสที่ทั้งสองคนคบกันก็ได้รับการยอมรับจากบรรดาแฟนคลับเป็นอย่างดี

และไม่ใช่แค่สรรพนามที่เปลี่ยนไป ที่อยู่ของทั้งสองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เพราะตอนนี้มินซอกย้ายมาอยู่ที่คอนโดใหม่ของลู่หานเรียบร้อยแล้ว ห้องก็ถูกตกแต่งให้เป็นสไตล์ที่ทั้งสองคนชอบ

“ขอโทษน้าเปาจื่อ เก่อไม่ว่างอ่ะ มีตารางงานวันนั้นพอดีเลย” ร่างโปร่งหยุดเต้นก่อนจะเดินไปลูบหัวของคนรักที่ตอนนี้ทำแก้มพ่องลมแสดงออกว่างอนไปเรียบร้อยแล้ว ยิ่งพอคบกัน ลู่หานก็ยิ่งรู้สึกว่าคนรักยิ่งอ้อนหนักกว่าเก่า เรียกว่าความน่ารักมาเต็ม แถมยิ่งทำตัวน่ารักเข้าไปอีกเมื่ออยู่กันสองต่อสอง

 

บอกเลยว่าลู่หานคนนี้ฟินมากกกกกก~

 

“เอาไว้ไปเที่ยวกันวันอื่นเนอะ วันที่ 14 เก่อไม่ว่างจริงๆ อย่างอนนะ J

“อือ! ไม่งอนก็ได้ เพียงแค่เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายมินซอกก็หายงอนทันที ทำไงได้ล่ะ...เขาแพ้รอยยิ้มของคนตรงหน้านินา แถมมันก็เป็นงานด้วย จะไม่ยอมมันก็จะใช่ที่

“ดีมากเด็กดี”

“แต่ว่า~” พลางเอาหัวถูๆไถๆต้นแขนของคนรัก “ตั้งแต่วันนี้ถึงวันที่ 14”

“ทำไมหรอ?” ลู่หานก้มลงมามองลูกแมวที่กำลังออดอ้อนอยู่ที่ต้นแขน คนตัวเล็กที่ถูแขนอยู่ค่อยเงยหน้ามากระซิบเบาๆที่ข้างหูว่า “อดนะครับ J

“ฮะ?!”

“ตกลงตามนี้นะครับ...ลู่เก่อ” ลูกแมวจอมยั่วพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนไป ทิ้งให้กวางเจ้าเล่ห์ยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

 

ต้องอดกินแมวจอมยั่วตั้งเกือบสองอาทิตย์!!

 

จำได้ว่ามีอยู่ครั้งนึงที่ลู่หานโดนมินซอกงอนและห้ามมีอะไรกันสองอาทิตย์ แม้ว่าคนตัวเล็กจะยอมให้กอดหรือจูบ ซึ่งพอเห็นแบบนั้นลู่หานจึงพยายามเล้าโลมคนตัวเล็ก แต่ไม่ว่าจะเล้าโลมขนาดไหนก็ตาม แต่ไม่ก็คือไม่ มินซอกก็ปฏิเสธและทิ้งให้ลู่หานค้างได้ทุกครั้ง เรียกได้ว่าทำให้อีกฝ่ายยิ่งทรมานที่ไม่ได้กินแมวจอมยั่ว ตั้งแต่นั้นมา...ถ้าคนตัวเล็กไม่ให้กิน เขาก็จะไม่เข้าไปลวนลามหรือทำอะไรก็ตามที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้ง่ายเด็ดขาด เพราะยังไงๆก็อด

 

เล่นแบบนี้ใช่ไหมมินซอก! เดี๋ยวรู้เลย!! หลังจากสองอาทิตย์ พ่อจะจัดให้หนักเลยคอยดู!

 

#ficValentineLM

 

วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2017

 

“ยังไม่นอนอีกหรอเปาจื่อ?” ลู่หานที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นอนเล่นอยู่บนเตียงขนาด 6 ฟุต เพราะปกติตอนนี้คนตัวเล็กจะนอนหลับแล้ว (ยกเว้นวันที่เขากินเปาจื่อนะ ถ้าเป็นวันนั้นจะกินยันเช้า) แต่แปลกที่วันนี้ยังไม่นอน ตาก็เอาแต่จับจ้องไปที่สมาทโฟน ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย “เปาจื่อ~?”

“...” เอาแต่เงียบ...ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ว่าแล้วคนตัวสูงก็ค่อยๆปีนขึ้นเตียงก่อนจะค่อยๆค่อมทับร่างเล็กที่เอาแต่งจ้องมือถือ จนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกหนักเหมือนมีอะไรมาทับจึงพลิกตัว ทำให้ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมากขึ้น แถมอะไรๆมันก็ใกล้ขึ้นด้วย “อะ! ทำอะไรเนี่ยลู่เก่อ! มาทับเค้าทำไม?!

“ก็เราไม่สนใจเก่อก่อนนิ”

“ลุกออกไปจากตัวเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เจ้าลูกแมวจอมยั่วของลู่หานขู่ฟ่อๆ ไม่อยากบอกเลยว่าที่กำลังทำอยู่น่ะ ไม่ได้ทำให้เขากลัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งรู้สึกน่าแกล้งเข้าไปใหญ่ “ถ้าไม่ลุกล่ะ J

“ถ้าไม่ลุก! ก็อดไปอีกสองสัปดาห์!!

“ก็ได้ๆ” ร่างโปร่งค่อยๆล้มตัวลงไปนอนข้างๆก่อนจะมือไวคว้าเอาคนตัวเล็กเข้ามากอด “ไม่ทับแล้วก็ได้ แต่ขอกอดแทนแล้วกันเนอะ”

“คนเจ้าเล่ห์!

“แต่มินซอกก็ชอบคนเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่ใช่หรอ?” คนเจ้าเล่ห์ของมินซอกก็ฉวยโอกาสจุ๊บเบาๆที่แก้มของคนตัวเล็ก แก้มของอีกฝ่ายขึ้นสีเล็กน้อย แต่ก็ทำเป็นไม่เขินแถมตีเนียนเหมือนโกรธอีกต่างหาก “เชอะ!

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้”

“ดีมากกกก~” คนตัวเล็กยิ้มเมื่ออีกฝ่ายคลายอ้อมกอด หึ! ก็พอจะรู้แหละว่าทำไมถึงไม่กอดต่อ ก็ลู่น้อยน่ะเริ่มตื่นแล้วนี่นา แต่ถึงจะตื่นก็ไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้ ไม่ยอมแน่ๆ “แล้วพรุ่งนี้ลู่เก่อจะกลับกี่โมงหรอ?”

“คงดึกเลยอ่ะ”

“งั้นหรอ?”

“อืม มีอะไรหรือเปล่า?” ลู่หานถามคนรักของตนพร้อมกับลูบหัวอีกฝ่ายไปด้วย คนตัวเล็กส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ถามดู”

“จริงนะ?”

“จริงสิ” ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้อีกฝ่ายพร้อมยั่วเล็กน้อยให้อีกฝ่ายทรมานเพราะลู่น้อยที่ค่อยๆตื่นตัว “เดี๋ยวนี้เค้าถามไม่ได้แล้วหรอ?”

“เปล่าสักหน่อย แต่ถามเฉยๆไม่ได้หรอ? ทำไมต้องยั่วด้วยหืม?”

“เค้าเปล่าสักหน่อย~” ปากบอกว่าเปล่า แต่มือไม้ที่ค่อยๆลูบไล้พร้อมกับหัวที่ถูไปมาที่ต้นแขน ไหนจะสีหน้าเหมือนแมวยั่วนั่นอีก นี่คือไม่ได้ยั่ว? แค่นี้ลู่น้อยก็ใกล้จะตื่นเต็มที่แล้วนะ

“เปล่าก็เปล่า คืนนี้นอนได้แล้วนะ เลยเวลานอนมานานแล้วไม่ใช่หรอ?”

“ก็เค้ารอนอนพร้อมกับลู่เก่อนิ” พร้อมคว้าแขนของอีกฝ่ายที่กำลังจะลุกออกจากเตียงเพื่อไปสถานที่ที่เขาก็รู้ดี แต่ก็ทำเนียนถามเหมือนคนไม่รู้ “แล้วลู่เก่อจะไปไหนอ่ะ? ไม่มานอนหรอ?”

“อย่าถามคำถามที่เราก็รู้คำตอบดีสิเปาจื่อ”

“นั่นสินะ”

คนตัวเล็กค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะดึงคนตัวสูงที่นั่งอยู่ปลายเตียงแล้วประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากหนา มือที่ใช้ดึงอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเป็นคล้องคอของอีกฝ่ายไว้ข้างนึง อีกข้างก็ค่อยๆลูบไล้ตัวของร่างโปร่ง ส่วนริมฝีปากที่ตอนแรกเป็นฝ่ายรุกก็ถูกกวางเจ้าเล่ห์รุกกลับ ลิ้นหนาค่อยๆแทรกเข้าไปในริมฝีปากของอีกฝ่าย ทักทายลิ้นเล็กๆที่ดูจะมีประสบการณ์มากขึ้นเพราะมีเขาเป็นคนสอน ส่วนมือหนาก็ค่อยๆลูบไล้ไปที่เอวบางก่อนจะเลื่อนลงไปที่ก้นงอนๆของแมวจอมยั่ว แต่ก็ถูกมือเล็กคว้าไว้ได้ ก่อนที่จะถูกถอนจูบ

“ที่เหลือจัดการต่อเองนะลู่เก่อ เค้าช่วยบิ้วให้แค่นี้นะ”

“มินซอกอ่าาา~”

“ฝันดีนะลู่เก่อ” ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนทำเอากวางหื่นค้างแบบขั้นสุด เพราะลู่น้อยๆ(ที่ขนาดไม่น้อย)ของเขากำลังตื่นตัวได้ที่เลย เพราะเมื่อกี้ถูกแมวจอมยั่วจับและรูดขึ้นรูดลงก่อนที่คนตัวเล็กจะทิ้งตัวลงนอน

 

สงสัยตอนนี้คงต้องเพิ่งมือไปก่อนล่ะนะ ตื่นเต็มที่เสียด้วย

อย่าให้พ้นสองอาทิตย์เมื่อไหร่นะ พ่อจะจัดให้หนักเลย!


 #ficValentineLM

 

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2017

 

“ดูสิว่าขาดเหลืออะไรอีกบ้างไหมนะ?” มินซอกเอ่ยขึ้นขณะเตรียมของเพื่อทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ให้ลู่หาน หลังจากที่เขาอาบน้ำแต่งตัวทานข้าวเที่ยงเรียบร้อยแล้ว

ความจริงแล้วมินซอกวางแผนมาอย่างดีว่าวันนี้เขากับลู่หานจะเดท ฉลองเดทในวันวาเลนไทน์แรกของพวกเรา แต่ก็คงไม่ได้ไปไหนหรอก ก็แค่อยู่ในห้อง เพราะถ้าออกไปข้างนอกคงจะลำบาก ก็เลยตัดสินใจว่าจะดูหนัง ฟังเพลง หากิจกรรมทำในห้อง ตอนเย็นก็จะช่วยกันทำของกินมื้อเย็น และพอกินเสร็จเรียบร้อยก็คงจะเป็นเวลาของ...

 

ว้ายยยย~ เขินอ่ะ! แค่คิดก็เขินแล้ว~!! >/ / /<

 

แต่ก็นั่นแหละ แผนทุกอย่างดันล่มหมด เพราะลู่หานดันติดงาน และถึงแม้ว่าแผนที่วางไว้จะแค่อยู่ในห้อง ใช้เวลาว่างด้วยกันเหมือนกับทุกๆวันก็ตาม แต่วันนี้มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นวันวาเลนไทน์นะ เขาก็อยากจะอยู่ฉลองกับลู่หานนี่นาน ก็เลยต้องเปลี่ยนแผนใหม่ โดยการทำเค้กช็อกโกแล็ตเซอร์ไพรสอีกฝ่ายแทน อย่างน้อยก็พอจะฉลองวันวาเลนไทน์ได้แม้จะดึกไปหน่อยก็เถอะ

“มาลงมือทำดีกว่า” นักแต่งเพลงตัวเล็กที่วันนี้ขอเปลี่ยนเป็นปาติชิเย่หนึ่งวัน พร้อมกับสูตรทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่ได้รับการสอนมาจากแบคฮยอนตลอดเวลาเกือบๆสองสัปดาห์

 

รับรองว่าไม่พลาดแน่นอน!

 

“ว่าแต่ว่า...” คนตัวเล็กมองส่วนผสมที่วางอยู่เต็มเคาน์เตอร์ “เราควรเริ่มทำอะไรก่อนดีล่ะเนี่ย?”

 

ก็ทำไงได้ล่ะ?! สองสัปดาห์ที่ผ่านมาแบคฮยอนน่ะเริ่มให้เขาตลอดเลยนิ มันก็เลยไม่มั่นใจนิดหน่อย

ไม่มั่นใจเล็กน้อยถึงปานกลาง

 

“นึกออกล่ะ! ต้องเริ่มจากทำตัวเค้กก่อนสินะ เพราะดูจะใช้เวลานานกว่าทำส่วนอื่นก่อนจะคว้าเอาแม่พิมพ์ของเค้กไปอบวอร์ม แล้วจึงเริ่มหยิบจับส่วนผสมอื่นๆ

โดยเริ่มจากนำแป้งเค้ก น้ำตาลทรายป่น ผงโกโก้ โซดา ผงฟู ร่อนร่วมกัน ใส่เกลือป่นแล้วคนให้ส่วนผสมเข้ากัน พอเข้ากันแล้วก็นำน้ำ นม น้ำมัน ไข่แดง วนิลาที่ตีเข้ากันแล้วมาใส่ลงไปในชามผสม คนให้เข้ากัน ส่วนไข่ขาวก็เอามาผสมกับครีมออฟทาทาร์ ตีไปเรื่อยๆสลับกับเติมน้ำตาลจนได้ปริมาณที่พอเหมาะ พอได้ที่แล้วก็นำไปผสมกับพวกแป้งและไข่แดงที่ผสมกันไว้แล้วในอีกชามนึง เทใส่พิมพ์แล้วเข้าเตาอบ

“เฮ้ออออ~ ส่วนของแป้งเค้กก็เรียบร้อยแล้ว แต่ยังเหลือส่วนหน้าเค้กอีก ลุยต่อดีกว่า~” แม้ว่ามินซอกจะยังไม่คล่องในการทำ แต่ก็ถือว่ามีพัฒนาการเพิ่มมากขึ้น คนตัวเล็กเอาชามผสมที่ใช้ตอนทำแป้งเค้กไปไว้ในซิงค์ แช่น้ำเรียบร้อยก่อนจะเริ่มทำหน้าเค้กต่อ

เขานำแป้งข้าวโพดและนมข้นจืดมาใส่ในถุง เขย่าให้เข้ากัน พักทิ้งไว้ก่อน จากนั้นก็นำผงวุ้น น้ำ นมข้นจืด น้ำตาลทราย ผงโกโก้ ใส่ชามรวมกันแล้วนำเข้าไมโครเวฟ 3 นาที เอาออกมาคนทุก 1 นาที จนเดือด แล้วจึงนำแป้งข้าวโพดผสมนมใส่ลงไปผสมในชาม คนให้เข้ากัน นำเข้าไมโครเวฟ 4-5 นาที เอาออกมาคนทุก 1 นาที จนส่วนผสมข้น

 

ความจริงเขาก็สงสัยนะว่าทำไมไม่ทำใส่หม้อ คนเอาไม่ง่ายกว่าหรอ?

แต่มันเป็นสูตรที่ได้มาจากแบคฮยอน แถมชิมแล้วอร่อยดีด้วย ก็เลยเลือกที่จะทำตามสูตร

 

พอส่วนผสมข้นได้ที่แล้ว คนตัวเล็กก็นำเนยที่ตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆซึ่งได้เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ใส่ลงไปในชามผสม แล้วใช้ตะกร้อคนจนเนยละลายและเข้ากันคนเรื่อยๆ

 

ติ้ง~!

 

เสียงเตาอบดังขึ้นเมื่อหมดเวลาที่ตั้งไว้แล้ว กลิ่นหอมๆของทั้งวนิลาและโกโก้ของแป้งเค้กที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆหอมฟุ้งไปทั่วห้อง พอเปิดฝาเตาอบก็ยิ่งส่งกลิ่นหอมเข้าไปใหญ่ คนตัวเล็กหยิบถาดที่มีแม่พิมพ์แป้งเค้กออกมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะนำหน้าเค้กที่เตรียมไว้เทลงบนแป้งเค้ก เป็นอันเสร็จ

“เสร็จสักที~” ปาติชิเย่มือใหม่ปาดเหงื่อที่ไหล่เต็มหน้าของตน เมื่อมองผลงานของตัวเองก็อดปลื้มและภูมิใจในผลงานของตัวเองไม่ได้ “ทิ้งไว้ให้เย็นแล้วค่อยเอาเข้าตู้เย็นแล้วกัน ตอนนี้มาล้างพวกชามกับอุปกรณ์ก่อนดีกว่า” แต่พอหันไปมองชามและอุปกรณ์ที่วางอยู่เต็มซิงค์เท่านั้นแหละ

 

พระเจ้า! จะเยอะไปไหนเนี่ย?!!

แต่ยังไงก็ต้องล้างอ่ะนะ เพราฉะนั้นรีบล้างก่อนก็แล้วกัน!

 

“ล้างเสร็จสักที เหนื่อยโคตร!!” พอจัดการซากอารยธรรมที่เขาทำเค้กเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนตัวเล็กที่เต็มไปด้วยเหงื่อก็บ่นเล็กน้อย ก่อนจะหันมองนาฬิกา “นี่ 6 โมงเย็นแล้วหรอเนี่ย? เราทำนานขนาดนั้นเลยหรอ?!!”

 

กริ้งงงงง~

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเอาเค้กเข้าตู้เย็นหยุดชะงัก ก่อนจะวางเค้กลงบนโต๊ะเพื่อเดินไปรับสายที่โทรมา

“สวัสดีครับ”

(สวัสดีครับ คุณคิมมินซอก) เสียงของเจ้าหน้าที่ของคอนโดเอ่ยทักทาย (พอดีว่ามีของส่งถึงคุณมินซอกน่ะครับ ช่วยลงมารับของข้างล่างด้วยครับ)

“ได้ครับๆ ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” หลังจากที่มินซอกวางสาย เขาก็จัดการถอดผ้ากันเปื้อนออก แขวนเก็บเรียบร้อยแล้วจึงคว้าเอาทั้งกระเป๋าสตางค์กับคีย์การ์ดก่อนจะออกจากห้องแล้วเดินที่ลิฟต์เพื่อลงไปเอาของข้างล่าง ซึ่งในระหว่างที่ลิฟต์เคลื่อนลงไปชั้นล่าง คนตัวเล็กก็กำลังคิดว่าเขาได้สั่งของอะไรในช่วงนี้หรือเปล่า แต่ก็นึกไม่ออกสักที

 

เอาวะ! ถึงชั้นล่างก็รู้เอง

 

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกเพราะตอนนี้ถึงชั้นล่างเรียบร้อยแล้ว คิมมินซอกเดินออกจากลิฟต์ก่อนจะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ของเจ้าหน้าที่คอนโดที่กำลังยืนคุยกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ดูท่าจะเป็นพนักงานส่งดอกไม้ เพราะเห็นชายหนุ่มคนนั้นถือช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ๆ 1 ช่อ แถมยังมีกล่องของขวัญอีกต่างหาก ดูท่าคงจะมีใครสักคนสั่งให้มาส่งให้แฟนล่ะมั้ง

“ขอโทษนะครับที่มาช้า”

“ไม่เป็นไรครับ” เจ้าหน้าที่ปาร์ค คนดูแลคอนโดแห่งนี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กวิ่งมาหาเขาด้วยท่าทางติดจะรีบหน่อยๆด้วยสิ

“ว่าแต่ว่าไหนครับของที่ส่งมาให้ผม” เพราะเท่าที่เขาสังเกตก็ไม่มีอะไรวางอยู่ที่เคาน์เตอร์เลยแม้แต่น้อย แล้วเจ้าหน้าที่ปาร์คจะให้เขามาเอาอะไรล่ะ?

“ก็นี่ไงครับ” พร้อมชี้ไปทางคนส่งดอกไม้ ทำเอามินซอกอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่นิ้วเล็กๆจะชี้ไปที่ช่อดอกกุหลาบกับกล่องของขวัญ “หมายถึงช่อดอกไม้กับกล่องของขวัญนี่หรอ?”

“ใช่ครับ” ไม่ใช่แค่เจ้าหน้าที่ปาร์ค แต่คนส่งดอกไม้ก็ตอบด้วยเช่นกัน พร้อมยื่นให้กับคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะช็อกไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงจะช็อก เขาก็ยื่นมือไปรับช่อดอกกุหลาบและของขวัญมาถือไว้ พนักงานส่งดอกไม้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “เขาฝากมาบอกว่า ถ้าคุณได้รับแล้วก็อย่าลืมโทรไปบอกความรู้สึกนะครับ เบอร์อยู่ที่ด้านหลังการ์ดครับ”

“แต่ว่า...” เขาถือของเยอะแบบนี้ จะโทรยังไงล่ะ?

“งั้นเดี๋ยวผมถือช่อดอกกุหลาบให้ก่อนก็ได้ครับ คุณจะได้โทรหาเขาได้” คนตัวเล็กจึงส่งช่อดอกกุหลาบไปให้อีกฝ่ายถือ ก่อนจะหยิบการ์ดที่มีเชือกแปะอยู่ที่กล่อง พลิกดูก็พบกับเบอร์ที่เขาคุ้นเคยดี จากที่ตอนแรกแก้มกลมๆเป็นสีขาวน้ำนมก็ถูกย้อมด้วยสีชมพูพร้อมกับรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่ไหว

 

ก็ในการ์ดน่ะ...

 

ดอกกุหลาบ 50 ดอก แสดงถึงความรักที่ยืนยาวชั่วนิรันดรของสองเรา

Happy Valentine’s Day นะครับมินซอก รักที่สุดเลย~

ปล.เมื่ออ่านการ์ดนี้แล้วก็โทรมาที่ 08x-xxx-7799 ด้วยนะครับ จะรอนะครับ J

               จาก...ลู่เก่อของเปาจื่อ

 

ณ จุดๆนี้ บอกเลยว่า...

 

เขินมากกกกกกกกกกกกกกกกก~

 

ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~

 

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าลู่หานจะทำแบบนี้ให้ ในความคิดของเขาที่แอบรักมาโดยตลอด แค่ได้อยู่ด้วยกันในวันวาเลนไทน์ก็ดีมากแล้ว ก็ไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะต้องมาเซอร์ไพรสเขาแบบนี้เลย ถึงแม้ปีนี้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็ยังคงนึกถึง ทั้งๆที่สองอาทิตย์ที่ผ่านมาลู่หานก็ดูไม่สนใจวันวาเลนไทน์สักเท่าไหร่แท้ๆ

 

ให้ตายสิ! ลู่หานทำให้เขารู้สึกเหมือนเด็กสาววัย 16 ที่มีแฟนเป็นครั้งแรก

เขินอ่ะ! แต่ฟินนะ~! >/ / /<

 

“ปลายสายคงจะรอคุณโทรไปหาอยู่แน่ๆเลย” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมัวแต่อ่านการ์ดแล้วยิ้มพร้อมบิดตัวไปมา พนักงานส่งดอกไม้จึงเอ่ยทัก คนตัวเล็กจึงได้สติ ก่อนจะล้วงมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง กดเบอร์ที่จำได้จนขึ้นใจ

(ได้รับดอกไม้แล้วสินะเปาจื่อ~)

“อือ! ได้รับแล้วล่ะ ขอบคุณนะ ไม่คิดว่าจะได้อะไรแบบนี้ ชอบมากๆเลยล่ะ”

(หรอ? ดีใจนะที่เปาจื่อชอบ) ปลายสายตอบกลับมา น้ำเสียงนุ่มๆแม้จะได้ยินบ่อย แต่ก็ทำให้เขาเขินได้ทุกครั้ง ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้คนตัวเล็กยิ่งเขินหนักกว่าเดิม (อยากได้รางวัลจังเลย ลู่เก่อคนนี้อยากกินซาลาเปาจังเลย~ เปาจื่อจะมีรางวัลให้ลู่เก่อไหมนะ~?)

“ถ้าอยากรู้ก็ต้องรีบทำงานให้เสร็จ แล้วจะได้กลับมาเอารางวัลนะ” ถึงแม้น้ำเสียงจะดูไม่เขินแถมยังออกแนวยั่วซะด้วยซ้ำ แต่หน้าของคนพูดตอนนี้แดงอย่างเห็นได้ชัดจนทั้งเจ้าหน้าที่ปาร์คและคนส่งดอกไม้ต่างยิ้มกับท่าที่ของคนตัวเล็กที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ตรงหน้า

(จริงหรอ~?)

“อือ~ เค้าจะรอลู่เก่อนะ รักนะครับ”

“นี่ครับ” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าวางสายและเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงเรียบร้อยแล้ว คนส่งดอกไม้ก็ยื่นช่อดอกกุหลาบคืนให้

“ขอบคุณครับ” พร้อมรับช่อดอกไม้คืนมา ก่อนจะนึกขึ้นได้ “จริงสิ! ผมทำให้คุณเสียงานหรือเปล่า? เพราะคุณต้องมายืนรอผมอยู่แบบนี้ แถมยังช่วยถือช่อดอกไม้อีกต่างหาก ขอโทษนะครับ”

“ไม่เสียงานหรอกครับ นี่งานสุดท้ายของผมพอดี”

“อ๋อออออออ~ โล่งอกไปทีที่ไม่ได้ทำให้คุณเสียงาน”คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะโล่งอกที่ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายเสียงาน “งั้นผมขอตัวก่อนนะ...”

“เดี๋ยวครับ!!” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคนักแต่งเพลงก็ถูกขัดขึ้น คนส่งดอกไม้อึกอักเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “คือผมเป็นแฟนคลับของคุณ ผมชอบเพลงของคุณมานานแล้ว ขอลายเซ็นได้ไหมครับ?”

“จริงหรอครับเนี่ย? ดีใจจังที่ได้เจอแฟนคลับอย่างคุณ” นักแต่งเพลงคิมที่ถึงแม้จะมีชื่อเสียงมากขนาดที่ว่าไม่ต้องแคร์แฟนคลับก็ได้ แต่เขาก็มักทำตัวเหมือนคนยังไม่ดังและนอบน้อมกับแฟนคลับเสมอ เขามักจะโค้งของคุณแฟนคลับที่ติดตามผลงานเพลงของเขาอยู่เสมอ “แล้วจะให้ผมเซ็นที่ไหนหรอครับ?”

“นี่ครับ” พร้อมยื่นกระดาษแข็งแบบเดียวกับที่ดาราเซ็นกันบ่อยๆกับปากกามาร์คเกอร์ให้กับนักแต่งเพลงตัวเล็ก ก่อนจะรับเอาช่อดอกไม้มาถือให้คนตัวเล็ก ในระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังจะเซ็นให้

“ชื่ออะไรเอ่ย?”

“ไคครับ”

“ไค?”

“ใช่ครับ” มินซอกพยักหน้าให้ก่อนจะเริ่มเขียนชื่อของอีกฝ่าย เมื่อเขียนเสร็จก็ยื่นคืนให้ “นี่ครับ เสร็จแล้วครับ”

“ขอบคุณมากนะครับ” ก่อนจะรับเอากระดาษแข็งและปากกาคืนมาแล้วส่งช่อดอกไม้คืนให้อีกฝ่ายเหมือนเดิม “ผมชอบหลายเพลงที่ฮยองแต่งมากเลยครับ แต่ที่ชอบที่สุดน่ะ...มันจะนับเป็นเพลงที่ฮยองแต่งด้วยไหมครับ?”

“เพลงไหนหรอ?”

You Are The One ครับใบหน้าของนักแต่งเพลงตัวเล็กแดงขึ้นทันทีหลังจากที่ได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย “ก็เห็นว่าเพลงนี้ท่อนแรกๆเป็นที่ฮยองแต่งเอง แต่ลู่หานฮยองเป็นคนแต่งต่อจนจบ ผมชอบเพลงนี้มากๆเลย ทั้งตอนในคอนเสิร์ต กับที่ฮยองร้องกับลู่หานฮยองอ่ะ โคตรชอบเลย!!

“...” ที่เงียบไม่ใช่อะไรนะ คือเขินอยู่ พูดไม่ออก >/ / /<

“ผมดีใจที่ได้เจอฮยองนะ ผมจะเป็นแฟนบอยของฮยองแบบนี้ไปเรื่อยๆเลยล่ะ สู้ๆนะครับฮยอง”

“อือ~! ขอบใจสำหรับกำลังใจนะ”

“ครับ! งั้นผมไปก่อนนะครับ”

“โอเค ฮยองก็จะขึ้นข้างบนห้องแล้วเหมือนกัน ขอให้นายโชคดีนะ”

“เช่นกันครับ แล้วก็...ขอให้มีความสุขมากๆในวันลาเลนไทน์นะครับไคเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหวานทำเอาคนตัวเล็กที่ได้เห็นอดยิ้มตามไม่ได้ 

“ฮยองว่า...แค่นี้ฮยองก็มีความสุขมากพอแล้วล่ะ ขอบใจนะ” 


 #ficValentineLM

 

“ตอนนี้มินซอกฮยองกำลังจะขึ้นไปข้างบนห้องนะ พวกฮยองออกมาจากห้องแล้วใช่ไหม?” หลังจากที่มินซอกเดินไปทางลิฟต์ซึ่งไกลจากตรงที่เด็กส่งดอกไม้ยืนอยู่เรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มบอกกับทางปลายสายผ่านทางเฮดโฟนของเขา

(อือ ในห้องตอนนี้ก็เหลือแค่ลู่หานฮยองเท่านั้นแหละ) ปลายสายตอบกลับมาแค่นั้นก่อนจะเอ่ยต่อ (ฟินละซิ ที่ได้ลายเซ็นของคนที่ปลื้มน่ะ) เสียงปลายสายดังขึ้นผ่านทางเฮดโฟนของเขา เด็กหนุ่มยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

“แน่นอน! มินซอกฮยองน่ะ โคตรไอดอลของผมเลยนะ! ฟินมากอ่ะ โคตรชอบอ่ะบอกเลย”

(ชอบมากกว่าฮยองที่เป็นคู่หมั้นของนายอีกหรอ...คิมจงอิน?)

“คู่หมั้นอะไร?! นั่นมันก็เรื่องที่พ่อแม่ของผมกับของฮยองตกลงกันเองทั้งนั้นอ่ะ!” เด็กหนุ่มหน้าแดงเล็กน้อยแต่ก็ทำเป็นเสียงเข้มแบบสุดๆ

(หรอ?) และแน่นอนว่าปลายสายน่ะ...ได้ยินแค่เสียงเท่านั้น จนอดน้อยใจไม่ได้ (เอาเถอะๆ แล้วจากนี้คุณคนส่งดอกไม้เฉพาะกิจจะไปไหนต่อล่ะ?)

“กลับบ้าน จะรีบเอาลายเซ็นของมินซอกฮยองไปเก็บแล้วก็จะได้ไปนอนต่อสักที ง่วงจะแย่!

(ฝันดีนะ...เด็กน้อยของฮยอง)

“อือ! แค่นี้นะ”

 

ให้ตายสิ! ชอบทำให้เขินอยู่เลย แล้วทำไมเราต้องเขินด้วยล่ะเนี่ย!!

 

#ficValentineLM

 

ตึก! ตึก! ตึก!

 

ติ๊ด!

 

แอ๊ดดดดดด~

 

แป็ก!

 

“โอ๊ะ!” ทันทีที่มินซอกเปิดสวิตช์ไฟ เขาก็เห็นลูกโป่งลอยอยู่เต็มห้อง สายของลูกโป่งที่ทำมาจากริบบิ้นถูกตกแต่งด้วยภาพของเขาที่ติดอยู่ที่ปลายริบบิ้น ไม่ว่าจะทั้งที่ถ่ายเอง คนอื่นถ่ายให้ ภาพแอบถ่าย มีแต่ภาพของเขาเต็มไปหมด และเมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆก็พบกับลูกโป่งที่ไม่ได้มีภาพเขาติดอยู่ แต่เป็นคำที่เรียงเป็นประโยคว่า...

 

เปิดดูในกล่อง...

 

คนตัวเล็กก็วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะค่อยๆเปิดดูในกล่อง ก่อนจะต้องอึ้งเพราะเจอกับ...

 

กระดาษฝอย!

 

ฝอยพ่อง!!

 

ว่าแล้วก็เงยหน้ามามองข้อความบนลูกโป่งอีกรอบ ก่อนจะพบกับข้อความเล็กๆว่า...

 

ปล. ถ้าเจอกระดาษฝอย อย่าลืมล้วงหาของข้างในนะ J

 

คนตัวเล็กใช้มือข้างนึงถือกล่องให้ถนัดๆ ก่อนที่จะล้วงมือลงไปในกระดาษฝอย ล้วงๆไปสักพักก็เจอกับอะไรบางอย่างจึงหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่ามันเป็นกล่องเล็กๆกล่องหนึ่ง แต่รูปทรงมันก็คุ้นๆอยู่

 

เดี๋ยวนะ!! กล่องแบบนี้มัน...?!

  

แต่ยังไม่ทันได้เปิดกล่องใบเล็กนั้น ร่างของเขาก็ถูกใครอีกคนที่อยู่ในห้องนี้คว้าเอวเขาเข้าไปกอด ก่อนที่มือหนาที่เขาคุ้นเคยจะหยิบเอากล่องเล็กๆใบนั้นจากมือของอีกฝ่าย ทำเอาร่างเล็กในอ้อมกอดใจเต้นไม่เป็นระส่ำ ใบหน้าที่ขึ้นสีขึ้นเรื่อยๆยามที่ลมหายใจของร่างโปร่งสัมผัสโดนต้นคอ แล้วใช้มือข้างที่เคยรวบเอวมาเปิดกล่องเล็กใบนั้นค่อยๆเปิดกล่องใบเล็กนั่น และทันทีที่คนในอ้อมกอดเห็นของภายในก็ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างปิดริมฝีปากตัวเองเพราะอึ้งกับสิ่งที่อยู่ในกล่อง

“ขอให้ลู่หานคนนี้ ได้ดูแลคิมมินซอกตลอดไป” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างๆใบหูของคนตัวเล็ก ทั้งน้ำเสียงและความหมายทำเอาใจดวงน้อยเต้นแรงกว่าเดิม น้ำตาแห่งความปิติค่อยๆไหลตามประโยคของอีกฝ่าย “ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยากลำบากขนาดไหนก็ตาม แต่ขอให้ลู่หานคนนี้ได้อยู่ข้างๆคิมมินซอกแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

“...”

“แม้อาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดสำหรับมินซอก แต่ก็เป็นคนที่รักมินซอกสุดหัวใจ”

“...”

“ลู่หานคนนี้...รักคิมมินซอก ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน ก็จะยังคงรัก รักแบบนี้ไปเรื่อยๆ”

“...”

“เพราะฉะนั้น...” คนตัวสูงหยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดประโยคที่เขาอยากจะพูดมานานแสนนาน ตั้งแต่รู้ใจตัวเองว่าแอบรักเพื่อนสนิทคนนี้ จนได้คบกันเป็นแฟน และตลอดเวลาที่คบกันมา เขาก็มีความสุขมากๆ และอยากมีความสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆ อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอด “แต่งงานกันนะ...เปาจื่อของลู่เก่อ”

 

ควับ!

 

หมับ!

 

คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดหันกลับมาหาอีกฝ่ายก่อนจะกอดคนตัวสูงเอาไว้แน่น ร่างกายที่สั่นไปพร้อมๆกับเสียงสะอื้น น้ำตาไหลเปลื้อนเสื้อของอีกฝ่าย หากแต่ลู่หานรู้ดีว่ามันคือน้ำตาแห่งความสุข เขากอดตอบก่อนที่จะใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกล่องค่อยลูบลงไปที่หลังของอีกฝ่ายเป็นเชิงปลอบ ก่อนจะค่อยๆดันตัวของคนตัวเล็กออกมาจากอ้อมกอด มองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก

“อย่ามัวแต่ร้องไห้สิ” ลู่หานใช้นิ้วชี้ของตนค่อยๆเช็ดน้ำตาของอีกฝ่าย “ตอบคำถามของลู่เก่อก่อนนะเปาจื่อ J

“คะ...ความจริง สำหรับวาเลนไทน์ ฮึก! วาเลนไทน์แรกของพวกเรา คะ...แค่ได้อยู่ฉลองด้วยกันในห้องก็ ฮึก...ก็เกินพอแล้ว” มินซอกไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย แต่เลือกที่จะพูดความในใจทั้งน้ำตา “แค่นั้นก็มีความสุขมากพอแล้ว”

“...”

“แต่ไม่คิดเลยว่าจะถูกเซอร์ไพรสขอแต่งงานแบบนี้ ฮึก! มัน...มันเหนือความคาดหมาย มันตื้นตันแล้วก็...แล้วก็มีความสุขมากๆจนนึกว่าเรื่องทั้งหมดน่ะเป็นแค่ ฮึก...เป็นแค่ความฝัน”

“...”

“เหมือนเป็นความฝัน เป็นฝันที่ดีมากๆ ดีจนไม่อยากจะตื่น อุ๊บ!” ไม่ต้องรอให้พูดจบ ลู่หานก็ก้มลงประกบริมฝีปากเล็กทันที แม้ไม่ใช่จูบที่ลึกซึ้ง แต่ก็มอบความอบอุ่นและยืนยันความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี ก่อนที่เขาจะถอนจูบออกมา มองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก เงาสะท้อนในดวงตามีแต่คนตรงหน้า “ไม่ใช่ความฝันนะ มันคือความจริง”

“...”

“ลู่หานรักคิมมินซอกเป็นความจริง” เขาก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากบางก่อนจะถอนจูบแล้วจึงพูดต่อ “ลู่หานคนนี้ขอคิมมินซอกแต่งงานก็เป็นเรื่องจริง แล้วคิมมินซอกล่ะ...อยากจะแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ไหม? อยากจะเป็นภรรยาของผู้ชายคนนี้ไหมครับ?”

“อือออ~” คนตัวเล็กที่นิ่งไปสักพักค่อยๆส่งเสียงตอบพร้อมกับพยักหน้า ร่างสูงยิ้มทันทีที่เห็นคำตอบ

 

แต่ว่า...แค่อือกับพยักหน้าน่ะ ไม่พอหรอกนะ J

 

“อือนี่หมายความว่าไงเอ่ย?” คนตัวเล็กเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ทุบลงไปที่อกแกร่งของอีกฝ่าย จนลู่หานต้องรวบมือเล็กๆนั่นไว้ ก่อนจะออกแรงดึงให้ร่างเล็กๆเข้ามาใกล้ตนยิ่งกว่าเดิม แล้วค่อยๆก้มลงไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของคนตัวเล็ก “ถ้าไม่บอกมาตรงๆลู่เก่อก็ไม่รู้หรอกนะ”

“...”

“ว่าไงครับ?” ก่อนจะค่อยๆดันร่างเล็กออกห่างเล็กน้อยพร้อมใช้มือข้างที่ว่างดันคางของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

“เปาจื่อ...จะแต่งงานกับลู่เก่อ”

“...”

“เพราะเปาจื่อเองก็รักลู่เก่อ ฮึก...และเปาจื่อก็อยากอยู่ข้างๆลู่เก่อในฐานะภรรยา อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดเหมือนกัน ฮึก... ฮืออออ~” พูดได้แค่นั้น น้ำตาของมินซอกก็ไหลอย่างไม่ขาดสาย แม้จะเป็นน้ำตาแห่งความสุข แต่สำหรับลู่หานแล้วเขาอยากเห็นรอยยิ้มของมินซอกมากกว่า

“ขอบคุณครับ ขอบคุณที่เลือกลู่หานคนนี้นะ...มินซอก...”

เขาค่อยๆนำแหวนเงินเรียบที่ตกแต่งด้วยเพชรเม็ดเล็กๆออกจากกล่องก่อนจะบรรจงใส่ลงในนิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่าย น้ำตาที่ไหลเพราะความสุขก็ยิ่งไหลมากขึ่นเรื่อยๆ เมื่อเห็นแบบนั้นลู่หานจึงค่อยๆก้มลงมาพร้อมๆกับที่เปลือกตาบางของคนตัวเล็กปิดลง เขาประทับริมฝีปากหนาลงบนเปลือกตาของคนตัวเล็กเพื่อซับน้ำตา ก่อนจะถอนริมฝีปากออกแล้วก้มลงมาประกบริมฝีปากบาง กดค้างไว้สักพักแล้วจึงเริ่มขบเม้มริมฝีปากเล็ก จนอีกฝ่ายต้องเผยอปากเพื่อเปิดทางให้อีกฝ่ายได้นำลิ้นหนามาริ้มรสความหวานที่อยู่ภายใน

ทันทีที่ลิ้นหนาลุกล้ำเข้ามาภายในได้ก็ไม่ลืมที่จะทักทายและหยอกเย้ากับลิ้นเล็กๆ ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร ยามที่ลิ้นหนาตวัดดุนดันลิ้นเล็กทำเอาคนตัวเล็กเริ่มทรงตัวไม่อยู่ แขนเล็กคล้องคอของอีกฝ่ายไว้เพื่อเป็นที่ยึด ส่วนมือหนาก็ลูบไล้ไปทั่วตัวของร่างบาง แม้ว่าจะยังมีเนื้อผ้าขว้างกั้นอยู่ก็ตาม แต่ก็จุดอารมณ์รักของทั้งสองได้เป็นอย่างดี ก่อนที่ร่างสูงจะช้อนคนตัวเล็กมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด ถึงแม้มือจะไม่ว่างเหมือนเคย แต่ริมฝีปากของทั้งสองยังคงทำหน้าที่สร้างอารมณ์รักให้ยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีตอนนี้มินซอกก็ถูกวางลงบนเตียงพร้อมกับร่างสูงที่คร่อมเขาไว้ก่อนจะก้มลงมาริ้มรสความหวานของริมฝีปากบางอีกครั้ง

“ดะ...เดี๋ยวสิลู่เก่อ” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ริ้มรสความหวาน คนตัวเล็กก็นำมือดันร่างของเขาเล็กน้อย “คือเค้ามีของขวัญเซอร์ไพรสด้วยเหมือนกันนะ เป็นเค้กที่เค้าทำเอง เก่อจะไม่กิน...”

“ลู่เก่อรอไม่ไหวอีกแล้ว เก่อของกินเปาจื่อนะ”

“อืออออ~!

 

สิ้นเสียงนั้น...บทเพลงรักก็ได้เริ่มต้นขึ้น 

 

❤ #ficValentineLM 

 

“ว่าไง?”

(กว่าจะรับได้นะ รู้ไหมว่าต้องโทรไปตั้งกี่สาย!!) เสียงแหลมๆของเมเนเจอร์ประจำวงอย่างคิมจงแดตะโกนลั่นเข้ามาในสายจนลู่หานเอามือถือออกจากหูแทบไม่ทัน

“ก็เพิ่งตื่น”

(เพิ่งตื่น!! นายรู้ไหมว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว!? วันนี้มีซ้อมไม่ใช่หรือไง?!!)

“ตอนนี้ 11 โมงครึ่งแล้ว แล้วไงล่ะ? แค่ซ้อมเอง ไม่ได้มีตารางงานอย่างอื่นเสียหน่อย เอาเป็นว่าวันนี้โดดแล้วกันนะ”

(ลู่หาน!!)

“แค่นี้นะ บาย~” ก่อนจะตัดสายทิ้งไปแล้ววางมือถือไว้ที่โต๊ะข้างโซฟาเหมือนเดิม ข้างๆกับมือถือของคนตัวเล็กที่มีสายเรียกเข้าจากคนเดิมกับที่เขาเพิ่งวางไป

(มินซอก! นายช่วยพาลู่หาน...)

“เปาจื่อยังไม่ตื่น”

(ฮะ?!!) ปลายสายอึ้งไปเล็กน้อย (ป่านนี้แล้ว มินซอกยังไม่ตื่นอีกหรอ?!)

“ใช่” คนตัวสูงยืนยันทำเอาปลายสายเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะเริ่มคิดได้ ลู่หานเพิ่งตื่น มินซอกยังไม่ตื่น เมื่อวานวันวาเลนไทน์

 

นะ...นี่หรือว่า?! =[]=!

 

“เงียบไปแบบนี้แสดงว่านายเก็ทแล้วสินะ ก็ตามที่นายคิดแหละ แค่นี้นะ บาย~” ก่อนจะวางสายไปอีกรอบและวางมือถือของคนตัวเล็กที่เดิม หันมองนาฬิกาซึ่งบ่องบอกว่าใกล้จะเที่ยงเต็มทน จึงไม่แปลกใจที่ตัวเองจะรู้สึกหิว แถมเมื่อคืนก็ใช้พลังงานไปเยอะซะด้วย ว่าแล้วก็ต้องเติมพลังงานเสียหน่อย เมื่อคิดแบบนั้นร่างสูงจึงเดินตรงไปที่ห้องครัวก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหารอย่างง่ายๆกิน เพราะคนที่ทำอาหารประจำยังไม่ตื่น เขาหยิบรามยอนมาหนึ่งซองก่อนจะเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบไข่ไก่ แต่สายตาก็พบกับเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม

 

จะว่าไปตอนนั้น...

 

“คือเค้ามีของขวัญเซอร์ไพรสด้วยเหมือนกันนะ เป็นเค้กที่เค้าทำเอง เก่อจะไม่กิน...”

 

คงหมายถึงเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มอันนี้สินะ น่ารักจริงๆเลย

 

ร่างสูงจึงเปลี่ยนแผนจากที่จะกินรามยอนมากินเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มแทน ความหวานปนขมของซ็อกโกแลตที่ลงตัวกับเนื้อแป้งนุ่มๆที่พอเข้าปากปุ๊บก็แทบจะละลายในทันที เขากินไปเรื่อยๆจนรู้อีกทีเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่มินซอกทำก็หมดลงไปเรียบร้อยแล้ว

 

แบบนี้คงต้องหาของตอบแทนในวันไวท์เดย์แล้วมั้ง? J

 

“อืออออ~ ลู่เก่ออออ~ มาทำอะไรในห้องครัวอ่ะ?” คนตัวเล็กที่เพิ่งตื่นเดินงัวเงียๆออกมา ชุดนอนตัวใหญ่กับกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้น แม้จะเป็นชุดนอนปกติที่ใครๆก็ใส่กัน แต่พอลู่หานเห็นบนตัวมินซอกทีไรก็มักทำให้น้องชายของเขาตื่นทุกที

“เก่อมาหาของกินน่ะ” เอ่ยตอบคนตัวเล็กที่เดินมาเกาะแขนพลางเอาหัวถูไปมาที่ต้นแขน ก่อนที่สายตาของคนตัวเล้กจะเหลือบไปเห็นถาดแม่พิมพ์ที่คุ้นเคย

“เก่อกินเค้กไปแล้วหรอ?!!” จากที่ง่วงๆอยู่ คนตัวเล็กก็ตื่นเต็มตาทันที มินซอกเขย่าแขนของอีกฝ่ายไปมา ซึ่งลู่หานก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบ “แล้วมันอร่อยไหมอ่ะ?”

“อร่อยมากเลยล่ะ ขอบคุณนะครับ” ก่อนจะประทับริมฝีปากหนาลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย “อร่อยจนเก่อคิดว่าวันไวท์เดย์เก่อจะให้อะไรเราดี”

“ต้องรอถึงไวท์เดย์เลยหรอ?” เสียงทุ้มเล็กๆของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนที่จะขยับตัวให้มาอยู่ด้านหน้าของลู่หานแล้วใช้มือทั้งสองคล้องคออีกฝ่าย ดึงให้ก้มลงต่ำก่อนที่จะประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากหนา ขบเม้มและบดเบียดริมฝีปากจนพอใจก่อนจะถอนจูบออก “เค้าอยากได้วันนี้อ่ะ”

“ตื่นมาก็ยั่วเลยนะ”

“ลู่เก่อไม่ชอบหรออออออ~?” ร่างสูงที่เห็นสีหน้าแววตาของคนตัวเล็กก็จัดการยกคนตัวเล็กให้ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ทำอาหาร ก่อนจะบดเบียดตัวเองเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวของอีกฝ่ายเอาไว้

“ยั่วให้เก่อตื่นในห้องครัวแบบนี้ อยากโดนในห้องครัวหรือไง? หืมมมม~”

“ก็ยังไม่เคยโดนในห้องครัวนี่นา”

“ถ้าอยากลอง เก่อก็พร้อมจะจัดให้ครับ J

“อะ..อือ” สิ้นเสียงนั้นคนตัวเล็กก็ถูกปิดปากด้วยริมฝีปากหนาของอีกฝ่าย ก่อนที่กวางหื่นจะเริ่มกินเปาจื่อจอมยั่วอีกครั้ง ซึ่งการกินซาลาเปาในห้องครัวครั้งนี้ ก็ดูเหมือนว่าจะกินกันนานหลายรอบและหลายท่าเลยทีเดียว ^^ (ส่วนเรื่องเท่ากับเมื่อคืนไหม? ก็ไม่รู้สิ ไม่ได้นับ หึหึ)

 

[ The End ]

 


:: Talk :: 28/02/59 ::
ในที่สุดเค้าก็ปั่นจนจบ น้ำตาจิไหล ปั่นกันนานมากจริมๆ มาแบบใสใส(?)
ฟินกันเลยทีเดียวเนอะ ฟินกับ ❤ ของทั้งสองคน หวานแท้ๆ
บอกเลยว่าอิจฉาตามภาษาคนโสด #โสดแล้วพาล หวังว่านักอ่านทุกคนจะชอบนะ
หลังจากนี้ก็คงต้องกลับไปปั่นเรื่องหลักของตัวเองล่ะ ค้างมานาน 555555
ใครที่อยากรู้ว่าเราแต่งฟิคเรื่องไหนบ้าง? อยากติดตามฟิคของเราทุกเรื่องทุกฉากทุกตอน 
❤ ล่ะก็ >/ / /<
ก็ติดตามได้ที่ แอคทวิต @fl_ayumu  อันนี้เป็นแอดนักเขียนโดยเฉพาะเลย หรือจะทางไลน์ก็ได้นะ 
แอดไลน์มาที่ @joi8685u หรือจะแสกน QR โค้ดข้างล่างก็ได้

ฝากด้วยน้าาาา นักอ่านทุกๆโคนนนน >w<
ปล.อ่านครบทุกฉากทุกตอนจนครบ 100% แล้วก็อย่าลืมเม้นหรือติดแท็ก 
#ficValentineLM เป็นกำลังใจด้วยนะ
ขอบคุณคร้าบบบบ >w<


:: Talk :: 24/02/59 ::
มากันทีละนิดทีละหน่อย 555555 #ในเลขห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่
เราพยายามแล้วจริงๆน้าาาาา แต่บางทีอารมณ์มันไม่ได้อ่ะ ก็เลยทำให้ปั่นช้าพอควร TT^TT
วันนี้ก็มาอีก 30% รวมเป็น 50% แล้ววว ครึ่งทางๆ 555555
หวานเนอะ! แต่งไปก็อิจฉาหมินไป อยากมีแบบนี้บ้างอะไรบ้าง
โปรดอย่าถามว่ามีแฟนไหม? มันหยาบคายมากจริมๆ 55555555
เราจะพยายามปั่นไปเรื่อยๆ รอหน่อยน้าทุกโคนนนน >w<
อย่าเพิ่งจากเราไปไหนน้าาาาาา งืออออออ TT^TT

:: Talk :: 15/02/59 ::
กลับมาอีกครั้งกับ OS วาเลนไทน์ที่พยายามปั่นแล้วแต่ก็ยังไม่ทัน Valentine
เอามาลงเป็นน้ำจิ้มก่อน เราจะพยายามปั่นให้จบให้ได้เร็วที่สุดน้าาาา
เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาาาา~!

Tag : #ficValentineLM

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #269 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 00:43
    ชอบอะ

    ไรท์ เก่งอะ
    #269
    1
    • #269-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 00:12
      ขอบคุณที่ชมคร้าบบบ
      #269-1
  2. #118 mbmb1a (@mbmb1a) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:01
    อ้ากกก ชอบอ่ะ ไรท์ขา โดเนทเลือดให้หน่อย เลือดจะหมดตัวแล้ว พี่ลู่คนกรามกับเป่าจื่อคนยั่ว ชอบ ><
    #118
    1
    • #118-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      24 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:31
      มินซอก : ผมยั่วที่ไหนกัน เปล่าสักหน่อย! ( ' ^ ' )
      ลู่หาน : ถ้าเขายั่วแบบนี้แล้วผมไม่หื่นไม่กามก็ดูท่าว่าหมคงหมดน้ำยาแล้วล่ะครับ ^^
      #118-1
  3. #32 Kamiminto (@Kamiminto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:39
    อร้ายยยยยย ในครัวก้โอเค55555
    #32
    1
    • #32-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      6 มีนาคม 2559 / 23:08
      มินซอก : ลองแล้วก็ไม่เลวเท่าไหร่นะ อิอิ
      #32-1
  4. #31 bobowzii (@bobowzii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:54
    หวานมากอ่ะ >////<
    #31
    2
    • #31-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      6 มีนาคม 2559 / 23:07
      แต่ง OS นี้แล้วก็รู้สึกแบบ #โสดแล้วพาล มาก อิจฉาหมินแปป นี่ขนาดแต่งเอง 55555
      #31-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #30 oilnatthakritta (@oilnatthakritta) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:24
    กวางหื่นกะซาลาเปาขี้ยั่ว ฟินเลยอะ
    #30
    1
    • #30-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      28 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:43
      ลู่หาน : เรื่องหื่นอ่ะยอมรับ เก่อหื่นอยู่แล้ว แต่เปาจื่อนี่สิ ยั่วจนเก่อคาดไม่ถึงเลยแหละ คุณเองก็รู้นิ ใช่ไหม? หึหึ
      #30-1
  6. #29 Jakkaran55 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:17
    ทำไมเก่อขยันกินจังคะ กินไม่รุ้จักอิ่มเลย
    #29
    1
    • #29-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      28 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:41
      ลู่หาน : ก็เก่ออยากกินอ่ะ แต่เปาจื่อก็อยากให้เก่อกินเหมือนกันนะ 55555
      #29-1
  7. #28 Kamiminto (@Kamiminto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:13
    แหวนสินะ5555555 ทำไมเราเขินนนนน-///-
    #28
    1
    • #28-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      25 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:39
      ลุ่หาน : ก็ไม่รู้สินะ อิอิ
      #28-1
  8. #27 kisxing (@kisxing) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:31
    อร๊ายยยยย วาเลนไทน์เซอร์ไพรส์ เง้ออออ ทำไมเก่อโรแมนติคขนาดนี้ คงได้รางวัลใหญ่สมใจแน่นอน 555555555
    #27
    1
    • #27-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      25 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:39
      ลู่หาน : ก็คาดหวังแบบนั้นเหมือนกันครับ :p
      #27-1
  9. #25 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:41
    ง่าาาาาา เก่อทำไมหื่น #ผิดๆ ทำไมโรแมนติกจังอ่ะะะะ แงงงงงง้ เขิน รักพี่เขาจังเลย (me:กำลังจะโดนตบอีกไม่นาน) 55555555555555555 สู้ๆน้าาาา ในกล่องนี้จะเป็นกล่องใส่แหวนรึเปล่าง้าาาา สู้ๆน้าไรท์
    #25
    1
    • #25-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      25 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:32
      ลู่หาน : หื่นตรงไหน ก็แค่ชอบกินซาลาเปา เลยอยากกินบ่อย 55555 ปล.ถ้าอยากรุ้ว่าในกล่องเป้นอะไรต้องติดตามต่อนะ
      ไรต์ : ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้าาาา
      #25-1
  10. #24 Jakkaran55 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:40
    มีนกต่อด้วยอ่า สรุปเขิลกันหมด
    #24
    1
    • #24-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      25 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:02
      เขินแรงงงง อิอิ ชอบคุณสำหรับคอมเม้นนะ >w<
      #24-1
  11. #23 Kamiminto (@Kamiminto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:25
    แมววขี้ยั่วเอ้ยยยน555555 ชิบยั่วลู่หานนนสินะ
    #23
    1
    • #23-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      23 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:17
      ลู่หาน : ยั่วแบบนี้บอกเลยว่าลู่หานจิไม่ทน 555555
      #23-1
  12. #22 PJRY (@pjry9492) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:34
    fighting
    #22
    1
    • #22-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      23 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:43
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้าาา
      #22-1
  13. #21 kreemmie (@lmexo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:33
    จะรอนะคะ ไฟว์ติ้งงงง
    #21
    1
    • #21-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      23 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:42
      เราจิพยายามนะ เหลืออีกนิดเดียวเท่านั้น TTvTT
      #21-1
  14. #20 Jakkaran55 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:24
    จัดหนักอะไรกันคะ ได้ข่าวโดนคาดโทษอาจเพิ่มอีก2อาทิตย์
    #20
    1
    • #20-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:53
      ลู่หาน : ผมลุกออกก่อนเถอะ ก็เลยไม่โดน บอกเลยว่าหมดช่วงที่เปาจื่อบอกเมื่อไหร่ผมจัดหนักแน่ 555555
      #20-1
  15. #19 oilnatthakritta (@oilnatthakritta) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:41
    รออยู่นะคะ
    #19
    1
    • #19-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:52
      ขอบคุณที่รอน้าาาา TTvTT
      #19-1
  16. #18 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:17
    มาให้อยากแล้วจากไป...
    #18
    1
    • #18-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:22
      รอพี่ปั่นนะ คงอีกไม่นานนนนน
      #18-1