Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 22 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

Voice of heart 22 – หนีเอาตัวรอด

            แสงไฟเริ่มมืดลงเล็กน้อย ในขณะที่เรือที่ไร้คนขับ เริ่มโยกไปมาอย่างไม่มีทิศทาง แคนจับมือคนรักเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้เธอโยกไปตามแรงของเรือ สต๊อปมองมือที่กุมมือเธอไว้จนมือเธอเริ่มแดง แสดงให้เห็นว่าไม่กะจะปล่อยเธอแม้แต่น้อย แคนเดินผ่านแผงวงจรไฟฟ้าสำรองอันที่ 1 อย่างเชื่องช้า อีกมือหนึ่งถือปืนไรเฟิลรถถัง 

 

            “แคนระวัง” สต๊อปที่มือสัมผัสค่อนข้างไว หมุนตัวกลับมา แล้วใช้มือรับตัวสุนัขประหลาดเอาไว้ มันกระโจนโถมตัวใส่สต๊อปและกัดเข้าอย่างจังที่คอของสต๊อป ไม่เท่านั้นร่างกายของสต๊อปพุ่งเข้ากระแทกอย่างจังกับแผงไฟฟ้าสำรอง

 

            “กรี๊ดดด”เสียงร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกัด แคนยิงปืนใส่ศีรษะของสุนัขตัวดังกล่าวจนปลิวไปอีกทาง

 

            “ไม่นะ ต๊อป ไม่นะต๊อป”แคนเอ่ยน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด พลางดึงคนรักมาไว้ในอ้อมกอด

 

            “แคน ต๊อปไม่ไหวแล้ว แคนไปต่อเถอะน” สต๊อปเอ่ยน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เธอรู้สึกว่าร่างกายกำลังไร้เรี่ยวแรงเลือดมากมายกำลังเริ่มหลั่งไหลออกมาจนตัวเธอเหมือนจะลอยไปในอากาศ

 

            “ต๊อปไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ แคน ขอบคุณแคนนะ ที่ดูแลสต๊อปมาตลอด”สต๊อปมองแววตาอย่างสุดซึ้งของคนรักกลับอย่างอาลัยอาวรณ์ ขอโทษนะแคน

 

            “แคนไม่ยอม มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ”แคนเอ่ยพลางยังคงกอดรักอยู่อย่างนั้น และเหมือนเขาเริ่มจะเจ็บปวดจนชา

 

            “ต๊อปรักแคนนะ รักมาก ขอโทษที่ต๊อปอาจจะได้แค่ฝัน จะมีลูกน่ารัก ๆ กับแคน ต๊อปขอโทษ”เธอเคยฝันเรื่องครอบครัวที่อบอุ่นกับแคน แต่มันคงเป็นแค่ฝันไปแล้วละ

 

            “แคนขอโทษ  ฮึก ฮึก แคนก็รักต๊อปนะ”แคนเอ่ยพลางน้ำตาไหลออกมา ไม่หยุด สต๊อปเพียงปาดน้ำตาของคนตรงหน้า แล้วดึงคนตรงหน้ามาประทับริมผีปาก จุมพิตให้การล่ำลา ชั่งแสนหวานและละมุนละไม แคนจูบอยู่อย่างนั้นเนินนานเหมือนต้องการหยุดเวลาจากนี้ไว้เพียงเท่านี้

 

            “พอแล้ว จะลากันแล้วนะ จะปล้ำต๊อปตรงนี้รึไง”สต๊อปเอ่ยทีเล่นแบบเขิน ๆ ทั้งน้ำตาพลางทุบไหล่คนตรงหน้าเบาๆ

 

            “ลาก่อนนะ ต๊อป” แคนวางคนตรงหน้าลงให้นอนหลับอย่างนิ่งสนิท

 

            “อือ” สต๊อปมองคนตรงหน้าที่ค่อย ๆ เดินออกไปอย่างเจ็บปวด ขนาดเชอรีนยังตายแล้วฟื้นเลย แล้วฉันเองจะตายแล้วฟื้นไหมนะ อยากเจอแคนอีกจัง ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย

 

            แคนเดินไปตามทางสภาพไม่ได้ต่างอะไรจากศพตายซากที่กำลังเดินอยู่

 

            “ตี้ดดดด  ตี้ดดดด พบวัตถุอันตราย จะทำการระเบิดตัวเองใน 30 นาที” แคนปาดน้ำตาลวก ๆ พลางรีบวิ่งไปที่ห้องเรือชูชีพอย่างรวดเร็ว

 

            อ้นที่ได้ยินเสียงดังกล่าวแอบอุทานในใจอย่างช่วยไม่ได้ ให้ตายสิ กรรม ต้องรีบวิ่งไปเร็วเลยนะเนี่ย เจ้าพวกตัวประหลาดพวกนั้น ก็มาได้ไงวะเนี่ย น้องเชอรีนวิ่งตามเรามาเปล่านะ

 

            “อ้าวเฮ้ย น้องเชอรีนหาย”อ้นหันไปมองทางซ้ายทีขวาทีด้วยแววตาตื่นตระหนกแบบสุด ๆ

 

            “พี่อ้น ชีน ปึง”เชอรีนกำลังจะเดินไปหาอ้น แต่เศษซากของเรือก็ดันพังลงมาขวางทาง อ้นกับเชอรีน

 

            “พี่อ้นไม่ต้องห่วงนะคะ เชอรีนจะไปหาพี่ผ่านอีกทางหนึ่ง”เชอรีนตะโกนข้ามฝั่งกำแพงที่ขวางเธอ กำแพงหนาขนาดนี้ปืนของเขาคงยิงไม่เข้าหรอก

 

            “มาให้ได้นะ เชอรีน” อ้นเอ่ยพลางหมุนตัวไปยิงปืนของเขาและรีบวิ่งขึ้นบันไดไปอีกทางหนึ่ง

 

            เชอรีนขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว เธอใช้ดาบไฟฟ้าของเธอฟาดไปที่ประตูอิเล็กทรอนิกส์จนประตูเปิดออก เชอรีนเจอกับร่างของสต๊อปที่นอนอยู่กับพื้นมีเลือดไหลออกมาไม่ยอมหยุด

 

            “พี่ต๊อป เกิดอะไรขึ้นคะ พี่ต๊อป”เชอรีนร้องไห้ออกมาไม่ยอมหยุด ทำไมพี่สต๊อปเป็นแบบนี้

 

            “เชอรีน รีบไป ที่นี่จะระเบิดแล้ว” สต๊อปพูดอย่างเหนื่อยหอบ เธอรู้สึกว่าสติของเธอกำลังเลือนรางลงไปทุกที

 

            “ฉันไม่รู้ว่าพี่จะรอดรึเปล่า แต่ครั้งที่ฉันคิดว่าฉันจะตาย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารอดมาได้ยังไง ฉันอยากให้พี่พกมันเอาไว้ ถ้าพี่รอด ช่วยใช้มันกลับไปหาพี่แคนด้วยนะคะ เราจะทิ้งเรือไว้หนึ่งลำ” เชอรีนเอ่ยบอกสต๊อปพลางวางดาบไฟฟ้าของเธอไว้ที่มือสต๊อป ถ้าไวรัสที่ว่าสามารถเข้ากับเลือดของพี่สต๊อปได้ พี่สต๊อปก็อาจจะรอด แต่ถ้าไม่ พี่สต๊อปก็คงตายอยู่ที่นี่ ถึงความหวังจะน้อย แต่เธอก็อยากจะหวัง

 

            “ขอบคุณนะ” สต๊อปเอ่ยพลางหลับตาลง

 

            “ไปได้แล้วฉัน” เชอรีนพอจะเป็นศิลปะการต่อสู้อยู่บ้างเธอจึงวิ่งฝ่าไปที่ห้องเรือชูชีพอย่างไม่ลำบากมากนัก

 

            เชอรีนวิ่งฝ่าไปได้สักพักหนึ่ง เธอก็มาถึงที่ห้องเรือชูชีพซึ่งกำลังวุ่นวาย กลับการปล่อยนักเรียนจำนวนมากมายลงไปในเรือชูชีพ เชอรีนมองหาอ้น ที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน เชอรีนหันไปทางซ้ายทางขวาได้สักพักหนึ่ง เธอก็เจอกับชายคนหนึ่งกำลังวิ่งไปด้วยยิงกระสุนสีฟ้าไปด้วย แสดงให้เห็นว่าพวกตัวประหลาดมากมายกำลังวิ่งกระโจนเข้ามาไม่ยอมหยุด

 

            “พี่อ้น” เชอรีนเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม เมื่อเห็นคนรักกำลังเดินถอยหลังมาทางเธอ ถ้าเห็นพี่อ้นแบบเดียวกับที่เห็นพี่สต๊อปละก็ เธอต้องแย่แน่เลย

 

            “รีบไปเร็วเชอรีน พี่จะค่อย ๆ สกัดเอาไว้”อ้นเอ่ยบอกพลางยิงปืนไปด้านหน้าอยู่ตลอดเวลา เชอรีนค่อย ๆ สวมเสื้อชูชีพ และใส่ให้อ้นที่กำลังยิงปืนอยู่ ก่อนที่เชอรีนจะพาคนตรงหน้ากระโดดลงไปนั่งกับเรือชูชีพ

 

            “ฟิ้วววว”แคนแล่นเรือชูชีพออกไปอย่างรวดเร็ว โดยที่เชอรีนไม่ลืมที่จะปล่อยเรือชูชีพไว้ลำหนึ่ง

 

            “เหลือเวลาอีก 5 นาที ขอให้ทุกคนรีบอพยพ” ทุกคน ๆ ที่ออกมาจากเรือได้ รีบแล่นเรือออกไปให้ห่างจากตัวเรืออย่างรวดเร็ว

 

            “ตูม”เสียงระเบิดดังสนั่น ลั่น ระเบิดทำให้เกิดคลื่นขนาดใหญ่ถาโถมเข้ามา แต่ด้วยความสามารถของเรือชูชีพ ทำให้เรือไม่ล่ม

 

            “ลาก่อนนะ สต๊อป”แคนเอ่ยมองเรือที่กำลังระเบิดทั้งน้ำตา

            “หลักฐานก็แทบไม่เหลือแล้วอะสิ”แกงส้มเอ่ยอย่างหงุดหงิด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เหตุการณ์ธรรมดา ๆ ที่ไม่ใช่ว่าใครที่ไหนก็จะเจอได้ เรียกว่าพวกเขาซวยก็ว่าได้ละมั้ง

 

            “หลักฐานน่ะ มี”อ้นเอ่ยพลางหยิบแฟลชไดรฟ์ที่เขาได้มาจากห้องทดลอง พลางยิ้มเล็กน้อย

 

            “พี่แคนคะ”เชอรีนเอ่ยพลางวางมือไว้บนหู เธอเรียกพี่แคนก็เธอรู้สึกว่าได้ยินเสียงอะไรสักอย่างนี่นา เหมือนเสียงเครื่งอยนต์อะไรสักอย่าง อาจจะเป็นเรือที่เป็นกึ่งเรือชูชีพที่ทิ้งไว้ให้พี่สต๊อปก็ได้

 

            “อะไรหรอ เชอรีน” แคนเอ่ยสายตาละห้อย เขามันแย่ที่สุดเลย ที่ไม่สามารถปกป้องคนรักของตัวเองได้

 

            “พี่แคนไม่ได้ยินหรอคะ เสียงเรือเครื่องที่เชอรีนทิ้งไว้น่ะ”เชอรีนเอ่ยพลางชี้ไปที่ทิศไกล ๆ อีกทางหนึ่งที่กำลังมีเรือเครื่องเสียงดังขับพุ่งมาทางนี้ 

 

            แคนมองอย่างยิ้ม ๆ เมื่อสังเกตเห็นคนที่ขับเรือคันดังกล่าวออกมา ไม่เสียเที่ยวที่ตอนไปเดินเล่นกัน แม่เคยถอดจิตออกมาสอนแคนกับสต๊อปในการขับเรือ

 

            “หวัดดี แคน”สต๊อปเอ่ยพลางยิ้มกว้างออกมาอย่างน่ารัก แล้วค่อย ๆ เลื่อนเรือมาเทียบด้านข้างกับเรือของแคน

 

            “ต๊อป ต๊อปยังไม่ตาย”แคนเอ่ยพลางน้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด พลางกระโดดจากเรือของตัวเองไปที่เรือของสต๊อป แคนสวมกอดคนรักอย่างคิดถึง ตามด้วยหอมแก้มสต๊อป

 

            “นี่ตาบ้า หอมฉันทำไมเนี่ย”สต๊อปเอ่ยพลางหันไปมอง พี่ ๆ น้อง ๆ ที่พากันยิ้มกว้าง

 

            “นี่นายแคน อย่าจูบนะ ฉันจะมีภูมิก็เหมือนติดเชื้อนั่นแหละ อย่านะ”สต๊อปเอ่ยก็อยู่ดีดีคนตรงหน้าเธอก็เลื่อนหน้าผากมาชนกับหน้าผากเธอนี่นา ไม่รู้นี่น่าว่าไวรัสที่เธอได้รับมันติดต่อทางน้ำลายรึเปล่า

 

            “ไม่สน” แคนเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้ามาประทับริมฝีปากอย่างอ่อยอิ่ง พลางกดเม้มแน่นและเริ่มสอดลิ้นเข้าไปจูบรับกับลิ้นของคนตรงหน้า รสสัมผัสชั่งหอมหวานอบอุ่น ชวนสติของสต๊อปที่อยากจะห้าม เคลิบเคลิ้มอย่างลืมตัว ลิ้นร้อนของคนบางคนกำลังจูบอย่างหนักหน่วงและบดเบียดแนบชิด กวาดความหวานในโพรงปากไปจนหมด สต๊อปเริ่มฟาดมือไปมาใส่ไหล่แคน เธอเริ่มจะไม่มีอากาศหายใจแล้ว ตาบ้า ไม่ต้องคิดถึงขนาดนี้ก็ได้

 

            “นายแคน”สต๊อปเอ่ยออกมา แก้มเปลี่ยนสีเป็นสีชมพูระเรื่อ

 

            “ไม่เป็นอะไรนี่ โรคยาก ๆ อย่างนี้ไม่ติดทางน้ำลายหรอกมั้ง”แคนเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้ามาสวมกอดอีกครั้ง น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาอีกครั้ง

 

            “ไม่ติดบ้าอะไรละ ตานายแดงไปข้างและ”สต๊อปเอ่ยอย่างเคือง ๆ พลางมองคนรักของเธอที่ตอนนี้ตาข้างซ้ายเปลี่ยนเป็นสีแดง

 

            “ทะลึ่งจนได้เรื่องนะ นายแคน”สต๊อปเอ่ยพลางปาดน้ำตาให้แคนที่ไม่รู้ว่าจะร้องไห้ไปถึงไหน

 

            “อ้าวไปเถอะแคน เขาไปกันหมดแล้ว”อ้นเอ่ยพลางชี้ไปที่เรือลำอื่นที่ออกเรือไป ตั้งแต่ตอนแคนเริ่มจูบสต๊อปแล้ว

 

            อ้นมองทางข้างหน้าที่ยิ่งขับไปเท่าไหร่ ก็ยิ่งใกล้ถึงท่าเรือมากเท่านั้น เขาหวังว่าเขาจะได้มีโอกาสเปิดเผยความจริง

เรื่องโครงการบ้าบอนั่น รวมถึงเรื่องขอพ่อเขาด้วย

 

            รอก่อนนะครับ พ่อ

 

            ผมจะเปิดโปรง โครงบ้า ๆ นั่นสักที

 

TBC

 

ตอนนี้จะซึ้งปนบู๊หน่อย ๆ นะ

 

ใกล้จบแล้วนะ ใกล้มาก

 

มาอ่านกันนะ ไรท์มีอะไรจะบอกตอนจบนะ คิกคิก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #33 korbuaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:07
    😭️😝✌️✌️
    #33
    0