[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 10 : [ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ] Chapter 2 : งานในแต่ละวิชาที่โคตรเยอะกับ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ม.ค. 60




SF - Engineering's Project - Family Project (Luhan x Minseok)
Chapter 2 : งานในแต่ละวิชาที่โคตรเยอะกับโปรเจ็กต์จบที่โคตรยาก
Tag : #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM

 

 

บางทีหมินก็คิดนะว่า...ถ้าหมินลงเรียนน้อยกว่านี้ มันจะดีมาก!!

 

คือแบบอะไรคือการที่คิม มินซอกคนนี้ลงหลายวิชา ไม่เพียงแต่ลงวิชาของทางภาคไป 4 ตัว แต่เขายังลงวิชานอกคณะเพิ่มด้วยเพื่อหวังปั่นเกรด ซึ่งเท่าที่ดูก็น่าจะช่วยทำให้เกรดเขาเพิ่มสูงขึ้นมาบ้าง ส่วนที่เขาเรียนวิชาของทางภาควิชาตั้ง 4 ตัวนั่นก็เป็นเพราะตอนลองเรียนในอาทิตย์ถึงสองอาทิตย์แรก ทุกวิชาก็น่าสนใจไปเสียหมด ดีที่ว่ายังมีลู่หานคอยยั้งๆตนไว้บ้าง ก็เลยไม่ได้ลงหมดทุกตัว

 

แต่พอผ่านพ้น 2 อาทิตย์แรกไปเท่านั้นแหละคิม มินซอกคนนี้ถึงได้รู้ตัวว่า ตน-คิด-ผิด!!

 

รู้สึกเหมือนโดนอาจารย์วางยา โดนอาจารย์หลอกและล่อลวงให้มาลงเรียนวิชาของตนเอง เพราะพอหลังจาก 2 อาทิตย์ที่หมดช่วงเพิ่มลดรายวิชา นักศึกษาแลกเปลี่ยนจากเกาหลีอย่าง คิม มินซอกคนนี้ก็ได้สัมผัสกับคำว่าหายนะ

 

อย่างแรก...เพราะแต่ละวิชาที่เนื้อหาของสองคาบแรกมันเหมือนเป็นแค่การเกริ่นนำ ยังไม่ได้เข้าเนื้อหามากก็เลยคิดว่าง่าย แต่พอเรียนจริงๆแล้วถึงได้รู้ว่าวิชาที่ลงทะเบียนเรียนไปน่ะมันโคตรยาก!!

อย่างที่สอง...เนื่องจากเขาลงเรียนหลายวิชาในเทอมหนึ่งเพื่อที่ว่าตอนเทอมสองจะได้ลงเรียนน้อยๆ จะได้มีเวลาทำโปรเจ็กต์เยอะๆ แต่มันก็ทำให้เทอมนี้ของเขามีเวลาทำน้อยแทน

อย่างที่สาม...เพราะลงทะเบียนเรียนไปแล้ว นอกจากวิชาที่ต้องสอบจะเยอะขึ้นแล้ว งานของแต่ละวิชาก็ตามมาติดๆด้วยเช่นกัน อย่างต่ำที่สุดก็วิชาละงาน ถ้าลงเยอะงานก็ยิ่งเยอะ ปั่นกันแทบไม่ทันเลยทีเดียว ตอนสอบมิดเทอมที่ผ่านมามินซอกก็แทบจะเอาตัวไม่รอด เพราะอ่านหนังสือไม่ทัน เนื่องจากลงเยอะเกิน T^T

และสำคัญที่สุด อย่างที่สี่...เพราะสมาชิกในกลุ่มด้วยนี่แหละ!! คือตอนจับกลุ่มทำงานตอนนั้นมันก็ยังไม่เลิกกันนะ มาสะเออะเลิกอะไรกันตอนนี้ฮะ?! ทำไมไม่เลิกตั้งแต่ก่อนหน้าที่อาจารย์แต่ละวิชาจะให้จับกลุ่ม ตอนนั้นก็คิดแค่ว่าไหนๆก็ทำโปรเจ็กต์จบอยู่กลุ่มเดียวกันแล้วก็เลยอยู่กลุ่มงานของแต่ละวิชาด้วยเลยแล้วกัน ซึ่งมินซอกคนนี้ก็ไม่คิดว่าทั้งแจบอมและจินยองจะเลิกกันได้ง่ายๆแบบนี้ (เรื่องถั่วงอกนั่นแหละ = =) พอเลิกกันต่างฝ่ายแม้แต่หน้าก็ไม่อยากจะมอง ถามคนกลางอย่างหมินคนนี้ไหมว่ารู้สึกยังไง!? ยังดีนะว่าอาจารย์ให้จับกลุ่มสี่คน เขาเลยเอาลู่หานมาอยู่กลุ่มด้วย อย่างน้อยๆก็มีคนช่วยทำงานกลุ่มล่ะนะ

นี่ถ้าเขาไม่มีลู่หานป่านนี้จะเป็นยังไง? จะจัดการกับเรื่องตอนนี้ยังไงดี? แต่เพราะมีลู่หานอยู่เลยทำให้มินซอกอุ่นใจได้เสมอ ส่วนคู่รักเจ้าปัญหานั่นน่ะหรอ? ก็มาช่วยเขาทำเหมือนกันนั่นแหละ แต่ชอบมาเวลาเดียวกัน (ใจพวกมันแม่มจะตรงกันไปไหน?) สุดท้ายก็จบที่ว่าต่างฝ่ายต่างไปและก็ไม่มีใครช่วยทำงาน เหลือเพียงแค่เขากับลู่หานทำกันอยู่ 2 คน!

 

ห้องโปรเจ็กต์

 

อากาศที่ค่อนข้างเย็นจนไปถึงขั้นหนาว เนื่องจากตัวปรับอุณหภูมิของแอร์ในห้องนั้นไม่สามารถปรับได้อีกแล้วเพราะมันเก่า หากปรับอุณหภูมิแอร์อาจพังได้ พี่ช่างที่ดูแลห้องนี้จึงขอความร่วมมือว่าอย่าปรับแอร์โดยเด็ดขาด! เพราะห้องโปรเจ็กต์เป็นห้องขนาดใหญ่พอสมควร มีแอร์ทั้งหมดสามตัว แต่ใช้จริงได้แค่ 2 ตัว ทำให้สองตัวที่เหลือจึงต้องปรับอุณหภูมิให้ต่ำกว่าเดิม (จากปกติ 25 องศาเป็น 18 องศา) เพื่อทดแทนแอร์ตัวที่ใช้ไม่ได้ และอีกอย่างเนื่องจากอุปกรณ์บางอย่างเวลาใช้งานจะปล่อยให้เครื่องอยู่ในความร้อนมากไม่ได้ ต้องอยู่ที่เย็นๆเท่านั้น และเพราะสาเหตุนี้ทำให้เมื่อเปิดแอร์อากาศจะข้างหนาวถึงหนาวมาก แม้จะอยู่ในเมืองไทยก็ตาม หากอยู่ห้องนี้ก็เหมือนได้ไปเที่ยวที่ขั้วโลกเหนือ คนที่อยู่ในห้องจึงต้องมีเสื้อกันหนาวสำรองไว้

 

คือหมินก็คิดนะว่า...ทางมหาวิทยาลัยก็มีงบเยอะ เอามาซ่อมมาปรับปรุงห้องให้ดีขึ้นกว่านี้หน่อยก็ดี! L

 

ซึ่งในห้องตอนนี้ก็มีกลุ่มของเพื่อนๆที่มานั่งทำงาน ทำโปรเจ็กต์ อ่านหนังสือ ร้องเพลงและอื่นๆอีกมากมาย ทั้งมีสาระและไร้สาระ เรียกได้ว่าตั้งแต่อยู่ปี 4 และมีห้องโปรเจ็กต์มา วันๆก็แทบจะสิงอยู่แต่ในนี้ ก่อนเรียนก็มา เลิกเรียนก็มา นี่ถ้าในห้องโปรเจ็กต์มีห้องอาบน้ำล่ะก็ คงมีคนเอาฟูกมาปูนอนที่นี่แน่ๆ เพราะพื้นที่ของห้องโปรเจ็กต์ตรงกลางว่างค่อนข้างเยอะ ส่วนโต๊ะทำงานก็อยู่บริเวณรอบๆ ชิดกับตัวกำแพง โดยเว้นที่ตรงกลางให้เป็นพื้นที่ส่วนรวม เผื่อบางกลุ่มมีอุปกรณ์เยอะก็สามารถมาวางตรงบริเวณนั้นได้

“นี่ลู่หาน...” มินซอกที่กำลังนั่งกินของว่างอยู่ที่โต๊ะกลุ่มของตัวเอง เรียกลู่หานที่กำลังเขียนแอพลิเคชั่นซึ่งเป็นงานกลุ่มวิชาโมบายแอพลิเคชั่น[1]

“ว่า?”

“เราเหลืองานอีกกี่วิชาอีกกี่งานวะ?”

“นอกจากที่ต้องเขียนแอพของวิชาโมบายแอพลิเคชั่น ก็ยังมีการบ้านที่ต้องเขียนโปรแกรมให้หุ่นยนต์มาสู้กันของวิชาเอไอ[2] แล้วก็งานกลุ่มของวิชาคริปโต[3]” ลู่หานเริ่มร่ายงานในแต่ละวิชาให้เพื่อนชาวเกาหลีฟัง ซึ่งไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่ายๆ

 

แค่ฟังแค่นี้มินซอกก็เพลียแล้ว งานมันจะเยอะไปไหนวะ? T^T

 

“ส่วนกำหนดส่งก็วิชาโมบายแอพและเอไอส่งภายในสิ้นเดือนนี้ ส่วนคริปโตอาจารย์ยังไม่บอก”

 

แถมส่งติดๆกันอีกต่างหาก TT^TT

 

“ดีนะที่วิชาอินเตอร์เน็ตเวิร์ค[4] ไม่มีงานให้ต้องทำส่งน่ะ แต่ว่าก็มีสอบย่อยในเร็วๆนี้”

 

มันก็ไม่ต่างกันกับงานกลุ่มเปล่าวะ!? ต้องเตรียมตัวสอบเก็บคะแนนอีก ถึงเปอร์เซ็นต์มันจะน้อย แต่ทุกๆเปอร์เซ็นต์ก็มีค่า จะเล็กจะน้อยก็มีผลต่อเกรดทั้งนั้น

 

“ไหนจะรายงานวิชาภาษาจีนของนายที่ต้องทำส่งในอีก 2 อาทิตย์ข้างหน้า

 

ไม่น่าพลาดไปลงเกาหลีตอนปี 1 เลยให้ตายสิ! รู้งี้เรียนจีนเสียตั้งแต่แรกก็ดี! ใครจะไปรู้วะว่าวิชาเกาหลีไม่จัดเป็นวิชาเลือกภาษา ชื่อแม่งก็บอกอยู่ว่า ภาษา  แต่ดันไม่ใช่วิชาเลือกหมวดภาษา!!

 

“และอีกประมาณเดือนสองเดือนหน้าก็จะมีสอบไฟนอล”

“...”

“ซึ่งก่อนสอบไฟนอลก็จะมีสอบโพรพอสซอล[5] ตัวรายงานต้องทำตามแบบฟอร์มที่อาจารย์จงแดบอก ทำบทที่ 1 ถึง 3 แถมพรีเซนเทชั่นตอนนำเสนออาจารย์อีก”

พอพูดถึงโพรพอสซอล คิมมินซอกคนนี้ก็อดเครียดไม่ได้!! ซึ่งเรื่องที่เครียดก็มีอยู่เรื่องเดียวคือสมาชิกในกลุ่มของเขานั่นแหละ! ถึงแม้จะมีลู่หานมาช่วย แต่อีกฝ่ายก็ยังต้องแบ่งเวลาไปทำโปรเจ็กต์ของตัวเองด้วย และถ้าถามว่าทำไมไม่ยุบโปรเจ็กต์ของลู่หานไปและมารวมกลุ่มกับมินซอกล่ะก็นั่นเป็นเพราะว่า...

โปรเจ็กต์ของลู่หานนั่นเป็นโปรเจ็กต์ที่ทางมหาวิทยาต้องการอยู่พอดี และลู่หานก็ตบปากรับคำว่าจะทำกับอาจารย์ไปแล้ว ซึ่งทั้งอาจารย์ลีซูมานและอาจารย์จางอี้ชิงต่างก็เข้าไปพูดคุยกับทางอธิการบดีเรียบร้อยแล้วด้วย ตกลงกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ แล้วถ้าเกิดลู่หานขอยกเลิกการทำโปรเจ็กต์นี้ก็จะทำให้อาจารย์ทั้งสองเสียความน่าเชื่อถือต่อทางมหาวิทยาลัย อาจส่งผลถึงตัวภาควิชาและคณะโดยรวมได้ ลู่หานจึงไม่สามารถยุบโปรเจ็กต์ของตัวเองได้แม้ในกลุ่มจะมีแค่คนเดียวก็ตาม

 

งั้นทำไมไม่ยุบโปรเจ็กต์ของมินซอกแล้วไปรวมกับโปรเจ็กต์ของลู่หานล่ะ?

 

โปรเจ็กต์ของมินซอกเองก็ไม่ต่างจากโปรเจ็กต์ของลู่หานมากนักเท่าไหร่...แม้ว่าจะไม่ใช่โปรเจ็กต์ของทางมหาวิทยาลัย แต่มันก็ของทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เสนอมา โดยทางภาควิชาคอมพิวเตอร์จะเป็นภาคที่จะเป็นภาคที่ลองทดสอบดูเป็นภาคแรก ก็คล้ายๆกับกรณีของลู่หานนั่นแหละแต่อาจจะดีกว่านิดหน่อยตรงที่เป็นแค่ของคณะ แต่ก็นั่นแหละ อาจารย์จงแดก็คุยๆกับทางภาควิชาและทางคณะเรียบร้อยแล้วด้วย ยกเลิกไปคนที่ต้องรับหน้าก็คงเป็นอาจารย์จงแด ซึ่งเอฟซีอาจารย์จงแดอย่างคิมมินซอกคนนี้บอกเลยว่าจะไม่มีทางให้อาจารย์จงแดต้องผิดคำพูดกับทางภาควิชาและทางคณบดีแน่ๆ

 และเรื่องสุดท้ายอย่างการเปลี่ยนสมาชิกในกลุ่มมันก็สายเกินไปแล้ว เพราะกลุ่มอื่นๆเขาก็จับกันเรียบร้อยพร้อมกับส่งรายชื่อสมาชิกในกลุ่มหมดแล้วแถมยังเซ็นอนุมัติโดยอาจารย์ลีซูมานแล้วเรียบร้อยแล้วด้วย เรียกง่ายๆคือทุกคนมีกลุ่มหมดแล้วนั่นเอง และทุกคนก็ต่างก็ทำโปรเจ็กต์ที่อยากทำกัน และโปรเจ็กต์ของมินซอกก็เป้นโปรเจ้กที่อาจารย์เสนอ ถ้าเพื่อนสนใจจริงคงมาขอทำด้วยแล้ว และถึงจะมีเพื่อนที่อยากจะเปลี่ยนกลุ่ม แต่การจะเปลี่ยนสมาชิกในกลุ่มก็ต้องไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาของทั้งสองกลุ่ม อาจารย์ที่ดูเรื่องโปรเจ็กต์จบ ไหนจะโดนถามถึงสาเหตุที่เปลี่ยนกลุ่ม เพราะอาจารย์ซูมานก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าให้คิดดีๆก่อนที่จะจับกลุ่มและถึงจะผ่านด่านพวกนั้นมาได้ แต่คิมมินซอกคนนี้ก็เป็นคนใจอ่อนเกินไป สงสารอดีตคู่รัก ไม่อยากทิ้งเพื่อน ถ้าตัวเองไม่อยู่และเพื่อนทั้งสองคนจะอยู่ยังไง

 

สรุปคือจากเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้นกว่า 3 ย่อหน้า...ประเด็นมันก็อยู่แค่เรื่องที่คิมมินซอกคนนี้ไม่อยากทิ้งเพื่อนเท่านั้นแหละ!! แม้ว่าเพื่อนร่วมกลุ่มทั้งสองจะสร้างความลำบากและความเหนื่อยยากให้ก็ตามที!

 

เพราะฉะนั้น...คิมมินซอกคนนี้ก็เลยต้องทนรับกรรมโดยมีลู่หานเป็นเพื่อนนั่นแหละ

 

“หมดยังวะ?” มินซอกถามต่อ ลู่หานนึกอยู่สักพัก เหมือนพยายามคิดต่อว่ามีงานอะไรต้องส่งอีกไหม? ซึ่งคำตอบที่มินซอกได้รับก็คือ...

“หมดแล้ว”

J

 

หมดได้ก็ดี! แค่นี้ก็ปั่นจะไม่ทันอยู่แล้ว!! TT^TT

 

“เท่าที่นึกออกก็หมดแล้วแหล่ะ เว้นแต่ว่าอาจารย์แกจะสั่งเพิ่มก็เท่านั้น” มินซอกได้แต่โวยวายในใจ ลู่หานจะพูดประโยคนี้ออกมาทำไม?! แค่นี้งานมันเยอะไม่พอใช่ป่ะ?! ร่างสูงที่เห็นสีหน้าของเพื่อนที่นั่งข้างๆก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ จึงจัดการมะเหงกลงที่หน้าผากกว้างที่ร่างเล็กพยายามปกปิดด้วยผมหน้าม้า

“มันเจ็บนะ!

“แทนที่จะทำหน้าแบบนั้นสู้เอาเวลามาปั่นงานไม่ดีกว่าหรือไง? ตอนนี้กูทำโมบายแอพอยู่ ระหว่างนั้นเปาจื่อก็เลือกแล้วกันว่าจะทำวิชาอะไร? แต่แนะนำให้ทำรายงานจีนก่อนนะ เพราะส่งไวกว่าวิชาอื่นๆ”

“แต่มันยากนิ -^-” เบะปากเล็กน้อย

“แล้วมันต้องทำไหมล่ะ?”

“ก็ต้องทำแหละ (._.  )” ก้มหน้าก้มตาตอบ

“ก็ทำสิ ทำไม่ได้ตรงไหนบอก เดี๋ยวจะช่วยเอง คนจีนนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคนจะกลัวอะไร? และอีกอย่างอันนี้มันก็ภาษาจีนพื้นฐาน ไม่ยากมากหรอกน่า” ลู่หานให้กำลังใจเพื่อนตัวเปี๊ยกของตนก่อนที่จะลงมือเขียนแอพที่ค้างไว้ต่อ ส่วนมินซอกก็เริ่มลงมือทำรายงานภาษาจีนของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะทำด้วยสปีดที่ค่อนข้างช้าไปหน่อยก็เถอะ

ความจริงมินซอกก็พูดจีนได้ค่อนข้างดีในระดับนึงเลยนะ ฟังก็รู้เรื่อง แต่ที่ทำรายงานไม่ได้ก็เพราะว่าทักษะการอ่านและเขียนของมินซอกไม่ได้ดีเหมือนฟังกับพูด เรียกได้ว่าเข้าขั้นติดลบเลยเสียจะดีกว่า ถ้าจะพูดง่ายๆคือฟังพูดได้ แต่อ่านเขียนไม่ได้แค่นั้นเอง ก็เลยต้องลำบากให้ลู่หานช่วยติวเรื่องการอ่านกับเขียนเนี่ยแหละ ส่วนสำเนียงภาษาจีนของมินซอกก็โอเคอยู่ เลยไม่ต้องห่วงอะไรมาก

และเนื่องจากมินซอกอ่านเขียนจีนไม่ค่อยได้ ทำให้สปีดการเขียนแอพ (งานกลุ่มที่อยู่ด้วยกันกับมินซอกและอดีตคู่รัก) ของลู่หานช้าลง เพราะต้องคอยหันมาสอนมินซอกตลอด จนกระทั่งมินซอกทำรายงานจีนเสร็จนั้นแหละ ความจริงมันก็ไม่เรียกว่ารายงานหรอก ก็แค่ให้เรื่องสั้นภาษาจีนมาให้อ่านและสรุปใจความสำคัญเป็นภาษาจีนส่งเท่านั้นเอง แต่อย่างที่บอกสำหรับคนที่อ่านเขียนไม่ได้อย่างมินซอกถือเป็นเรื่องใหญ่ และเป็นงานยากพอสมควร

“ในที่สุดก็เสร็จเสียที เฮ้อออ~” มินซอกพูดพลางบิดขี้เกียจเอาความเมื่อยล้าออกจากร่างกาย รู้สึกดีชะมัดที่ทำรายงานจีนเสร็จแล้ว แต่ก็ฟินอยู่ได้ไม่นาน เพราะประโยคต่อมาของลู่หานเนี่ยแหละ...

“ถึงแม้ว่าโมบายแอพตอนนี้จะทำไปได้ประมาณครึ่งนึงแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังเหลืองานของวิชาเอไอ ไหนจะโพลพอสซอลตั้งแต่บทที่ 1 ถึง 3 ไหนจะพรีเซนเทชั่น ไหนจะสอบย่อยของอินเตอร์เน็ตเวิร์คอีก นี่ยังไม่รวมงานวิชาคริปโตที่อาจารย์แกยังไม่ได้สั่งแบบละเอียดเลยนะ” ลู่หานร่ายยาวมาอีกรอบ เมื่อนักศึกษาตัวเปี๊ยกได้ฟังก็เอาน่าฟุบลงไปกับโต๊ะทันที

“ขอลาตายแปปได้ไหม? ทำไมงานมันเยอะแบบนี้วะ!”

“นี่ยังดีนะที่ว่ามึงไม่ได้ลงวิชา Image Processing[6] ด้วย ได้ข่าวว่าวิชานั้นก็มีงานกลุ่ม เห็นว่ายากเอาเรื่องอยู่” ลู่หานพูดปลอบมินซอก ยังดีนะที่เขายั้งๆมินซอกไว้ได้ทัน ไม่งั้นมันเปิดวิชาอะไรบ้างมินซอกคงได้เลือกเรียนหมด

“โคตรยากเลยต่างหากเชี่ยลู่! กูโคตรพลาด! ไม่น่าลงเลยวิชาอิมเมจ! ทำไมมึงไม่เตือนกูบ้างวะ? แจ็กสันอยากจิคราย~ T^T” เสียงของ หวัง แจ็กสัน ที่นั่งอยู่โต๊ะอีกฟากนึงของห้องตะโกนขึ้น แจ็กสันเป็นเพื่อนชาวฮ่องกงที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกัน มีนิสัยเฮฮา โหวกเหวกโวยวาย เรียกเสียงฮาได้ดี แต่ดูเหมือนตอนนี้จะฮาไม่ออกเพราะนั่งงมงานวิชาอิมเมจอยู่ แต่คนอื่นๆน่ะกำลังฮาเพราะน้ำเสียงและท่าทางของเพื่อนคนนี้เนี่ยแหละ

“โอ๋นะมึง กูขอโทษ ฮ่าๆๆ” ลู่หานตะโกนกลับไป ถึงแม้ถ้าดูจากรูปประโยคแล้วจะดูเหมือนสงสารก็เถอะ แต่น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่ากำลังซ้ำเติมเสียมากกว่า นั่นทำให้แจ็กสันที่ปั่นงานอยู่นึกหมั่นไส้ขึ้นมาจึงสวนกลับไปทันที

“แหม~ ใช่สิ! หวังคนี้มันไม่ใช่ คนสำคัของพี่หานคนแมนนิ! หวังไม่ใช่...อือ! ไอ้อ้าก! อึงอะอาอิดอากอูอำไอ?! อ่อยอู!! (ไอ้มาร์ค! มึงจะมาปิดปากกูทำไม? ปล่อยกู!!)”มาร์ค ต้วนหนุ่มผมแดงสุดเท่ที่นั่งอยู่ข้างๆแจ็กสันรีบเอามือมาปิดปากของแจ็กสันก่อนที่มันจะหลุดพูดอะไรมามากกว่านี้ ซึ่งระหว่างที่มาร์คกำลังปิดปากและล็อคตัวของแจ็กสันซึ่งกำลังดิ้นไปดิ้นมาอยู่ก็หันไปมองคนที่นั่งอยู่อีกฟาก มินซอกมีทำหน้างงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนลู่หานก็ทำหน้านิ่งๆจ้องมาทางแจ็กสัน หนุ่มผมแดงรีบก้มหน้าขอโทษขอโพยเล็กน้อยให้ลู่หาน

 

ไปแซวมันแบบนั้นมึงช่วยมองสันแข้งมันหน่อย! ระวังจะตายโดยไม่รู้ตัว!

คือกูยังอยากมีเพื่อนทำโปรเจ็กต์จบอยู่นะครัช!

 

“แทนที่มึงจะเอาเวลามาโวยวายไร้สาระ มึงปั่นงานต่อดีกว่า” มาร์คพยายามดึงคู่หูที่ลุกขึ้นแซวลู่หานเมื่อกี้ให้นั่งลงเพื่อทำงานต่อ

“แอ่!”

“ไม่ต้องแต่เลยมึง! วันนี้กูมีนัดกับน้องแบมตอนเย็นต่อด้วย รีบทำงานต่อได้แล้ว!” มาร์ครับตัดจบพร้อมบังคับให้แจ็กสันปั่นงานต่อ ซึ่งเขาก็หันไปทางลู่หานเพื่อดูอาการและท่าทาง เผื่อมันจะทำร้ายแจ็กสันมาร์คคนนี้จะได้พาคู่หูหนีได้ทัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่สนใจเพื่อนตัวสั้นของเขาแล้ว

 

เพราะว่า...

 

“ไอ้ลู่~ กูอยากกินกาแฟ ไปซื้อกาแฟที่ร้าน Rookies Coffee ตรงคณะสังคมกันเถอะ~” มินซอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เนื่องจากว่าเขาอยากจะพักเต็มแก่ เพราะเพิ่งทำรายงานภาษาจีนเสร็จ

“ขอเขียนโค้ดตรงส่วนนี้เสร็จก่อนได้ไหม? แล้วเดี๋ยวค่อยไป” หันไปตอบเพื่อนที่นั่งข้างๆพร้อมลูบหัวสองถึงสามที แล้วจึงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ มาร์คและบรรดาเพื่อนๆที่อยู่ในห้องต่างจับจ้องไปที่สองคนนั้นก่อนจะหันมองซึ่งกันและกัน ส่งสายตาประมาณว่า...

 

รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน เหมือนโลกนั้นมีเพียงเราสอง

 

เห็นแล้วอยากจะโดเนทเงินให้สองคนนั้นไปสร้างโลกที่มีแต่เราสองจริงๆเลย ทุกคนต่างก็คันปากอยากแซวมาก แต่รู้สึกเกรงใจสันแข้งพี่หานเหลือเกิน แต่ก็นั่นแหละ...

 

ระหว่างเพื่อนในภาคธรรมดาๆอย่าง หวัง แจ็กสัน มีหรือจะสู้เพื่อนพิเศษอย่างคิม มินซอกได้

ไพออริตี้ (ความสำคัญ) มันต่างกัน! มาร์ค ต้วน คนนี้ขอคอนเฟิร์ม!

 

แต่ถึงแม้ว่าลู่หานจะสนใจน้ำเสียงอ้อนๆนั้นมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาก็เป็นคนที่ถ้ากำลังอยู่ในโหมดกำลังตั้งใจทำงานอยู่ ของรอบข้างจะถูกตัดออก ถึงแม้ว่าจะเป็นมินซอกก็เถอะ ซึ่งเมื่อเพื่อนตัวเปี๊ยกเห็นก็หงุดหงิด มินซอกเป็นคนที่ติดการกินกาแฟเข้าขั้น คือแบบวันนึงต้องกินกาแฟอย่างน้อยหนึ่งแก้ว และวันนี้มินซอกยังไม่ได้กินเลยแม้แต่แก้วเดียวเพราะมัวแต่นั่งทำงาน ถ้าวันไหนที่เพื่อนตัวเปี๊ยกไม่ได้กิน วันนั้นจะเป็นวันที่มินซอกเหวี่ยงใส่ทุกคน จนเพื่อนในภาคไม่คนใดก็คนนึงต้องรีบไปหาซื้อกาแฟมาให้อย่างด่วนๆ เพื่อความสงบสุขของเพื่อนๆในภาค

“แล้วเมื่อไหร่มึงจะเสร็จฮะไอ้เหี่ยว?! กูอยากกินกาแฟตอนนี้! พักสักแปปไม่ได้หรือไง!? เดี๋ยวค่อยกับมาทำก็ได้! ไปเดี๋ยวนี้!!” สิ้นเสียงที่ดังลั่นของมินซอก ออร่าชมพูที่แผ่ออกจากทั้งสองคนนั้นหายไปไหนแล้ว? ตอนนี้กลายเป็นรังสีทะมึนที่ส่งมาจากตัวของมินซอก ทำให้บรรยากาศในห้องโปรเจ็กต์ที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเงียบลงทันตา เสียงเพลงต่างๆที่เปิดฟังกันก็ปิดแบบด่วนๆ เพราะจุดๆนี้ ชะตากรรมของเพื่อนๆในภาคที่อยู่ในห้องโปรเจ็กต์จะเป็นยังไงก็ขึ้นกับมินซอกซึ่งมีลู่หานเป็นตัวแปรเนี่ยแหละ!

“ขอทำตรงนี้เสร็จก่อนไม่ได้หรอเปาจื่อ? อีกนิดเดียวเอง”

“ไม่ได้!! จะกินเดี๋ยวนี้!” มินซอกโวยวายต่อเมื่อเห็นว่าลู่หานยังก้มหน้าก้มตาเขียนโค้ดอยู่ เพื่อนในห้องต่างจับจ้องไปที่ทั้งคู่ มินซอกจ้องลู่หานตาเขม็ง แต่กวางปักกิ่งก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย บทลู่หานทำงานคือทำงาน ตัดขาดซึ่งทุกสิ่ง จนบางทีก็ปิดเกินจนไม่รู้ว่าอารมณ์ของมินซอกจะระเบิดออกมาเต็มทน

“มินซอก พอดีว่ากูจะไปหาอะไรกิน เดี๋ยวกูเลยไปซื้อกา...?” หนุ่มผิวแทนขาวอย่าง คิม จงอินเอ่ยถามขึ้น เพราะเขากำลังจะออกไปหาอะไรกินพอดี และเพื่อนๆในห้องต่างส่งซิกมาให้เขา เรียกง่ายๆคือให้เป็นหน่วยกล้าตายไปถามเพื่อนตัวเล็กที่กำลังจะระเบิดลงอยู่ตลอดเวลา

“ไม่ต้อง! กูจะไปที่ร้านกาแฟ จะไปซื้อเอง!!” ยังไม่ทันจะถามจบมินซอกก็สวนกลับมาเสียแล้ว จงอินพยักหน้ารับรู้ มินซอกจึงหันไปจ้องลู่หานต่อ ส่วนจงอินก็เดินออกจากห้อง แต่ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปนั้น นักศึกษาผิวแทน (ที่ไม่รู้ว่าแทนขาวมาตั้งแต่แรกหรือเพราะโดนแดดเมืองไทยกันแน่?) ก็หันมาหาเพื่อนๆที่นั่งอยู่ในห้องโปรเจ็กต์ ขยับปากพูดโดยไม่ใช้เสียงพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งเป็นประโยคที่เพื่อนๆที่อยู่ในห้องแทบจะมอบฝ่าเท้างามๆ ไปประดับอยู่บนใบหน้าของไอ้ดำนั่นเหลือเกิน

 

ประโยคที่ว่า...

 

กู-ขอ-ให้-พวก-มึง-โชค-ดี-นะ... ไป-ล่ะ! J

 

“เฮ้ออออ~ ไม่ต้องจ้องแบบนั้นก็ได้ ไปเลยก็ได้” ลู่หานพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าหากเขาไม่พาเพื่อนตัวเปี๊ยกไปคงได้มีกวนเขาจนไม่สามารถทำงานต่อได้ ความจริงแค่มินซอกนั่งจ้องเขาแบบนี้ ลู่หานเองก็แทบจะทำอะไรต่อไม่ถูกแล้ว โค้ดที่กำลังจะเขียนต่อก็คิดไม่ออก มาหลุดจากโหมดตั้งใจทำงานก็ตอนที่จงอินเดินมาถามมินซอกนั่นแหละ บวกกับบรรดาเพื่อนๆต่างส่งไลน์ , คาเคาทอล์ก, วอทแอพ แชทเฟสมาเต็มไปหมด ซึ่งแอพบางอย่างเขาก็ออนที่โน้ตบุ๊ค ทำให้มันเด้งเตือนที่หน้าจอจนเขาทำโปรเจ็กต์ต่อลำบาก

“...”

“แถมเลี้ยงกาแฟด้วยอีกหนึ่งแก้ว โอเคไหม?”

“ขอพุดดิ้งด้วยหนึ่งถ้วย” น้ำเสียงเหวี่ยงๆแต่ใจความนั้นคือการอ้อนขอขนม มีหรอที่ลู่หานจะไม่ตกลง

“จัดไป เห็นแก่ว่าวันนี้ยังไม่ได้กินกาแฟเลยสักแก้วหรอกนะถึงได้เลี้ยง” มินซอกก็ยิ้มร่าเมื่อได้ยินคำตอบ กาแฟกับพุดดิ้งเป็นของขึ้นชื่อของร้านนั้นเลยนะ และมันก็ยังเป็นของโปรดของมินซอกด้วย ซึ่งพอเพื่อนๆในห้องเห็นรอยยิ้มของมินซอกก็พากันโล่งอก ค่อยยังชั่ว รอดตัวไปที ห้องโปรเจ็กต์ปลอดภัยแล้ว จากออร่าทะมึนก็กลับมาสดใสหวานแหววเหมือนเดิม

“กูพร้อมแล้ว จะไปกันยัง?” มินซอกถามเมื่อเก็บกระเป๋าเสร็จ

“แป๊บนะ” ลู่หานตอบก่อนที่จะกดล็อคที่เครื่องคอมของตัวเองให้เรียบร้อย เนื่องจากเขาวางคอมทิ้งไว้ที่ห้องโปรเจ็กต์ ซึ่งการวางคอมทิ้งไว้กับเพื่อนในห้องเป็นอะไรที่ล่อตาล่อใจมาก สำหรับการแกล้งโพสอะไรเกรียนๆลงเฟสบุ๊ค ทุกคนในภาคต่างรู้ดี พลาดเมื่อไหร่คือจบ ตัวอย่างที่เห็นก็มี... แต่อาจจะเป็นตัวอย่างที่หนักไปเสียหน่อยก็เถอะ และเขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้ร่วมขบวนการด้วย

 

เช่นกรณีของ ปาร์ค ชานยอล เป็นต้น

 

เรื่องมันก็มีอยู่ว่า... ไอ้ชานยอลมีนิสัยขี้เล่น เข้ากับคนอื่นได้ง่าย และด้วยความเป็นคนที่ขี้เล่นเนี่ยแหละ มันก็เลยชอบแซวคนนู้นคนนี้ไปทั่ว แซวแบบคนนั้นชอบคนนี้อะไรทำนองนั้น หรือไม่ก็ตั้งสเตตัสเกรียนๆลงเฟสของเพื่อนที่เผลอวางมือถือหรือเปิดเฟสทิ้งไว้ ซึ่งไอ้พวกที่โดนแกล้งก็มักจะพูดหรือทำท่าทางประมาณว่า อย่าให้ถึงตาพวกกูบ้างนะ มึงโดนแน่! ไอ้ปาร์คโยดา!!

 

แต่ก็อย่างว่าแหละ...สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง...

 

เมื่อ ปาร์ค ชานยอล มีแฟน แถมคนๆนั้นยังเป็น บยอน แบคฮยอน เพื่อนในภาคอีกต่างหาก!! ถามว่าเพื่อนในภาคคนอื่นๆสังเกตุเห็นไหม? ก็ต้องตอบว่าเห็นมาโดยตลอด แต่ยังเลือกที่จะไม่แซว เพราะรอให้ชานยอลตายใจเสียก่อน เรียกได้ว่าอดเปรี้ยวไว้กินหวานนั่นเอง ซึ่งชานยอลก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะโดน เนื่องจากเห็นว่าท่าทีของเพื่อนดูเงียบๆ แต่พอเพื่อนๆในภาคทุกคนเห็นว่าชานกับแบคคบกันเรียบร้อยแล้วเท่านั้นแหละ! #งานแซวต้องมา

จากที่แซวคนอื่นเขาไว้เยอะ พอบทตัวเองมีบ้างก็เลยโดนหนัก เพราะว่าคนที่โดนชานยอลแซวมีเยอะโคตร! โดนตั้งแต่เช้ายันเย็น เรียกได้ว่าโดนตลอด 24 ชั่วโมงเลยทีเดียว แต่ก็ยังไม่เด็ดเท่า...เมื่อชานยอลดันล็อคอินเฟสบุ๊คทิ้งไว้มาช่วย ซน นาอึนดูงาน เท่านั้นแหละ! รู้เรื่อง!!

เพราะทันทีที่ชานยอลลุกมาช่วยนาอึนดูโค้ดของโปรแกรม หวังแจ็กสันก็จัดการโพสสเตตัสเกรียนๆใส่เฟสชานยอล ซึ่งแค่โพสเฉยๆมันไม่เด็ดเท่ากับแท็กแฟนสุดที่รักของโยดาซึ่งทำสหกิจ[7]ลงไปด้วย ก่อนที่จะโพสลง และเพียงไม่กี่วิก็มีคนไลค์อย่างรวดเร็ว เสมือนประหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่หน้าเฟส


แต่ด้วยความที่ชานยอลแกล้งคนอื่นไว้เยอะ จึงค่อนข้างจะระวังพอสมควร พอนึกได้ว่าทิ้งคอมไว้ก็รีบวิ่งกลับไปดู พร้อมเปิดเฟสบุ๊คแล้วทำการลบโพสนี้ทันที แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะว่า...


แม้จะเป็นเพียงแค่ไม่ถึง 1 นาที แต่ลู่หานก็แคปโพสนี้ไว้ได้ทันแล้วโพสลงบนวอลของชานยอล ก่อนจะตามมาด้วยตัวการเจ้าของโพส


ซึ่งหลังจากสองคนนี้เริ่มโพส บรรดาเพื่อนในภาคก็เซฟรูปสเตตัสที่ลู่หานแคปได้เอามาโพสลงหน้าวอลของชานยอลอยู่สักพักใหญ่ๆ จนเต็มไทม์ไลน์ของชานยอล

และพอเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เพื่อนในภาคทุกคนระวังตัวกันมากกว่าเดิมหลายเท่า ซึ่งลู่หานเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องล็อคยูสเซอร์คอมของเขาให้เรียบร้อย แล้วจึงไปร้านกาแฟกับมินซอกได้อย่างสบายใจ เขียนโน้ตไว้สักเล็กน้อย

“จะไปได้หรือยังเนี่ย?!” เพื่อนตัวเล็กที่ยืนรออยู่หน้าประตูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโวยวายอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเพื่อนชาวจีนมัวแต่ชักช้า คือรอมานานแล้วเข้าใจป่ะ?!!

“โอเคๆ ไปแล้วๆ”

ทันทีที่ลู่หานและมินซอกเดินออกจากห้องไปแล้ว บรรดาเพื่อนๆที่นั่งทำโปรเจ็กต์กันอยู่ก็แทบจะลุกฮือกันมาที่เครื่องคอมของลู่หาน โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะมีกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับชานยอลที่มีความแค้นกับลู่หานมากที่สุด เนื่องจากเรื่องเมื่อตอนนั้น ได้แต่รอเวลาให้ลู่หานพลาดเพื่อที่ตนจะได้แกล้งคืนบ้าง แต่เมื่อเปิดหน้าจอคอมของลู่หานก็พบกับหน้าล็อคอินก่อนเข้าเครื่อง! พร้อมกระดาษโน้ตที่วางอยู่คนแป้นพิมพ์ เขียนด้วยลายมือภาษาไทย ใจความว่า...

 

กูไม่พลาดให้พวกมึงแกล้งได้ง่ายๆหรอก โดยเฉพาะไอ้โยดาเพื่อนรัก J

เจ้ายังพยายามแล้ว แต่ก็ยังอ่อนหัด!

ด้วยรักจากใจ...ลู่หาน คนแมนแดนปักกิ่ง

 

“ไอ้เชี่ยกวางหน้าเหี่ยว!!!” ทั้งห้องต่างตะโกนเป็นเสียงเดียวกันเมื่ออ่านจบ มึงอย่าพลาดก็แล้วกันนะ เดี๋ยวพวกกูจะจัดให้หนักเลยคอยดู!!

 

อีกด้านหนึ่ง...

 

“ขำไรอ่ะลู่หาน?” มินซอกเอ่ยถามในระหว่างที่กำลังนั่งกินพุดดิ้งรอคาปูชิโน่เย็นที่สั่งไว้ เพราะตั้งแต่ที่ลู่หานหยิบเอามือถือมาดูก็ขำตลอด ไม่รู้ว่าจะขำอะไรนักหนา

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ก็แค่พวกอ่อนหัดเท่านั้นแหละ ฮึๆ”

“อ่อนหัด? ใครอ่อนหัด?” คิ้วหนาขมวดเป็นปม ใครอ่อนหัดวะ? หมินเงิบแปบ =[]=? แต่ก็สนใจได้ไม่นานเพราะคาปูชิโน่เย็นที่สั่งไว้ได้พอดี เพื่อนตัวเปี๊ยกจึงดูดกาแฟไปพลาง กินพุดดิ้งไปพลาง แต่ก็เหลือบดูลู่หานอยู่ตลอดเวลา

“ช่างมันเถอะ กินพุดดิ้งต่อไปเถอะน่า” ลู่หานพูดเมื่อเห็นว่ามินซอกมองตัวเองอยู่สักพักก่อนจะก้มลงไปเล่นมือถือต่อพร้อมดื่มชานมไข่มุกไปด้วย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้น ร่างเล็กที่ทนไม่ไหวจึงชะเง้อคอมองก่อนจะพบว่าลู่หานนั้นเปิดแอพเฟสบุ๊คอยู่ ว่าแล้วก็เปิดเข้าไปดูเสียหน่อย และเขาก็พบกับคำตอบทันที...


มิน่า... ถ้าเป็นเขาเป็นลู่หาน ก็คงสะใจเหมือนกันนั่นแหละ ฮ่าๆๆๆ

 



[1] โมบายแอพลิเคชั่น (Mobile Application) – สอนพื้นฐานในการเขียนแอพพลิเคชั่นบนมือถือ ทั้งบนระบบปฏิบัติการ iOS และ Android

[2] AI – Artificial Intelligence เป็นวิชาว่าด้วยเรื่องการเขียนโปรแกรมให้คอมพิวเตอร์มีความคิด การเรียนรู้และการตัดสินใจเหมือนมนุษย์ ยกตัวอย่างเช่น การเล่นเกมกับที่มีผู้เล่นอีกฝ่ายเป็นคอมพิวเตอร์เป็นต้น

[3] ชื่อเต็มๆคือ Cryptography ว่าด้วยเรื่องของการเข้ารหัสถอดรหัสของข้อมูล ใช้ในเรื่องของความปลอดภัยของข้อมูล

[4] ชื่อเต็มๆ Internetworking Technologies สอนทฤษฎีเกี่ยวกับเน็ตเวิร์คทั้งหมด รวมทั้งการต่ออุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับเน็ตเวิร์คทำให้เน็ตเวิร์คสามารถใช้งานได้ พร้อมทั้งรู้จักวิธีแก้ไขปัญหาในกรณีที่เน็ตเวิร์คนั้นๆใช้ไม่ได้

[5] Proposal เป็นตัวรายงานของโปรเจ็กต์จบว่าหัวข้อของโปรเจ็กต์จบที่จะทำนั้นผ่านหรือไม่ผ่าน ถ้าไม่ผ่านก็หมายถึงจะทำโปรเจ็กต์จบไม่ได้ ซึ่งหมายถึงจะเรียนไม่จบภายใน 4 ปีแน่นอน แต่ส่วนใหญ่ก็จะผ่านหมด เพราะยังไงก็ต้องคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาของตนเองก่อนอยู่แล้วว่าทำโปรเจ็กต์ตามหัวข้อที่เสนอไปได้หรือไม่

[6] วิชาว่าด้วยการประมวลผลภาพ การนำภาพมาวิเคราะห์และประมวลผลโดยอาศัยโปรแกรมคอมพิวเตอร์

[7] เป็นการให้นักศึกษาไปทำงานจริงในระหว่างภาคเรียนการศึกษา ขณะเดียวกันก็มีการให้คะแนนและมีหน่วยกิตให้ โดยจะแตกต่างกับการฝึกงานที่นักศึกษาจะใช้เวลาในช่วงปิดเทอมไปทำงาน จุดมุ่งหมายของสหกิจศึกษาเพื่อให้นักศึกษาสามารถได้ทดลองประสบการณ์ทำงานจริง และได้มีการเตรียมตัวก่อนจบการศึกษาเพื่อพร้อมจะทำงานได้


 ==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==


:: Talk :: 18/12/59 ::
สวัสดีนักอ่านทุกๆโคนนนนนน เรามาอัพต่อครบ 100% แล้วน้าาาา
มาอัพก่อนที่ MV จะปล่อย อีกประมาณครึ่งชม.ก็จะได้ดูแล้วววว ตื่นเต้นมากกกกก
ฟิลลิ่งของเด็กปีสี่ที่นานๆจะบิ้วได้ทีนึง เราจะพยายามบิ้วให้ได้บ่อยๆนะ
แต่ในระหว่างที่รอก็อ่าน 
#ฟิคลูกหนี้LM ไปก่อนเนอะ! ^^
แอบโฆษณาฟิคของตัวเองเบาๆ 555555 (ว่าแต่จะมีคนอ่าน Talk เราไหม? 55555555555)
กลับมาที่
 #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ต่อดีกว่า มีความมุ้งมิ้ง(?)ของลู่หมินกับความเกรียนของเหล่าเพื่อนๆ(หรือเปล่า)
สเตตัส Facebook ที่พวกเพื่อนๆปีสี่แกล้งกัน ถ้ามันไม่เนียนก็ขออภัยด้วย ตัดต่อแบบกากๆ แฮะๆ
ตอนนี้ก็จบแบบไม่ค้างเท่าไหร่ เราใจดี เพราะรู้ว่านักอ่านอาจต้องรออีกสักพักใหญ่ๆ
แต่เราจะพยายามกลับมาอัพเรื่อยๆนะ อย่าเพิ่งหนีหายไปไหนนะ TTvTT
ยังไงก็อย่าลืมติดตาม
มินซอกกับลู่หานใน #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM น้าาาา
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<

:: Talk :: 13/12/59 ::

โย่~! ไม่ได้อัพ 
#ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM มานานมากกกก จะยังมีคนรออยู่ไหมเนี่ย? TTvTT
หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ได้อัพ #ฟิคลูกหนี้LM ไป วันนี้ก็มาอัพ SF ต่อ เห็นไม่ได้อัพมานาน
ไม่ใช่อะไร ยิ่งผ่านปีสี่มานานเท่าไหร่ ฟิลลิ่งของเด็กปีสี่ก็ยิ่งบิ้วยากขึ้นเท่านั้น 5555555555
แม้ว่ากว่าครึ่งของ
เหตุการณ์ในเรื่องจะเป็นประสบการณ์ของตัวเองและผองเพื่อนก็ตาม
แต่เรื่องความรักของลู่หมินนั้นเรามโนล้วนๆจ้าาาา ตัวเรานั้นยังโสด 55555555
แอบสงสารมินซอกเหมือนกันแฮะ ไม่น่าเลยจริมๆ ทำไมเราทำร้ายนายเอกจัง
ปกติมักจะแต่งทำร้ายพระเอกตลอด คราวนี้ดูพระเอกเป็นฮีโร่ไปเลย
อย่าลืมมาเป็นกำลังใจให้กับมินซอกใน 
#ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM น้าาาา
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #96 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 03:00
    อัพจบไปอีก1ตอนนน อยากเห็นวันที่ลู่หานพลาดจังค่ะอิชั้นว่าพาสเวิร์ดลู่หานไม่น่ายาก
    #96
    1
    • #96-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      1 มกราคม 2560 / 22:44
      ลู่หาน : ผมไม่พลาดง่ายๆหรอกครับ ระดับลู่หานคนแมนแดนปักกิ่งแล้ว บอกเลยไม่มีพลาด!
      #96-1
  2. #95 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 22:07
    หมินเอ้ย เพื่อนๆเค้ากลัวหนูดันอ่ะลูก 5555
    #95
    1
    • #95-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      25 ธันวาคม 2559 / 22:00
      มินซอก : ผมน่ากลัวตรงไหน? ไม่เข้าใจเลยจริงๆ (*^*)?
      #95-1
  3. #94 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 23:59
    นี่เพื่อนรึลูกทำไมทุกคนต้องเกรงกลัวมินซอก ทำไมต้องงอแง อยากกินเดินไปซื้อเองสิ
    #94
    1
    • #94-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      25 ธันวาคม 2559 / 22:00
      มินซอก : ผมขอโทษ ก็แค่อยากอ้อนให้ลู่หานไปด้วยแค่นั้นเอง TT^TT
      #94-1
  4. #93 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 15:09
    ฉันอยากเป็นมินซอกกกกกกกก ฮืออออออออออ
    #93
    1
    • #93-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      25 ธันวาคม 2559 / 21:59
      มินซอก : โอ๋ๆ ไม่ต้องอิจฉาผมนะครับ คิคิ :)
      #93-1
  5. #92 xxminn (@aommontira13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 06:47
    หานคนแมนนน
    #92
    1
    • #92-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      25 ธันวาคม 2559 / 21:59
      ลู่หาน : แมนกว่าพี่ก็คิตตี้แล้วน้อง ล้อเล่นนะครับ 555555555
      #92-1
  6. #91 swathao lumin (@swathao_exofan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 22:40
    เกลียดส์ชื่อเฟสบุ๊คของพี่หานมาก55555555555555555555555555555555555555555 พี่หานเปย์มินจ๊อกหยอออ
    #91
    1
    • #91-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      25 ธันวาคม 2559 / 21:58
      ลู่หาน : มันไม่ดีตรงไหนอ่ะครับ :(
      #91-1
  7. #90 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 19:29
    เครียดแทน แต่เพื่อนไม่มีความรับผิดชอบนะเห็นแก่ตัว
    #90
    1
    • #90-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      18 ธันวาคม 2559 / 20:52
      มินซอก : ใช่ๆ แต่มันกะเพื่อนอ่ะ ตัดใจทิ้งมันไม่ลง TT^TT
      #90-1
  8. #89 i3nana (@i3nana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:55
    ลืมเรื่องนี้ไปเลยยยยกลับมาแล้วเหรอ 😆
    #89
    1
    • #89-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      18 ธันวาคม 2559 / 20:51
      กลับมาแล้วจ้าาาา เรื่องนี้บิ้วอารมณ์ยากนิดนึง ฟิลลิ่งปีสี่มันเริ่มหายล่ะ 5555555555
      #89-1
  9. #88 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:06
    อื้อหือออมาอัพแล้ว
    #88
    1
    • #88-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 10)
      18 ธันวาคม 2559 / 20:50
      เดี๋ยวกำลังจะอัพอีก 60% ทีเหลือ
      #88-1