Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 23 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ส.ค. 57

Voice of heart 23 – ความมืดที่ปกคลุมเมือง

            เรือยนต์และเรือชูชีพแล่นตรงไปข้างหน้า ท่ามกลางความมืดสนิทของท้องทะเล ที่เหมือนจะไขว่คว้าหาแสงสว่าง ร่างสูงมองทางข้างหน้าที่มีแต่ความมืด สถานที่ตอนนี้เหมือนอยู่กลางมหาสมุทรซะมากกว่า ต้องรีบเข้าท่าเรือให้เร็วที่สุดไม่งั้นมีหวังพายุได้ซัดพวกเขาจนเรือคว่ำเป็นแน่ ร่างสูงมองเห็นแสงสว่างจากทางท่อเรือจึงรีบเร่งเครื่องเรือให้เร็วกว่าเดิม

 

            เรือจอดลงเทียบท่าอย่างยอดเยี่ยม ร่างสูงหันไปมองเพื่อน ที่มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้วเช่นกัน หวังว่าจะได้ทำอะไรที่เข้าท่าซะทีละนะงานนี้อะ แต่ถึงจะคิดอย่างนั้นก็เหอะบรรยากาศตรงนี้มันก็ยังเงียบเกินไปซะด้วยซ้ำ

 

            “พี่อ้นคะ เชอรีนกลัว”เชอรีนโดดเข้าเกาะแขนอ้นตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังได้ยินเสียงสุนัขที่เหมือนกับที่อยู่บนเรือ

 

            “ก๊าซซซ” แล้วก็ไม่ผิดอย่างที่เชอรีนคิด เจ้าพวกตัวประหลาดกำลังคำรามอย่างสนุกพลางวิ่งเข้ามาหาพวกอ้นที่กำลังยืนอยู่อย่างไม่เข้าใจ นี่แสดงว่าพวกเขาหยุดการแพร่เชื้อไม่ทันอย่างนั้นหรอ

 

            “เอ้งงง” เสียงสุนัขตัวแสบร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนจะสิ้นลมไปก่อนที่จะได้กระโจนใส่ใคร อย่างว่า พวกอ้นถือปืนกันตั้งมากมายนี่นา

 

            อ้นมองพินิจพิจารณาชายท่าทางแปลกตาที่เดินขากระเพรกมาจากอีกฝั่งหนึ่งของทางเดิน ทำให้เขารู้สึกใจไม่ดีเท่าไหร่ อ้นพยายามมองดูอีกครั้ง เผื่อว่าเขาจะเข้าใจผิด แต่มันก็ไม่ได้ต่างจากที่คิด ชายคนดังกล่าวเดินขากระเพรก แววตาเลื่อนลอยไม่มีจิต ริมฝีปากและฟันแหลมคม ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดปะปนอยู่ ไม่ใช่เพียงชายคนนั้นเท่านั้นยังมีตัวประหลาดอีกมากมายที่เดินตามมือ เสียงที่เขาเคยได้ยินชัดเจนบนเรือ ดังระงม ชนิดที่อ้นอยากจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ฝันไป

 

            “เชอรีน ไปกันเถอะ” อ้นเอ่ยพลางจับมือเชอรีนไว้หลวม ๆ แล้วรีบวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินที่จะต้องไป ในตอนนี้เขาคิดว่าต้องกลับไปที่บ้านตัวเองก่อน อย่างน้อยจะได้รู้ว่าพ่อแม่ของเขาปลอดภัยดีรึเปล่า

 

            “พี่อ้นคะ”เชอรีนเอ่ยเรียกในขณะที่กำลังวิ่งอยู่ เธอพึ่งจะนึกอะไรดีดีขึ้นมาออก

 

            “อะไรหรอน้องชีน”อ้นเอ่ยพลางหันไปมองเพื่อน ๆ ที่อยู่ทางเดินอีกด้านหนึ่ง ดูตั้งแต่กลับมาเหมือนว่าสต๊อปจะเร็วขึ้นเป็นกองเลย

 

            “เชอรีนพอจะนึกออกว่า มีคนเอาของแปลก ๆ มาให้เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อนน่ะค่ะ”เชอรีนเอ่ยพลางนึกถึงเรื่องนั้นอาจจะเป็นสาเหตุให้เธอโดนฆ่าก็เป็นได้นะ ก็อยู่ดีก็มีคนบอกว่าของสิ่งนี้เป็นของสำคัญช่วยเก็บเอาไว้ที ของเหลวสีม่วงลักษณะเป็นหลอดทดลองอะไรสักอย่าง ถูกครอบด้วยหลอดแก้วอย่างดี พร้อมเอกสารบางอย่าง เรื่องนี้ทำให้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เธอแอบรีบกลับคอนโดไปก่อน

 

            “อย่างนั้น หรอคะ น้องชีน” อ้นพูดไปด้วยยิงไปด้วย ตอนนี้คงมีแต่ปืนเขาที่จะใช้ได้ดีที่สุดในยามถูกรุมสะกำเช่นนี้

 

            “ใช่ค่ะ ชีนจะบอกให้เรากลับไปที่คอนโดก่อนค่ะ” เชอรีนเอ่ยเธอไม่รู้เหมือนกันว่า หลอดทดลองนั่นสำคัญยังไง แต่มันต้องมีเรื่องเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นแน่

 

            “ได้ จ้า” อ้นเอ่ยพลางวิ่งหลบรถทหาร ที่เหมือนจะเข้ามาช่วยใคร แต่ถูกพวกตัวประหลาดพวกนี้กัดตายหมดแล้ว

 

            “พี่อ้นระวังค่ะ” เชอรีนเอ่ย เมื่อเห็นสุนัขตัวหนึ่งกระโจนมาจากทางด้านข้างของอ้น เธออาศัยความสามารถส่วนตัว

กลิ้งไปคว้าปืน Submachine Gun คู่มายิงใส่เจ้าสุนัขที่กระโดดมา อ้นยิ้มอย่างขอบใจ เชอรีนเก็บกล่องแม็กกาซีนกระสุนมาด้วย แล้ววิ่งตามอ้นต่อไป

 

            “อ้น ฉัน กับ แกงส้มแยกไปที่บ้านตัวเองก่อนนะ เจอกันที่สถานีตำรวจ หรือ ไม่ก็โรงพยาบาลพี่หมอริทนะเว้ย”แคนเอ่ยพลางยิงปืนอย่างเชี่ยวชาญกระแทกศีรษะของสุนัขที่กระโจนไปทางเชอรีน แกงส้มเองก็โยนคันธนูพร้อมลูกธนูให้สมายด์ สมายด์เป็นรองประธานชมรมยิงธนู

 

            “ฟิ้วววว ฉึก”สมายด์ลองทดสองหยิบธนูลูกยาว ๆ หนาหนามาลูกหนึ่งพลางยิงออกไปในทิศที่ระยะไกล ลูกธนูลูกใหญ่จากลูกเดียวกระจายออกไปเป็น 10 ลูกพุ่งเข้ากระแทกใส่ศีรษะพวกตัวประหลาดที่เดินมา

 

            “ติดต่อกันทางวิทยุนะ” อ้นเอ่ยพลางเดินตรงต่อไปนะ ในขณะที่เพื่อนสองคนแยกกันไปอีกทางหนึ่ง เชอรีนโบกมือลาสมายด์พลางส่งสายตาประมาณว่าอย่าตายนะแก

 

            อ้นยังคงวิ่งฝ่าต่อไป ไม่หยุด ในขณะที่พวกตัวประหลาดก็ไม่หยุดด้วยเช่นกัน คงไม่มีใครเชื่อ ถ้าบอกว่าเมืองหลวงที่ยิ่งใหญ่กำลังถูกโจมตีด้วยกองทัพตัวประหลาดที่ ณ วินาทีนี้คงต้องบอกว่ามันเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก ซอมบี้ ทุกสถานที่เต็มไปด้วยพวกขออาหารกินฟรี และควันที่เกิดจากการระเบิด แม้แต่รถถังก็ยังอยากจะหยุดพวกมัน ซอมบี้หลากหลายรูปแบบตัวกลายพันธุ์มากมายที่กระโดดกันไปมาทั่วเมืองอย่างสนุกสนาน

 

            กระสุนมากมายหล่นลงพื้นอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่เชอรีนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะเชี่ยวชาญการยิงปืนมากเกินไปเสียแล้ว แสงสว่างจากขอบฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้พวกอ้นจะเข้าใจดีว่าแสงสว่างไม่ได้ทำให้พวกมันอ่อนแอลงแต่อย่างใด แต่ก็คงจะพอให้พวกเขามองเห็นแต่พวกมันได้ง่ายขึ้น อ้นกับเชอรีนวิ่งผ่านโรงเรียนของตัวเอง และยังคงวิ่งต่อไปไม่หยุดหย่อน จนในที่สุดก็มาถึงที่คอนโดของเธอกับอ้น

 

            อ้นกดรหัสหน้าคอนโดแล้วรีบวิ่งเข้าอย่างรวดเร็ว กระสุนปืนของทั้งสองคนยังคงยิงออกมาอย่างต่อเนื่อง พวกซอมบี้มากมายยังคงอยู่ตามทุกพื้นที่ของห้อง อ้นเตะซอมบี้ไปหนึ่งตัว เชอรีนคอยยิงสนับสนุนอ้นที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง พอวิ่งมาถึงชั้นสองตัวกลายพันธุ์มากมายก็พากันโดดเข้ามาหาอ้นกับเชอรีน ทั้งตัวที่หน้าตาเหมือนแมงมุม รวมไปถึงตัวที่เป็นลิง

 

            “พี่อ้นคะ ชีนยิงเอง พี่อ้นเปิดประตูเหอะ”อาจจะเป็นเพราะปืนนี้อาจถูกดัดแปลงพิเศษโดยทหาร กระสุนของมันถึงได้ค่อยข้างมีจำนวนมากอย่างน่าเหลือเชื่อ

 

            “น้องชีนรหัสห้องอะ”อ้นหันไปถามคนรักที่กำลังเปลี่ยนกระสุนสองกระบอก อ้นเลยยิงสนับสนุนให้

 

            “จำไม่ได้อะค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางยิงปืนต่อ

 

            Ok งั้น เปรี้ยง” อ้นยิงใส่กรประตูทำให้แรงของกระสุนดันประตูให้เด้งเข้าไป อ้นยิงกระสุนสีฟ้าสามสี่ลูกข้างเอาไว้หน้าห้อง ก่อนจะปิดประตูอย่างรวดเร็ว และลากของมาดันประตูหน้าต่างเอาไว้ อย่างที่บอกข้อเสียเดียวของไวรัสพวกนี้ก็คือ มันไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไหร่ ถ้าอาหารมีจำนวนมาก พวกมันก็จะเปลี่ยนไปหาเป้าหมายที่ไม่ต้องลำบากมากจะดีกว่า

 

            “น้องชีนเก็บของที่ว่าไว้ไหนหรอคะ”อ้นมองห้องของเชอรีนที่เหมือนจะถูกรื้อค้นจนเละเทะไปหมด พอจะเข้าใจแล้วแหละเหมือนจะมีคนพังเข้ามา เพื่อหาของอะไรสักอย่าง

 

            “เก็บไว้หลังตู้หนังสือค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางหยิบปากกาด้ามหนึ่งมาเสียบไว้ที่แท่นวาง ตู้หนังสือเลื่อนออกไปเผยให้เห็นตู้เซฟสีกลมกลืมกับผนัง

 

            เชอรีนใช้เวลาสักพักหนึ่งในการเปิดตู้เซฟตรงหน้า เธอดึงของในตู้เซฟออกมาพลางยืนให้อ้น มีหลอดแก้วของเหลวสีม่วง กับเอกสารมากมาย

 

            Dr. Annes Barton Report (Wife Dr. James Barton)

 

            ฉันเป็นภรรยาของ Dr. James  Barton  เขาส่งผมงานของเขาต่อมาให้ฉัน ฉันรู้ดีว่าเขาสำนึกผิดกับเรื่องนี้มากแค่ไหน งานวิจัยของเขาเป็นอันตรายต่อโลกทั้งใบ ฉันรู้ดีฉันจึงได้ทำและค้นคว้าวัคซีนสำหรับรักษาไวรัสชนิดนี้เรียบร้อยแล้ว ในหลอดสีม่วงนั่น ขอให้คุณให้ใครสักคนที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ช่วยทำงานนี้ต่อที ฉันคิดไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่า ฉันอาจจะไม่สามารถระงับการแพร่กระจายของเชื้อตัวนี้ได้ ดังนั้น ฉันได้เขียนศูนย์การทำวัคซีนตัวนี้ให้เป็นระเบิดก๊าซเอาไว้ด้วย วัคซีนที่เป็นก๊าซจะซึมซับเข้าร่างกายผู้ป่วย ถ้าผู้ป่วยคนนั้นอึดพอ เขาจะหาย แต่ถ้าไม่ ไวรัสกับวัคซีนจะต้านกันและร่างของคนไข้จะเสียชีวิต

 

            ขอให้คุณได้ให้ใครสักคน ด้วย ขอให้คน ๆ นั้นเป็นคนที่เชื่อถือได้ ไม่งั้นคุณอาจจะถูกเก็บจากพวกผู้ใหญ่ในบ้านเมือง เหมือนฉัน

 

            อ้นมองเอกสารมากมายที่ถูกแนบท้ายมากับหลอดทดลองเหล่านี้ ทั้งข้อมูลพวกตัวกลายพันธุ์ และสูตรระเบิดก๊าซวัคซีน ให้ตายสิ มิน่าละ เพื่อหนีอะไรสักอย่างถึงเอามาให้เชอรีนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย

 

            “ตึง”อ้นหันไปมองหนังสือเล่มหนึ่งที่ตกลงมาจากชั้นวางหนังสือ

 

            “ไวรัสวิทยา กับ วัคซีน รวมเขียนด้วยท่านนายกรัฐมนตรี และนายแพทย์เรืองฤทธิ์ ศิริพานิชิ” แล้วหนังสือเล่มนี้มันตกลงมาจากชั้นหนังสือได้ไงกันละเนี่ย

 

            “อ๋อ หนังสือของพ่อพี่อ้น กับพี่หมอริทอะคะ”เชอรีนเอ่ยบอกพลางยิ้ม ๆ เล่มนี้ชอบมากที่สุดเลย แต่จริง ๆ ที่ซื้อมาเพราะว่ามันมีหน้าพี่อ้นอยู่ในเล่มด้วย

 

            อ้นเปิดออกมาก็ออกอาการยิ้มกว้าง เมื่อมีตัวอักษร เขียนว่าหล่อจังเลยในรูปของเธอ ส่วนเชอรีนเขินหน้าแดงไปแล้วเรียบร้อย ไม่ได้มีแค่เล่มนั้นหรอกนะ เล่มอื่นก็อีกเพียบอะ

 

            “มองอะไร ชีนหนักหนาละคะ ชีนก็เขินเป็นนะ พี่อ้น”เชอรีนเอ่ยพลางก้มหน้างุด ซ่อนหน้าที่กำลังแดงของเธอ

 

            “กี่เล่มเนี้ย ที่มีรูปพี่อะ”อ้นเอ่ยพลางวางของไว้บนโต๊ะแล้วดึงเด็กตรงหน้าเข้าไปกอด ไม่ว่าจะกี่ครั้ง เวลากอดเชอรีนเขามันจะรู้สึกอุ่นใจตลอด

 

            // สามสิบ สี่สิบเล่มอะค่ะ ก็พี่เป็นลูกนายกอะ//  เชอรีนแอบคิดในใจ ก็พี่อ้น ฮ็อตจะตาย แล้วนั่นก็เป็นวิธีเดียว ที่เธอจะรู้ว่าพี่อ้นยังเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า

 

            “เป็นสิบเล่มเลยหรอคะ น่ารักจัง”อ้นเอ่ยพลางแกล้งพูดให้ตรงกับที่เชอรีนคิด

 

            “ค่ะ” พี่อ้น พี่อ่านใจฉันได้หรอคะ อ่านใจได้จริงปะเนี่ย

 

            // ฉันรักพี่อ้น ฉันรักพี่อ้น ฉันรักพี่ค่ะ พี่รักฉันรึเปล่า // เชอรีนแกล้งคิดในใจบอกรักอ้นพลางเขินซะเอง

 

            “พี่ก็รักน้องชีนนะคะ”อ้นเอ่ยอย่างยิ้มพลางมองคนในอ้อมกอดที่อาการเขินไปเรียบร้อย

 

            // บ้า บ้า พี่อ้น บ้า บอกรักกันซะงั้น ได้ยินแน่เลย อย่าเพ้อเจ้อน่ายัยชีน// เชอรีนบ่นพึมพำในใจ ไม่ว่าจะกี่ครั้ง คำบอกรักของพี่มันก็ทำให้หัวใจของฉัน มันพองโตได้ตลอดเวลาเลยนะคะ

 

            “อ้น อ้น อย่ามัวแต่สวีทกับน้องเชอรีนอะ โรงพยาบาลเริ่มจะรับไม่ไหวแล้วเว้ย รีบมาเร็ว” เสียงดังขึ้นมาจากวิทยุของอ้น พาเอาทั้งสองร่างออกอาการกระตุก รู้ได้ยังไงไม่ทราบว่าเขากำลังสวีทอยู่

 

            “ไปกันดีกว่าน้องเชอรีน พร้อมนะ”อ้นเอ่ยพลางตั้งปืนแล้วยิงทลายของที่กั้นประตูเอาไว้แล้วรีบวิ่งออกไป

 

            ณ บ้าน แคน

 

            “นี่นายแคน ปล่อยฉันนะ”สต๊อปเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ เมื่อมาถึงบ้านนายแคน และพาพ่อกับแม่มาอยู่ในห้องเซฟปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว แต่นายแคนกับโอบเอวเธอมาอยู่ซะใกล้เลย ท่ามกลางรอยยิ้มของแม่แคน

 

            “ไม่ปล่อย”แคนเอ่ยพลางโอบเอวคนตรงหน้าให้เข้ามาใกล้เขามากขึ้น สต๊อปชักจะออกอาการเขินไปใหญ่ ก็นี่มันต่อหน้าพ่อกับแม่ ปู่ของแคนนี่นา

 

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนายแคน เขินนะ”สต๊อปเอ่ยพลางใช้แขนดันหน้าอกแคน แต่เธอดันลื่นซะอย่างนั้น แคนรีบคว้าเอวคนตรงหน้าเอาไว้ซะก่อน นัยน์ตาของแคนกับสต๊อปอยู่ใกล้กันในระยะประชิด ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ ตอนแรกก็กะว่าจะแกล้งซะหน่อย ก็ก่อนหน้านี้แค่ยืนใกล้แล้วหันหน้ามาชนกันสต๊อปยังเขินซะ ก็เลยแกล้งซะหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้

 

            “ขะ ขอโทษ”แคนเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้ากลับมายืนเหมือนเดิม

 

            “ไม่ต้องเกรงใจ ก็ได้นะลูก แม่ไม่ได้ว่าอะไร”แม่ของแคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ไม่ใช่แค่แม่ของแคนหรอก เธอเองเคยโทรไปถามเพื่อนเธอ ที่เธอพึ่งรู้ว่าเป็นแม่ของสต๊อป รายนั้นบอกเธอว่ากำลังอยากให้สองคนนี้มั่นกันอยู่เลย ดันไปรักกันซะอย่างนั้น

 

            “คุณแม่อะ”สต๊อปเอ่ยพลางยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเองอย่างเขิน ๆ

 

            “ปู่ไปสร้างห้องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย” แคนเปลี่ยนเรื่องพลางเดินไปนั่งข้าง ๆ ปู่

 

            “นานแล้วละ”ปู่ของแคนเอ่ย เขาเป็นคนรอบคอบ แล้วเหมือนว่าอดีตนายกซึ่งเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของเขา ก็เคยบอกว่าให้ทำเผื่อเอาไว้ ซึ่งอดีตนายกที่ว่าก็เป็นปู่ของอ้น

 

            “งั้นเรารีบไปช่วย พวกแกงส้มกันดีกว่า”แคนเอ่ยพลางลากคนรักออกไป

 

            “เฮ้ ผู้กองทำไงดีครับเนี่ย”แกงส้มเอ่ยพลางถามผู้กองโตโน่ที่กำลังถือปืนยิงใส่พวกตัวกลายพันธุ์มากมายที่กำลังปลุกมาหลากหลายทาง

 

            “หมอริทครับ”อ้นที่วิ่งมาจากประตูด้านหลัง รีบวิ่งไปหาหมอริทซึ่งยืนหลบอยู่ในห้องตัวเองในโรงพยาบาล อ้นรีบยื่นเอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับวัคซีนให้หมอริท ริทมองเอกสารดังกล่าวอยู่ระยะหนึ่งก่อนจะรีบวิ่งไปทางห้องหนึ่งของโรงพยาบาลหนึ่งซึ่งสามารถทำตามที่เขียนไว้ได้

 

            “ฟิ้ว เปรี้ยง”กระสุนของอ้นและเชอรีนยังคงยิงสกัดพวกตัวประหลาดมากมายที่พากันวิ่งเข้ามาในห้องนี้ อ้นกับเชอรีนและทุกคนในโรงพยาบาลช่วยกันสกัดพวกตัวประหลาด เพราะนี่ถือเป็นความหวังสุดท้ายของเมืองแล้วด้วยซ้ำ

 

            เวลาผ่านหลายชั่วโมง ระเบิดแก๊สวัคซีนสามารถทำออกมาได้จำนวนหนึ่งจากวัตถุดิบที่ค่อนข้างมีจำกัด ผู้กองโตโน่ใช้คลื่นวิทยุความถี่ต่ำติดต่อกับกองทัพบก และเฮลิคอปเตอร์ของกรมตำรวจ

 

            ใช้เวลาในการกระจายวัคซีนระยะหนึ่ง หลังจากนั้น ระเบิดแก๊สวัคซีน ก็ถูกโยนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ทั่วเมืองหลวง ระเบิดดังกล่าวกระแทกลงพื้นแก๊สมากมายก็กระจายลอยไปมาในอากาศ พวกตัวกลายพันธุ์เริ่มตายลง ในขณะที่ซอมบี้หลายตัวก็หายและเริ่มเปลี่ยนผิวเป็นผิวของมนุษย์

 

            “เฮ้ย แก๊สอะไรหว่า”แคนกับสต๊อปเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ พลางกระโดดเตะพวกตัวประหลาดที่กระโดดเข้ามาพวกเขา แต่ก็ดิ้นไปมาอย่างทุรนทุราย

 

            นัยน์ตาของแคนกับสต๊อปเริ่มเปลี่ยนกลับเป็นสีดำ สต๊อปรู้สึกได้ว่าพลังที่เกิดจากไวรัสของเธอเริ่มหายไป

 

            “มันกำลังจะจบแล้วนะแคน”สต๊อปเอ่ยพลางกระโดดกอดคนรัก ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องมา เธอก็เกือบจะไม่รอดเพราะต้องเจอกับไวรัสน่ากลัวจนเกือบไม่รอด

 

            “จ้า ต๊อป ร้องไห้ทำไม”แคนเอ่ยพลางกอดคนตรงหน้าไว้หลวม ๆ แล้วปาดน้ำตาของคนรัก

 

            “ก็ต๊อปดีใจนี่ ต๊อปเกือบจะไม่ได้เจอแคนอยู่แล้ว”สต๊อปเอ่ยพลางมองคนรักของเธอ ที่ก่อนหน้านั้นเมื่อสองสามปีก่อนเธอเอาแต่ทำร้ายคนตรงหน้าไม่ยอมหยุด ไม่เคยสนใจว่าแคนจะรักเธอรึเปล่า แต่อยู่ดีดีพอกลายเป็นวิญญาณความน่ารักของคนตรงหน้าทำให้เธอหลงรักจนหมดใจ

 

            “แคนก็อยู่นี่แล้วไง”แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้างดึงหน้าผากสต๊อปมาชนกับเขา

 

            “ใช่ ใกล้จัง อื้อ” สต๊อปกำลังจะเอ่ยต่อ แต่กลับถูกคนตรงหน้าทาบทับด้วยริมฝีปากอันอุ่นร้อน รสสัมผัสที่หอมหวานยังคงชวนเธอเคลิบเคลิ้มได้ไม่มีเปลี่ยน ลิ้นอุ่นที่สัมผัสกันอย่างนุ่มนวลละมุนเนิบนาบ แคนเปลี่ยนมุมจูบรับกันไปมา ความหวานอันละมุนละไม ทำให้แคนไม่อยากจะถอนออก แต่ทว่าสต๊อปกำลับทุบมือไปมาที่ไหล่แคนอย่างหนัก

 

            “นี่วิธีปลอบคนร้องไห้ของนายรึไง ตาบ้า”สต๊อปเอ่ยอย่างเขิน พลางรู้สึกว่าเธอกำลังหอบหายใจ ก็คนตรงหน้าเล่นจูบซะอากาศเธอหายไปหมดแล้วนีนา

 

            “นี่สองคน เป็นห่วงซะแทบตาย มายืนสวีทกันซะอย่างนั้น” อ้นเชอรีน แกงส้มสมายด์บ่นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ไม่ใช่เวลามาสวีทไหมเนี้ย

 

            หลังจากนั้นสองอาทิตย์ ทางกองทัพสามารถควบคุมการแพร่ระบาดของเชื้อได้อย่างดี อ้นยื่นหลักฐานการทุจริตและโครงการต่าง ๆ ให้ผู้กองโต่โน่ เป็นคนดำเนินการ หลังจากหลักฐานแพร่ออกไป รัฐบาลถูกชี้มวลความผิดรวมถึงผู้เกี่ยวข้องมากมายถูกจับเข้าคุก พรรคของพ่ออ้นถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่อีกครั้ง จากนักการเมืองสายเลือดใหม่ และ โดยเว้นตำแหน่งนายกไว้ให้ใครบางคน ซึ่งก็คือ พ่อของอ้น และก็เรียกฟ้าลิขิต พ่อของอ้นฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วและกลับมาลงสมัครเลือกตั้งอีกครั้ง คะแนนเสียงจากการเลือกตั้งล้นหลาม เนื่องจากว่าประชาธิปไตยในแบบที่สมบูรณ์ที่ท่านนายกรู้จักอย่างแท้จริง ประชาธิปไตยที่แท้จริงซึ่งจะเริ่มกระจายส่งไปถึงผู้คนในเมือง

 

            อ้นกับเชอรีนกับไปเรียนและใช้ชีวิตในแบบเดิม ๆ อ้นกับเชอรีนเก็บอาวุธพวกนั้นไว้ในที่ปลอดภัยที่สุด ยกเว้นก็แต่

ลูกเต๋าชนิดพิเศษที่พ่อทำเอาไว้ให้เขาป้องกันตัวโดยเฉพาะ

 

            “วันนี้พี่เป็นอะไรหรอคะ มองหน้าชีนอยู่ได้” เชอรีนเอ่ยพลางหันหน้าหลบ สายตาของคนตรงหน้าที่เอาแต่มองเธอ

 

            “ก็วันนี้เชอรีนน่ารักนี่คะ แล้วก็วันนี้มีงานประกวดร้องเพลง แบบเดี่ยว กับวงไม่ใช่หรอ พี่อยากฟังเสียงน้องชีนจัง”อ้นเอ่ยพลางยิ้มกว้าง โรงเรียนเขาเนี่ยแบบนี้นี่แหละ มีกิจกรรมประจำ

 

            “รอฟังนะคะ” เชอรีนเอ่ยแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างเขิน ๆ

 

            เดี๋ยวพี่ก็รู้

 

            เพลงน่ารักมากเลยแหละ

 

TBC

 

เชอรีนจะวิ่งไปไหนอะ

 

เขินอะดิ

 

ตอนนี้ก็น่ารักนะ

 

ตอนหน้าจบแล้วนะ อย่าพลาดกันนะ

 

ขอบคุณทุก ๆ คนมากจ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #35 mint (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 22:01
    น่ารักมากเลย
    #35
    0
  2. #34 korbuaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:11
    พี่เชอจะไปไหนน้าา เขินอ่ะสิ // รอเรื่องใหม่อยู่นะค้าา✌️✌️
    #34
    0