[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 12 : [ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ] Chapter 4 : ลู่หานกับความรัก , ความฝัน , สัญญา และ... - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 มี.ค. 60




SF - Engineering's Project - Family Project (Luhan x Minseok)
Chapter 4 : ลู่หานกับความรัก ความฝัน สัญญา และอนาคตของลู่หมิน
Tag : #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM

 

   

“ลู่หาน...กูขอ...”

 

หมับ!

 

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ไม่ต้องขอโทษกูแล้ว” ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบร่างโปร่งก็พุ่งตัวมาคว้าคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดอีกฝ่ายแล้วใช้นิ้วเรียวเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าของอีกฝ่ายออก “มันไม่ใช่ความผิดของเปาจื่อ กูตัดสินใจของกูเอง”

“ทั้งๆที่การตัดสินใจของมึงมันหมายถึงการที่มึงจะไม่จบภายในสี่ปีน่ะหรอ? ทำไมล่ะ? ทำไมถึงได้เลือกแบบนี้?” ร่างเล็กเอ่ยถามทั้งน้ำตาก่อนที่มือเล็กจะคว้าคอเสื้อของร่างสูงพร้อมกระชากเข้าหาตัวเอง

“มินซอกมึงใจเย็นๆก่อน ค่อยๆคุย...” แบคฮยอนที่เห็นท่าไม่ดีจึงอาสาเดินเข้ามาห้าม หากแต่ชานยอลก็คว้าแขนของร่างเล็กไว้ “อย่าเข้าไปเลยแบคฮยอน มันเป็นเรื่องของพวกเขาสองคน”

“แต่ว่า!”

“ที่เราทำได้ก็แค่ดูการตัดสินใจของสองคนนั้นเท่านั้นแหละ” อาจารย์จงแดหันไปบอกแบคฮยอนที่ยังอยากจะเข้าไปห้ามเพื่อนสนิททั้งสอง

“ครับอาจารย์” แบคฮยอนตอบก่อนจะยอมอยู่นิ่งๆแล้วดูเหตุการณ์ตรงหน้าต่อ มินซอกยังคงคว้าคอเสื้อช็อปของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น บรรยากาศอึมครึมและความเงียบปกคลุมอีกครั้ง เพราะทั้งมินซอกและลู่หานต่างเอาแต่จ้องตากัน

“ทำไมถึงต้องยอมเรียนจบช้าเพราะคนอย่างกูด้วย!? ตอบกูสิ!!

“ก็เพราะคนอย่างมึงคือคนที่กูรักไง!!!

ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับความจริงที่เขาเพิ่งรับรู้ มินซอกสบตากับอีกฝ่ายราวกับจะหาความจริงที่ซ่อนไว้ แต่ทั้งน้ำเสียงที่หนักแน่นและแววตาจริงจังนั่นก็ทำให้ร่างเล็กรู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกแบบเดียวกับที่พูดออกมา

“เพราะเปาจื่อคือคนที่กูรัก รักจนแม้จะไม่ได้ครอบครอง แม้จะต้องเป็นเพื่อนไปตลอด แต่ก็อยากจะให้นายเจอแต่สิ่งดีๆ อยากจะปกป้องอนาคตของนาย เพราะแบบนั้นกูถึงได้เลือกแบบนี้”

“...”

“แม้ว่ากูอาจต้องเสียเวลาไปอีกหนึ่งปี แต่เพื่ออนาคตของมึง เพื่อความสุขของมึงแล้ว กูยอม...” ยิ่งได้ฟังคำพูดของอีกฝ่าย น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ก็เริ่มไหลรินออกมาอีกรอบ มือเล็กที่คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายไว้ก็กำแน่นยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่จะปล่อยมือออกจากอีกฝ่ายข้างนึงแล้ว...

 

ผัวะ!

 

ต่อยออกไปเต็มแรงจนร่างโปร่งเสียหลักล้มลงไปเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

 

“ลู่หาน! / นักศึกษาลู่!”

บรรดาเพื่อนๆและอาจารย์ต่างร้องขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กต่อยลู่หานจนอีกฝ่ายล้มลงไปนอนที่พื้น หากแต่ก็ไม่มีใครเข้าไปห้ามเพราะบรรดานักศึกษาคนอื่นๆก็โดนอาจารย์จงแด ชานยอล จงอินห้ามไว้ ส่วนอาจารย์อี้ชิงและอาจารย์ซูมานก็ได้แต่มองเท่านั้น และเมื่อเห็นว่าไม่มีใครห้ามมินซอกจึงตามไปคร่อมอีกฝ่ายพร้อมทั้งกระชากคอเสื้อของร่างโปร่งเพื่อดึงตัวอีกฝ่ายขึ้นมา

“เพื่อความสุขของกูหรอ? ฮึก...” ร่างเล็กกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายสูงกว่าเดิม “มึงคิดว่ากูจะมีความสุขจริงๆหรอลู่หาน?!

“เปาจื่อ”

“ฮึก! ทั้งๆที่เพื่อนของกูต้องเสียเวลาอีกปีก็เพราะกู เพราะความรักที่มึงมีให้กู! คามรักที่ทำให้มึงต้องมีปัญหา! ความรักแบบนั้นกูไม่ต้องการ!!!” ร่างเล็กพูดไปพลางเขย่าร่างของอีกฝ่ายไปพลาง เขย่าไปพร้อมๆกับน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด เสียงสะอื้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง “ถึงแม้ว่าความรู้สึกของกูที่มีต่อมึงก็ไม่ต่างกัน ถึงแม้ว่ากูเองจะรักมึงมากขนาดไหนก็ตาม แต่กูก็ไม่สามารถตอบรับความรักของมึงได้หรอก! ความรักที่ทำให้ชีวิตมึงต้องมีปัญหาน่ะ!!!”

“เปาจื่อ...นี่มึงก็รู้สึกกับกูแบบ...” ลู่หานตาโตเมื่อได้ยินประโยคของอีกฝ่าย เขาเองก็อึ้งไม่น้อย แม้จะพอเดาท่าทีของอีกฝ่ายได้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าที่จะคิดไปเองจนกระทั่งได้ยินจากปากของอีกฝ่าย

“ใช่! กูเองก็รักมึง แอบรักมึงมาโดยตลอด” มินซอกสารภาพกับอีกฝ่ายทั้งน้ำตา ทุกๆคนที่อยู่ตรงนี้ต่างก็เป็นพยาน ทั้งๆที่ทั้งสองใจตรงกัน ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติคงจะโห่ร้องดีใจพร้อมแซวกันไปนานแล้ว แต่เพราะทุกคนต่างอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่แบบนี้เลยได้แต่เงียบและเลือกที่จะดูต่อไป “แต่ถ้าความรักทำให้มึงต้องมีปัญหา ต้องเสียเวลาไปอีกปีนึง กูก็ไม่อยากได้ ได้ยินไหม? กูไม่อยากได้!!

“เปาจื่อ...” ร่างโปร่งพยายามจะปลอบอีกฝ่าย ก่อนที่ประโยคต่อมาจากร่างเล็กจะทำให้เขาถึงกับทรุด “ถ้าความรักที่เรามีต่อกันมันทำให้ชีวิตมึงมีปัญหา กูยอมให้มึงเกลียดกูเสียดีกว่า!

“ไม่เอา! ไม่เอาแบบนั้นเปาจื่อ กูไม่มีวันเกลียดมึง” ลู่หานเอื้อมมือหวังจะเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายแต่ก็โดนมือเล็กที่ผละออกจากคอเสื้อมาปัดมือเขาออก “เปาจื่อ...”

“คนอย่างกูไม่ดีพอที่จะรับความรักจากมึงหรอกลู่หาน...”

“ไม่! เปาจื่อ! ไม่!”

“คนอย่างกู ฮึก! คนอย่างกูที่ทำให้มึงไม่สามารถเรียนจบได้ในสี่ปีน่ะ!!

มินซอกร้องไห้ออกมาเสียงดังหลังจากพูดจนจบประโยค ไม่ว่านักศึกษาคนไหนก็ล้วนอยากจะเรียนจบภายในระยะเวลาหลักสูตรกันทั้งนั้น และยิ่งเขารู้ดีกว่าสำหรับลู่หาน การเรียนจบภายในสี่ปีถือเป็นความฝันที่อยากทำให้ได้

.

.

.

“ทำไมยิ่งเรียนมันยิ่งยากแบบนี้วะ?” ร่างเล็กบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงท้อเมื่อกำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่และหันมองกองหนังสือที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ “นี่ว่าตอนสอบเข้ามาว่าอยากแล้ว แต่เรียนและสอบให้ผ่านนี่แม่งยากกว่าอีก”

“มึงเพิ่งรู้หรอ?” ลู่หานย้อนอีกฝ่าย ซึ่งอีกคนก็ทำหน้ามุ้ยใส่ พอเห็นแบบนั้นก็อดเอามือไปลูบหัวอีกฝ่ายไม่ได้ “เอาน่า! อย่าท้อไปเลย อุตส่าห์สอบเข้ามาได้ทั้งที เราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้สิ”

“แต่ว่า...มันเยอะอ่ะ ตอนปีหนึ่งยังพอทน แต่พอขึ้นปีสองมันเยอะกว่าเดิมมากเลยนะ” มินซอกถอนหายใจเมื่อเห็นกองหนังสือ “มึงไม่ท้อบ้างเลยหรือไง?”

“ถามว่าท้อไหม? มันก็มีบ้างและ” ร่างโปร่งเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “แต่พอท้อปุ๊บนี่ก็จะไปที่ทะเล ไม่ก็หาเสียงของทะเลมาฟัง เพราะมันจะบอกเราว่าสู้ๆ(ซู่ๆ)ตลอดเวลา”

“เออะ! =[]=;”

“ล้อเล่นๆ จริงๆเพราะมีความฝันน่ะ”

“ความฝัน?”

“อือ! เพราะพ่อกับแม่มักบอกเสมอว่าเรียนมหา’ลัยมันไม่ง่าย จะจบช้าหรือจบเร็ว ขอแค่จบมาก็พอใจแล้ว เพราะพวกท่านไม่สามารถเรียนจบภายในสี่ปีจบได้น่ะ กูก็เลยกะว่าจะพยายามเรียนสี่ปีให้จบ เพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจ ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าถึงจบช้าท่านก็ยังภูมิใจอยู่ดี”

“ลู่หาน...”

“เพราะแบบนั้นถึงได้พยายามยังไงล่ะ เพราะฉะนั้นเรามาพยายามด้วยกันนะเปาจื่อ” ก่อนที่นิ้วก้อยจะยื่นไปตรงหน้าร่างเล็ก “เราต้องเรียนจบสี่ปีไปพร้อมๆกันนะ”

“อือ!” ร่างเล็กยิ้มรับก่อนจะยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวทำสัญญา

.

.

.

ทั้งๆที่มันสำคัญกับลู่หานมากแท้ๆ แต่กลับยอมทิ้งความฝันของตัวเองเพื่อเขา

แล้วแบบนี้เขาจะมีความกล้าตอบรับความรักของลู่หานได้ยังไงกัน...ในเมื่อเขาเป็นคนทำร้ายความฝันของลู่หานด้วยมือของเขาเอง

  

“เพราะคนอย่างกู...ที่ทำให้มึงไม่สามารถเรียนจบสี่ปีได้ คนแบบกู...ยังมีค่าพอที่จะตอบรับความรักมึงหรอ?! ความรักที่เสียสละแม้กระทั่งความฝันของมึงอ่ะ!!” ร่างเล็กตะโกนขึ้นเสียงดังพร้อมกับเสียงสะอื้น น้ำตาที่ไหลเปลอะเปื้อนเต็มหน้าค่อยๆหยดลงบนเสื้อของร่างโปร่ง

“เปาจื่อ...ได้โปรด อย่าพูดแบบนี้... มันไม่ใช่ความผิดของมึง คนที่ผิดคือกูเอง คือกูที่เลือกแบบนี้”

“ความผิดของมึงที่เลือกแบบนี้หรอ? หึ! อย่ามาตลก!” มินซอกกระชากคอเสื้อของลู่หานอีกครั้ง “แต่ที่มึงเลือกแบบนั้นก็เพราะกูไม่ใช่หรอไง?!! หรือจะเถียงว่ามันไม่จริง!!

“...”

“เพราะมึงรักกูถึงได้ทำแบบนี้ แล้วจะให้กูเห็นแก่ตัวตอบรับความรักของมึงที่แลกกับความฝันของมึงได้ยังไง?! มึงตอบกูมาสิ!!

“...”

“เพราะความรักทำให้มึงไม่สามารถเรียนจบสี่ปีได้ ต้องเสียเวลาอีกปีก็เพื่อความรักนี้ เพราะฉะนั้นก็เลิกรักกูเสียที!! ได้โปรด! มึงช่วยเห็นแก่ตัวเองด้วย กูจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องสน! เพราะกูได้เลือกเส้นทางนี้ของกูเอง!!

“เปาจื่อ...ไม่เอาแบบนั้น กูทำไมได้!!” ลู่หานส่ายหน้าปฏิเสธอีกฝ่ายเสียงแข็ง น้ำตาเริ่มไหลเมื่อได้ยินประโยคของอีกฝ่าย

“ต้องทำ!! มึงต้องทำ!!” ร่างเล็กเอ่ยเสียงแข็ง “ด้วยความสามารถของมึงล่ะก็ แค่เดือนเดียว ถึงแม้จะหนักพอควรที่จะปั่นแต่ด้วยความสามารถของมึงอ่ะ มึงทำเสร็จอยู่แล้ว!!

“มันไม่เสร็จหรอก”

“ทำไมมันจะไม่เสร็จ ก็ด้วยความสามารถของมึง ถ้ามึงทำงานของมึงเองงานเดียว ทำไมมันจะไม่เสร็จล่ะ?!!

“ถึงจะเก่งแค่ไหน แต่งานในระยะเวลาสามเดือนจะให้เสร็จภายในเดือนเดียวมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ” ร่างเล็กตาโตเมื่อได้ฟังประโยคของอีกฝ่าย

 

งานในระยะเวลาสามเดือน นี่หรือว่า...?

 

“นะ...นี่อย่าบอกนะว่า...หลังจากที่พรีเซ็นต์ปลายเทอมหนึ่ง มึงไม่ได้ทำงานของมึงเลยน่ะ?” ร่างเล็กถามย้ำเพื่อยืนยันความคิดของตน ซึ่งพอเห็นอีกฝ่ายเงียบก็ยิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดี “ทำไมมึงถึงได้เลือกแบบนี้วะ?!! ทำไมมึงไม่ห่วงตัวเองเลยวะ?! ทำไม!!

“กูทนไม่ได้หรอกเปาจื่อ กูทนเห็นมึงลำบากไม่ได้ ถ้ากูไม่ช่วย โปรเจ็กต์ของมึงก็จะทำไม่...”

“ก็ช่างโปรเจ็กต์กูสิ!!

“เปาจื่อ!!

“ขนาดอีกสองคนที่เหลืออย่างจินยองกับแจบอมยังไม่สนใจโปรเจ็กต์ตัวเองเลย แล้วมึงที่เป็นคนนอกจะมาห่วงโปรเจ็กต์ของกูทำไม?!!”

“แต่กู...”

“เพื่อความฝันของมึงอ่ะ! มึงควรทำแบบนั้น มึงควรเอาตัวเองให้รอดก่อนแล้วค่อยมาช่วยกู!! ระหว่างความรักและความฝัน มึงควรเลือกความฝันของมึงสิลู่หาน มึงต้องคิดถึงตัวเองให้มากกว่านี้สิ!!!” มินซอกตะคอกใส่อีกฝ่ายเสียงดังลั่น ซึ่งลู่หานก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ

“แต่กูทนเห็นมึงลำ...”

“แล้วงานของมึงล่ะ?! ก่อนที่มึงจะรักกูลู่หาน มึงควรรักตัวเองให้มากกว่านี้!! เพราะถ้าความรักที่มึงมีให้กูมันทำให้อนาคตมึงแย่ลง ก็พอแค่นี้เถอะ”

“เปาจื่อ...”

“เพราะกูทนไม่ได้กับความรู้สึกผิดที่ต้องรู้สึกไปตลอดชีวิต”

“ได้โปรดอย่ารู้สึกแบบนั้น ขอร้องล่ะเปาจื่อ อย่าพูดแบบนี้”

“ถ้างั้นมึงก็พิสูจน์สิ!! พิสูจน์ว่าถึงจะรักกูมากกว่าตัวมึงเอง แต่มึงก็เรียนจบภายในสี่ปีได้!! ถ้าทำแบบนั้นได้ล่ะก็...” มินซอกเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา หากแต่ก็รู้ดีกว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะทำได้ เพราะอีกฝ่ายก็เป็นคนบอกเอง “ถ้ามึงทำได้ กูก็คงกล้าพอที่จะตอบรับความรู้สึกของมึงได้”

“ถ้ากูมาทำโปรเจ็กต์ของตัวเอง โปรเจ็กต์ของมึงก็...”

“มึงต้องเลือกลู่หาน ถ้าอยากจะให้กูตอบรับความรู้สึกของมึง มึงก็ต้องทำให้ได้” ร่างเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เขาเองก็รู้ดีว่างานที่เหลือของเขามันก็เยอะมากกว่าที่คนเดียวจะทำเสร็จ ถ้าอีกฝ่ายไม่ช่วย โปรเจ็กต์ของเขาก็คง...

 

แต่นั้นคือผลที่เขาต้องยอมรับ ในเมื่อเขาเลือกของเขาเอง

 

“เปาจื่อ... กูขอร้อง อย่าให้กูต้องเลือกแบบนี้” แม้จะอยากให้อีกฝ่ายตอบรับความรู้สึกของเขา แต่เขาก็ทนไม่ได้ถ้าอีกฝ่ายจะต้องรับภาระหนักขึ้น ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะบอกว่านี่คือสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นคนเลือกก็ตาม แต่เขาไม่อาจจะเลือกได้ มันต้องมีทางสิ

“มึงต้องเลือกลู่หาน ถ้ามึงอยากให้กูตอบรับความรักของมึง มึงก็ต้องทำโปรเจ็กต์จบเสร็จให้ทันภายในหนึ่งเดือน แต่ถ้ามึงเลือกที่จะช่วยกูทำงานของกูล่ะก็ หลังเรียนจบ แม้แต่ความเป็นเพื่อนกูก็ไม่มีให้มึง ฮึก! เพราะกูคงสู้หน้ามึงไม่ได้ ทนเป็นเพื่อนกับมึงต่อไม่ได้” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่เงียบมินซอกจึงพูดต่อ “ความรักและเพื่อนถ้ามีแล้วทำให้แย่ลงกว่าเดิม มึงก็อย่ามีเลย”

“กูเลือกไม่ได้...”

“มึงต้องเลือกที่จะทำโปรเจ็กต์จบของมึง ลู่หาน!” ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้พูดต่อก็มีเสียงนึงขัดขึ้น ซึ่งทุกคนต่างก็หันไปมองตามเสียงก็พบว่าเป็นปาร์คจินยองที่เดินแทรกเข้ามาในห้องก่อนจะดึงตัวของมินซอกที่คร่อมลู่หานอยู่ให้ลุกขึ้น “มันคืองานกลุ่มของกู กูให้มึงช่วยมาเยอะแล้ว มันเป็นหน้าที่ที่กูต้องรับผิดชอบ”

“...”

“กูทนเห็นแก่ตัวไม่ได้อีกแล้วว่ะ ยิ่งพอเห็นเหตุการณ์วันนี้กูก็ยิ่งรู้สึกผิด งานส่วนที่เหลือของโปรเจ็กต์กู กูจะทำต่อเอง มึงทำงานของมึงไปเถอะลู่หาน”

“จินยอง...ขอบใจนะที่กลับมาช่วยงานเปาจื่อ” ลู่หานพูดกับอีกฝ่าย งานส่วนที่เหลือของมินซอกเป็นส่วนที่จินยองถนัดพอดี น่าจะไม่ลำบากอะไรแล้ว

“เพราะฉะนั้นกลับไปทำโปรเจ็กต์ของมึงได้แล้วลู่หาน”

“แต่ถึงจะกลับมาทำโปรเจ็กต์ของตัวเองก็เถอะ แต่ปริมาณงานมัน...”

“ทำให้ได้สิลู่หาน!! ถ้ามึงอยากให้กูตอบรับความรักของมึง มึงต้องทำให้ได้ กูรู้ว่ามึงทำได้ แม้ว่ามันจะหนักก็ตาม” มินซอกตะโกนเสียงดัง “กูเอง...ก็อยากตอบรับความรักของมึงที่มีให้กูนะ...”

“เปาจื่อ...” ลู่หานตาโตเมื่อได้ยินประโยคของอีกฝ่าย แม้น้ำตาจะยังคลออยู่ในดวงตาของร่างเล็ก แต่เขาก็ยังเห็นแก้มที่เริ่มจะขึ้นสีแดงระเรื่อที่อีกฝ่ายพยายามก้มหน้าก้มตาไม่ให้เขาเห็น

“กูจะพยายาม กูต้องทำให้เสร็จให้ได้ แม้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม!!” ร่างโปร่งเอ่ยอย่างมีกำลังใจก่อนจะมีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

“กูก็จะช่วยมึงด้วยเหมือนกันลู่หานเสียงทุ้มแหบๆดังขึ้นเรียกความสนใจของคนในห้อง อีกหนึ่งตัวต้นเหตุที่ทำให้เรื่องทั้งสองบานปลายอย่างอิมแจบอมเดินเข้ามาพยุงคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนให้ลุกขึ้น “แค่กูทำให้โปรเจ็กต์มึงมีปัญหากูก็รู้สึกผิดพออยู่แล้ว ยิ่งถ้ากูเป็นต้นเหตุให้มึงกับมินซอกไม่ได้ลงเอ่ยกัน กูยิ่งรู้สึกแย่ว่ะ”

“...”

“ให้ความรักของกูพังลงแค่คู่เดียวก็พอ กูไม่อยากให้ความรักของพวกมึงที่กำลังจะเริ่มต้นมีปัญหาไปด้วย”

“แจบอม...”

“ในที่สุดก็แก้ปัญหาได้สินะ” อาจารย์ลีซูมานที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น “ผมดีใจที่พวกคุณยังมีสำนักผิดชอบชั่วดีที่ไม่อยากให้เพื่อนต้องลำบากอีกต่อไป แม้มันจะมาช้ามากก็ตาม นักศึกษาปาร์ค นักศึกษาอิม”

“อาจารย์ลี...พวกผมขอโทษครับ” อิมแจบอมเอ่ยพร้อมโค้งให้กับอีกฝ่าย ซึ่งผู้เป็นอาจารย์ก็ส่ายหน้าให้ “ผมไม่ใช่คนที่พวกคุณต้องขอโทษหรอกนะ คนที่พวกคุณควรขอโทษคืออาจารย์จาง อาจารย์คิม นักศึกษาลู่กับนักศึกษาคิมต่างหาก”

“มินซอก ลู่หาน อาจารย์จาง อาจารย์คิม ผมขอโทษครับ”

“ผมเองก็ด้วย”

“ไม่เป็นไรเรื่องมันก็แล้วไปแล้วล่ะนะ ว่าแต่นี่เคลียร์กันได้แล้วหรือยังล่ะ?” อาจารย์อี้ชิงถาม แต่พอเห็นสีหน้าของทั้งสองฝ่ายก็พอจะเดาคำตอบได้ไม่ยาก

 

ยังไม่คืนดีกันชัวร์!!

 

“ดูเหมือนว่าโปรเจ็กต์ของอาจารย์จงแดยังคงเป็นโปรเจ็กต์หย่าร้างเหมือนเดิมสินะ”

“...”

“ถ้านักศึกษาอิมจะช่วยนักศึกษาลู่ทำโปรเจ็กต์ล่ะก็ ย้ายไปอยู่กับนักศึกษาลู่เลยไหม?” อาจารย์ซูมานเอ่ยถามอีกฝ่าย เพราะไหนๆก็มาทำโปรเจ็กต์นี้แล้ว ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยน่าจะดีกว่า “ตอนพรีเซ็นต์ก็จะได้พรีเซ็นต์แยกด้วย ไม่ต้องมาตีกันให้อาจารย์จางกับอาจารย์คิมคอยห้ามเหมือนคราวก่อน”

“ถ้าอาจารย์อี้ชิง อาจารย์จงแด มินซอกแล้วก็ลู่หานไม่มีปัญหาผมก็โอเคครับ”

“ว่าไงล่ะทั้งสี่คน? โดยเฉพาะนักศึกษาคิม จำนวนคนทำโปรเจ็กต์ของคุณจะลดลงนะ” ร่างเล็กส่ายหน้าเป็นเชิงบอกอีกฝ่ายว่าไม่เป็นไร “ผมโอเคครับอาจารย์”

“ถ้ามินซอกไม่มีปัญหาอะไรผมก็โอเคเช่นกันครับ” จงแดตอบอีกฝ่าย ก่อนจะตามมาด้วยอาจารย์อี้ชิง “ทางผมเองก็เหมือนกันครับ ดีซะอีกที่ลู่หานมีคนช่วยน่ะ”

“งั้นก็ดี เอาเป็นว่าโปรเจ็กต์ระบบคำนวณเกรดของนักศึกษาเพื่อวิเคราะห์สถานะของเกรดจะมีนักศึกษาคิมกับนักศึกษาปาร์ค ส่วนโปรเจ็กต์แอพรถรางก็จะมีนักศึกษาลู่กับนักศึกษาอิมนะ พวกคุณทั้งสองกลุ่มอย่าลืมทำเรื่องขอย้ายกลุ่มด้วยล่ะ”

“ครับอาจารย์”

“อ๋อ ผมมีเรื่องอยากจะเตือนนักศึกษาอิม เนื่องด้วยเพราะนักศึกษาลู่ไม่ได้ทำโปรเจ็กต์ของตัวเองเลยตั้งแต่จบเทอมหนึ่งทำให้งานค้างอยู่เยอะมาก จึงทำให้มีโอกาสที่จะทำไม่ทันสูง ดังนั้นถ้าโปรเจ็กต์ของลู่หานไม่เสร็จ คุณก็จะไม่จบไปด้วยนะ โอเคใช่ไหม?” ลีซูมานถามย้ำเพื่อความมั่นใจ ซึ่งแน่นอนว่าแจบอมก็ยอมรับแต่โดยดี “จริงๆแล้วถ้าลู่หานไม่ช่วยมินซอกล่ะก็ โอกาสที่จะเรียนจบของผมคงแทบจะเป็นศูนย์ เพราะงานที่เยอะแบบนั้นมินซอกคงปั่นไม่ทันแน่ๆ”

“ก็ดี...แต่เกรดของคุณจะไม่เท่ากับของนักศึกษาลู่หรอกนะ คุณเองก็เหมือนกันนักศึกษาปาร์ค เกรดของคุณก็จะได้ไม่เท่านักศึกษาคิม”

“ครับ?”

“ถึงแม้ว่าโปรเจ็กต์ของลู่หานกับมินซอกจะเสร็จทันพรีเซ็นต์และผลเป็นที่น่าพอใจมากขนาดไหนก็ตาม แต่ผมขอบอกไว้เลยว่าพวกคุณทั้งสองคนจะได้สูงสุดแค่เกรดซีเท่านั้นสำหรับโปรเจ็กต์จบ เพราะถือเป็นบทลงโทษที่พวกคุณเอาอารมณ์และเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานจนทำให้เพื่อนร่วมโปรเจ็กต์เดือดร้อน”

“...”

“ทางมหา’ลัยและพวกอาจารย์ยังให้โอกาสคุณได้กลับตัวเสมอ แต่มันคงไม่ใช่กับบริษัทเมื่อคุณเข้าไปทำงาน เพราะถ้าคุณทำตัวแบบนี้ในที่ทำงานล่ะก็...คุณอาจจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวแบบนี้ก็เป็นได้”

“ครับอาจารย์ซูมาน มันเป็นความผิดของพวกเราเอง” อิมแจบอมและปาร์คจินยองต่างก็ยอมรับในบทลงโทษของอาจารย์หัวหน้าภาควิชา

“งั้นเรื่องสมาชิกโปรเจ็กต์จบก็ตกลงกันได้ด้วยดีแล้ว ส่วนเรื่องของนักศึกษาคิมกับนักศึกษาลู่นี่...” อาจารย์ลีซูมานหันไปทางนักศึกษาตัวเล็กที่ยืนอยู่อีกฝั่ง “ถ้านักศึกษาลู่สามารถพิสูจน์ได้ว่าถึงจะรักนักศึกษาคิมมากกว่าตัวเอง แต่ความรักนั้นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรค์ที่ทำให้นักศึกษาลู่เรียนจบสี่ปีไม่ได้ นักศึกษาคิมก็จะยอมรับรักใช่ไหม?”

“ระ...เรื่องนั้น” พอโดนอาจารย์ถามย้ำร่างเล็กก็เกิดอาการอ้ำๆอึ้งๆ แก้มเริ่มขึ้นสีเล็กน้อย จนคนเป็นอาจารย์จงแดอดแซวลูกศิษย์ของตัวเองไม่ได้ “หน้าแดงแบบนี้คงไม่ต้องถามย้ำแล้วมั้งครับอาจารย์ลี”

“นั่นน่ะสินะ...” อาจารย์ลีซูมานได้แต่ยิ้มขำก่อนจะเอ่ยต่อเมื่อหันไปมองลู่หาน “แต่ดูเหมือนจะมีคนอยากได้ยินคำตอบที่ชัดเจนนะ”

“เปาจื่อ...” นักศึกษาชาวจีนเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เพราะเมื่อกี้ดราม่ากันอยู่ก็เลยอยากได้ยินอีกสักครั้ง

 

ความรู้สึกของมินซอกที่มีต่อเขาน่ะ

 

“ยะ...อย่ามาทำน้ำเสียงกับสีหน้าแบบนั้นนะ!!” ร่างเล็กโวยวายใส่อีกฝ่าย หากแต่คนตัวสูงก็มองเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเขินมากแค่ไหนก่อนจะหลบหลังจินยองที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะโผล่หน้ามาเหวี่ยงใส่อีกฝ่าย “ฝันไปเถอะ! ไม่พูดแล้ว!!

“เปาจื่อ...”

“แต่ถ้าเรียนจบพร้อมกันเมื่อไหร่ ค่อยว่ากันอีกที ถ้าถึงวันนั้น กูจะยอมพูดอีกครั้ง ความรู้สึกที่กูมีต่อมึงน่ะ” ก่อนจะก้มหน้างุดแอบอยู่หลังเพื่อนร่วมโปรเจ็กต์ ซึ่งท่าทางแค่นี้ของคนตัวเล็กก็ทำให้ลู่หานมีกำลังใจมากพอแล้ว

“เตรียมตัวพูดอีกรอบได้เลยเปาจื่อ กูจะต้องเรียนจบพร้อมมึงแน่นอน"

“อือ! จะรอให้ถึงวันนั้นนะ...” ร่างเล็กที่แอบอยู่ข้างหลังจินยองส่งเสียงตอบอีกฝ่ายก่อนจะเดินแทรกเพื่อนๆออกไปจากห้องโปรเจ็กต์โดยไม่สนเสียงเรียกแซวของเพื่อนๆเลยแม้แต่น้อย ลู่หานยิ้มกับท่าทีของคนตัวเล็กก่อนจะหันมาทางอาจารย์อี้ชิงและอาจารย์ลีซูมาน

“ผมต้องขอโทษที่ทำให้เสียเวลาด้วยนะครับ”

“ช่างมันเถอะ ก็ถือว่าเป็นบทเรียนแล้วกัน” ลีซูมานตอบรับคำขอโทษของอีกฝ่าย ซึ่งอาจารย์อี้ชิงก็ยิ้มๆให้กับลูกศิษย์ของตนเชิงว่าไม่เป็นไรเช่นเดียวกัน “พิสูจน์ให้ได้ล่ะ ว่าความรักไม่ได้ทำให้ชีวิตของคุณมันแย่ลง”

“ครับอาจารย์”

“ผมเอาใจช่วยนะ” อาจารย์ซูมานให้กำลังใจกับอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยทำเอาลู่หานงงเล็กน้อย “ให้ตายสิ! เหมือนกันจริงๆนะ ทั้งอาจารย์ทั้งลูกศิษย์น่ะ ไหนจะเหตุการณ์ที่เหมือนกันเด้ะๆนี่อีก”

“อาจารย์ลีหมายความว่าไงครับ?”

“ลองถามอาจารย์จางกับอาจารย์คิมเอาเองแล้วกันนะ ผมเหนื่อยละ ไปล่ะ!” ก่อนจะเดินทิ้งปมให้นักศึกษาที่อยู่ในเหตุการณ์งงหนักกว่าเก่า ซึ่งหลังจากที่อาจารย์หัวหน้าภาควิชาเดินออกไปแล้ว เหล่าบรรดานักศึกษาก็พุ่งตัวเข้ามาหาอาจารย์ที่อยู่ใกล้พวกตนที่สุด

“หมายความว่าไงครับอาจารย์จงแด? ที่อาจารย์ซูมานพูดแบบนั้นน่ะ” เซฮุนเป็นคนเปิดประเด็นคำถามขึ้นมาคนแรก แต่ยังไม่ทันได้รับคำตอบจากอาจารย์ตัวเล็ก คนที่ถูกถามก็ถูกดึงออกไป ซึ่งคนที่ดึงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน อาจารย์อี้ชิงนั่นเอง

“ลูกศิษย์ใครก็ลูกศิษย์คนนั้น ผมว่าพวกคุณก็ฉลาดนะ คงจะพอเดากันได้” อาจารย์ชาวจีนเอ่ยเพียงแค่นั้นก็พาอีกฝ่ายออกไปทันที ทิ้งให้นักศึกษาในห้องเริ่มวิเคราะห์กันเอง

 

ลู่หานกับอาจารย์อี้ชิงเหมือนกัน มินซอกกับอาจารย์จงแดเหมือนกัน เหตุการณ์ที่เหมือนกัน หรือว่า...?

 

“ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเหตุการณ์เดิม แถมพวกเขาทั้งสองยังทำเหมือนพวกเราแบบนี้” อาจารย์จงแดพูดกับร่างสูงที่จับมือเขาเดินอยู่ข้างๆ “นั่นน่ะสินะ ผมเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน แต่ไหนๆมันก็เกิดเหตุการณ์เดิมขึ้นอีกครั้งกับลูกศิษย์ของเรา แต่ผมก็มั่นใจว่าสุดท้ายแล้วยังไงลู่หานก็ทำเสร็จทันวันพรีเซ็นต์แน่นอน”

“มั่นใจขนาดนั้นเชียว?”

“อาจารย์เก่งขนาดนี้ ลูกศิษย์ก็ต้องเก่งเหมือนกันแน่นอน” อาจารย์จงแดเบ้ปากเมื่อได้ยินประโยคหลงตัวเองจากอีกฝ่าย “ลูกศิษย์เก่งน่ะผมไม่เถียงหรอกนะ แต่อาจารย์เก่งนี่สิ จะจริงหรอ?”

“แน่นอน เก่งทุกอย่าง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องงานและเรื่องอย่างว่าด้วย J

“อาจารย์อี้ชิง!!” คนตัวเล็กขึ้นเสียงใส่ แก้มเริ่มขึ้นสีแดง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยังคงไม่ทุกข์ไม่ร้อน ก่อนจะย้อนถามหน้าตาเฉย “หรือว่ามันไม่จริงล่ะ? ถ้าไม่เชื่อก็พิสูจน์ได้นะ แต่จะว่าไปเราก็พิสูจน์อยู่ทุกวันนี่นาอาจารย์จงแด J

“ย่าห์!! ผมไม่พูดด้วยแล้ว!” สะบัดมือของคนข้างๆออกก่อนจะเดินหนี ทิ้งให้อาจารย์อี้ชิงยืนยิ้มขำกับท่าทีของอีกฝ่าย ก่อนจะนึกถึงตัวเองในอดีตที่เขาเอาแต่ช่วงจงแด(ที่ตอนนั้นกำลังจีบๆกันอยู่)จนกระทั่งอีกฝ่ายปั่นโปรเจ็กต์จบจนเสร็จ แต่ของเขาที่ทำบ้างไม่ทำบ้างนั้นจะยังเหลือส่วนที่ต้องทำอีกพอควร ซึ่งพออีกฝ่ายรู้เรื่องเข้า

 

“ทำให้เสร็จเลยนะ! เพราะเราอยากให้คนที่เราชอบเรียนจบพร้อมกัน!! เราอยากเรียนจบพร้อมกับแฟน! ถ้าทำให้เสร็จไม่ได้ เราไม่ต้องมาเจอกันอีก!!

 

และเพราะแบบนั้นเขาจึงปั่นโปรเจ็กต์จบจนเสร็จได้ ถึงแม้ว่าบางครั้งจะมีจงแดก็มาให้กำลังใจบ้าง มาช่วยบ้าง ซึ่งกว่าจะเสร็จก็แทบลากเลือด

 

“อี้เรียบจบพร้อมเราแล้ว ทีนี้เราเป็นแฟนกันได้หรือยังครับคนดี”

“อือ!”

 

เรื่องก็จบลงได้ด้วยดี เขาได้คิมจงแดมาเป็นคนรัก ดังนั้นเขาจึงมั่นใจมากว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็คงจบไม่ต่างจากในอดีต ลู่หานต้องทำได้แน่นอน เขาเชื่อแบบนั้น

 

 

 ==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==


:: Talk :: 19 / 03 / 60 ::
สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนน คราวนี้ก็มาเร็วเหมือนเดิม เพราะยังไม่เกิน 2 ทุ่มก็มาอัพ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM แล้ว
มาอีก 20% สุดท้ายยยย สั้นๆ ก่อนจะไปเจอกันที่ OS ฉลองวันเกิดพี่หมินที่กำลังปั่นอย่างต่อเนื่อง
มาม่าของตอนนี้ก็จบลงไปแล้ว ตอนหน้าก็คงไม่มีม่าแล้วแหละ คิคิ เป็นกำลังใจให้เราด้วยน้าาา
ขอตัวไปปั่น OS ฉลองวันเกิดต่อละ อาจจะเอา spoil มาลงสักวันพุธ ขอดูอีกทีก่อนแล้วกัน
ไว้เจอกันใหม่น้าาาา เลิฟๆ >3<
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<

:: Talk :: 12 / 03 / 60 ::

สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนน คราวนี้ก็มาไม่ดึกเท่าไหร่ ทุ่มกว่าๆยังไม่สองทุ่มก็มาอัพ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM แล้ว
มาอัพเพิ่มอีก 45% เป็น 80% แล้ว ว่าแต่ว่ามินซอกจะตอบอาจารย์ลีซูมานยังไงนะ? น่าสงสัยจริงๆ 
แต่ความม่ามันกำลังจะผ่านไปแล้วค่าาาา (มั้งนะ? 55555) แถมตัวต้นเหตุทั้งสองก็กลับมาแล้วด้วยจ้าาาา
ตอนนี้คงจะกินมาม่ากันเกินพอแล้ว จะได้เวลาของของหวานเมื่อไหร่นั้นมาลุ้นกันเน้อ~
ขอบคุณที่ติดตาม
 #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM เสมอนะคร้าบบบ รักนักอ่านทุกคนเลยยยย
และขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคร้าบบบบ >/|\<
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<

:: Talk :: 05 / 03 / 60 ::

สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนน คราวนี้ก็มาเร็วหน่อย (มั้งนะ? 5555555) กลับมาอีกแล้วกับ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM
แม้จะมาแค่ 35% เค้าก็มานะเออ ช่วงนี้อัพเรื่องนี้บ่อย (หรอ? 55555555555) ก็สลับๆกันอัพกับ #ฟิคลูกหนี้LM ครบ 100% ทีก็สลับกันที
มาถึงก็ม่าเลยวุ้ย ไม่รู้จะดึงอารมณ์มาได้มากแค่ไหน แต่เราพยายามแล้วนะ พยายามอินกะตัวละคร
ที่แต่งมาแบบนี้ ถึงแม้ว่าหมินเองก็รักพี่ลู่ไม่ต่างกัน แต่เพราะตัวเองทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อนเลยไม่อยากจะรับความรักของอีกฝ่าย
เพราะตัวเองทั้งรู้สึกผิด ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายฝันว่าอยากจะเรียนจบสี่ปีแต่ตนเป็นสาเหตุให้ความฝันของอีกฝ่ายพังก็เลยไม่กล้ารับรักตอบ
คือพี่หมินก็มีความรู้สึกผิด สับสนด้วย ส่วนพี่ลู่ก็เพราะรักเลยอาจจะเลือกทางที่แย่กับตัวเองไรงี้
ม่าเลย ต้มมาม่าแปป แต่เราไม่ปล่อยให้ม่านานแน่นอน ความม่าต้องจบลงที่ตอนนี้นี่แหละ แต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
เอาเป็นว่าถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมติดตาม
 #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM นะคร้าบบบ
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<
ปล
.รักนักอ่านทุกคนและขอบคุณสำหรับทุกเม้นและทุกกำลังใจน้าาาา >/|\<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #133 i3nana (@i3nana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 02:30
    เอ้าาาาประวัติศาสตร์ซ้ำรอยยย 😂😂😂😂
    #133
    1
    • #133-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      23 มีนาคม 2560 / 17:30
      อาจารย์ลีซูมาน : อาจารย์เป็นแบบไหน ลูกศิษย์เป็นแบบนั้นเลยครับ
      #133-1
  2. #132 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:56
    อือหือ ประวัติศาสตร์ช่างซ้ำรอย
    #132
    1
    • #132-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      23 มีนาคม 2560 / 17:30
      อาจารย์ลีซูมาน : อาจารย์เป็นแบบไหน ลูกศิษย์เป็นแบบนั้นเลยครับ
      #132-1
  3. #131 Goldfish YS (@goldfishtang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 13:01
    กรี๊ดดดสู้ๆ
    #131
    1
    • #131-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      17 มีนาคม 2560 / 14:32
      ลู่หาน : ครับผม ^^
      #131-1
  4. #130 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 00:20
    คำถามสุดท้ายนั้น 55555
    #130
    1
    • #130-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      17 มีนาคม 2560 / 14:32
      อ.ซูมาน : ทำไมหรอครับ? มันทำไมหรอ? :)
      #130-1
  5. #129 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 00:14
    ต้องทำให้สำเร็จนะลู่หานนน
    #129
    1
    • #129-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      17 มีนาคม 2560 / 14:32
      ลู่หาน : ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับ
      #129-1
  6. #128 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:56
    กรี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสเสร็จทันทีเถอะขอร้อง พี่ลู่กับพี่เจบีเก่งอยู่แล้วววว

    ปล.มินซอกทำไมน่ารัก
    #128
    1
    • #128-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      17 มีนาคม 2560 / 14:31
      ลู่หาน & เจบี : ขอบคุณที่ชมครับ ผวกผมสุ้ตาย!!
      #128-1
  7. #127 abxm8180 (@abxm8180) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 20:13
    โอ๊ยยยยย เศร้าจัง
    #127
    1
    • #127-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      17 มีนาคม 2560 / 14:31
      ลู่หาน : เดี๋ยวก็จะไม่เศร้าแล้วครับ อุ๊บ! สปอยอ่ะ ^^;
      #127-1
  8. #126 stxm90 (@stickdz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 20:09
    ประโยดสุดท้าย อารมณ์เหมือนอยู่ในโบสถ์เลยค่ะ...
    #126
    1
    • #126-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      17 มีนาคม 2560 / 14:30
      ลู่หาน : จริงหรอครับ? *0*
      #126-1
  9. #125 xxminn (@aommontira13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:25
    จะร้องงงงง
    #125
    1
    • #125-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      12 มีนาคม 2560 / 17:34
      กอดดดดด ไม่เอาๆ ไม่ร้องน้าาาาา
      #125-1
  10. #124 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 09:41
    โอ้ย น้ำตาไหล รักกันนะ แต่แบบประมาณว่าเหมือนรักไม่ได้อ่ะ รู้สึกน้ำตาจะไหล ฮือออออ
    #124
    1
    • #124-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      12 มีนาคม 2560 / 17:34
      กอดดดด ไม่ร้องๆ เดี๋ยวม่าก็หายไปแล้วววว
      #124-1
  11. #123 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 00:08
    น้ำตานอง อิตัวต้นเหตุ2คนนั้นจะรู้เรื่องบ้างมั้ย
    #123
    1
    • #123-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      12 มีนาคม 2560 / 17:34
      ถ้าอยากรู้ต้องติดตามต่อเน้อออออ
      #123-1
  12. #122 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:58
    ดราม่าอะไรเบอร์นี้คะไรท์เตอร์ รักกันแท้ๆแต่รักกันไม่ได้โอ้ยยยยยยยยยยหน่วงข่ะะะะ
    #122
    1
    • #122-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 12)
      12 มีนาคม 2560 / 17:34
      ไม่ร้องๆ เดี๋ยวมันก็หายหน่วงแล้วววว
      #122-1