[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 11 : [ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ] Chapter 3 : เกาหลีตัวร้ายกับเพื่อนจีนคนแมนและ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ก.พ. 60




SF - Engineering's Project - Family Project (Luhan x Minseok)
Chapter 3 : เกาหลีตัวร้ายกับเพื่อนจีนคนแมนและความคืบหน้าของโปรเจ็กต์จบ
Tag : #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM

 

   

หลังจากกลับจากร้านกาแฟ บรรดาเพื่อนๆในห้องที่พลาดโอกาสในการเอาคืนลู่หาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปาร์ค ชานยอลก็พากันวิ่งในเตะอีกฝ่ายโทษฐานที่ทิ้งโน้ตกวนประสาทเอาไว้ให้ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มเข้าสู่โหมดปั่นโปรเจ็กต์และงานอื่นๆต่อเมื่อเห็นว่าเล่นมามากพอแล้ว

ชีวิตของเด็กปีสี่ก็แบบนี้แหละ (สำหรับคณะที่เรียนสี่ปีนะ) มาเรียน เรียนเสร็จก็เหมือนจะว่างแต่ก็ต้องมานั่งปั่นโปรเจ็กต์จบต่อ เคลียร์งาน ไหนจะรูปเล่มรายละเอียดการดำเนินงานของโปรเจ็กต์จบ โปรเจ็กต์แต่ละวิชา เรียกได้ว่ารวมๆแล้วกว่า 80% ของเวลาว่างมักใช้ไปกับงานและโปรเจ็กต์จบ แถมช่วงนี้ซึ่งเป็นช่วงสอบอีก ต้องแบ่งเวลามาอ่านหนังสือสอบด้วย งานงอกแบบสุดๆ

 

แต่ทำไงได้ล่ะ...ไม่ทำมันก็ไม่จบนิ!!

มินซอกได้แต่ปลอบใจตัวเอง T^T

 

“เชี่ยลู่~!!!”

“ว่าไงไอ้เปา?” หนุ่มชาวจีนหันไปตามเสียงเรียกที่มาจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มยิ้มบางๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินมานั่งข้างๆ นั่งที่ประจำของตนในห้องโปรเจ็กต์ แถมไม่นั่งเปล่ายังทำหน้าอ้อนอีกต่างหาก หัวพิงไหล่ของอีกฝ่าย แขนเล็กก็กอดต้นแขนของอีกฝ่ายไว้ “มีอะไรถึงได้ทำหน้าแบบนี้?”

“คือว่าเค้า...”

“เอาดีๆ จะเอาอะไรก็ว่ามา”

“รู้ทันตลอดเลยอ่ะ!” มินซอกทำปากเบ๊ะเล็กน้อยเพราะขัดใจที่โดนรู้ทัน “คือกูต้องสอบจีนวันศุกร์นี้ แต่คือกูยังไม่เข้าใจเลย ก็เลย...”

“ก็เลยอยากให้กูช่วยติวให้สินะ ใช่ไหมล่ะ...หืม~?” ร่างโปร่งนำมือไปวางไว้บนหัวของอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆขยี้ผมของอีกฝ่ายให้ผมเสียทรงเล่นๆ จนคนตัวเล็กที่กอดแขนอยู่ต้องเอามือมาปัดมือของอีกฝ่ายออก “ปล่อยเลย ผมเสียทรงหมดแล้ว! อุตส่าห์เซ็ตมาอย่างหล่อ!”

“ถึงเสียทรงไปก็ไม่หล่อหรอกหน่า”

“ว่าไงนะ?!!”

“ยังไงก็ไม่หล่ออยู่แล้ว จะห่วงหล่อไปทำไม?”

“ไอ้เชี่ยลู่!!! ทำไมกูจะไม่หล่อฮะ?! กูออกจะหล่อ...”

“มึงน่ารักต่างหาก J เพราะคำพูดของลู่หานที่พูดแทรกขึ้นมาทำเอามินซอกที่กำลังจะโวยวายนิ่งไปทันที ใบหน้ากลมๆที่เหมือนกับเปาจื่อค่อยๆขึ้นสี ก่อนที่จะหันหน้าหนี

 

ตึกตัก...ตึกตัก...

ทำไมใจเต้นแรงจังวะ?!!

 

“นะ...น่ารักตรงไหนกัน?”

“ทุกตรงอ่ะ ^^” ยิ่งได้ยินคำยืนยันแบบนั้น อีกฝ่ายก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับมินซอกที่เขามีอาการใจเต้นกับอีกฝ่าย แน่นอนว่าเขารู้ตัวดีว่าความรู้สึกและอาการแบบนี้มันหมายความว่าไง เขาไม่ได้โง่นะ แต่ว่า...เพราะเป็นเพื่อนกันมานานเลยไม่กล้าที่จะบอกออกไป อย่างมากก็แค่อ้อนแค่พอชื่นใจเท่านั้น แต่เขาก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนี้

“ไอ้เชี่ยนิ! ไม่ยุ่งด้วยแล้ว ทำงานไปเลยไป กูอ่านจีนเองคนเดียวก็ได้!

“ฮะๆ เขินกูอ่ะดิ ไปต่อไปถูกเลยสินะ” ลู่หานยิ้มขำเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยายามทำเนียนอ่านภาษาจีนด้วยตัวเอง ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เลยอดยิ้มขำกับท่าทีของอีกฝ่ายไม่ได้ ก็เลยเอาแต่มองคนตัวเล็กอยู่แบบนั้น ส่วนมินซอกก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำเนียนอ่านแบบไม่สนใจใครเลย

 

และแน่นอนว่าทั้งสองคนก็ไม่ได้สนใจคนอื่นๆที่อยู่ในห้องเลยแม้แต่น้อย

ถ้าดูเผินๆก็คงจะเหมือนว่าบรรดาเพื่อนๆในห้องตั้งใจทำงานกันดี แต่ถ้ามองหน้าจอที่เปิดอยู่แล้วล่ะก็...

 







ปล. CO ของที่มหา'ลัยเราคือตัวย่อของวิศวคอมพิวเตอร์นะ เอาสองตัวหน้ามาใช่นะครับผม (CO = COMPUTER ENGINEERING)







 

ช่างตั้งใจทำงานเสียจริงๆ = =

 

“ตกลงจะไม่ให้กูสอนสินะ...ภาษาจีนน่ะ?” จากที่นั่งพิมพ์งานอยู่ ร่างโปร่งก็ค่อยๆทิ้งตัวฟุบข้างๆคนตัวเล็กพร้อมหันมองอีกฝ่าย โดยไม่แคร์สายตาคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อย

“ให้แจ็กสันหรือมาร์คสอนให้ก็ได้!” มินซอกพูดพลางหันไปทางมาร์คและแจ็กสันที่รู้สึกว่าอยู่ดีๆก็เหมือนงานจะงอกเข้าให้แล้ว “มาร์ค~ แจ็กสัน~ สอนจีนหน่อยสิ”

 

นั่นไง ว่าแล้วเชียว!!

 

“ขอโทษนะมินซอก คือกูกับไอ้สั้นติดงานอยู่อ่ะ ก็เลย...”

“ช่วยกูหน่อยไม่ได้หรอ? แป๊บเดียวเอง~ (*^*)” ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูดจบ มินซอกก็พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ้อนกว่าเดิม ทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อยเหมือนหารือกัน ก่อนจะสัมผัสได้ถึงรังสีที่แผ่ขยายมาถึงตัวเอง

 


 

อห.!!! มินซอก พวกกูยังไม่อยากตาย!! มึงดูสีหน้าคนข้างๆมึงด้วย!! TT^TT

  

“ไม่ได้จริงๆว่ะ อีกอย่างกูกับมาร์คก็ไม่ได้จีนแท้ๆด้วยอ่ะ กูก็สำเนียงฮ่องกง มาร์คก็ไปอยู่เมกามานาน มึงให้ลู่หานสอนจีนให้เถอะ มันอยู่ปักกิ่งรับรองจีนกลางแน่นกว่าพวกกูแน่นอน มันสอนให้มึงอ่ะดีที่สุดแล้ว”

 

ดีทั้งสำหรับมึงและสำหรับพวกกูด้วย TT^TT

 

“แต่ว่า!”

“หรือมึงกลัว?” มาร์คที่เห็นว่าแจ็กสันเริ่มแถไม่รอดเอ่ยขึ้นดึงความสนใจของมินซอกได้เป็นอย่างดี

“หมายความว่าไง?”

“ก็แค่ให้ลู่หานสอนจีนให้ มีอะไรต้องกลัว? ไม่แมนเลยว่ะ!

“มึงว่าไงนะ!!?” แน่นอนว่าคำพูดของมาร์คทำเอาคนตัวเล็กของขึ้น มินซอกทุบโต๊ะพร้อมยื่นขึ้นก่อนจะชี้หน้าของอีกฝ่าย แต่มีหรอที่มาร์คจะสนใจ

 

คือถ้าให้เทียบความน่ากลัวของมินซอกกับลู่หานตอนนี้

ลู่หานน่ากลัวกว่าเยอะ #นี่พูดเลย!!

 

“ก็แค่ให้ลู่หานสอนจีนเอง หรือที่มาให้พวกเราสอนให้เพราะกลัวจะหวั่นไหวกับเพื่อนสนิท ก็เลยไม่กล้าให้มันสอนให้” พอมาร์คเห็นว่าวิธีการของตนได้ผลเป็นอย่างดีก็ยิ่งแหย่หนักขึ้นกว่าเก่า แจ็กสันเองก็เริ่มเห็นทางรอดของตนก็เริ่มช่วยมาร์คพูด “ทั้งหวั่นไหวทั้งเขิน”

“ย๊าห์!!!

“ท่าทางแบบนี้มีคนร้อนตัวนะครับผม คิคิ” >> แจ็กสัน

“คิคิพ่อง!!” มินซอกร้องลั่นห้อง “ใครเขินใครหวั่นไหวกัน!!?”

“หรอ?” >> มาร์ค

“ไม่ได้เขินสักหน่อย! ใครจะไปเขินกวางหน้ายับกัน!!”

“เอ~ แต่ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเมื่อกี้จะมีคนเขินคนหวั่นไหวนะครับ ใช่ไหมครับเพื่อนสัน~”

“นั่นสิน่ะสิเพื่อนต้วน เมื่อกี้ก็เห็นๆกันอยู่”

“ย๊าห์!!! ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เขินไม่ได้หวั่นไหวน่ะ”

“งั้นก็ให้ไอ้ลู่สอนจีนมึงสิ ถ้าไม่เขินไม่หวั่นไหวล่ะก็นะ J>> มาร์ค

“พิสูจน์สิครัช อิอิ” >> แจ็กสัน

“ได้!!” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็นั่งลงก่อนจะหันไปทางลู่หาน “มัวนั่งยิ้มอะไรอยู่ล่ะ?! สอนได้แล้ว!!”

“ขอรับครับผม J” หนุ่มชาวจีนยิ้มให้เพื่อนชาวเกาหลีเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มดูเนื้อหาที่คนตัวเล็กต้องสอบแล้วจึงเริ่มติวให้และเริ่มสร้างโลกส่วนตัวที่มีแต่เราสองอีกครั้งนึง

 

ซึ่งแน่นอนว่า...

 



 

นักเลงคีย์บอร์ดที่ซ่อนตัวอยู่ในทวิตเตอร์ก็มา...

 

==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==

 

“ว่าแต่ว่า มึงไม่กลับจีน เตี่ยกับม๊าไม่ว่าหรอ? ปิดเทอมทั้งทีแต่กลับมาเกาหลีกับกูเนี่ย?”

หลังจากที่ผ่านพ้นช่วงสอบที่แทบจะเป็นนรกสำหรับเด็กปีสี่อย่างคิมมินซอกไปแล้วและเข้าสู่ช่วงปิดเทอมซึ่งคนตัวเล็กก็ตัดสินใจใช้เวลาเปิดเทอมกลับบ้านเกิดโดยพ่วงเพื่อนชาวจีนอย่างลู่หานมาด้วย

“ไม่ว่าหรอกหน่า และอีกอย่างกูมาเกาหลีกับมึง เวลามึงติดอะไรจะมีกูคอยช่วยไง J

แต่ก็นั่นแหละ...ถึงจะกลับมาที่เกาหลีก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะได้พัก เพราะยังต้องเอาเวลาว่างที่เหลือมาใช้ในการปั่นโปรเจ็กต์จบอีก ดีที่ว่ายังมีลู่หานมาช่วยเขางมโค้ดเวลาติดอะไรก็มีคนคอยให้คำปรึกษา ส่วนอดีตคู่รักน่ะหรอ? หายเงียบ ยังดีที่ว่าวันสอบโพรพอสซอลทั้งสองคนนั้นยังยอมให้ความร่วมมือมาพรีเซนต์งานแต่ก็ไม่วายใช้คำพูดจิกกัดกันจนเกือบมีเรื่อง ดีที่ว่าอาจารย์จงแด (ที่คาดว่าคงจะรู้เรื่องแล้ว) อาจารย์อี้ชิงและลู่หานคอยช่วยห้ามอยู่เป็นระยะจึงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

“มันก็จริงแหละนะ แล้วโปรเจ็กต์ของมึงอ่ะ”

“ไม่ต้องห่วง กูก็ทำเรื่อยๆนั่นแหละน่า”

“ก็ดีแล้ว กูไม่อยากเป็นต้นเหตุให้โปรเจ็กต์มึงมีปัญหา” คนตัวเล็กกว่าพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกจะเป็นกังวลเล็กน้อย เพราะว่าเขาไม่ค่อยเห็นลู่หานได้ทำโปรเจ็กต์ของตัวเองเลย พอว่างก็มานั่งทำงานกับเขาช่วยงานเขาตลอด จนอดเป็นห่วงเพื่อนชาวจีนของตนไม่ได้

“ไม่หรอก สบายใจได้เลยเปาจื่อ” ลู่หานลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆ ทำเอาใจดวงน้อยของคนตัวเล็กเต้นแรง แก้มค่อยๆขึ้นสี แต่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้จึงปัดมือของอีกฝ่ายออกแล้วเดินหนีไปทิ้งให้อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่สักแป๊บ จนกระทั่งแม่ของมินซอกที่ทำของว่างให้ยกขึ้นมาบนห้องนั่นแหละ

“นี่เราไปทำอะไรลูกชายของแม่หรือเปล่าเนี่ย เมื่อกี้เดินสวนกับแม่บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่หน้านี่แดงเอาเรื่องเลยนะ เหมือนเขินอะไรอย่างงั้นแหละ” รอยยิ้มของชายหนุ่มปรากฎขึ้นมาบนใบหน้า

 

งั้นที่เดินออกไปเมื่อกี้นี่ก็เขินสินะ J

 

“น้าน่ะ ยอมรับการตัดสินใจของมินซอกกับลู่หานนะ” ไหนๆก็มีโอกาสได้คุยกับลู่หานแล้ว คนเป็นแม่อย่าง คิม อึนจอง มีหรือจะพลาด เธอเอ่ยขึ้นหลังจากที่นำของว่างวางลงบนโต๊ะ ทำไมเธอจะมองไม่ออกว่าเพื่อนสนิทของลูกชายคนนี้รู้สึกยังไงกับลูกชายของตน เธอเองก็สมัยใหม่พอที่จะเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง เด็กหนุ่มตรงหน้ามีสีหน้างงๆเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเข้าใจในความหมายของหญิงตรงหน้า “ไม่ว่าทางเดินที่ทั้งสองคนเลือกจะเป็นยังไงก็ตาม น้าอยู่ข้างพวกเราเสมอนะ”

“คุณน้า”

“ขอบคุณที่คอยดูแลและช่วยเหลือมินซอกมาโดยตลอดนะลู่หาน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี J” เมื่อเห็นเพื่อนสนิท(คิดไม่ซื่อ)ของลูกชายตัวเองยิ้ม อึนจองเองก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะยิ่งเขินเมื่อได้ฟังประโยคถัดไปของลู่หาน “ก็เพราะว่ามินซอกเป็นคนสำคัญที่สุดของผมรองจากพ่อแม่ของผมนี่ครับ”

“ปากหวานจริงนะเรา”

 

♪♫~ ตึ้งตึ่งตึงตึ้ง...ตึ้งตึ่งตึงตึ้ง... ~♫♪

 

“ขอโทษนะครับ” ลู่หานเอ่ยขอโทษเมื่อเห็นว่าแม่ของอีกฝ่ายกำลังจะชวนเขาคุยแต่เสียงโทรศัพท์ของเขาดันดังขึ้นมา เมื่อหยิบมือถือก็มองสายที่โทรเข้ามา ไม่สิ! ต้องเรียกว่าไลน์คอลมากกว่าถึงจะถูก ลู่หานมองสายที่คอลมาอย่างเครียดๆ อึนจองเห็นสีหน้าและท่าทางของลู่หานที่เปลี่ยนไปจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ใครโทรมาหรอจ๊ะ?”

“อาจารย์ที่ปรึกษาของผมน่ะครับ”

“น้าว่าเรารีบรับสายดีกว่าเผื่อจะมีเรื่องด่วนอะไร”

“ครับคุณน้า”

“งั้นน้าไปดีกว่า เราจะได้คุยธุระกับอาจารย์ด้วย น้าอยู่น่าจะทำให้เราไม่สะดวกใจที่จะคุยกับอาจารย์”

“ขอบคุณครับคุณน้า”

“จ้า” ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินออกจากห้องไป เสียงโทรเข้าของไลน์ยังดังอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มที่เห็นว่าตอนนี้เขาอยู่ตัวคนเดียวแล้วจึงกดรับสาย

“สวัสดีครับอาจารย์อี้ชิง” เด็กหนุ่มกล่าวทักทายคนทางปลายสาย ก่อนจะเริ่มเอ่ยต่อ “ผมพอจะรู้ถึงสาเหตุที่อาจารย์โทรมาหาผมแล้วล่ะครับ”

(งั้นจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ตกลงเรื่องที่นายพิมพ์มาในเมลนั่นนายเอาจริง?)

“ครับ อย่างที่ผมได้แจ้งไปในเมลเลยครับอาจารย์”

(คิดดีแล้วแน่นะ?)

“ครับ ผมคิดดีแล้วครับอาจารย์ ต้องขอโทษด้วยครับอาจารย์ที่ทำให้อาจารย์ต้องเดือดร้อน” ลู่หานพูดไปพลางโค้งหัวรู้สึกผิดไปพลาง แต่ดูเหมือนปลายสายก็พอจะเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าคงจะเป็นแบบนั้น

(เฮ้ออออ~ เอาเถอะ! ผมเคารพการตัดสินใจของนายนะ)

“อาจารย์อี้ชิง...ผม...”

(เอาน่า...ไม่ต้องขอโทษหรอก ก็นะ...ผมเองก็พอจะเดาได้อยู่แล้วล่ะว่าจะต้องออกมาเป็นแบบนี้ ว่าแต่นายได้บอกเรื่องนี้กับเพื่อนสนิทของนายคนนั้นหรือเปล่า?)

“ไม่ครับ ผมไม่ได้บอก”

(คิดดีแล้วหรอที่จะไม่บอกน่ะ?) ปลายสายถามย้ำด้วยความเป็นห่วง เพราะถ้าอีกคนรู้เรื่องนี้ด้วยตัวเองเมื่อไหร่ รับรองว่าคงต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ (ถ้าเพื่อนนายมารู้ทีหลังมันจะแย่เอานะ)

“คิดดีแล้วครับ” ชายหนุ่มเงียบลงก่อนจะเอ่ยต่อ “ผมรู้ว่าความลับมันไม่มีในโลก แต่อย่างน้อยๆก็อยากให้ผ่านช่วงส่งโปรเจ็กต์ก่อน”

(โอเค ถ้านายยืนยันจะไม่บอก ผมก็จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้นะ)

“ขอบคุณมากครับอาจารย์”

(แต่ถ้าความแตกเมื่อไหร่ล่ะก็ ผมไม่ช่วยนะบอกเลย นายต้องเคลียร์เรื่องนั้นด้วยตัวของนายเอง แค่นี้แหละ)

“ครับอาจารย์ สวัสดีครับ” ลู่หานวางสายอาจารย์ที่ปรึกษาที่โทรมาถามเรื่องเมลที่เขาส่งไป ก็พอเดาได้อยู่ว่าทันทีที่อาจารย์เห็นเมลคงต้องโทรมาถามเขาแน่ แต่จริงๆมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ก็นะ...เหตุการณ์แบบนี้มันก็มีทุกปีล่ะนะ อาจารย์แกก็คงไม่อยากให้เกิดเลยโทรมาถาม แต่เขาตัดสินใจไปแล้วและเขาไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆด้วยสิ

 

ก๊อกๆๆ

 

“เคาะประตูทำไมน่ะเปาจื่อ?” เพื่อนชาวจีนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องอย่างคิมมินซอกเคาะประตูห้องตัวเอง คนตัวเล็กค่อยๆเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าลู่หานวางสายอาจารย์อี้ชิงไปแล้ว

“เห็นแม่บอกว่าจารย์ที่ปรึกษาของมึงโทรมา กูเลยเคาะประตูก่อนเพราะไม่รู้ว่ามึงคุยจบยัง?” คนตัวเล็กอธิบายก่อนจะเดินเข้ามานั่งในห้องเพื่อปั่นงานต่อ แต่เริ่มลงมือปั่นงานได้ไม่เท่าไหร่ มินซอกก็อดใจไม่ไหวและถามออกมา “ว่าแต่จารย์แกโทรมามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?

“ไม่มีอะไรหรอก” แม้ลู่หานจะตอบแบบนั้นแต่คนตัวเล็กก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะปกติแล้วส่วนใหญ่อาจารย์จะติดต่อกันผ่านเมลมากกว่า เพราะมันเก็บทั้งประวัติและข้อความเนื้อหารายละเอียดต่างๆซึ่งเอามาดูย้อนหลังได้ เพราะถ้าโทรคุยบางทีข้อมูลที่ได้รับอาจตกหล่นโดยที่พวกเราไม่รู้ตัวได้ “แค่จารย์อี้ชิงแกไม่เห็นเมลที่กูส่งไปก็เลยโทรมาถามน่ะ เพราะกูบอกในเมลก่อนหน้าว่าจะส่งเมื่อวาน แค่นั้นแหละ”

“หรอ?”

“อืม ไม่มีอะไรหรอกน่า”

“แล้วไป” มินซอกถอนหายใจโล่งอก “กูนึกว่าอาจารย์อี้ชิงโทรมาตามงานจากมึงเสียอีก ถ้าเป็นแบบนั้นมึงต้องปั่นงานของมึงนะรู้ไหม เราต้องจบพร้อมกัน สัญญากันไว้แล้วนิ มึงคงไม่ได้ลืมใช่ไหม?” คนตัวเล็กมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่จริงจังพร้อมค้นหาคำตอบ ลู่หานยกมือลูบหัวอีกฝ่าย “ไม่ลืมอยู่แล้ว”

“...”

“สัญญาที่เคยให้ไว้กับมินซอกน่ะ ไม่ลืมอยู่แล้ว”


 ==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==

 

หลังจากพ้นช่วงปิดเทอมที่ดูไม่ต่างจากช่วงเปิดเทอมเท่าไหร่ของชีวิตเด็กปีสี่ เพราะถึงจะปิดเทอมก็ยังคงต้องปั่นโปรเจ็กต์จบ แค่มีเปลี่ยนสถานที่ทำงานบ้างก็เท่านั้น ชีวิตตอนเทอมแรกเป็นยังไง สำหรับเทอมสองของนักศึกษาปีสี่นั้นก็ยังคงเหมือนเดิมเรียนและปั่นโปรเจ็กต์แต่เพิ่มเติมคือความหัวร้อน แถมร้อนไม่ธรรมดา ร้อนมากด้วย ก็ใกล้จะพรีเซ็นต์โปรเจ็กต์จบเข้ามาเรื่อยๆแล้วนินา

“เป็นไงบ้างมินซอก โปรเจ็กต์จบไปถึงแล้ว” อาจารย์จงแดเอ่ยถามทันทีที่เห็นลูกศิษย์ตัวเล็กระหว่างทางไปห้องโปรเจ็กต์

“ก็เรื่อยๆครับ แต่ก็ยังเหลืออยู่พอประมาณ แต่คิดว่าทันพรีเซ็นต์โปรเจ็กต์แน่นอนครับ”

“หรอ?” อาจารย์คิมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกศิษย์ตัวเล็กพูดไปยิ้มไป งานที่เหลือเขาประเมินดูก็รู้สึกว่าจะเยอะกว่าที่คนเดียวจะทำเสร็จ “แน่ใจหรอ? มันเยอะอยู่นะสำหรับคนเดียวน่ะ”

“อ๋อออ พอดีลู่หานมาช่วยด้วยน่ะครับ”

“ลู่หาน?”

“ครับ ผมเองก็ไม่อยากให้เขาช่วยผมเท่าไหร่หรอก เพราะทางเขาเองก็มีงานหนักเหมือนกัน แต่พอผมบอกว่าไม่ต้องช่วยทีไร เขาก็บอก ไม่ต้องห่วง งานเขาใกล้เสร็จแล้วทุกทีเลย” มินซอกอธิบายให้อาจารย์ที่ปรึกษาของตนฟัง ทำเอาจงแดถึงกับนิ่ง ดูท่าเพื่อนสนิทของมินซอกจะไม่ได้เล่าความจริงให้ฟังสินะ เขาเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดเท่าไหร่นักเพราะอาจารย์จางไม่ได้เล่าให้ฟัง แต่ถึงแบบนั้นความลับมันไม่มีในโลก ก็มีพวกอาจารย์กับเจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษามาเล่าให้ฟังอยู่ดี แต่ในเมื่อลูกศิษย์ของอีกฝ่ายไม่ต้องการให้ลูกศิษย์ของเขารู้เขาก็จะนิ่งเงียบต่อไป

“งั้นหรอ?”

“ครับ” นักศึกษาหนุ่มตอบรับก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องโปรเจ็กต์พร้อมกับอาจารย์ที่ปรึกษาของตนที่อยากจะไปเยี่ยมนักศึกษาคนอื่นๆที่อยู่ที่ห้อง แต่ทว่า...

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” นักศึกษาหนุ่มร้องทักเมื่อเห็นว่าหน้าห้องโปรเจ็กต์มีเพื่อนๆยืนมุงอยู่ข้างนอกไม่เข้าไปข้างในห้อง อาจารย์คิมที่เดินตามมาก็อดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถาม “ทำไมพวกคุณออกมามุงกันอยู่ข้างนอกล่ะ?”

“เออ...คือ...”

“ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะมาร์ค?” มินซอกเอ่ยถามเพื่อนของตนที่เดินมาหา อีกฝ่ายมีสีหน้าอึกอักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ “พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ พวกเราก็เลยออกมารอข้างนอกน่ะ”

“มีเรื่อง?”

“อือ ไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็จบ...” ยังไม่ทันที่แจ็กสันจะพูดจบ เสียงที่อยู่ภายในห้องก็เล็ดรอดออกมาซึ่งก็ดึงความสนใจของมินซอกจากคำพูดของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

“นี่มันหมายความว่ายังไงฮะ?!! อาจารย์จางอี้ชิง! นักศึกษาลู่หาน!

 

เสียงนี้มัน?! เสียงของอาจารย์หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ อาจารย์ลีซูมาน นินา!!

 

“ทำไมอาจารย์ลีซูมานมาที่นี่ล่ะ?” ร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างอาจารย์คิมเอ่ยถาม ซึ่งทางอาจารย์เองก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น และในเมื่อตัวต้นเรื่องไม่อยากให้ลูกศิษย์คนโปรดของเขารู้

“อาจารย์ว่าเราไปกันก่อนเถอะ”

 

เขายอมช่วยก็ได้

 

“แต่ว่า!”

“ยังไงก็ยังเข้าไปทำโปรเจ็กต์ไม่ได้อยู่ดี ไปหาร้านกาแฟนั่งรอดีกว่า” อาจารย์คิมเอ่ยก่อนจะค่อยๆพาตัวมินซอกออกไป ซึ่งมาร์คและแจ็กสันเองก็ดันหลังของคนตัวเล็กเช่นกัน

“ใช่ๆ ร้าน Rookie Coffee ที่ตึกสังคมไง ที่มึงชอบไปกินประจำอ่ะ กูว่ามึงดื่มกาแฟเสร็จก็กลับมาทำโปรเจ็กต์ต่อได้ทันทีแหละ เฮ้ย!! มินซอก!” แจ็กสันที่กล่อมเพื่อนตัวเล็กของตนให้ไปไกลจากห้องโปรเจ็กต์ร้องขึ้นเมื่ออยู่ดีๆมินซอกใช้จังหวะที่อีกฝ่ายเผลอหมุนตัวหลบเพื่อนทั้งสองก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องโปรเจ็กต์

“แบบนี้มินซอกได้รู้ความจริงแน่เลย ทำไงดีวะ?” มาร์คหันไปถามคู่หูของตนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ “กูก็ไม่รู้ว่ะ”

“ความลับมันไม่มีในโลกอยู่แล้ว อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิดล่ะนะ” อาจารย์คิมเอ่ยอย่างปลงๆก่อนจะเดินตามลูกศิษย์ของตนไปยังห้องโปรเจ็กต์ ซึ่งพอเดินไปถึงก็พบว่ามินซอกที่ยืนดูอยู่หน้าห้องโปรเจ็กต์กำลังจะเดินเข้าไปข้างใน แต่ก็ถูกพวกชานยอลห้ามเอาไว้

“กูว่ามึงออกไปก่อนดีกว่าน่ามินซอก”

“ทำไม? ทีพวกมึงยังฟังอยู่นอกห้องเลย แล้วทำไมกูจะอยู่ตรงนี้ไม่ได้ล่ะ? จะมาผลักกูออกทำไม? พวกมึงมีความลับอะไรกับกูกันแน่? ทำไมกูถึงรู้เรื่องของลู่หานไม่ได้”

“เรื่องนั้น...” เมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กย้อน ทั้งชานยอลและคนอื่นๆที่พยายามดันให้มินซอกออกห่างจากตรงนั้นก็พูดไม่ออก

“ปล่อยให้มินซอกได้ฟังนั่นแหละ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”

“อาจารย์คิม!!” นักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นร้องขึ้นเมื่อหันไปตามเสียง “แต่ว่า...มินซอกก็คงต้องทำใจหน่อยล่ะนะ”

“ทำใจเรื่องอะไรครับ?” มินซอกมองหน้าอาจารย์ที่ปรึกษาของตนแบบงงๆ สีหน้าของทั้งอาจารย์และเพื่อนๆต่างก็แสดงอารมณ์แบบเดียวกัน เหมือนทุกคนกำลังปิดบังอะไรเขาอยู่

“ดูเหมือนว่าทุกคนก็รู้เรื่องนี้สินะ?” อาจารย์คิมเลือกที่จะไม่ตอบมินซอก แต่เลือกที่จะถามบรรดานักศึกษาที่อยู่ตรงนี้แทน ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบ

“ก็พอรู้บ้างน่ะครับ แต่ไม่รู้รายละเอียดหรอก เขาลือกันให้แซ่ดเลยนิครับ” มินซอกหันไปทางเพื่อนผิวแทนอย่างคิมจงอิน แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงถอนหายใจของอาจารย์คิมก็ดังขึ้น เรียกความสนใจของมินซอกได้เป็นอย่างดี

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ ทำไมทุกคนถึงรู้หมดล่ะ?” ร่างเล็กถามอีกรอบแต่กลับไม่ได้รับคำตอบจากบรรดาเพื่อนๆที่ยืนอยู่ข้างนอก “เกิดอะไรขึ้นกับลู่หาน? ทำไมทุกคนถึงไม่...”

 

ไม่มีใครตอบคำถามของมินซอกเลย จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา...

 

“ทำไมโปรเจ็กต์ของคุณถึงเสร็จไม่ทันวันพรีเซ็นต์โปรเจ็กต์ล่ะ?!!”

 

โปรเจ็กต์เสร็จไม่ทันวันพรีเซ็นต์หรอ?! หมายความว่าไงน่ะ?!!

 

“ตอบผมมาได้ไหม?!! นักศึกษาลู่หาน? อาจารย์อี้ชิง?” เมื่อมินซอกที่อยู่หน้าห้องได้ยินแบบนั้นก็รีบพุ่งตัวเพื่อจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง แต่ถูกชานยอลและเซฮุนล็อกตัวเอาไว้

“พวกมึงปะ...อือออ!!” มือหนาปิดปากของร่างเล็กที่กำลังจะโวยวายก่อนจะเป็นอาจารย์คิมที่เดินเข้ามาใกล้ “ใจเย็นๆ ถ้าอยากรู้ความจริงก็ต้องใจเย็นๆ”

“...”

“ทำไมไม่ตอบหล่ะนักศึกษาลู่?” อาจารย์ซูมานหลี่ตาจับผิดทั้งอีกฝ่าย ลู่หานที่ก้มหน้าก้มตารับผิดอยู่เมื่อได้ฟังคำถามก็เงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะหันไปทางประตูก็เห็นคิมมินซอกที่กำลังมองมาทางตนอยู่

 

นี่หรือว่าจะได้ยินทั้งหมด?

 

ซึ่งแน่นอนว่าท่าทางของลู่หานย่อมอยู่ในสายตาของอาจารย์หัวหน้าภาควิชาอย่างลีซูมาน “ดูเหมือนว่าที่ลือมาจะเป็นความจริงสินะ”

“ข่าวลือ?” อาจารย์จางเอ่ยถามอาจารย์ตรงหน้า “ข่าวลืออะไรครับ?”

“ข่าวลือที่ว่าที่โปรเจ็กต์ของนักศึกษาลู่ทำเสร็จไม่ทันกำหนดส่งก็เพราะช่วยงานโปรเจ็กต์กลุ่มอื่นอยู่ยังไงล่ะ?”

.

.

.

“แล้วโปรเจ็กต์ของมึงอ่ะ”

“ไม่ต้องห่วง กูก็ทำเรื่อยๆนั่นแหละน่า”

“ก็ดีแล้ว กูไม่อยากเป็นต้นเหตุให้โปรเจ็กต์มึงมีปัญหา”

“ไม่หรอก สบายใจได้เลยเปาจื่อ”

.

.

.

“ว่าแต่จารย์แกโทรมามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?

“ไม่มีอะไรหรอก แค่จารย์อี้ชิงแกไม่เห็นเมลที่กูส่งไปก็เลยโทรมาถามน่ะ เพราะกูบอกในเมลก่อนหน้าว่าจะส่งเมื่อวาน แค่นั้นแหละ”

“หรอ?”

“อืม ไม่มีอะไรหรอกน่า”

“แล้วไป...กูนึกว่าอาจารย์อี้ชิงโทรมาตามงานจากมึงเสียอีก ถ้าเป็นแบบนั้นมึงต้องปั่นงานของมึงนะรู้ไหม เราต้องจบพร้อมกัน สัญญากันไว้แล้วนิ มึงคงไม่ได้ลืมใช่ไหม?”

“ไม่ลืมอยู่แล้ว”

“...”

“สัญญาที่เคยให้ไว้กับมินซอกน่ะ ไม่ลืมอยู่แล้ว”


ตึง!

 

“คิมมินซอก!!” ทุกคนที่อยู่ข้างนอกต่างช็อกเมื่ออยู่ดีๆมินซอกก็ดิ้นหลุดจากชานยอลก่อนจะเกิดประตูเสียงดังเรียกความสนใจจากคนที่อยู่ภายในห้องได้เป็นอย่างดี

“นักศึกษาคิมมินซอก?”

“เปาจื่อ...”

แม้ทุกคนจะเอ่ยชื่อของเขา แต่ความสนใจของเจ้าของชื่ออยู่ที่เพื่อนสนิทชาวจีนเท่านั้น ร่างเล็กค่อยๆเงยหน้ามามองอีกฝ่ายซึ่งมองได้ไม่ชัดเพราะน้ำตาที่คลอดวงตาสวยบดบังเอาไว้อยู่

“ก็บอกแล้วไม่ใช่หรอว่ากูไม่อยากเป็นต้นเหตุให้โปรเจ็กต์มึงมีปัญหาน่ะ”

 

ทำไมมึงถึงทำแบบนี้ลู่หาน...?

 

“ถ้าโปรเจ็กต์ของมึงทำไม่ทันเมื่อไหร่ก็ให้กลับไปทำของตัวเอง ไม่ต้องมาช่วยของกูแล้ว”

 

ทำไมถึงยังมาช่วยงานของกูทั้งๆที่งานของตัวเองก็ยังมีอยู่

 

“พวกเราสัญญาไว้แล้วไงว่าจะจบพร้อมกันน่ะลู่หาน”

 

ไหนบอกว่าไม่ลืมสัญญาของพวกเราไง? แล้วทำไมถึงได้ทำแบบนี้?

 

“ถ้ามึงทำแบบนี้ แล้วพวกเราจะจบพร้อมกันได้ยังไง?”

 

ลู่หานคนโกหก... คนไม่รักษาสัญญา...

 

“แต่คนที่เป็นต้นเหตุมันคือกูนี่นา ใช่ไหมลู่หาน?” ร่างเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสมเพชตัวเอง อนาคตของเพื่อนต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาบีบให้ลู่หานต้องเลือกทางนี้โดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่ลู่หานก็เตือนเขาทุกอย่างแล้วแท้

 

คนที่ทำลายอนาคตของเพื่อนอย่างคิมมินซอก ก็ไม่ควรเป็นเพื่อนของลู่หานต่อ

 

“มึงไม่น่ามามีเพื่อนอย่างกูเลยว่ะลู่หาน”

“เปาจื่อ มันไม่ใช่แบบนั้น มันไม่ใช่ความผิดของมึง กูเลือกของกูเอง!” ลู่หานร้อนรนรีบอธิบายเพื่อนตัวเล็ก ยามที่เขาเห็นน้ำตาของเพื่อนตัวเล็ก ใจของเขาก็แทบสลาย เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเพื่อนคนนี้ แต่เขากลับเป็นคนทำให้อีกฝ่ายต้องเสียน้ำตา

“ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ? เพราะถ้าไม่มีกู...”

“...”

“อนาคตของมึงคงดีและสบายกว่านี้ อย่างน้อยๆก็คงเรียนจบภายในสี่ปี” ร่างเล็กเอ่ยพร้อมทั้งน้ำตา ความเศร้าเสียใจและรู้สึกผิดกัดกินร่างกายของเขาจนไม่มีแรงและทรุดลงไปกับพื้น

“กูขอโทษลู่หาน กูขอโทษ...ฮึก! ฮือออออ~”

 

ขอโทษที่ทำให้มึงรักษาสัญญาของพวกเราไว้ไม่ได้...

ทั้งหมดเป็นความผิดของกูเอง...

 

 ==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==


:: Talk :: 13/02/60 ::
สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนนน คราวนี้มาช้านิดหน่อย แฮะๆ ปกติจะอัพฟิคทุกวันอาทิตย์เนอะ
อาทิตย์ที่แล้วอัพเร็วเพราะอัพให้ก่อนไปเที่ยวภูกระดึง นี่ขนาดไปตอนยี่สิบกว่าๆยังเดี้ยงขนาดนี้เลยอ่ะ
หลังจากลงมาจากภูนี่ขาเดี้ยงไปหลายวัน มันก็ถือเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งล่ะนะ ถ้าอยากไปแนะนำให้ไปตอนที่ยังสาวๆกันอยู่
หรือไม่ก็พร้อมออกกำลังกายเตรียมร่างกายให้พร้อม ไม่งั้นจะเดี้ยงแบบเราได้ จากใจคนที่กันยาปีนี้ก็ปาไปครึ่งห้าสิบแล้ว 5555555555

ซึ่งหยุดยาวคราวนี้ก็ได้เวลากลับบ้านต่างจังหวัด แต่ก็อู้เกินไปหน่อยเลยทำให้เมื่อวานลงฟิคไม่ทัน ต้องมาปั่นวันนี้ที่หอต่อ แฮะๆ
อัพก่อนวันวาเลนไทน์พอดี อ่านกันก่อน พรุ่งนี้ก็ค่อยไปเที่ยวกันนะ สำหรับคนมีคู่
ส่วนเค้าที่เป็นคนโสดก็คงอยู่หอก็คงนั่ง
อ่านฟิคไถ่ทวิตตามโอปป้าไปพลางๆ 5555555555
กลับมาที่ฟิคของเราดีกว่า ทิ้งมาม่าเอาไว้ มั้งนะ(?) เป็นคนแต่งม่าไม่ค่อยเก่ง ถนัดตลกเสียมากกว่า ไม่รู้จะอินกันไหม?
ไม่รู้ว่าเราสื่ออารมณ์ของมินซอกกับลู่หานได้ดีหรือเปล่า ถ้าไม่ดีตรงไหนบอกได้เนอะ เราจิได้เอาไปปรับ
50% หลังนี้มาด้วยคู่ของลู่หมินล้วนๆ คนอื่นมีโผล่มาบ้างบทสองบท ตอนหน้าจะเป็นยังไงต่ออย่าลืมติดตามเน้อ
วาง 
#ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ไว้ 4-5 ตอนจบ ไม่รู้ว่าตอนหน้าจะเป็นตอนจบหรือเปล่า อันนี้ก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่
ถ้าอยากรู้ว่าตอนต่อไปจะจบไหม? หรือจะมีอีกตอนกันแน่? อย่าลืมติดตาม
 #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM นะคร้าบบบ
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<
ปล.อาทิตย์หน้า(ถ้าปั่นทัน) ทางเราจะกลับไปอัพ 
#ฟิคลูกหนี้LM นะครับผม
ปลล.รักนักอ่านทุกคนและขอบคุณสำหรับทุกเม้นและทุกกำลังใจน้าาาา >/|\<

:: Talk :: 02/02/60 ::

สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนนน คราวนี้มาอัพไวเลย ไม่ใช่อะไร เนื่องจากวันอาทิตย์นี้ไปเที่ยวคร้าบบบ
เค้าจะไปภูกระดึงกับเพื่อนๆเดินทางวันศุกร์กลางคืนกลับมาก็คงวันจันทร์ค่ำๆ ก็เลยคิดว่ามาอัพให้เร็วหน่อยดีกว่า
ส่วนสัปดาห์ต่อไปก็คงอัพวันอาทิตย์เหมือนเดิม แฮะๆ ใครที่รอ
 
#ฟิคลูกหนี้LM ก็อดในรอหน่อยน้าาาา
มาต่อที่ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ดีกว่า ยินดีด้วยที่เพื่อนต้วนกะเพื่อนสันรอดมาได้ 5555555
ผ่านไปได้ด้วยดีจนปิดเทอมที่คู่เพื่อนสนิท #เกาหลีตัวร้ายกับเพื่อนจีนคนแมน
แหมมม เพื่อนจีนคนแมนเขามีไปเที่ยวบ้านของ นายเกาหลีตัวร้ายด้วย แถมเจอกับว่าที่แม่ยาย(?)ด้วย
แต่ดูเหมือนจะเริ่มมีความม่ามาแล้วสิ ถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมติดตาม #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM นะคร้าบบบ
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<

:: Talk :: 29/01/60 ::

สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนนน อาทิตย์นี้เราสลับมาอัพ 
#ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM อีกครั้ง
และจะอัพเรื่องนี้จนกว่า Chapter 3 จะครบ 100% จากนั้นเราจะกลับไปอัพ #ฟิคลูกหนี้LM ต่อ
คราวนี้ก็มาแบบเบาๆ 30% ตัวอักษรอาจจะไม่เยอะมาก แต่รูปทวิตนี่ตั้งใจทำมากจริงๆ 
อันนี้เราทำเองด้วย Photoshop 555555 
ถ้าไม่เนียนต้องขออภัยด้วยนะคร้าบบบบ
มากันด้วยความหวานของคู่เพื่อนสนิท #เกาหลีตัวร้ายกับเพื่อนจีนคนแมน เพื่อนๆชาว CO ก็ตั้งใจทำงานกันเหลือเกิน
ติดแท็กกันแบบเรียลทามเลยทีเดียว ว่างกันจริงๆ ว่าแต่มาร์คกับแจ็กสันจะรอดจากสถานการณ์นี้ได้ไหม
ถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมติดตาม
 #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM นะคร้าบบบ
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #270 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 18:48
    ขำ&#8203; ตรง&#8203;ทวิต นี่หลายครั้งเลย&#8203; แน่นอนจริงๆๆ
    #270
    1
    • #270-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      31 ธันวาคม 2561 / 00:12
      ตรงทวิตนี่เราคิดเยอะมากกก ดีจังที่ชอบบบ ^^
      #270-1
  2. #121 xxminn (@aommontira13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 23:07
    ร้องไห้ไปแล้วววว แงงงง ไม่ไหวววว
    #121
    1
    • #121-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      5 มีนาคม 2560 / 16:46
      โอ๋ๆไม่ร้องๆ กอดกันๆ ^^;
      #121-1
  3. #116 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:22
    ขออนุญาตหยาบ เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยดราม่าชิบT^Tร้องไห้ได้ไหมเจ็บปวดแทนมินซอก พี่ลู่ก็เข้าใจ คนมันรักนี่หว่า
    #116
    1
    • #116-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      24 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:29
      ไม่ร้องๆ กอดๆ เดี๋ยวดราม่าก็ผ่านปายยยยย
      #116-1
  4. #113 i3nana (@i3nana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:23
    สงสารลู่หานงือออออช่วยให้เค้าจบพร้อมกันเถอะค่ะ(╥_╥)
    #113
    1
    • #113-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:42
      อาจารย์อี้ชิง : ไม่ร้องนะครับ ผมช่วยนศ.ลู่เต็มที่แล้ว ต่อจากนี้เขาต้องพยายามด้วยตัวเองแล้วครับ ผลจะเป็นยังไงก็ขึ้นกับตัวเขาแล้วล่ะครับ
      #113-1
  5. #112 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:02
    นัง2ตัวต้นเหตุที่แท้จริงจะรู้สึกตัวมั้ยว่าทั้งหมดมันเพราะใคร
    #112
    1
    • #112-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:41
      ชานยอล : นั่นสิครับ ผมก็ลุ้นอยู่ ^^
      #112-1
  6. #111 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:22
    เกิดอะไรขึ้นกับลู่หานอ่ะ เรื่องงานหรอ แบบนี้ไม่ดีเลยนะเก่อ รักยังไงก็ต้องเอาตัวเองให้รอดด้วยสิ เห้อออออ
    #111
    1
    • #111-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:21
      ลู่หาน : อย่าดุผมซิ~ TT^TT
      #111-1
  7. #110 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:49
    คือไรรรรรรรรอ่ะ หานขอยกเลิกโปรเจคเหรอ
    #110
    1
    • #110-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:21
      ลู่หาน : ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ครับ ถ้าอยากรู้ต้องติดตามต่อไปเรื่อยๆนะครับ :)
      #110-1
  8. #109 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:50
    เหมือนจะมีม่า เกิดอะไรขึ้นอ่ะหานนนน ตอบบบ!! มีอะไร ทำไร จะไปไหน เกิดไรขึ้น
    ปล. มีเพื่อนโคตรสายบันเทิงอ่ะ เรียนไม่ยุ่ง มุ่งแต่เผือก อุ๊บ โดนตบ
    #109
    1
    • #109-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:21
      เซฮุน : อย่าเรียกว่าเผือกเลยครับ พวกเราแค่ชอบเป็นนักสืบ เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น คิคิ
      #109-1
  9. #108 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:50
    เรากลัวววววววว
    #108
    1
    • #108-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:20
      มินซอก : กลัวไรอ่ะ??? ทำไมต้องกลัว งงแปป??
      #108-1
  10. #107 PLoy ImployvIse (@imployvise92) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:30
    ไม่นะพี่ลู่ เทอมีความลับ ได้กลิ่นดราม่าเบาๆ
    #107
    1
    • #107-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:19
      ลู่หาน : เตรียมต้มน้ำรอเลยครับ มาม่าแน่ๆ อุ๊ป! ท่ดๆ ลั่นๆ ^^;
      #107-1
  11. #106 xxminn (@aommontira13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:36
    หานมีอะไรปิดบังงงง
    #106
    1
    • #106-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:19
      ลู่หาน : ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ครับ ถ้าอยากรู้ต้องติดตามต่อไปเรื่อยๆนะครับ :)
      #106-1
  12. #105 abxm8180 (@abxm8180) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:35
    ฮาแฮชแท็กอ่ะ จะจริงไปไหน 55 
    ติดตามน๊าาา
    #105
    1
    • #105-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:18
      ชานยอล : แท็กนี้สร้างเพื่อความบันเทิงของพวกเราชาว CO ครับผม เอาไว้นินทาโดยเฉพาะ คิคิ
      #105-1
  13. #104 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:57
    เมล์นั่นคือไร สายเผือกต้องการรู้ โปรเจ็กลู่หายใช่มั้ย
    #104
    1
    • #104-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:18
      ลู่หาน : ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ครับ ถ้าอยากรู้ต้องติดตามต่อไปเรื่อยๆนะครับ ^^
      #104-1
  14. #103 i3nana (@i3nana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 03:29
    ตลกบรรดาเพื่อนๆพี่หาน!!! โอ๊ยยขำ 😂
    #103
    1
    • #103-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
      ชานยอล : พวกผมเป็นคนตลก 5555555
      #103-1
  15. #102 xo_lumin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 11:41
    สรุปคือก็ชอบกันทั้งคู่แต่ไม่พูดออกมาใช่มั้ย ตลกเพื่อนๆมาก ถึงกับมีแท็กไว้เผือกเรื่องเพื่อน เพื่อความฟินเป็นหมู่คณะ เดี๋ยวไปสิงแท็กแป๊บ
    #102
    2
    • #102-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:30
      จงอิน : มาเลยครับ แท็ก #เกาหลีตัวร้ายกับเพื่อนจีนคนแมน นี้นะครับ พวกผมเตรียมรอรีเลยถ้าคุณทวิต คิคิ
      #102-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #101 KIMDS (@kkkkkim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 07:09
    แหมะ นินทาได้เพื่อนทั้งสองไม่เล่นทวิต 555555555 อะไรอะ มินซอกซึนจัง
    #101
    1
    • #101-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:27
      เซฮุน : ผมยังคิดอยู่ว่าถ้าสองคนนั้นมาเจอจะเกิดอะไรขึ้น? 5555555
      #101-1
  17. #100 swathao lumin (@swathao_exofan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:49
    ฮาทวิตแต่ละคนมาก บันเทิงจริงอะไรจริง5555555555555
    #100
    1
    • #100-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:26
      มาร์ค : แน่นอนครับ พวกผมไม่พลาดความบัืนเทิงเช่นการนินทาแบบนี้แน่นอน
      #100-1
  18. #99 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 22:00
    เพื่อนๆคือหรรษากันมากอ่ะ 5555555
    #99
    1
    • #99-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:25
      แจ๊กสัน : แน่นอนครับ พวกเราสายบันเทิง :)
      #99-1
  19. #98 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:51
    มีแต่คนขี้นินทานะคะ secนี่555 งานการไม่ค่อยทำ
    #98
    1
    • #98-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:24
      มาร์ค ต้วน : นินทาเป็นหลัก เรื่องเรียนเป็นรองครับ คิคิ แต่ก็นะ จะไม่ให้พวกผมนินทาได้ไง ดูพวกมันทำ น่านินทาจะตาย :)
      #98-1
  20. #97 Coffee_min (@kunthida2026) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:32
    อื้อหื้อออ มาสั้นๆแต่ได้ใจความ(?) งื้มๆๆรอน้าค้าาาาา
    #97
    1
    • #97-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 11)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:18
      คร้าบผม ^^
      #97-1