[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 5 : [ #SFน้องฮุนงอนพี่หมิน ] SF :: Sukira Quiz , Maknae Vs. Hyung - 100% [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 มี.ค. 59












SF - Sukira Quiz , Maknae Vs. Hyung
Tag : #SFน้องฮุนงอนพี่หมิน
[ เคยลงอยู่ในฟิค #boytogirlLM มาก่อนจ้า แต่มี Re-Write บ้างเล็กน้อย]










“ซืดดดดดดด~!! พรืดดดดดดดด~!!” 

เสียงสั่งน้ำมูกที่ดังอย่างต่อเนื่องเรียกความสนใจของน้องๆในวงที่อยู่ในห้องรับแขกได้เป็นอย่างดี เมื่อพี่ใหญ่แห่ง EXO อย่าง ซิ่วหมิน หรือ คิมมินซอก เกิดป่วยขึ้นมากะทันหันและป่วยหนักจนถึงขนาดที่ว่าไปร่วมงาน Gaon Chart K-Pop Awards เมื่อวานไม่ได้ ความจริงคือไปซ้อมการแสดงแล้วแต่สภาพร่างกายที่ล้าจากพิษไข้ที่ดูไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น จนเมมเบอร์คนอื่นๆทนเห็นพี่ใหญ่ของวงต้องฝืนร่างกายไม่ไหวและขอให้เมเนเจอร์ฮยองพากลับหอ แต่ก็ยังคงเหลือเก้าอี้เว้นไว้ให้ซึ่งเป็นที่ของมินซอกที่มาแสดงไม่ได้ในเพลง Moonlight และเพลง Overdose พอท่อนของมินซอกถ้าฟังดีๆก็จะได้ยินเสียงของเจ้าตัวแทรกมาบ้าง

และแน่นอนว่าระดับ นางฟ้าแห่งการค้นหามีหรอที่จะไม่ติดอันดับการค้นหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ มินซอกไปไหน? จนได้รับคำอธิบายจากเหล่าเมมเบอร์ว่าไม่สบายจึงต้องพักอยู่ที่หอ ซึ่งพอรู้ก็เกิดแท็ก #GetWellSoonXiumin พร้อมทั้งคำอวยพรต่างๆขอให้มินซอกหายเร็วๆ เต็มทวิตไปหมด

“ผมว่าผมไปแทนฮยองดีกว่าไหม? เดี๋ยวผมบอกเรียวอุคฮยองก่อน” หนึ่งในแก๊งค์บีเกิ้ลไลน์อย่าง ปาร์คชานยอลเดินเข้ามาถามพี่ชายของตนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาห้องรับแขกพลางไลน์ไปบอกเรียวอุคโดยไม่รอคำตอบของมินซอก พี่ใหญ่ส่ายหน้าให้เล็กน้อย “ไม่เป็นไร ฮยองไปไหวไม่ต้องห่วง แค่ฮยองแสดงในงานเมื่อวานไม่ไหวก็รู้สึกผิดกับแฟนๆมากพออยู่แล้วนะ พรืดดดด~!!” ก่อนจะสั่งน้ำมูกอีกรอบ

“แต่ผมเป็นห่วงฮยองนิ! ให้ผมไปแทนเถอะนะ!” เมื่อเห็นพี่ใหญ่แบบนั้นก็ยิ่งเป็นห่วง ชานยอลทิ้งตัวลงนั่งข้างๆมินซอกที่กำลังใช้ทิชชู่เช็ดน้ำมูกอยู่พร้อมอ้อนหวังให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจ แต่ก็นั่นแหละ...ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่ใหญ่ของ EXO แต่มินซอกขึ้นชื่อว่าก็ดื้อเงียบเอาเรื่อง แค่มินซอกทำหน้าอ้อนๆ น้องๆในวงก็แทบจะยอมทุกอย่าง มันเลยกลายเป็นเหมือนไม้ตายของมินซอกที่เอาไว้ใช้กับน้องๆเวลาที่ตัวเองเอาแต่ใจ

“ไม่ต้องห่วงฮยองหรอกน่า ฮยองดีขึ้น พรืดดดด~!! มากแล้ว นี่ก็กินยาไปแล้วด้วย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ชานยอลนอนอยู่หอเถอะนะ ^^” มินซอกยิ้มให้น้องชายตัวโย่งก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายไปมา ชานยอลได้แต่ถอนหายใจ เขาเคยขัดใจพี่ใหญ่คนนี้ได้ที่ไหนล่ะ!

 

ก็ดูทำตัวสิ น่ารักแบบนี้ แน่ใจนะว่านี่พี่ใหญ่ของวง?

 

“ก็ได้ครับ แต่ฮยองต้องดูแลตัวเองดีๆนะ” ได้แต่เอ่ยเตือนพี่ชายด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปหา เฉินเมนวอยซ์จากฝั่งเอ็มหรือ คิมจงแดที่กำลังถือของว่าง (ได้แก่ แซนวิชและกาแฟ ) มาให้พี่ใหญ่ของวง “นายต้องดูแลมินซอกฮยองให้ดีนะจงแดอ่า”

“รู้แล้วน่า~ แล้วอีกอย่างนะไอ้บีเกิ้ลโย่ง! ตอนนี้ฉันก็ดูแลมินซอกฮยองอยู่ไม่เห็นหรอ? ไม่เหมือนนายที่เข้ามาอ้อนหรอกน่า!” จงแดโวยวายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหามินซอกที่กำลังนั่งดูพวกเขาทั้งสองเถียงกัน “มินซอกฮยองกินรองท้องหน่อยนะครับ ผมทำเองเลยนะ ไม่สิ! ความจริงก็ช่วยกันทำกับคยองซู เพราะกว่าเราจะกลับจากที่สถานีวิทยุคงจะดึก”

“ขอบใจนะจงแดอ่า คยองซูด้วย ^^” รอยยิ้มของพี่ใหญ่ทำให้จงแดหน้าแดง คือมันโมเอ้มากกกกกก~!!! (ก.ไก่ล้านตัว) น่ารักขั้นสุด! มินซอกค่อยๆเอื้อมมือเล็กๆมาคว้าแซนวิชที่จงแดทำให้เข้าปาก “อร่อยดี ^^

 

จงแดไม่ไหวแล้วววว~ ความโมเอ้ของพี่ใหญ่กำลังทำร้ายหัวใจของเขา

ไม่แปลกใจที่แฟนคลับชอบให้พี่เขาทำท่าแบ๊วๆ มันดีงามแบบนี้นิเอง #ผมนี่ฟินเลย

 

“ดีใจที่พี่ชอบ” จงแดยิ้มให้อีกฝ่าย มินซอกหยิบกินแซนวิชไปพลาง จิบกาแฟไปพลาง คุยกับจงแดโดยไม่สนใจชานยอลที่นั่งอยู่ข้างๆเลยแม้แต่น้อย ได้แต่เบะปากแบบเซ็งๆ ตอนแรกมินซอกฮยองยังอ้อนเขาอยู่เลย แต่ตอนนี้ไปอ้อนกับจงแดล่ะ! ไอ้บีเกิ้ลปากเป็ดมันมีดีอะไร? ตอบ!! แต่ชานยอลก็น้อยใจได้ไม่นานเมื่อแก๊งค์มักเน่ตัวแสบอย่าง เทา’ ‘ไค และ เซฮุนที่เพิ่งออกมาจากห้องของเซฮุน

“นั่นมันแซนวิชนิ!” ไค หรือ คิมจงอิน พูดพร้อมชี้มาทางแซนวิช เดินตรงมาก่อนที่จะหยิบไปกินทันที “อร่อยอ่ะ! พวกนายชิมสิ! เทา เซฮุน” พร้อมหยิบแซนวิชอีกสองชิ้นที่เหลือให้อีกฝ่าย ซึ่งทั้งเทาและเซฮุนพอได้มาก็กินกันทันทีก่อนที่จะเอ่ยชมแบบไม่ขาดปากว่าอร่อย จงแดได้แต่อึ้งทำอะไรไม่ถูก ก็ดีใจกับคำชมหรอกนะ แต่ที่อึ้งจนพูดไม่ออกก็เพราะเขาทำมาแค่ 4 ชิ้น พวกมักเน่สามคนก็กินกันไปคนละอันแล้วมินซอกจะกินอะไรล่ะ? แค่ชิ้นเดียวมินซอกฮยองไม่อิ่มแน่ๆ

“ย๊าห์!! อันนั้นมันของมินซอกฮยองนะ!! ใครให้พวกนายกินไม่ทราบ!” จงแดลุกขึ้นโวยวายใส่สามมักเน่ทันทีจนชานยอลที่นั่งอยู่ต้องลุกขึ้นมาคอยห้ามเพื่อนบีเกิ้ลของตน แต่ก็นั่นแหละเพราะมัวแต่สนใจจงแดคนเดียวจนลืมไปว่าคนที่ทำแซนวิชไม่ได้มีแค่จงแด แต่ยังมี...

 

ผัวะ! ผัวะ!

 

ยังมี ‘โดคยองซู ขาโหดอีกคน...

 

“โอ๊ย! เจ็บนะ! / ผมเจ็บนะ!” ไคและเซฮุนร้องขึ้นเมื่อดีโอใช้แขนทุบลงไปที่ไหล่ของทั้งสองคน สายตานิ่งๆส่งไปหาเทาที่ตั้งตัวทันหนีไปหลบอยู่อีกทาง

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นของมินซอกฮยองอ่ะ?!

“ก็เห็นอยู่ว่าวางตรงหน้ามินซอกฮยองยังจะโง่ไม่รู้อีกหรือไง?” น้ำเสียงนิ่งๆของดีโอเอ่ยถาม เมื่อได้ยินแบบนั้นเทาก็แย้งต่อทันที “ฉันไม่ทันเห็นเพราะไคส่งมาให้ฉันกินต่างหาก!

“โยนความผิดให้กันง่ายๆแบบนี้เลยหรอวะ?” ไคโวยวายทันที ก็มันช่วยไม่ได้นิ พี่ใหญ่ของวงก็สูงน้อยไปหน่อย เขาเลยมองไม่เห็น นึกว่าเป็นแซนวิชของชานยอลเลยหยิบมากินทันที

“ก็หรือไม่จริงล่ะ!

พรืดดดดดดดด~!!” เสียงสั่งน้ำมูกของพี่ใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง เรียกความสนใจของทั้งหกคนได้เป็นอย่างดี มินซอกค่อยๆเอากระดาษทิชชูมาเช็ด “หยุดทะเลาะกันได้แล้วน่า ฮยองหูอื้อไปหมดแล้ว คยองซูกับจงแดพอเถอะ ฮยองกินแค่นี้ก็พอ” เสียงของพี่ใหญ่ถือเป็นเด็ดขาด เหล่าน้องๆที่กำลังจะมีเรื่องกันก็หยุดเถียงเพราะเกรงใจผู้เป็นพี่

“ก็ได้ครับ” ทั้งคยองซูและจงแดยอมปล่อยให้แก๊งค์มักเน่ตัวแสบรอดไปได้ พี่ใหญ่ยิ้มให้ทั้งสองคนที่ยอมให้น้องเล็กของวง เสียงจามและเสียงสั่งน้ำมูกยังดังอย่างต่อเนื่อง จนมักเน่ตัวขาวที่นั่งเล่นมือถืออยู่อดเป็นห่วงไม่ได้

“ฮยองไหวไหม?” มักเน่เซฮุนเดินเข้าไปหาพลางลูบหัวคนเป็นพี่ “ไม่ไหวก็ให้ชานยอลฮยองไปเถอะ ขานั้นพูดเก่งกว่าพี่อยู่แล้ว” 


หนึ่งประโยคโดนไปแบบเต็มๆ 

คือแบบว่าถึงเขาจะพูดไม่เก่ง แต่เขาก็พยายามพูดแล้วนะ!


“แถมถ้าไปแล้วไปสั่งน้ำมูกไปจามในรายการแบบนี้จะได้พูดหรอ? ผมว่าถ้าได้พูดแฟนๆก็คงฟังไม่รู้เรื่องอ่ะ” ยังคงพูดต่อไปพร้อมกับลูบหัวอีกฝ่าย


มาอีกดอก...


“ผมว่าฮยองอย่าไป...”

“ฮยองจะไป!” เสียงอู้อี้ๆที่แฝงด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่ใช่เด็กๆนะ ไม่ต้องย้ำกันแบบนั้นก็ได้! -*-

“แต่ว่า...”

“มินซอก จงแด ไปกันได้แล้ว”

“จงแดอ่า เราไปกันเถอะ” เมื่อได้ยินเสียงของเมเนเจอร์ฮยอง มินซอกปัดแขนของน้องเล็กของวง ก่อนจะลากจงแดเดินออกไปหาเมเนเจอร์ฮยอง เซฮุนมองหน้าผู้เป็นพี่เล็กน้อย ก็เขาเป็นห่วงนิ! ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยอ่ะ! มักเน่ตัวขาวทิ้งตัวลงบนโซฟาแบบไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่ จนชานยอลที่นั่งอยู่ข้างๆถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะอธิบายเหตุผลให้น้องเล็กฟัง

“นี่เซฮุน”

“ว่า?”

“ก็รู้นะว่าที่พูดน่ะมันเป็นเพราะห่วงมินซอกฮยองน่ะ แต่ฮยองเขาเป็นพี่ คงรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่ต้องให้น้องมาเป็นห่วงตัวเอง”

“แต่ฮยองเองก็พูดแบบเดี๋ยวกันไม่ใช่หรอ?” น้องเล็กเอ่ยถาม เขาก็พูดอารมณ์เดียวกับชานยอลอ่ะ ทำไมชานยอลถึงไม่โดนมินซอกเหวี่ยงใส่?

“ก็ใช่ แต่ว่าประโยคเมื่อกี้มันเหมือนไปย้ำปมเรื่องที่มินซอกฮยองไม่ค่อยพูดไง และอีกอย่าง...พอเราไม่สบายอารมณ์ของเราก็จะไม่ค่อยดีใช่ไหมล่ะ?” ชานยอลหันไปถามอีกฝ่าย น้องเล็กตัวขาวพยักหน้าให้เล็กน้อย “เพราะฉะนั้นก็เลยของขึ้นง่ายหน่อย เดี๋ยวฮยองเขาก็หายเองนั่นแหละ”

เมื่อได้ฟังคำตอบแบบนั้น เซฮุนก็สบายใจขึ้นก่อนที่จะลงไปนั่งเล่นเกมกับเทาและไค

 

จนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงออกอากาศ...

 

“นี่ๆ ได้เวลาแล้วนะ พวกนายจะฟัง Sukira Kiss the radio กันไหม? ถ้าพวกนายไม่ฟังฮยองจะได้ฟังในห้องคนเดียว” ซูโฮลีดเดอร์ตัวขาวเอ่ยถามน้องๆในวง กิจกรรมต่างๆหยุดลงทันที ไม่ว่าจะเป็นเทาไคเซฮุนที่นั่งเล่นเกมกันอยู่ เลย์กับดีโอที่กำลังช่วยกันทำของว่างให้เมมเบอร์ (ที่เรียกร้องกันมา) ชานยอลที่เล่นกีต้าร์และแบคฮยอนที่กำลังร้องเพลง

“ฟังๆ เปิดทีวีจอใหญ่เลย” ชานยอลพูดขึ้น บรรดามักเน่ที่ใช้ทีวีเล่นเกมอยู่ก็รีบปิดก่อนจะเปลี่ยนเป็นช่องรายการ สายตาทุกคนจับจ้องไปที่พี่ใหญ่ตัวเล็ก ท่าทางเหมือนร่างกายปกติดีทุกอย่าง ทั้งๆที่ก่อนไปก็ยังไม่หายดีแบบนี้แท้ๆ รอยยิ้มของมินซอกทำเอาน้องๆพากันใจละลาย ฟินกันไปถ้วนหน้า เหล่าน้องๆก็ลุ้นกับอาการของพี่ใหญ่ จ้องแบบไม่วางตาเลยทีเดียว

“ดูเหมือนว่ายาที่มินซอกฮยองกินไปจะได้ผลดีแฮะ” เลย์หรือ จางอี้ชิงพูดเมื่อเห็นอาการของมินซอก แบบนี้เขาก็ค่อยเบาใจหน่อย ซูโฮส่ายหน้าให้เล็กน้อย “ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆก็ดีหรอก กลัวว่าจะฝืนเพราะไม่อยากให้พวกเราและแฟนคลับเป็นห่วงมากกว่านี่สิ”

“จะว่าไปมันก็จริงล่ะนะ” เลย์พยักหน้าเห็นด้วย เพราะถึงแม้จะไม่ได้เป็นหัวหน้าวง แต่มินซอกก็เป็นพี่ใหญ่ของวง คงไม่อยากให้น้องๆมาเป็นห่วงหรือดูแลเขามากนักหรอก

“ชานยอลบอกผมว่าจะมาแทนซิ่วหมินที่ป่วย แต่สุดท้ายก็เป็นซิ่วหมินที่มา” เสียงของเรียวอุคที่ออกมาจากทีวีดังขึ้นเรียกความสนใจของน้องๆที่กำลังนั่งฟังอยู่เป็นอย่างดี จงแดก็มีน้ำเสียงงงๆเล็กน้อย “จริงหรอครับเนี่ย?”

“ใช่ๆ”

“ผมหายแล้วครับ ยังไงผมก็ต้องขอโทษแฟนคลับด้วยนะครับที่ทำให้เป็นห่วง”

“...”

เมื่อวานผมเป็นไข้ผมเลยไม่ได้ไปงานประกาศรางวัล แต่เพราะความรักของแฟนๆ ผมเลยดีขึ้นครับ” มินซอกยิ้มบางๆ ซึ่งในระหว่างตอนที่พัก มินซอกก็เขียนข้อความใส่กระดาษก่อนที่จะชูขึ้นให้กล้องถ่าย ข้อความที่ว่า ทุกคน ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมดีขึ้นแล้ว >~< !!พร้อมทำหน้าน่ารักๆใส่กล้อง พอหมดพักก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ 


จนกระทั่งถึงคำถามที่ว่า...

 

“เอาล่ะ...เรามาคำถามต่อไปกันดีกว่า สำหรับทั้งสองคน ให้เรียงลำดับเมมเบอร์ที่หน้าตาดี เอาสัก 5 อันดับแล้วกันครับ หลังจากที่ถามคำถามจบ เสียงบรรดาเมมเบอร์ที่เหลือเงียบลงทันที ต่างก็ลุ้นกับคำตอบที่ได้รับ เรียวอุคหันไปหามินซอก “เริ่มที่ซิ่วหมินก่อนแล้วกันครับ”

“อา...อันดับ 5 สำหรับผมก็คงเป็น...” อย่าว่าแต่เรียวอุคเลย น้องๆที่อยู่ที่หอต่างก็ลุ้นกับคำตอบ มินซอกคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “เฉินครับ”

 

เฉินเนี่ยนะ?! เฮ้ออออ~ เอาเถอะ อย่างน้อยก็อันดับ เหลืออีกตั้งสี่อันดับ!

 

เมื่อคิดได้แบบนั้นคนอื่นๆก็เงียบฟังต่อ มินซอกนิ่งคิดต่อ “ส่วนอันดับที่ 4 ก็

“...”

“ไค” คนที่ถูกเลือกลุกขึ้นเฮทันที จงอินโคตรดีใจที่ตัวเองถูกเลือกว่าเป็นคนดูดีอันดับสี่ บรรดาเมมเบอร์ที่เหลือหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ก็คิดในใจว่า...เหลืออีกตั้งสามอันดับ

“อันดับที่ 3 ก็เทา” เทาลุกขึ้นดีใจ กอดกับไคแน่น “มินซอกฮยองบอกว่าผมดูดีล่ะ”

“เย่” หันไปแท็กมือกับไคก่อนที่จะนั่งลง สีหน้าของเมมเบอร์เริ่มลุ้นมากขึ้นเรื่อยๆ ก็มันเหลืออีกแค่สองอันดับอ่ะ!

“อันดับสองก็...เซฮุน” เซฮุนยิ้มแป้นก่อนจะไปแท็กมือกับทั้งเทาและไค

“มักเน่ไลน์นี่มันหน้าตาดีจริงๆเลยให้ตายสิ” เซฮุนพูดขึ้นเรียกสีหน้าหมั่นไส้จากพี่ๆได้เป็นอย่างดี เอาล่ะ! ที่นี้ก็อันดับหนึ่ง

“ส่วนอันดับ 1 ก็” เมมเบอร์ที่เหลือที่ยังไม่มีอันดับก็ลุ้นกับคำตอบพอสมควร มินซอกทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะตอบออกมาว่า

“ชานยอลครับ” เท่านั้นแหละชานยอลเฮลั่นทันทีด้วยความดีใจ “ดูดีสุดแหละ ดูดีสุด ฮ่าๆๆๆ” เรียกสีหน้าหมั่นไส้จากเมมเบอร์ที่เหลือได้เป็นอย่างดี

“หูกางแบบนี้ยังดูดีที่สุดอีกหรอ? มินซอกฮยองใช้อะไรตัดสินเนี่ย?” แบคฮยอน เมนร้องจากฝั่งเคอดบ่นออกมาไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าคนที่สงสัยคงจะไม่ใช่เขาคนเดียว

“เหตุผลล่ะครับ? ทำไมชานยอลถึงดูดีสุด?” เรียวอุคถามมินซอก อีกฝ่ายยิ้มให้เล็กน้อย “เพราะเขาสูงครับ ^^”

 

อึ้งกันทั้งห้องรับแขก? เพราะสูงหรอ?

 

“เพราะผมชอบคนสูงๆ” มินซอกย้ำอีกรอบ แต่จะว่าไปแล้ว อันดับของมินซอกนี่ก็สูงกันหมดเลยแฮะ ส่วนคำตอบของจงแดอันดับหนึ่งก็เป็นมินซอก ซึ่งอันนี้ทุกคนที่หอก็เห็นด้วย แต่ที่ฟินที่สุดก็คงจะเป็นการที่เห็นพี่ใหญ่ของพวกเขาเขินกับคำตอบของเฉินเนี่ยแหล่ะ

“ต่อมา...ถ้าฉันเป็นผู้หญิงจะเดทกับใครใน EXO?” คำถามนี้ทำเอาเมมเบอร์ลุ้นยิ่งกว่าคำถามแรก อยากรู้จริงๆว่าทั้งสองคนจะเลือกใคร

“สำหรับผม ผมเลือก คยองซู ชานยอล และอี้ชิง ตามลำดับครับ” จงแดตอบรุ่นพี่ เมมเบอร์ในวงก็ไม่ค่อยลุ้นเท่าไหร่กับคำตอบของจงแด จะมีก็แต่อี้ชิงที่และดูปฏิกิริยากับคำตอบนิดหน่อย

“ส่วนผม จงแด อี้ชิง คยองซู ตามลำดับครับ” พี่ใหญ่ตอบออกมา ทำเอาเมมเบอร์ที่เหลือที่ไม่ใช่ฝ่ายถูกเลือกหันมองหน้าคนที่ถูกเลือก ก่อนจะเป็นเซฮุนที่บ่นออกมา “อี้ชิงฮยองกับดีโอฮยองทำยังไงมินซอกฮยองถึงได้เลือกพวกฮยองอ่ะ ทั้งๆที่มินซอกฮยองก็ไม่ได้บอกว่าพวกฮยองดูดีนิ!

 

ไหนบอกว่าเขาดูดีไง? ถึงจะอันดับสองก็เถอะ! แต่ทำไมฮยองไม่เลือกผมล่ะ?! ( = 3 = )

 

“ก็ใช่ว่าคนที่ดูดีจะต้องเป็นคนที่ไปเดตด้วยนิ ขอแบบนี้มันอยู่ที่นิสัย” ดีโอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ทำเอาเซฮุนเจ็บไม่ใช่น้อย อย่าว่าแต่เซฮุนเลย คนอื่นๆแค่ฟังก็เจ็บกันหมดนั่นแหละ


'โด คยองซู' = พูดน้อยต่อยหนัก แต่พูดทีนี่ก็เจ็บเอาเรื่อง

ยืนยันโดย เมมเบอร์ EXO ทุกคน!!


“ฮยองว่าเรามาฟังต่อเถอะ เรียวอุคฮยองกำลังจะถามคำถามต่อไปแล้วนะ” อี้ชิงที่เห็นเหตุการณ์ไม่ค่อยดีรีบเปลี่ยนเรื่อง แต่ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนได้ถูกจังหวะไปนิด เพราะว่าคำถามต่อมานั้นมันเป็น...

“แล้วถ้าเป็นผู้หญิง จะไม่อยากเดตกับใครในเอ็กโซ” ทำเอาเมมเบอร์ทุกคนเงียบ ยกเว้นคนที่ถูกเลือกไปแล้ว จงแดทำหน้าคิดเล็กน้อยพร้อมตอบออกมาว่า “ขอโทษนะ แต่ว่าเป็นไค คือไม่ใช่ว่าไคไม่น่ารักนะ แต่เขาขี้แกล้งมากไปหน่อยอ่ะ เซฮุนกับเทาด้วยเหมือนกัน”

“ผมเองก็ไม่อยากเดตกับพี่เหมือนกันนั่นแหละน่า!” ไคโวยวายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด เมมเบอร์พากันขำ ก่อนจะตามมาด้วยเซฮุนและเทา “ผมอยากเดตกับพี่ตายล่ะ!!”

“แล้วซิ่วหมินล่ะ?” เรียวอุคขำกับคำตอบของจงแดเล็กน้อยก่อนจะหันมาถามมินซอก

“สำหรับผม...” เมมเบอร์ทุกคนเงียบลง ยกเว้นเทาไคเซฮุนที่ยังคงบ่นงึมงำๆแต่ก็ถูกพวกพี่ๆปิดปากเอาไว้ “นายรู้ใช่ไหมว่าฉันรักนายอ่ะ แต่ขอโทษนะ...เทา เซฮุนก็ด้วย”

คำตอบของมินซอกทำให้เหล่ามักเน่โวยวายมากกว่าเดิม โดยเฉพาะเซฮุน ไหนว่าเขาดูดีแล้วทำไมถึงไม่อยากเดตกับเขาล่ะ!! ไวกว่าที่คิด...เซฮุนหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองมา ก่อนที่จะหารูปจงแดกับมินซอกที่ถ่ายในรายการแล้วโพสลงไอจีด้วยความหงุดหงิดว่า...

 

ไม่ต้องคิดที่จะกลับมาบ้านเลยนะ ผมก็เกลียดพี่ๆเหมือนกัน

 

สร้างความแตกตื่นฮือฮาให้กับบรรดาแฟนคลับเป็นอย่างดี ถึงความง้องแง้งของมักเน่ตัวสูง ส่วนชานยอลเองก็อัพไอจีเหมือนกัน แต่เป็นแนวที่ชื่นชมพี่ใหญ่ของวงที่ตาถึง มองว่าเขาดูดีและหล่อ ด้วยแคปชั่นที่ว่า...

 

ตามคาด พี่มินซอกรู้จักผู้คนเป็นอย่างดี

 

“คอยดูนะ! ผมจะนอนเฝ้าอยู่นี่ ไม่ให้มินซกฮยองกับจงแดฮยองเข้าหอจริงๆด้วย!” น้องเล็กโวยวายลั่น ส่วนบรรดาฮยองทั้งหลายที่เห็นแบบนั้นก็เอาแต่ขำกันยกใหญ่ ดูท่าทั้งเทาไคเซฮุนจะฉุนกับคำตอบไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว

 

 

“ขอบคุณมากครับ” สองพี่น้องคิมพูดหลังจากการอัดรายการผ่านไปได้ด้วยดี แต่ดูเหมือนว่ายาที่มินซอกกินเริ่มจะหมดฤทธิ์ซะแล้ว เพราะพี่ชายตัวเล็กเริ่มมีอาการไอและน้ำมูกไหลอีกครั้ง

“ไหวไหมมินซอกอ่า~” เรียวอุคถามขึ้นเมื่อเห็นอาการของรุ่นน้อง มินซอกพยักหน้ารับคำพร้อมสั่งน้ำมูกออกมา  “ไหวครับฮยอง พรืดดดดด~”

“ดูเหมือนว่าคำพูดกับอาการนายจะสวนทางกันนะ ฮยองว่านะ...ความจริงให้คนอื่นมาแทนก็ได้ ไม่น่าฝืนร่างกายแบบนี้เลย” บ่นรุ่นน้องตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงอีกฝ่าย “ฮยองว่าจงแดรีบพามินซอกกับไปพักผ่อนที่หอดีกว่านะ”

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ ไปกันเถอะมินซอกฮยอง"

“แต่ฉันว่าพวกเขาอาจเข้าหอไม่ได้นะคะ” สตาฟหญิงคนนึงกล่าวอย่างติดตลกเมื่อเห็นว่าจงแดกำลังจะพอพี่ชายตัวเล้กกลับไปพักที่หอ แน่นอนว่าคำพูดของสตาฟหญิงคนนี้สร้างความงุนงงให้กับทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี ก่อนที่อีกฝ่ายจะยื่นมือถือที่เปิดแอพอินสตราแกรมขึ้นมาให้ดู จนเห็นข้อความของน้องชายตัวสูง

“ไอกู~ ดูเหมือนว่า แค่กๆ ผมต้องง้อ พรืดดดดด~ เซฮุน ไค กับ เทา ด้วยสินะเนี่ย ฮ่ะๆ” พี่ใหญ่ของวงพูดพร้อมน้ำเสียงติดตลก “ดูท่าคงต้องซื้อชานมไข่มุกไปง้อแล้วแหล่ะ ว่าแต่ว่าดึกขนาดนี้จะยังมีร้านชานมไข่มุกเปิดอยู่ไหมเนี่ย? แค่กๆๆๆ”

“ผมว่าเดี๋ยวค่อยไปซื้อง้อพรุ่งนี้ก็ได้มั้งครับ?” จงแดเสนอทางเลือกให้กับพี่ชายตัวเล็ก เช่นเดียวกับเรียวอุคที่เห็นว่าอาการของรุ่นน้องตัวเล็กน่าเป็นห่วง

“เห็นด้วยกับจงแดนะ นายกลับไปพักเถอะ” มินซอกเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวลารุ่นพี่พร้อมรอยยิ้มบางๆแล้วเดินออกไป

 

 

“กลับมาแล้วหรอครับมินซอกฮยอง จงแดฉยอง? ^^” รอยยิ้มปีศาจของมักเน่ตัวขาวที่ปรากฎขึ้นทันทีที่มินซอกและจงแดเปิดประตูเข้ามาในหอ แต่ยังเข้าไม่ได้เพราะเหล่ามักเน่ (เทา ไค เซฮุน) โดยมีเซฮุนเป็นหัวหน้าทัพยืนขวางประตูอยู่ ดูก็รู้ว่ายังงอนพวกเขาไม่หายที่ตอบรายการวิทยุไปแบบนั้น

“เซฮุนอ่าาา~” พี่ใหญ่เรียกคนเป็นน้องเสียงอ่อยหวังให้อีกฝ่ายใจอ่อน แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะใจแข็งอยู่พอควร ถึงจะมีเคลิ้มกับความน่ารักของพี่ใหญ่ตัวเล็กคนนี้ก็เถอะ

“ให้พวกฮยองเข้าหอเถอะน่า มินซอกฮยองต้องพักผ่อนเยอะๆนะ เดี๋ยวจะไม่สบายหนัก” จงแดพูดขึ้นหวังให้น้องเห็นใจ แต่ก็นั่นแหละ ด้วยความที่เป็นน้องเล็กและมักถูกพี่ๆตามใจอยู่เสมอ เลยทำให้เซฮุนค่อนข้างจะเอาแต่ใจถึงแม้จะรู้ว่ามินซอกป่วยอยู่ก็ตาม

“ไม่!

“เซฮุนอ่าาา” พี่ใหญ่เรียกด้วยน้ำเสียงอ้อนและรู้สึกผิดแบบขั้นสุด ทั้งยังทำสีหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ เรียกคะแนนสงสารจากทั้งเทาและไคได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่ารวมทั้งเซฮุนก็ด้วย มินซอกค่อยๆยกถุงบางอย่างขึ้นมาก่อนจะยกไปตรงหน้าอีกฝ่าย โลโก้ที่เซฮุนคุ้นเคยทำให้มักเน่ตัวขาวตาโต พี่ใหญ่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มบางๆพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆกว่า “ฮยองอุตส่าห์ไปซื้อชานมร้านโปรดของเซฮุนมาเลยนะ มีของเทากับไคด้วย เป็นของง้อที่ตอบแบบนั้นในรายการอ่ะ” 

“...” 

“จะไม่กินจริงๆหรอ? แค่กๆๆ ฮยองอุตส่าห์ไปซื้อมาให้เลยนะ แค่กๆๆๆ” 

อาการของมินซอกเริ่มแย่ขึ้นเรื่อยๆ ทำเอามักเน่ทั้งสามใจเสียไปตามๆกัน เซฮุนรู้ดีว่าร้านที่เขาชอบนั้นเปิดดึก แต่มันเป็นร้านที่ไกลจากหอพักพอควร การที่มินซอกไปซื้อมาได้แสดงว่าพี่ใหญ่คนนี้ต้องการจะง้อเขาจริงๆ ซึ่งเขาก็อดแปลกใจไม่ได้ว่ามินซอกรู้ได้ไงว่าเขาชอบกินชานมร้านนี้? แต่ด้วยทิฐิที่มีอยู่เลยทำเป็นไม่สนใจอาการของมินซอก จนอี้ชิงที่ออกมาจากห้องครัวต้องมากล่อม 

“ฮยองว่าเซฮุนให้มินซอกฮยองไปพักเถอะนะ”

“ก็ได้” พูดเพียงแค่นั้นก่อนจะคว้าถุงชานมไป

^^

“เห็นแก่ที่ซื้อชานมมาให้หรอกนะ!” พูดแบบคงมีฟอร์ม ก่อนจะส่งแก้วให้เทากับไค ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปในห้องทันที

“ให้ตายสิ! มินซอกฮยองน่าจะดุน้องหน่อย ไม่น่าไปตามใจเซฮุนเลยนะครับ” จุนมยอนออกจากห้องของตัวเองได้สักพักแต่ถูกชานยอลและแบคฮยอนล็อคตัวเอาไว้ไม่ให้มาทางมินซอก (นั่นเป็นเพราะมินซอกส่งสายตาไปบอกให้ทั้งสองคนช่วยดูจุนมยอนไว้ให้) บ่นออกมา เพราะด้วยหน้าที่ของเขาที่เป็นลีดเดอร์ก็เลยมักจะเข้มงวดกับน้องนิดหน่อย มินซอกยิ้มบางๆให้เล็กน้อย “เอาน่าจุนมยอน อย่าไปดุแกต่อเลยนะ ถือว่าฮยองขอล่ะ เดี๋ยวฮยองจัดการเองโอเคไหม?”

“ก็ได้ครับ ผมถือว่าฮยองขอหรอกนะ”

“ขอบใจนะจุนมยอน แค่กๆๆๆๆ” เสียงไอดังขึ้นหลังจากที่พูดจบ จนจงแดที่ยืนอยู่ข้างๆต้องประคอง “ผมว่าฮยองไปนอนพักที่ห้องก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวผมพาไป”

“ไม่ต้องหรอก ฮยองไหวน่า ไม่ได้ป่วยขนาดนั้นสักหน่อย” เพราะเป็นพี่ใหญ่เลยไม่อยากแสดงอาการอ่อนแอให้ได้เห็น เลยพยายามฝืนตัวเอง แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจงแดก็ยังไม่ยอมปล่อยให้พี่ใหญ่ตัวเล็กได้เดินเอง เขาค่อยๆพามินซอกเดินไปที่ห้องพร้อมกับแบคฮยอนที่มาช่วย ส่วนชานยอลก็ไปอุ่นข้าวต้มที่ดีโอเตรียมเอาไว้ให้ จุนมยอนก็ไปเตรียมยามาเพื่อให้พี่ใหญ่ของวงกิน ก่อนที่จะปล่อยให้พี่ใหญ่ของวงได้พักผ่อน

 

สองวันต่อมา ที่งานแฟนไซน์ของ Natural Republic

 

เนื่องจากว่าคราวนี้เป็นงานแฟนไซน์ที่จัดขึ้นในวันเดี๋ยวกันแต่สองสถานที่ คือที่โซลและปูซาน ทำให้ต้องแบ่งเมมเบอร์เป็นสองกลุ่ม โดยที่โซลเป็น แบคฮยอน ชานยอล ดีโอ เซฮุน เลย์ ส่วนที่ปูซานก็มี ซิ่งหมิน เทา ไค เฉิน และซูโฮ คำถามที่แฟนๆสงสัยก็ถูกถามขึ้นมาเรื่อยๆ และแน่นอนว่ารวมถึงคำถามนี้ด้วย...

“หลังจากที่กลับมาจากอัดรายการและเจอเซฮุน มินซอกโอปป้าทำยังไงคะ?”

“ผมก็ทำหน้าจะร้องไห้แล้วก็อ้อนเซฮุนครับ ^^

 

ส่วนในงานแฟนไซน์ที่โชลก็มีคำถามที่ว่า...

 

“ถ้าคุณเป็นผู้หญิงจะไม่เลือกที่จะเดตกับใคร?” แน่นอนว่าคำตอบของมักเน่เซฮุนที่ยังงอนสองพี่น้องคิมจากฝั่ง M ไม่หายก็คือ “มินซอกฮยองกับจงแดฮยองครับ”

 

ซึ่งแน่นอนว่า...คำตอบของเซฮุน ไม่มีใครไม่รู้ แน่นอนว่าเมมเบอร์ที่อยู่ที่ปูซานด้วย เพราะว่า...

 

“ดูเหมือนว่าเซฮุนจะยังงอนไม่หายสินะเนี่ย” มินซอกพูดขึ้นเมื่อเห็นแฟนแอคของเซฮุนที่ตอบคำถามในงาน “ดูท่าว่าคงต้องซื้อชานมไปง้อต่อล่ะมั้งเนี่ย?”

“ฮยองไม่ต้องไปง้อน้องมากก็ได้ เซฮุนก็คงแค่อยากเอาคืนแค่นั้นแหละ” จงแดพูดขึ้นเมื่อขึ้นมานั่งบนรถแล้ว

“ผมว่าฮยองตามใจเซฮุนมากไปหน่อย” ตามมาด้วยซูโฮที่ไม่อยากให้พี่ใหญ่ของวงไปตามใจน้องเล็กมากจนเกินไป เพราะเรื่องนี้มินซอกก็ไม่ผิดสักทีเดียว มันเป็นเรื่องของความชอบนินา

“ผมเองก็เห็นด้วยกับซูโฮฮยองนะมินซอกฮยอง” น้องเล็กจากฝั่งเอ็มพูดขึ้นมาบ้าง ตามมาด้วยไคที่เสริมต่อ “ความจริงเซฮุนมันก็ยอมฮยองแล้วแหล่ะ ทำฟอร์มไปงั้นเอง”

“อย่างงั้นหรอ?” พี่ใหญ่บ่นพึมพำเล็กน้อย “แต่ว่านะ...”

 

 

“กลับมาแล้ว~” เสียงของจงแดดังขึ้น เรียกความสนใจของเมมเบอร์ที่อยู่ในห้องรับแขกได้เป็นอย่างดี แต่อะไรก็ไม่สะดุดเท่ากับภาพของเทาที่มีพี่ใหญ่นอนหลับอยู่บนหลังโดยมีจงอินช่วยประคอง จนชานยอลต้องวิ่งเข้าไปช่วย แต่พอเซฮุนจะเข้าไปช่วยด้วยก็เจอสายตาดุๆจากซูโฮจนไม่กล้าเข้ามายุ่ง

“มินซอกฮยองเป็นอะไรน่ะ?” ตาโตๆของดีโอเบิกโพล่งเมื่อเห็นสภาพของพี่ใหญ่ ก่อนจะได้คำตอบจากซูโฮ “ไม่ต้องห่วง แค่นอนหลับเท่านั้นแหล่ะ คงเพราะฤทธิ์ยาด้วยเลยทำให้หลับสนิท ปลุกแล้วไม่ยอมตื่นน่ะ เทา ไค ชานยอลพามินซอกฮยองไปนอนที่ห้องเถอะ” หันไปบอกแก๊งค์สูงไลน์ทั้งสาม ซึ่งทั้งสามคนก็ทำตามเป็นอย่างดี

“ส่วนเซฮุน อ่ะนี่” เดินไปหาน้องเล็กฝั่งเคก่อนจะยื่นชานมไข่มุกเจ้าโปรดให้ คนเป็นน้องมองด้วยสีหน้างงๆ “มินซอกฮยองซื้อมาให้ ตอนแรกพวกเราก็ว่าจะไม่แวะให้หรอกนะ แต่พอเจอประโยคของมินซอกฮยอพวกเราเลยต้องยอม”

 

ประโยคที่ว่า...

 

“ฮยองอยากรีบๆเคลียร์ ไม่อยากปล่อยให้น้องงอนฮยองนานๆ เพราะว่าบางครั้งเรื่องเล็กๆก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้นะ เพราะฉะนั้น...ถ้าถึงร้านชานมไข่มุกร้านนี้ช่วยปลุกฮยองด้วยนะ ^^”

 

“ทั้งๆที่ฮยองเขาง่วงมากเพราะฤทธิ์ยาที่พวกเราให้กินแต่ก็ไม่กล้าหลับเพราะกลัวพวกเราจะไม่ปลุกก็เลยฝืนจนกว่าจะได้ไปซื้อชานมไข่มุกมาให้นายเนี่ย” ซูโฮพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนที่จะเริ่มสอนน้องเล็กของวง “ความจริงฮยองจะดุนายตั้งแต่ที่นายไม่ยอมให้มินซอกฮยองเข้ามานอนพักตั้งแต่วานก่อนแล้ว แต่มินซอกฮยองขอเอาไว้ก็เลยไม่พูด”

“...” น้องเล็กที่ฟังได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่ตอบ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจ สงสารคนเป็นพี่ใหญ่ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ๆ มันเป็นสิทธิ์ของฮยองที่จะตอบแบบไหนก็ได้แท้ๆ มีเขาที่ยังงี่เง่าใส่ฮยองอยู่แบบนั้น

“ถ้าฮยองเป็นมินซอกฮยองก็คงไม่เลือกเดตกับเราหรอกนะ ถ้าเรายังเป็นเด็กอยู่แบบนี้น่ะ”

“จุนมยอนฮยอง...”

“แต่ฮยองเชื่อว่ามินซอกฮยองมีเหตุผลมากกว่านี้แน่ๆ” ตบไหล่มักเน่ตัวขาวสองสามทีแล้วค่อยเดินกลับไปในห้องของตน ทิ้งให้เซฮุนยืนรู้สึกผิดอยู่กลางห้องรับแขก จนอี้ชิงต้องเดินมาหา

“เลย์ฮยอง...”

“ว่าไง?”

“มินซอกฮยองจะโกรธผมไหม?” น้องเล็กถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย อี้ชิงลูบหัวคนเป็นน้อง “ฮยองว่าถ้ามินซอกฮยองซื้อของมาให้นายแบบนี้เขาคงไม่โกรธนายหรอก"

“จริงหรอ?”

“ใช่” จงแดที่นั่งพักอยูที่โซฟาช่วยสนับสนุนความคิดของอีกฝ่าย “นายก็รอให้มินซอกฮยองตื่นแล้วค่อยเข้าไปขอโทษแล้วกัน”

“ครับ” เซฮุนเดินออกจากห้องรับแขกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของมินซอกเพื่อเฝ้าอาการของอีกฝ่าย น้องเล้กเดินเข้าไปในห้องก็เห็นคนเป็นพี่นอนม้วนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาค่อยๆเอามือไปวางบนหน้าผากของอีกฝ่าย ค่อยยังชั่วที่ไม่มีไข้แล้ว แต่แค่หลับเพราะความเหนื่อยและฤทธิ์ยาเท่านั้น

 

ครืดดดด~

 

เสียงโทรศัพท์สั่นทำเอาเซฮุนตกใจรีบเอามือออก พอหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดูถึงรู้ว่าไม่ใช่ของตัวเอง แต่เป็นของมินซอก มือหนาค่อยๆหยิบเอาโทรศัพท์ของพี่ใหญ่ขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นการแจ้งเตือนจากแอพลิเคชั่นไลน์

 :: LH :: เป็นไงบ้าง? ง้อเซฮุนได้ไหม?

 ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า LH คือใคร? แต่ทำไมถึงได้ทักมาล่ะ? ไวกว่าความคิด เซฮุนก็ปลดล็อกมือถือของผู้เป็นพี่ ก่อนจะอื่นถึงบทสนทนาก่อนหน้า


 01/29/2015

 

:: LH ::
เห็นที่เซฮุนอัพไอจีแล้วนะ
ไปทำอะไรให้น้องงอนล่ะนั่นน่ะ

:: XiuMinSeok ::
ตอบคำถามในรายการน่ะ
ว่าถ้าเป็นผู้หญิงจะไม่เลือกใคร

:: LH ::
ก็เลยตอบว่าเป็นเซฮุน ทั้งเปาจื่อทั้งเฉินเลยสินะ
น้องก็เลยงอนน่ะ 555555

:: XiuMinSeok ::
ง้อน้องไงดีอ่ะ?
ซื้อชานมดีไหม?

:: LH ::
ก็ดีนะ เซฮุนชอบชานม ถ้าจะให้ดีต้องของร้าน xxxx
เซฮุนชอบร้านนี้ที่สุด

:: XiuMinSeok ::
แล้วมันอยู่ตรงไหนอ่ะ?

:: LH ::
มันก็ไกลจากหออยู่อ่ะนะ
แต่ถ้าบอกเมเนเจอร์ฮยองเขาก็ไปถูกนะ

:: XiuMinSeok ::
ขอบใจนายมาก

:: LH ::
ว่าต่าอาการหวัดเป็นไงบ้าง?

:: XiuMinSeok ::
ก็ดีขึ้นมากแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า

:: LH ::
โกหกสินะ อย่าฝืนร่างกายตัวเองแบบนั้นสิ
มันไม่ดีนะรู้ไหม?

:: XiuMinSeok ::
รู้แล้วๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ

:: LH ::
ไม่เป็นห่วงได้ยังไง อย่างน้อยเราก็เคยเป็นคู่หูรวมกันครึ่ง 50 นะ
เป็นห่วงเปาจื่อนะ
คิดถึงมากด้วย

 

01/31/2015

 

:: LH ::
ดูเหมือนว่าจะยังไม่หายงอนสินะ
ให้ฉันช่วยคุยไหม?

:: XiuMinSeok ::
ไม่เป็นไรๆ ฉันจะเคลียร์กับเซฮุนเอง
ที่ตอบไปแบบนั้นสงสัยอยากเอาคืนที่ฉันไม่เลือกมั้ง?
จะง้อน้องไงดีอ่ะ?

:: LH ::
ชานมเหมือนเดิมนั่นแหละ
ความจริงเซฮุนก็ฟอร์มจัดไปงั้นแหล่ะ
ว่าแต่เปาจื่อหายหวัดยัง?
เดี๋ยวก็มีแข่งบอลไม่ใช่หรอ?

:: XiuMinSeok ::
ดีขึ้นมากแล้ว พยายามกินยาจะได้หายเร็วๆ
แต่ตอนนี้ง่วงชะมัด เพราะฤทธิ์ยาแน่เลย

:: LH ::
พักเยอะๆล่ะ อย่าฝืนตัวเองมาก
ถ้าไปแข่งไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนเข้าใจไหม?

:: XiuMinSeok ::
รู้แล้วน่า ย้ำบ่อยจริง! = =

:: LH ::
ก็เพราะนายชอบฝืนไงถึงได้เป็นห่วง
อ้าวหาย...
สงสารหลับไปแล้วแน่เลย T^T

 

ซึ่งความจริงนั้น มินซอกยังไม่ได้หลับหรอก แต่พิมพ์ข้อความค้างเอาไว้...

 

ข้อความที่ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัว แต่ก็เป็นความรู้สึกของทุกคนในวง...

 

ถ้านายเป็นห่วงก็กลับมาหาฉันกับน้องๆสิลู่เก่อ

 

หลังจากนั้นมินซอกก็ไม่ได้ตอบอะไรอีก จนลู่หานส่งมาอีกรอบ...

 

“อืมมมม~” คนที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มรู้สึกตัว เซฮุนรีบเอามือถือไปวางไว้ที่เดิมก่อนจะเดินมานั่งลงบนเตียงข้างๆมินซอกที่กำลังนอนอยู่ พี่ใหญ่ค่อยๆเอามือมาขยี้ตาตัวเองเล็กน้อย ผมเผ้าชี้โด่ชี้เด่ แต่กลับดูน่ารักมากกว่า จนกระทั่งได้สติ “อ้าว? เซฮุน? เข้ามาในห้องฮยองทำไมอ่ะ? หาวววว~”

“ผมขอโทษ...”

“ขอโทษ? เรื่องอะไรอ่ะ?” คนเป็นพี่มิสีหน้างงๆเล็กน้อย เซฮุนรวบตัวของอีกฝ่ายเข้าไปกอด มักเน่ตัวขาวซุกหน้าลงไปที่อกของอีกฝ่าย เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเปียกชื้นแถวๆหน้าอกของตัวเองเพราะมักเน่ตัวสูงซุกอยู่ “นี่เป็นอะไรของนายนะ? หืมมม~”

“ที่ผมโพสแบบนั้น ที่ผมทำตัวงี่เง่าใส่ฮยองแบบนั้นอ่ะ ผมขอโทษ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ฮยองไม่ได้โกรธเราเลยนะ ฮยองสิต้องขอโทษที่ทำให้เรารู้สึกแย่น่ะ” มินซอกอธิบายไปพลางลูบหัวปลอบน้องเล็กไปพลาง

“ซูโฮฮยองบอกว่ามินซอกฮยองมีเหตุผลที่ตอบไปแบบนั้น” เสียงอู้อี้ของคนเป็นน้องพูดขึ้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มของพี่ใหญ่ที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็รู้สึกสบายใจ

“นั่นก็เป็นเพราะว่า...นิสัยแบบเรานะ ฮยองอยากได้มาเป็นน้องชายมากกว่า ทั้งน่ารัก ซน ขี้งอน ขี้อ้อนแบบนี้น่ะ อยากได้มาเป็นน้องชาย”

“มินซอกฮยอง...”

“ไม่ร้องแล้วน่า พอๆๆ” ลูบปลอบคนเป็นน้อง เซฮุนที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกผิด ก่อนจะนึกถึงประโยคของบรรดาพี่ๆ

ไม่ว่าจะเป็นชานยอล...

“ก็รู้นะว่าที่พูดน่ะมันเป็นเพราะห่วงมินซอกฮยองน่ะ แต่ฮยองเขาเป็นพี่ คงรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่ต้องให้น้องมาเป็นห่วงตัวเอง”

ซูโฮ...

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆก็ดีหรอก กลัวว่าจะฝืนเพราะไม่อยากให้พวกเราและแฟนคลับเป็นห่วงมากกว่านี่สิ”

 หรือลู่หาน...

ก็เพราะนายชอบฝืนไงถึงได้เป็นห่วง

 

“ผมมีเรื่องอยากถาม...”

“ว่ามาสิ?”

“มินซอกฮยองกำลังฝืนอยู่หรือเปล่า?” คำถามของเซฮุนทำให้รอยยิ้มของมินซอกหายไปแป๊บหนึ่งก่อนที่จะกลับมามีรอยยิ้มเหมือนเดิม “ฝืนเรื่องอะไรหรอ?”

“ทุกเรื่อง ทั้งร่างกายที่ไม่สบาย ทั้งจิตใจ ความรู้สึกของฮยอง” พลางมองไปที่มือถือของพี่ใหญ่ที่ตอนนี้มีข้อความไลน์เข้ามา ของบุคคลที่มินซอกชอบอ้อนทำตัวเป็นเด็กใส่อยู่บ่อยๆ คนที่ให้มินซอกเรียกว่า 'ลู่เก่อ' ทั้งๆที่ฝ่ายที่ถูกเรียกก็อ่อนเดือนกว่าแต่ชอบทำตัวเป็นพี่ของมินซอกฮยอง

“...”

“เพราะเป็นพี่ใหญ่เลยต้องทนหรอ?”

“...” 

“ผมไม่อยากให้ฮยองฝืน ทั้งผมและเมมเบอร์คนอื่นๆเป็นห่วงฮยองมากนะ อยากให้ฮยองพึ่งพวกเรา...” ไม่ต้องรอให้น้องเล็กพูดจบ มินซอกก็กอดเซฮุนแน่น  เอาหัวมาหนุนไหล่กว้างของน้อง “ขอบใจนะเซฮุน ฮยองไม่เป็นไรจริงๆ”

“มินซอกฮยอง...”

“ฮยอง...ไหวจริงๆนะ” เสียงสั่นๆบ่งบอกถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี ทั้งๆที่ไม่อยากจะให้น้องๆเป็นห่วงแท้ๆ แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอเพราะพิษไข้เลยทำให้จิตใจอ่อนไหวได้ง่ายกว่าเดิม จนเกือบเผลอส่งประโยคนั้นออกไปให้กับอีกฝ่ายได้รับรู้

“งั้นเรามาเล่นยาจาไทม์กัน...”

“...?”

“ตอนนั้นฮยองอาจจะเห็นว่าผมเป็นน้องเลยไม่อยากจะแสดงด้านที่อ่อนแอให้ผมเห็น ต้องทนเพราะไม่อยากให้น้องๆเป็นห่วง”

“...”

“แต่ตอนนี้คือช่วงยาจาไทม์...”

“...”

“ผมจึงกลายเป็นพี่ใหญ่และฮยองคือน้องเล็ก”

“...”

“เพราะฉะนั้น...ระบายออกมาให้หมดนะ มักเน่อูมิน ^^” เพียงแค่นั้นความแข็งแกร่งในฐานะของพี่ใหญ่ก็พังลง ความรู้สึก ความทุกข์ทรมานที่มินซอกเก็บเอาไว้ก็ได้ระบายออกมา ผ่านทางน้ำตาของอีกฝ่าย เสียงสะอื้นดังอย่างต่อเนื่อง คนเป็นน้องลูบหลังปลอบอีกฝ่าย ความรู้สึกของพี่ใหญ่ขอแค่เขาได้แบกรับเอาไว้บ้าง อย่างน้อยๆก็ในช่วงที่เล่นยาจาไทม์ก็ยังดี

“ร้องออกมาให้พอเลยครับฮยอง” เพราะรู้ว่ายังไงความทุกข์และความรู้สึกทั้งหมดของพี่ใหญ่คงไม่มีทางเปิดเผยให้น้องๆได้รับรู้แน่ๆ ขอแค่ช่วงยาจาไทม์ก็ยังดี...ให้มินซอกได้ปลดปล่อยความรู้สึก ไม่ต้องทั้งหมด แต่ขอแค่ทำให้ความรู้สึกแย่ๆทั้งหลายมันน้อยลงก็พอแล้ว

“ขอบใจนะ...เซฮุน ไม่สิ! ต้องเป็นเซฮุนฮยอง...สินะ...” น้องเล็กในช่วงยาจาไทม์พูดได้แค่นี้เท่านั้น ความรู้สึกก็ค่อยๆระบายออกมา

 

ขอแค่ตอนนี้เท่านั้น...แค่ครั้งนี้เท่านั้น...

 

ขอเป็นมักเน่ในช่วงยาจาไทม์ เพื่อกลายเป็นพี่ใหญ่ที่เข้มแข็งในอนาคตข้างหน้า...

 

ขอบใจนายมากจริงๆ เซฮุนอ่า...



   

:: Talk :: 12/03/59 ::
เป็น SF เก่าที่เคยแต่งไว้ แต่ความจริงมันน่าจะเป็น OS มากกว่าแหละ เพราะมาแค่ตอนเดียว 5555
แต่ตอนนั้นตั้ง Tag เป็น SF ไปแล้วก็เลยเลยตามเลย 555555 
มันเคยอยู่ในฟิคหลักของเค้า คือเรื่อง #boytogirlLM น่ะ แต่พอเราเปิดฟิคที่รวม OS กับ SF ก็เลยเอามารวมในนี้ดีกว่า
ตอนแรกก็มาฮุนหมิน(?)มั้ง ไปๆมาๆหน่วงเป็นลู่หมินเลย งือออออ
เห็นช่วงนี้มาเนเจอร์พอดี ถึงมันจะคนละสาขากันก็เถอะนะ 55555
ยังไงก็ขอฝากฟิค 
#SFน้องฮุนงอนพี่หมิน ด้วยน้าาาา > w <

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #292 elluzifar (@kuroten) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 17:06

    ถ้าอ่านแค่ชื่อตอนก็คิดว่าเนื้อหาคงไม่ทีอะไรมาก แต่พออ่านจริงๆทำเอาน้ำตาซึมเลยอ่ะ คิดถึงลู่เก่อกับจื่อเทาเนอะ

    #292
    1
    • #292-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 5)
      22 เมษายน 2562 / 00:39
      คิดถึงเหมือนกันค่ะ ตอนแต่งก็คิดถึง ตอนนี้ก็คิดถึง ว่าแล้วก็ใจหายค่ะ TT
      #292-1
  2. #119 mbmb1a (@mbmb1a) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:19
    บอกเลยว่าน้ำตาซึมอ่ะ ลู่หานอา กลับมาหามินซอกบ้างนะ

    ชอบประโยคนี้มากอ่ะ บางครั้งเรื่องเล็กๆอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ เซฮุนหนูต้องทำตัวดีๆกับพี่มินซอกน้า
    #119
    1
    • #119-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 5)
      24 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:32
      เซฮุน : ไม่ร้องนะครับ กอดดดดดดด
      #119-1
  3. #33 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 02:07
    แงงงงง้ ทำไมฉันต้องร้องไห้กับประโยคที่มินซอกพิมพ์ค้างเอาไว้ด้วย ลู่เก่อ... คิดถึงที่สุดเลย คิดถึงลู่หมิน คิดถึงทุกๆอย่าง ?.?
    #33
    1
    • #33-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 5)
      14 มีนาคม 2559 / 10:04
      ตอนแต่งไปก็คิดถึง ตอนแรกกะมาความน่ารักๆของฮุนหมิน แต่ไปๆมาๆแต่งถึงพี่ลุ่เฉยเลย TT^TT คิดถึงเหมือนกานนนน
      #33-1