Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 7 : Voice of heart 7 - รักและห่วงใยเสมอนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.ค. 57

Voice of heart 7 – รักและห่วงใยเสมอ

 

            แสงไฟทุกอย่างในยามกลางคืนมืดดับสนิท จะเหลือก็เพียงแต่ไฟทางสีส้มที่ยังคงส่องแสงสว่างไสวไม่จางหาย แต่ทว่าท่ามกลางความมืดแสงบางอย่างกับสว่างขึ้นมา ร่างบางเปิดโคมไฟพลางเลื่อนดูโทรศัพท์ของเธอที่ตอนนี้มีข้อความส่งมาไม่ต่ำกว่า 30 ข้อความ

 

            “อะไรกันละนั่น” หญิงสาวรวบผมพลางเลื่อนเพื่อดูว่าใครส่งข้อความมา

 

            “สมายด์ เป็นไงบ้าง เห็นอ้นบอกว่าเกิดเรื่อง” เป็นเสียงที่ถูกอัดมาในไลน์และยังมีข้อความอีกมากมายที่ถูกส่งมา ทั้งถามว่าเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนรึเปล่า กลับมารึยัง ทำไมไม่ตอบ เป็นห่วงนะ

 

            สมายด์กดโทรศัพท์ไปหาแกงส้ม เพราะถ้าเธอคิดไม่ผิด ฝั่งนั้นคงเอาแต่เดินวนไปวนมาเป็นสิบรอบไม่ยอมหยุด รายนั้นพอเป็นห่วงเขาทีไรมักจะออกอาการ Over เอามาก ๆ เสมอ

 

            “หวัดดีค่ะ พี่แกง” สมายด์กำลังจะพูดต่อว่าเธอเป็นยังไง แต่แกงส้มถามกับมาประโยคยาวเหยียดจนเธอตามไม่ทัน

 

            “พี่เป็นห่วงนะ รู้ไหม” สมายด์ได้แต่ยิ้มกว้างให้กับประโยคที่แสดงความห่วงใยอย่างชัดเจน

 

            “ค่ะ มายด์ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” สมายด์เอ่ยพลางยิ้มออกมา ทำไมไม่รู้นะ เห็นคนตรงหน้าเป็นห่วงเธอมากอย่างนี้แล้วเธอรู้สึกดีจัง

 

            “เป็นห่วงนะเนี่ย คราวหน้าพี่ไปด้วยนะจริง กำลังยิ้มอยู่อะดิ” แกงส้มเอ่ยน้ำเสียงยังคงเป็นห่วงอยู่เหมือนเดิม

 

            “เปล่านะคะ ใครจะยิ้มกัน” สมายด์เอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

 

            “งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ น้องมายด์อย่าลืมนัดพี่อีกละ ไม่งั้นต้องง้อ ด้วย Kiss นะ” แกงส้มเอ่ยพลางยิ้มหวานอยู่ เขาจีบน้องสมายด์มาตั้งแต่น้องสมายด์อยู่ ม.2 จนนี่น้องสมายด์ก็ ม.4 แล้ว น่าจะเป็นแฟนกันได้แล้วนะ พรุ่งนี้ขอเป็นแฟนเลยดีไหมนะ

 

            “บ้า พี่แกง ใครจะ kiss พี่คะ” ก็คราวที่แล้วเชอรีนบอกว่าง้อด้วยหอมแก้ม ถึงมันจะได้ผลก็เธอ แต่เธอรู้สึกเขินมาจนถึงทุกวันนี้เนี่ย

 

            “ฝันดีจ้า” แกงส้ม เอ่ยพลางยิ้มหวานมองโทรศัพท์ตัวเองที่มีรูปสมายด์เป็นรูปหน้าจอ

 

            “ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” สมายด์วางโทรศัพท์ลงแล้วก็ปิดไฟนอน

 

            วันรุ่งขึ้นสมายด์ก็เดินไปที่ห้องเรียนตามปกติ แต่ดันเจอแกงส้มที่ยืนยิ้มหวานอยู่หน้าห้องเสียก่อน

 

            “อะไรหรอคะ พี่แกง” แกงส้มเอ่ยพลางยื่นแหวนวงหนึ่งให้

 

            “ให้ทำไมอะคะ” สมายด์เอ่ยแต่ก็ยอมให้ใส่แหวนที่นิ้วนางอยู่ดี

 

            “มั่นไว้ก่อนไง เจอกันตอนเย็นนะคะ น้องมายด์” แกงส้มเอ่ยพลางวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนตรงหน้ามองแหวนหน้าแดง ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลยมั่นได้ไงอะ

            “บ้า พี่แกงอะ มาด้วยนะ ตอนเย็นอะ”หลายครั้งที่นัดกันแกงส้มมักจะชอบสาย หวังว่าคราวนี้ไม่สายนะ

 

            “อ้าวแก เป็นอะไรยืนบิดอยู่นั่น” เชอรีนที่เดินมาห้องเรียนมองเพื่อนเธอที่เอาแต่ยืนบิดไปมาซ้ายขวา เมื่อวานเธอโดนพี่อ้นบ่นจนหูแทบจะชาไปหมด


            “ก็เปล่านิ” สมายด์เอ่ยพลางจับไว้ของตัวเองแล้วก็เดินโยกเข้าไปในห้องเรียน

            “เขินพี่แกงอะดิ ทำไมพี่แกงเขาขอแกแต่งงานหรอ” เชอรีนเอ่ยพลางยิ้มกว้างใส่ แล้วจี้เอวเพื่อนเล่น

            “แกอะอย่าแซว ดิ” สมายด์เอ่ยพลางผลักเชอรีนแก้เขิน

            “แต่เมื่อกี้นอกจากพี่แกงฉันเห็นคนเดินตามแกนะ เหมือนคนเมื่อวานเลย” เชอรีนเอ่ยพลางชี้ไปข้างนอก เมื่อกี้เธอเห็นจริง ๆ นะ แต่เผลอไม่เท่าไหร่หายไปเลย

            “ว่าจะขอบคุณเขาสักหน่อยเหอะ” สมายด์เอ่ยพลางพยายามนึก ทำไมหน้าคนคนนั้นถึงได้คุ้น ๆ นะ ปัญหาคือเขาคือใครนี่ละ

            “ไว้วันหลังละกันแก” สมายด์เอ่ยพลางหันไปมองหน้าประตู

            “คุณ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งท่าทางดูดีพอสมควร กำลังเรียกแกงส้มที่เดินอยู่

            “เรียกผมหรอ”แกงส้มเอ่ยพลางชี้นิ้วที่ตัวเอง ทำไมเสียงผู้ชายคนนี้ถึงได้คุ้นนักนะ

            “ช่วยดูแลผู้หญิงคนนั้นให้ดีด้วยนะครับ” ชายคนดังกล่าวเอ่ยพลางยิ้มกว้าง

            “น้องมายด์หรอครับ” แกงส้มเอ่ย ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกันเขาถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้อย่างแปลกประหลาด

            “ครับ” ชายคนดังกล่าวตอบรับ

            “ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลให้ดีที่สุดครับ” ไม่ต้องห่วงครับ น้องสมายด์เป็นมากกว่าชีวิตผมเสียอีก

            “อ้าวหายไปไหนและ ทำไมเขารู้สึกเหมือนชายคนเมื่อกี้เป็นเพื่อนเขามาก่อนนะคุ้นจัง” แกงส้มได้แต่เดินเกาหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจ

            “ชั่งเหอะ” เขาคงมาฝากอะไรสักอย่างละมั้งนะ ว่าแต่ตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่เลยนะ ฉันมาโรงเรียนเช้าไปรึเปล่านะ

 

ณ บ้าน แคน

            “จะเดินไปหาช็อคโกแล็ตอะ หลบหน่อยดิ” สต๊อปเอ่ยพลางเดินไปทางซ้ายทีขวาที อยากกินอะ หลบดิแคน

 

            “ต๊อปก็หลบดิ” แคนเอ่ยพลางพยายามเดินไปอีกทาง แต่เดินยังไงก็ติดสต๊อป

 

            “ แคนอะอย่าเดินชนดิ” สองคนเดินกันเดินกันมาก็ไม่ผ่านกันซักที เลยมองหน้ากันอย่างเขิน ๆ อะไรจะใจตรงกันขนาดนั้นละเนี่ย

 

            “ต๊อปซ้ายนะ แคนขวา” ทั้งสองคนนัดแนะกันอย่างดี ปรากฏว่าเดินไปทางเดียวกันซะงั้น 

 

            “แกล้งต๊อปใช่ปะ งั้นต๊อปเดินทะลุแคนนะ” สต๊อปเอ่ยเมื่อไหร่ฉันจะได้กินอะ อย่างนี้จะไหว้ให้ทำไมอะ เชอะ

 

            “หยุดเลย ตึก” สต๊อปออกอาการตกใจเมื่อเธอจะเดินทะลุตัวแคน แต่แคนดันจับเอวสองข้างของเธอได้อย่างนั้น

 

            “เอวสวยนะต๊อป”แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง เอวเป็นตัว S เลยอะ

 

            “บ้า >///<” ฉันเป็นวิญญาณนะ ทำไมจับเอวฉันได้ด้วยอะ

 

            “แคนไม่รู้จริง ๆ นะ” แคนเอ่ยพลางลูบหัวตัวเอง

 

            “เขินอะ  เดินไปซ้ายละกันนะ ต๊อป” แคนเอ่ยพลางเดินออกไปทางประตู ปล่อยให้คนในห้องอย่างออกอาการหน้าแดงเขิน  

            “ปู่ครับ” แคนวิ่งลงมาอย่างรวดเร็วพลางถามปู่ของเขา

 

            “อะไรรึ” ปู่ของแคนลดหนังสือพิมพ์พลางมองหน้าหลานตัวเอง

 

            “ทำไมผมจับเอววิญญาณได้ด้วยอะ”แคนเอ่ยพลางยิ้มแห้ง ๆ

 

            “มันเป็นพลังพิเศษของแก ที่มาจากฉัน  ถ้าแกกับวิญญาณตนนั้นผูกพันธ์กันมากมาก เหมือนเป็นเนื้อคู่กัน แกจะสามารถแตะเขาได้เฉพาะบางเวลาที่แกอยากดูแลเขา หรือบังเอิญเกิดจากรัก” ปู่ของแคนอธิบายร่ายยาวพรางดักหลานตัวเองไว้ด้วย

            “มีแบบนี้ด้วยหรอครับ”แคนเอ่ยอย่างแปลกใจ

 

            “แต่แกไม่ต้องลามกนะ แก้ปล้ำเขาไม่ได้หรอก” ปู่ของแคนเอ่ยแซว

 

            “บ้าหรอ ปู่ ปล้ำอะไรละครับ” แคนเอ่ยแล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ซ

                

            “ตึง   อูย” สต๊อปตกใจ 

 

            “แคน ช็อคโกแลตอร่อยดีนะ” สต๊อปเอ่ยพลางกินช็อคโกแล็ต ที่แคนไหว้ให้เธอ

 

            “อร่อยก็ดีแล้วละ”แคนเอ่ยพลางคนตรงหน้าที่กำลังอร่อย เวลากินก็น่ารักนะเนี่ย

 

            “คนทั้งบ้านนี้มองเห็นต๊อปหมดเลยป่าวอะ” สต๊อปเอ่ยพลางหลบสายตาแคนที่จ้องเธอตาไม่กระพริบ

 

            “ไม่อะ แคน ปู่ แม่ ถอดจิตได้อะ พ่อไม่เห็นนะ” ก็พ่อเป็นเอสเปอร์นิ อ่านใจได้ผ่านสิ่งของอะไรประมาณนี้

 

            “อ้าว หนูสต๊อป” กำลังกินอยู่ดีดี แม่ของแคนก็เดินทะลุประตูเข้ามาเสียอย่างนั้นทำให้เอา สต๊อปออกอาการอึ้งเล็กน้อย

 

            “แม่ครับ อย่าถอดจิตมาดิ” แคนบ่น ทำแบบนี้บ่อย ๆ แม่จะไม่รอดเอานะ

 

            “ก็แม่อยากเจอหนูสต๊อปนี่ลูก” แม่ของแคนเอ่ยพลางดึงสต๊อปเข้าไปกอดซะเฉย ๆ ทำเอาสต๊อปออกอาการงง

 

            “ว่าไงจ๊ะ ไม่ได้เห็นตั้งนาน เห็นแต่ในรูปน่ารักนะเนี่ย ลูกสะใภ้ของแม่” แม่ของแคนเอ่ยพลางจับหน้าสต๊อปอย่างนุ่มนวล สต๊อปรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

 

            “ลูกสะใภ้หรอคะ” สต๊อปรู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังแดงเหมือนลูกมะเขือเทศ

 

            “แคนคุยให้แม่ฟังอยู่บ่อย ๆ นะ ว่าหนูน่ารักอย่างนั้น นิสัยดีอย่างนี้” แคนจะห้ามแม่ตัวเอง แต่ว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว แม่เขาเริ่มสาธยายเรื่องเกี่ยวกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว

            “ค่ะ คุณน้า” โดนชมว่าน่ารัก นิสัยดี จากแม่ของคนที่เธอชอบแบบนี้ มีแต่เขิน เขิน เขินหนักกว่าเดิมอีก

 

            “เรียกว่าแม่ดีกว่านะลูก ลงไปกินข้าวนะ เดี๋ยวแม่ไหว้ให้เรา”คุณแม่ของแคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง แล้วเดินจูงมือลูกสาวคนใหม่ลงไปชั้นล่าง สต๊อปหันมามองแคน ยิ่งเห็นแคนหน้าแดงเหมือนกัน หน้าเธอยิ่งออกอาการหนักกว่า

 

            “ค่ะ คุณแม่ >///<” ทำไมคนบ้านนี้ถึงได้ตรงไปตรงมานักนะ

 

            “แคน มาด้วยกันดิ” สต๊อปหายตัวมาอยู่หน้าแคน พลางยิ้มน้อย ๆ

 

            “จ้า ไป กันปะ สต๊อป” แคนเอ่ยแล้วก็เดินกำลังจะออกจากประตูแต่ก็ติดสต๊อปอีกตามเคย

 

            “ขอโทษอะ เดินไปทางเดียวกันนะ” สต๊อปเอ่ยพลางเดินนำลงไปก่อน ความจริงเหมือนลอยไปซะมากกว่า

 

            “อ้าว ลูกช้าจังเลย จีบหนูสต๊อปอยู่หรอ” แม่ของแคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง แม่นี่นะจะชงให้รักกันให้ได้เลยสิเนี้ย

 

            “เปล่าซะหน่อยอะ” แคนเอ่ยพลางชี้เก้าอี้ด้านข้างให้สต๊อปนั่ง

 

            “จีบ >///<” เธอไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าคุณแม่ของแคนดูจะชอบเธอเอามาก ๆ

 

            “แคนคะ ทำไมแม่แคนดูจะชอบต๊อป หรือว่าต๊อปคิดไปเอง” สต๊อปเอ่ยกระซิบแคน

 

            “แคนเล่าให้ฟังบ่อย ๆ อะ แม่บอกว่าแค่เห็นรูปก็ถูกชะตาแล้วอะ” แคนเอ่ยพลางหันไปมองแม่เธอที่ออกอาการยิ้ม ๆ อะไรก็ไม่รู้

 

            “กินเร็ว ลูกจะได้ไปโรงเรียน” แม่ของแคนเอ่ยพลางยกบางอย่างไปไหว้ให้สต๊อปด้วย

 

            “ครับ”

 

            เวลาผ่านไปสักพัก แม่ของแคนก็ลุกขึ้น แล้วไปหยิบชุดสวยชุดหนึ่งมายื่นให้แคนดู เป็นเสื้อสีเหลืองแปลก ๆ ที่ดูสวยมาก รับรองว่าถ้าสต๊อปใส่ต้องน่ารักมาก ๆ แน่เลย

 

            “ไปกันเถอะแคน จะถึงเวลาเข้าแถวแล้วนะ” สต๊อปเอ่ยพลางทำท่าเขย่าแขนแคน ให้ตายสิ เธอเขินจะตายอยู่แล้ว ก็แม่แคนดูจะชอบเธอมาก ๆ อะสิ

 

            “ไปก่อนนะครับ ปู่ แม่” แคนเอ่ยพลางจูงมือสต๊อปเดินออกจากบ้าน ทำเหมือนจูงมือไม่ได้จูงมือกันจริง ๆ หรอก

 

            “ไปนะคะ คุณแม่” สต๊อปไหว้อย่างน่ารักพลางยิ้มอย่างเขิน ๆ

 

            “อ้าว ลูกสาว แฟนแคนไหว้น่ะ” ปู่ที่มองเห็นสต๊อปบอกแม่ของเธอซึ่งเขาร่างแล้วทำให้มองไม่เห็น

 

            “โชคดีนะจ๊ะ ลูกสะใภ้ รองใส่ชุดนี้ก่อนสิ ลูก เดี๋ยวแม่ช่วย” แม่ของแคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง บ้านแคนค่อนข้างมีความสามารถเรื่องนี้อยู่บ้าง ดังนั้นเรื่องให้สต๊อปเปลี่ยนชุดไม่ยากสำหรับบ้านนี้

 

                “แคนลูก รองหันมาดูดิ” เวลาผ่านไปสักพักหนึ่งแม่ของแคนก็เปลี่ยนชุดให้สต๊อป ชุดก็เป็นเพียงชุดธรรมดาเท่านั้น แต่สต๊อปกับเปร่งประกายอย่างที่แคนออกอาการอึ้ง (บ้านนี้ค่อนข้างพิเศษนะ เปลียนชุดให้วิญญาณได้ 555)

 

            “น่ารักอะ นางฟ้ารึเปล่า” แคนเอ่ยพาเอาสต๊อปที่ยืนนิ่งอยู่ออกอาการหลบตาต่ำ บ้าหรอนายแคนอยู่ดีก็มาชมแบบนี้อะเขินนะ ก็แค่เสื้อแล้วก็มีเสื้อคลุมไหล่ กางเกงกับหมวกสีเดียวกัน จะนางฟ้าอะไรขนาดนั้น ตาบ้า >///<

 

 

            “มองอะไรนักหนา ไปโรงเรียนได้แล้ว ไปเร็ว” สต๊อปเอ่ยพลางเดินหนีคนตรงหน้าไป

 

            “เดี๋ยวสิคะ นางฟ้า รอแคนก่อน” แคนไม่ได้แกล้งสต๊อปนะ แต่สต๊อปดูเหมือนนางฟ้าจริง ๆ

 

            เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงเวลาเย็นของวัน แสงสว่างจากพระอาทิตย์เริ่มจางลง ร่างสูงกำลังยืนรอคนสำคัญของเขา ที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน ปกติแล้วสมายด์ไม่ใช่คนที่จะมาสายนี่นา

 

            “ขอดูหน่อยนะ” แกงส้มเอ่ยพลางกดโทรศัพท์ เขาได้ลง App ติดตามโทรศัพท์ของน้องสมายด์เอาไว้

 

            “แปลกอะ” แกงส้มเอ่ยเพราะสมายด์ก็อยู่ใกล้ ๆ นี้ แต่กลับไม่เดินมาซะอย่างนั้น มีอะไรแปลก ๆ แล้วสิ แกงส้มรีบกดโทรศัพท์แล้วรีบวิ่งพุ่งไปหาสมายด์

 

            “ปล่อย ๆ นะ โอ้ย” สมายด์พยายามดิ้นออกจากแขนของคนร้ายสามสี่คนที่พยายามทำร้ายเธอ แต่สมายด์ดันโดนคนร้ายต่อยที่ท้อง สติเธอเริ่มเลือนรางซะแล้วด้วย

 

            “พี่แกง ช่วยมายด์ด้วย” สติของสมายด์เริ่มเลือนรางเต็มที่ ในขณะที่เธอมองเห็นแกงส้มวิ่งมาช่วยเธอ

 

            “ปัก ปึง” แกงส้มหยิบไม้ที่อยู่ข้างทางมาฟาดใส่พวกคนร้าย ก่อนจะตามด้วยอัดพวกมันจนลงไปกองอย่างรวดเร็ว

 

            “มายด์ เป็นไรรึเปล่า” แกงส้มเอ่ยพลางหมุนสมายด์ไปมา

 

            “พี่แกงคะ เวียนหัวแล้ว” สมายด์เอ่ยรายนี้ก็เป็นห่วงมากไปรึเปล่า

 

            “พี่แกง ระวังค่ะ” สมายด์ตะโกนออกมาเสียงดังเมื่อคนร้ายคนหนึ่งดึงมีดและพุ่งเข้ามาแทงแกงส้ม

 

            “อย่ายุ่งกับสองคนนี้” แต่อยู่ดีดีชายที่เคยช่วยสมายด์ในบ้านน่ากลัวนั่น ก็มารับมีดเอาไว้

 

            “เฮ้ย ๆ ผี ผี” พวกมันที่เห็นชายคนดังกล่าวตัวโปร่งใส จึงพากันวิ่งหนีอย่างตกอกตกใจ

 

            “พวกคุณไม่ต้องตกใจนะ ผมเคยเป็นเพื่อนกับพวกคุณสองคนมาก่อน  เมื่อชาติที่แล้วแกงส้มตาย ก่อนสมายด์ผมคอยดูแลสมายด์มาตลอดหลังจากนั้น เพราะแกงส้มฝากผมไว้ ผมจึงต้องคอยดูแลผู้หญิงคนนี้มาตลอด แต่ตอนนี้คุณก็มาดูแลสมายด์แล้ว หมดหน้าที่ผมแล้วละ ดูแลคนรักของคุณให้ดีนะ อย่าตายก่อนละ คนที่เหลืออยู่นะเจ็บปวดมากนะ” ชายคนดังกล่าวเอ่ย ก่อนที่ร่างของเขาจะเริ่มสลายหายไป และลอยขึ้นสู่อากาศ

 

            “เขาจะบอกว่าเขาเป็นเพื่อนพี่เมื่อชาติที่แล้วสินะ แล้วชาติที่แล้วพี่ตายก่อนสมายด์ พี่เลยฝากเขาดูแลสมายด์ เขาก็เลยดูแลสมายด์ตั้งแต่ชาติที่แล้วมาจนชาตินี้ มิน่าละพี่รู้สึกคุ้นเค้ามาก” แกงส้มเอ่ยเรียบเรียงประโยคเมื่อกี้นี้

 

            “ก็ดูแลมายด์ให้ดีละกันนะคะ ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ” สมายด์เอ่ยพลางจูงมือแกงส้มเดินเข้าไปในร้านอาหาร ในขณะที่แกงส้มเดินลูบหัวสมายด์อย่างเอ็นดู

 

            ขอบคุณน่ะคะ

            ไม่ว่าคุณเป็นใครก็เหอะ

 

TBC

 

ใครรอโมเมนต์อ้นเชอรีนเยอะ รอเค้าก่อนนะ อย่าพึ่งไปไหนละ

 

อีกไม่นานก็ถึง ใจเย็นนะ ใจเย็น รีดเดอร์ทุกคน

 

ตอนหน้าและตอนที่ถัดจากตอนหน้า เป็นตอนทีไรภูมิใจนำเสนอที่สุดนะ

 

เพราะเป็นตอนที่ไรท์คิดว่าแต่งได้น่ารักที่สุดแล้ว ตั้งแต่เกิดมา จ้า สองตอนต่อไปหวานมากนะจะบอก

 

อย่าพลาดนะ

 

 

           

           

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #13 p'party (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 21:26
    จะรอโมเม้นต์อ้นรีนนะค่ะไรท์
    #13
    0
  2. #12 korbuaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 21:19
    อ้นรีนด้วยน้าา
    #12
    0