Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 8 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 57

Voice of heart 8 – ชีวิตคนกว่าจะรักใคร ก็อาจจะสั้นเกินไป

 

            “นี่นายแคน นายว่างหรอ มานั่งมองหน้าฉันเนี่ย” สต๊อปหาเรื่องกลบเกลื่อน เพราะตอนนี้เธอกำลังออกอาการเขินแคนอย่างหนัก ก็ตั้งแต่แม่ของแคนเปลี่ยนชุดให้เธอมา แคนก็เอาแต่นั่งมองหน้าเธออย่างนี้ทั้งวัน ตาบ้าเอ้ย

 

            “ก็มองคนน่ารักอะ มันผิดรึไงละ” แคนเอ่ยพลางส่งยิ้มพิฆาตชนิดที่ว่าคนถูกมองยิ่งเขินหนักกว่าเดิม ก็สต๊อปน่ารักจริง ๆ นี่นา นับวันเขายิ่งหลงรักผู้หญิงคนนี้มากขึ้น โดนเฉพาะเข้าเริ่มรู้สึกว่าสต๊อปเริ่มจะรักเขาแล้วด้วย

 

            “บ้า >///< ชมอยู่ได้ไปอาบน้ำไป” สต๊อปเอ่ยพลางใช้พลังโยนหมอนใส่หน้าแคนแก้เขิน

 

            “โหย หยุดขอเขามองไปเรื่อย ๆนะ” แคนเอ่ยพลางเดินเข้าไปจับเอวคนตรงหน้า ก็จับได้แค่เอวอะ ก็จับเอวละกัน

 

            “อย่ามาแต๊ะอั๋ง ฉันนะ นายแคน” สต๊อปเอ่ยพลางหายตัวไป แล้วไปโผล่ ด้านหลังเตียงของแคน นี่นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย กินยาไม่ได้เขย่าขวดรึไงฮะ

 

            “ไปอาบน้ำก็ได้” แคนเอ่ยอย่างงอน ๆ พลางทำปากจู๋ แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว

 

            “อย่างอนดิแคน อาบเสร็จแล้ว จะให้นั่งมองก็แล้วกันนะ” สต๊อปเอ่ย อยากนั่งมองนักใช่ไหม เชิญเลย นั่งมองไปเลยทั้งคืน อย่านอนละ

 

            “จริงนะ” แคนเอ่ยพลางเปิดประตูออกมาในขณะที่ไม่ได้ใส่เสื้อ

 

            “นายแคน นายบ้า เอาอีกแล้วนะ ปิดประตูเดี๋ยวนี้ ปิด” สต๊อปเอ่ยพลางขว้างหมอนไปหน้าประตู นายไม่ใส่เสื้ออีกแล้วใส่เสื้อสิยะ

 

            สต๊อปหยิบช็อคโกแล็ตมากินพลางรอแคนออกจากห้องน้ำ ปกติถ้าเป็นปลากัดละก็นั่งจ้องกันขนาดนี้เธอต้องท้องแน่นอนเลย แค่เมื่อกี้ก็เขินจะตายอยู่แล้ว

 

            “เสร็จแล้ว ต๊อป ห้ามขยับนะ ไม่งั้นจูบ” แคนเอ่ยทะเล้น ๆ พลางนั่งลงบนเตียงตรงข้ามกับสต๊อป

 

            “บ้าหรอ นายจูบฉันได้ทีไหนละ” นี่ยังไม่เลิกหาเรื่องให้เธอเขินอีกนะเนี่ย

 

            “ก็เข้าฝันฉันดิ นางฟ้า” แคนเอ่ยพลางสบตากับสต๊อปแล้วยิ้มออกมาอย่างดูดี

 

            “นางฟ้า อีกแล้วอะ บ้าจริง” แล้วคืนนั้นทั้งคืน แคนก็มองสต๊อปจนหลับไป ซึ่งสต๊อปก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่าแคนจะชอบชุดนี้อะไรขนาดนั้น

 

            “อือ พรุ่งนี้ ไปเยี่ยมโรงเรียนเด็ก ๆ กันหน่อยนะ” แคนเอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อย ให้สต๊อปบอกว่าอยากไปโรงเรียนของเด็กเล็ก ๆ โรงเรียนหนึง

 

            “จ้า นายสามารถ” สต๊อปเอ่ยพลางทำท่านอนบ้าง

 

            เช้าวันรุ่งขึ้น แคนก็เริ่มแต่งตัวและบอกกับแม่ของเขาว่าจะไปเยี่ยมโรงเรียนของเด็ก ๆ ที่สต๊อปอยากจะไปซึ่ง แม่ของแคนก็ไม่ได้ขัดอะไร แถมบอกว่าขอให้สนุกนะซะด้วย

            “ต๊อปตามมานะ” แคนเอ่ยพลางเริ่มบิดมอเตอร์ไซค์ไปข้างหน้า

 

            “ไม่ต้องกลัว ฉันไปเร็วกว่านายแน่” สต๊อปเอ่ยแล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้อยู่แล้วนี่นา ว่าที่นั่นอยู่ที่ไหน

 

            “ปิ้ง ที่นี่ไง” สต๊อปเอ่ยอย่างยิ้มท่ามกลางสวนสนุกของเด็ก ๆ

 

            “พี่เป็นใครหรอคะ” เอ เด็กคนนี้มองเห็นเธอด้วยหรอ โรงเรียนนี้มีเด็กสัมผัสพิเศษเยอะหรอเนี้ย

 

            “ใช่คะ พี่สวยจังค่ะ เหมือนนางฟ้าเลย” ตายและ คุณน้องคะ ชมงี้เขินตาย

 

            “พี่มาเล่นกับพวกเรานะ” สต๊อปเอ่ยพลางเอียงหน้าไปทางซ้ายเล็กน้อยแล้วยิ้มอย่างน่ารัก

 

            “ค่ะ ขอบคุณค่ะ แต่เดี๋ยวหนูรอพี่ผู้ชายด้วยดีกว่าค่ะ พี่คนนั้นเขามาบ่อยนะคะ” เด็กน้อยยิ้มกว้างพลางเดินกลับไปของเล่นเหมือนเดิม

 

            “น่ารักจังเลย เด็กพวกนี้  ชมว่าเราสวยด้วย” อ๊าย แค่เขินนายแคนก็จะบ้าตายแล้วนะ นี่ยังมีเด็กมาชมอีกหรอ

 

            “พี่เป็นแฟนกับพี่ผู้ชายที่กำลังจะมาใช่ไหมละคะ” เด็กน้อยอีกคนหนึ่งเดินมาอย่างยิ้มพลางมองหน้าพี่สาวตรงหน้าอย่างทะเล้น

 

            “เปล่านะคะ” สต๊อปรีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าหน้าเธอจะแดงพอสมควรก็เหอะ

 

            “พี่ชายเขาเล่าเรื่องพี่ให้ฟังบ่อย ๆ เลยนะคะ เอารูปให้พวกหนูดูด้วย บอกว่าพี่น่ารักอย่างนั้น นิสัยดีอย่างนี้ เป็นดาวมหาลัยด้วย” เด็กน้อยจัดกลุ่มกันพลางสาธยายอย่างรวดเร็ว

 

            “คะ ขนาดนั้นเลยหรอ” สต๊อปได้ยินก็เริ่มรู้สึกว่าหน้าตัวเองเริ่มร้อน ๆ ขึ้นมา อะไรกันนายแคนนี่นายชอบฉันถึงขนาดมาเล่าให้เด็ก ๆ ที่นี่ฟังเลยหรอ

 

            “ใช่ค่ะ นั่นไงคะ พี่แคนมาแล้ว”เด็กน้อยเอ่ยพลางรีบวิ่งไปหาพี่ชายที่กำลังเดินมาหาพวกเขาเช่นกัน           

 

            “พี่แคนน่าจะชอบพี่นะคะ”เด็กน้อยอีกคนเอ่ยพลางยิ้มน้อย ๆ

 

            “ทำไมหนูถึงคิดแบบนั้นละ หึ” สต๊อปเอ่ยถามพลางนั่งยอง ๆ คุยกับเด็กน้อย

 

            “ก็พี่แคนพูดถึงแต่เรื่องพี่ ตอนนี้พี่เขาก็ยังแอบมองพี่ตลอดเลยนะคะ” สต๊อปหันไปมองตามสายตาของเด็กน้อย ก็จริงนะ แคนเล่นกับเด็ก ๆ แต่ก็แอบมองเธอตลอดเวลาเลย

 

            “ต๊อป เด็กที่นี่เป็นไงบ้างละ” แคนที่เดินมาพร้อมกับจูงมือเด็ก ๆ เอ่ยถาม เด็กบางคนก็มองไม่เห็นสต๊อป แต่บางคนก็มองเห็น

 

            “น่ารักดีนะ แคน” สต๊อปเอ่ยพลางยิ้มเล็ก ๆ โรงเรียนเก่าสมัยประถมของเธอก็มีเด็กน่ารักอย่างนี้เต็มไปหมดเหมือนกันละ คิดถึงที่นั่นจังเลย ตอนไปเยี่ยมคราวที่แล้วใส่ชุดคล้าย ๆแบบนี้ซะด้วยสิ

 

            “พี่สาว ก็น่ารักค่ะ พี่แคน” เด็กน้อยคนที่ทักสต๊อปว่าน่ารักเอ่ยพลางเขย่าขาแคนอย่างสนุก ก็เธอรู้ดีว่าเขย่าขาสต๊อป

ไม่ได้อะสิ เด็กที่นี่หลายคนค่อนข้างจะมีอะไรที่เหมือนแคน แคนจึงมาบ่อย

 

            “ไม่กลัวพี่หรอคะ” สต๊อปเอ่ยพลางนั่งให้เท้ากับตัวเด็กน้อย แล้วยกมือลูบหัวไปมาถึงแม้จะไม่โดนก็ตามที

           

            “สวยขนาดนี้ หนูไม่กลัวหรอกค่ะ พี่เหมือนนางฟ้ามากกว่า”เด็กน้อยยังคงเอ่ย แล้วทำท่าเหมือนกำลังกอดสต๊อป

 

            “พี่หายเมื่อไหร่ มาหาหนูนะคะ” แคนพึ่งบอกเด็กคนเมื่อกี้นี้ว่าสต๊อปน่าจะเป็นเจ้าหญิงนินทรา

 

            “จ้า พี่จะมาหาเราคนแรกเลยนะ” สต๊อปเอ่ยพลางลูบหลังเด็กตรงหน้า

 

            “หนูจะรอ แต่งงานกันเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ” เด็กน้อยเอ่ยพลางยิ้มกว้างให้แคนกับสต๊อป

           

            “เอ๊ะ พี่กับพี่แคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะจ๊ะ” ถึงจะพูดว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่หน้าเธอนี่แดงไปครึ่งหนึ่งได้แล้วละ

 

            “อย่าเลยค่ะ หนูดูออกนะ เพื่อนอะไรกันมองพี่ตาไม่กระพริบแบบนี้อะคะ”เด็กน้อยเอ่ยพลางชี้ไปทางแคน ที่ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ตรงไหนก็มักจะแอบมองเธออยู่เสมอ เหมือนกับกลัวว่าเธอจะหายไป

 

            “แต่งงานกันไวไว นะคะ” เด็กน้อยเอ่ยแล้วรีบวิ่งหนีเข้าไปหาแคน

 

            “ให้ตายสิ เรียกว่านางฟ้าก็เขินจะแย่แล้วนะ ยังมีชงให้แต่งงานกันอีก แต่งเมื่อไหร่แล้วจะบอกนะคะ” สต๊อปแอบพูดกับตัวเองแล้วก็ออกอาการเขินซะเอง เด็กโรงเรียนนี้ นี่น่ารักเกินไปจริง ๆ นะเนี่ย

 

            “ว่าแต่ คนนั้นใครนะ เห็นมองไปทาง นั้นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” สต๊อปเอ่ยกลับตัวเองในขณะที่แคนโผล่มายืนด้านข้างเธอเรียบร้อย

 

            “เอ๊ะ มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ถึงจะเป็นวิญญาณเธอก็เขินเป็นนะ เล่นมายืนใกล้ ๆ ห่างกันไม่ถึงฟุตแบบนี้อะ ถ้าเป็นปกติละก็ คงจะจมูกชนกันไปแล้วละ

 

            “ก็ตั้งแต่ ที่สต๊อปบอกว่าแต่งเมื่อไหร่อะเนี่ยแหละ” แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง อยากแต่งงานกับแคนหรอ คิก คิก

 

            “ไม่ได้พูดสักหน่อย ถามว่าคนนั้นใครต่างหาก”สต๊อปเอ่ยพลางชี้ไปที่ชายคนที่หน้าดีระดับหนึ่งกำลังยืนอยู่หลังต้นไม้มองไปทางในโรงเรียนด้วยสายตาดูห่วงหาอาวรณ์

 

            “เออนั่นดิ ไม่เคยเห็น ใครหว่า” แคนเอ่ยอย่างงง พลางหันมาหาเหมือนจะถาม แต่สต๊อปจะไปรู้เรื่องได้ยังไง แล้วเขามองไปทางไหนนะ

 

            “เค้ามองไปทางเฟรมอะ” แคนเอ่ยพลางยิ้ม ๆ น้อย ทำเอาสต๊อปออกอาการหึงเล็กน้อย หมายความว่ายังไงกันนะมองผู้หญิงแล้วยิ้มกว้างขนาดนั้นอะ

 

            “คนนั้นเค้ามอง หรือ นายมอง ชิ” สต๊อปเอ่ยแล้วเดินตรงไปหาผู้ชายคนที่มองเฟรมอยู่

 

            “เป็นอะไรอะ ต๊อป อย่าหึงดิ” แคนเอ่ยพลางเดินตามสต๊อปไปอย่างรวดเร็ว

 

            “บ้า ใครหึงนาย” สต๊อปเอ่ย ก็ใช่อะสิ หึง ชิ

            “ก็เธอไง อย่าหึงเค้านะ รู้อยู่แล้วนี่น่าว่าเค้ารักต๊อปคนเดียว” พูดคำว่ารักออกมาหน้าตาเฉย ๆ ทำเอาสต๊อปเดินหนี

หน้าแดง ตาบ้า เด็กเดินตามแกเต็มไปหมดเลย มาบอกรักฉันอะไรตรงนี้

 

            “บ้า >///<” สต๊อปหันมาพูดใส่หน้าแคนแล้วก็หายตัวไปเฉยๆ

 

            “อ้าวหายไปไหนอะ มองอยู่แถวนี้ละมั้ง”แคนเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาชายคนดังกล่าวต่อ เขามีลางสังหรณ์ว่าคนตรงหน้าไม่น่าใช่คน

 

            “คุณมายืนมองใครหรอคะ” แคนกำลังจะถาม แต่อยู่ดีดีสต๊อปก็โผล่มาถามซะอย่างนั้น

 

            “ผู้หญิงคนนั้น ผมอยากเจอเธอเป็นครั้งสุดท้าย”ชายคนดังกล่าวเอ่ยพลางมองผู้หญิงที่เหมือนจะเป็นครูของโรงเรียนนี้ด้วยสายตาที่สต๊อปเองก็เดาไม่ออก

 

            “ก่อนที่ผมจะจากโลกนี้น่ะครับ ผมชื่อฮัทครับ ช่วยบอกผู้หญิงคนนั้นที” ชายแปลกหน้านามฮัทเอ่ย พลางขอความช่วยเหลือจากแคน

 

             “เฟรม คุณรู้จักคุณฮัทปะครับ” แคนเดินไปถามคุณครูคนดังกล่าวอย่างรวดเร็ว เขาก็เคยเจอผู้หญิงคนนี้อยู่บ่อย ๆ

 

            “ทำไมหรอคะ” เฟรมเอ่ยพลางทำหน้าสงสัย แคนไม่น่าจะรู้จักฮัทนี่นา

 

            “เขามีเรื่องจะคุยกับคุณ ได้โปรดตามผมมานะครับ” แคนเอ่ยพลางชี้ไปทางที่ฮัทอยู่ ซึ่งเฟรมเองไม่ได้มองเห็นวิญญาณแต่อย่างใด

 

            “ทำไมฉันถึงต้องเชื่อคุณละ” เฟรมเอ่ยพลางจะเดินกลับเข้าไป

 

            “คุณอยากดูต้นคูน ที่ผมปลูกไม่ใช่หรอ ฮัทเขาว่าอย่างนี้น่ะครับ” แคนเอ่ยในขณะที่กำลังอ่านปากฮัทซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขา นัยน์ตาของฮัทดูเศร้ามาก

 

            “คุณรู้ได้ยังไง นั่นเป็นความลับของฉันกับฮัท” เฟรมเอ่ยน้ำตาเริ่มไหลออกมา

 

            “เขาอยู่ข้าง ๆ ผมนี่ครับ ผมก็ต้องรู้สิ” แคนเอ่ยพลางชี้ไปข้างซ้ายของเขา

 

            “เขายังเป็นคนบอกให้คุณไว้ผมยาวด้วย” แคนเอ่ยพลางมองเฟรม ที่ตอนนี้ดึงผมตัวเองมาจับไว้

 

            “ถ้าฉันไว้ผมยาวฉันก็น่ารักนะ นายฮัท” เฟรมเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ในขณะที่คนตรงหน้าอยู่ดีดีก็จับเธอไปจูบซะอย่างนั้น นายอะไรของนายเนี่ย

 

            “ฉันไม่แน่ใจ ฉันอาจจะไม่เจอตอนเธอ ไว้ผมยาว” ฮัทเอ่ยพลางยิ้มให้อย่างเศร้า ๆ

 

            คำพูดของแคนทำให้ความทรงจำบางอย่างของเธอกับฮัทลอยเข้ามา เฟรมจับหัวใจตัวเองเธอก็พอจะสัมผัสได้ว่าอีกคนกำลังอยู่ที่นี่

           

            “เขาอยากให้คุณไปดูต้นคูณที่เขาปลูก ว่ามันต้นใหญ่ขนาดไหน ถึงมันจะไม่ได้รดน้ำเลยก็ตาม” แคนเอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อยให้สต๊อปที่ยืนฟังมาตลอดและกำลังซึ้งจนร้องไห้

            “ค่ะ ฉันจะไป” เฟรมเอ่ยแล้วพาเด็ก ๆ เดินตามเธอไปด้วย เดินไประยะหนึ่งก็ถึงต้นคูนขนาดกลางที่กำลังออกดอกใบสวยงามสุด ๆ

 

            “นี่ครับ” แคนเอ่ยหลังจากที่ยกเสียมขุดบางอย่างที่อยู่ใต้ต้นไม้ออกมาให้เฟรม

 

            “ถึงเฟรม สุดที่รัก” นายฮัทนายบ้า นายมันแย่ที่สุด เฟรมมองกล่องดังกล่าวน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

 

 

ขอโทษนะ ที่จากไปเร็วขนาดนี้ เธอจะมีแฟนใหม่ฉันก็ไม่ว่านะ แค่อยากบอกเธอว่าฉันรักเธอมาก ลาก่อนนะ เฟรม

ฮัท

 

            “ตาบ้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันคิดว่านายมีคนอื่น ฉันคิดว่านายนอกใจฉัน ฉันคิดว่านายเกลียดฉัน”เฟรมเอ่ย เพราะช่วงหลัง ๆ เหมือนฮัทพยายามไล่เธอออกไปอย่างไม่มีเหตุผล แต่เธอก็แอบมาดูแลฮัทตลอด

 

            “แหวน”เฟรมมองแหวนสองวงที่ประกอบกันได้อย่างลงตัว เป็นแหวนคู่ที่แยกกันได้และรวมกันได้ นายฮัท

 

            “คุณพี่เป็นใครหรอคะ” เด็ก ๆ เอ่ยพลางวิ่งเข้าไปหาฮัท

 

            “คุณลองรับตาดู แล้วใช้ใจสื่อถึงเขาสิครับ เพราะคุณจะเห็นเขานะ” แคนเอ่ย เฟรมหลับตาพลางนึกถึงวันดีดีของเธอกับฮัท และลืมตาขึ้นมาก็เจอ ฮัทอยู่ห่างเธอไม่ถึงเซน

 

            “นี่ ตาบ้า ทะลึ่งตลอดเลยนะ” เฟรมเอ่ยพลางจับหน้าตัวเองอย่างเขิน ๆ

 

            “เขากำลังจะไปแล้วครับ” แคนเอ่ยพลางมองสองคน

 

            “ฮัท หลับตาแล้วมอง  ขอบคุณนะ ฉันรู้ตอนที่ฉันป่วยเธอแอบปีนมาดูแลฉันตั้งหลายครั้ง แม่บ้านฉันบอกเธอ ฉันรู้ ดังนั้นเธอไม่ต้องเสียใจนะ เธอได้ดูแลฉันแล้ว ไม่รู้สายไปแล้วรึเปล่า แต่ฉันรักเธอนะ” ฮัทเอ่ยอย่างช้า ๆ แต่เน้นทุก ๆ คำพลางยิ้มกว้างเพราะเขาได้เจอแล้วนี่ คนที่เขารักอะ

 

            “ฉันก็รักนาย ขอบคุณนะ ฮัท” เฟรมเอ่ยพลางมองคนตรงหน้าที่เลื่อนหน้าเข้ามาจุมพิตเธอ

 

            “หวานเหมือนเคยเลย” ฮัทเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ไม่ได้จูบกันจริง ๆ สักหน่อย

 

            “บ้า >///<” เฟรมเอ่ยพลางจับหน้าตัวเองเหมือนเดิม

 

            “เค้าไปแล้วนะ ตัว ลาก่อนนะ” ฮัทเอ่ยพลางโถมตัวเข้าไปกอดเฟรม

 

            “ลาก่อน นายฮัท” เฟรมร้องไห้ออกมาอย่างหนักในขณะที่วิญญาณของใครบางคนเริ่มหายไป

           

            “ฉันจะใช้ชีวิตแทนนายนะ ตาบ้า T_T  เฟรมเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ๆ ให้กับวิญญาณของใครบางคนทีกำลังลอยไป

 

            “คุณครูเป็นอะไรคะ แล้วแฟนคุณครูหายไปไหนอะ” เด็กน้อยหลายคนทำหน้าสงสัยกันใหญ่

 

            “ขอบคุณทั้งสองคนนะคะ เด็ก ๆ เข้าข้างในกันดีกว่า”เฟรมเอ่ยพลางเดินเข้าไปในห้องเรียน

            “ถ้าฉันต้องตายแบบนั้น ละ แคน นายจะทนไหวไหม” สต๊อปเอ่ยพลางน้ำตาไหลออกมา

 

            “เธอยังอยู่กับฉันเสมอ ต๊อป ในนี้ไง ฉันสัญญาถ้าเธอตาย ฉันจะไม่อยู่” แคนเอ่ยน้ำเสียงจริงจังสุด ชีวิตที่เหลือเหมือนขาดคนสำคัญของชีวิตไป เขาไม่อยากอยู่อย่างไรก็ไม่รู้  

 

            “นาย พูดอะไรแบบนั้น ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้นะ” สต๊อปเอ่ยพลางทำหน้างอนใส่

 

            “ไม่อะ เธอก็อย่าตายละกัน ฉันจะได้ไม่ตายตามไง” แคนเอ่ยแล้วแลบลิ้นใส่สต๊อป

           

            ชีวิตคนกว่าจะได้รักใครมันก็ยังสั้นเกินไปจริง ๆ นะ

 

            นายแคน

 

TBC

 

ตอนหน้าใครรอโมเมนต์อ้นรีน อย่าพลาดเด็ดขาด ถ้าพลาด

 

จะหาว่าไรท์ไม่บอก ไรท์เป็นคนเขียนยังฟินเองเลย 55555

 

มาตามอ่านตามเมนต์กันเยอะ ๆ ไรท์ลงวันเดิมเวลาเดิม ทุกวันนั่นแหละ

 

ประมาณ 3 ทุ่มของทุกวัน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #14 korbuaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 21:29
    รออ้นรีนนะค้าา สู้ๆนะคะไรท์
    #14
    0