ตอนที่ 45 : Ep.045 - Inlove

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

DD : Necrom.45

ชื่อของข้า.....บากิส?”

จู่ๆในหัวเมื่อครู่ก็เหมือนว่างเปล่า เกิดอะไรขึ้นนะ? พอมองกลับมาที่อกก็พบว่าดาบมารได้หายไปแล้ว เฮียวเองก็เบือนหน้าหนีไม่สนใจ

คงต้องใช้เวลาอีกหน่อยล่ะนะ

เฮียว.....”

ความไม่พอใจและความสับสนเมื่อกี้หายไปหมด เรื่องที่เฮียวทำลงไปเอง

———จู่ๆเราก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นอะไรแล้ว

นี่เรา...เป็นอะไรไปกันนะ?

เหมือนลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป

เจ้ามารร้าย!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามออกมา เมื่อหันมองก็พบว่าเป็นเอ็นย่า กลับมางั้นเหรอ? ทั้งที่ตะกี้เพิ่งหนีไปแท้ๆ.....เขานึก ก่อนจะหรี่ตาลง เมื่อเพ่งมองไปด้านหลังก็พบกับโซ่ตรวนซึ่งพันธนาการร่างของอิสตรีสาวผู้หนึ่ง

———อิลลาเซส!

หึหึหึ เจ้าเด็กสลัม! ข้ารู้นะว่าเจ้าชมชอบธิดาของข้า เช่นนี้เป็นไร? หากเจ้าอยากให้ข้าปล่อยนางไป เจ้าก็จงสังหารนังมารที่เป็นเพื่อนของเจ้าเสีย!”

ขอปฏิเสธ

เฮือก!

หน้าซีด ไม่ใช่เอ็นย่าที่หน้าซีด แต่เป็นตัวบากิสเองที่หน้าซีดราวกับตกตะลึงต่อเรื่องราวอัศจรรย์บางอย่าง เฮียวเหลือบมองบากิสเงียบๆ ส่วนตัวเขาทำตาเลิ่กลั่ก เมื่อกี้มันอะไรกัน? ทั้งที่เราน่าจะเกลียดผู้หญิงคนนี้ที่หมายจะทำให้เราเป็นจอมมาร

แต่ทำไมเมื่อครู่ถึงได้ตอบแบบนั้นออกไปอย่างไม่ลังเล?

———เกิดอะไร...เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่!?

กึด!

อย่ามาล้อเล่นนะโว้ย! หัวของมารน่ะสามารถสร้างชื่อให้กับข้าได้ตราบนานชั่วนาน.....ข้าเอาจริง! หากเจ้าไม่ฆ่านางล่ะก็ผู้หญิงคนนี้ตาย!”

เฮือก!

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่สมองสั่งการสลับซับซ้อนไปมาจนตามแทบไม่ทัน บากิสโกรธ เลือดสีแดงไหลหยดลงออกจากร่างของอิลลาเซส มีมีดจิ้มกดลงไปแค่ปลายอยู่ แม้ไม่อันตรายเพราะถากแค่หนัง แต่หากเข้าเนื้อล่ะก็อีกเรื่องแน่

และพอพูดถึงอิลลาเซส บากิสจึงได้ตระหนัก

ผู้หญิงที่เสียสละตนเองเพื่อตนคนนี้กลับมีแต่รอยแผลเป็นจากการเฆี่ยนตีเต็มไปหมด ร่างกายเองก็เหมือนจะยืนไม่ได้เพราะถูกตัดเส้นเอ็นเท้าไป ที่เห็นคงตัวเพราะเธอถูกเอ็นย่าล็อกคอเอาไว้อยู่

ไฟในใจเริ่มร้อนรุ่ม รู้สึกเหมือนแสงของชีวิตเริ่มปรากฏ

———ตัวเขาค่อยๆได้สติทีละน้อย

บากิส....”

แล้วตอนนั้นอิลลาเซสก็โพล่งขึ้น

ข้าน่ะไม่เป็นไรหรอก เช่นนั้นก็จงหนีไป—”

จะให้ข้าหนีอีกแล้วเหรอ? ข้าเบื่อ.....มามากแล้วล่ะอิลลาเซส

“.....บากิส?”

กึก!

บากิสลุกขึ้นเดินหนึ่งก้าว เฮียวเงียบ อิลลาเซสไม่เข้าใจเพราะไร้ซึ่งการมองเห็น ส่วนเอ็นย่าก็ตกตะลึง

-อย่าเข้ามา! ข้าพูดจริงนะโว้ย!”

ชักดาบออกมา

-หา?”

เป็นถึงผู้นำตระกูลดาบ แต่ไฉนจึงทำตัวน่าสมเพชเช่นนี้? มาสู้กับข้าแค่สองคนพอ จะใช้ดาบในตำนาน «เอ็กซ์คาลิเบอร์» ก็ได้

ข้าจะสู้ทำไมวะ!? ก็บอกว่าข้าต้องการหัวนังมารนั่น! ถ้าไม่ใช้เจ้าเป็นคนลงมือแล้วข้าจะสังหารมันยังไง..!”

“......เช่นนั้นแสดงว่าเจ้าไม่ต้องการสู้?”

ก็เออสิวะ!”

บากิสก้าวออกไปอีกครั้ง

แสดงว่าเจ้าไม่คิดจะมีชีวิตต่อไปแล้วสินะ?”

“......พูดเรื่องอะไรของเจ้า?”

ข้าน่ะเป็นเด็กในสลัม อดมื้อกินมื้อ วันดีคืนดีก็เห็นคนรู้จักตายไปต่อหน้า บ้างก็หายสาบสูญ บ้างก็ตายอนาถดั่งหมาข้างถนน

ก็แล้วมันยังไงล่ะโว้ย!?”

ข้าน่ะต้องสู้มาตลอด ไม่ใช่แค่ข้า แต่เป็นทุกคนถ้าหากไม่สู้ข้าก็จะอ่อนแอ และคนอ่อนแอก็ไม่มีวันได้กินขนมปังสากๆอีก นี่

ดวงตาของบากิสเปล่งแสงสีแดงระเรื่อผิดแปลกไป

———เป็นครั้งแรกที่เอ็นย่าสั่นสะท้านด้วยความกลัว

ถ้าไม่สู้.....เจ้าจะตายเอานะ?”

ก็ถึงถามว่าพูดอะไรไง—”

ฟุ่บ!

ตอนนั้นบากิสก็ร่นระยะห่างในเสี้ยยวิฯ ทั้งคู่ยืนจรดหน้ากัน อะไร!? นั่นคือสิ่งที่เอ็นย่าคิด บากิสไม่ได้ใช้วิชาศักดิ์สิทธิ์กระนั้นร่นระยะได้อย่างง่ายดาย

คำตอบก็มีอยู่อย่างเดียว

———พัฒนาขึ้นอีกขั้น!

ท่าเท้าเริ่มกลับมาแล้วสินะ

เฮียวซึ่งดูอยู่ห่างๆเปรย เช่นเดียวกับบากิสที่คว้าจับเข้าปลายมีดที่จี้คออิลลาเซสอย่างไม่แยแส เลือดไหลหยดเนื่องจากกำคมมีดเอาไว้

แปะ!

หยดเลือดไหลลงหนึ่งหยด และเมื่อตกกระทบมันก็แผ่สยายออกเป็นเศษน้ำ

ใบหน้าของบากิสเต็มด้วยความขุ่นเคือง

อย่ามาดูถูกมนุษย์นะ

จะทำอะไร—”

อย่ามาดูถูกนะโว้ย!”

ผล่อก!

กำปั้นของบากิสโถมเข้าใส่เอ็นย่าจนลอยกระเด็นเลือดกลบปาก

———สีหน้าของมันกลายเป็นเหยเกตาเหลือกโพลน

มนุษย์น่ะต่อให้ไร้ค่าแค่ไหน! แต่สุดท้ายก็ต้องมีชีวิต! ต้องสู้ต่อไปไม่ใช่รึไง!? คนที่ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า <ชีวิต> น่ะไม่มีสิทธิ์จะมาตัดสินชีวิตคนอื่น! แม้ชีวิตตัวเองเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์จะตัดสิน!”

“......บากิส

อิลลาเซสที่รอดพ้นสถานการณ์เฉียดตายมาได้แต่จ้องมองบากิส——ถึงเธอจะมองไม่เห็น แต่ก็รับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่แค่ความโกรธ

เจ้ามีครอบครัว! มีบ้านมีลูกมีความรัก! มีอำนาจและชื่อเสียงเงินทอง.....แต่กลับทำเรื่องบัดซบแบบนี้งั้นเหรอ!? เจ้ากล้าเรียกตัวเองว่าพ่อทั้งที่เอามีดจี้คอลูกตัวเองอยู่เนี่ยนะ!? ไม่คิดถึงความรู้สึกของอิลลาเซสบ้างเลยรึไง! ว่าเธอจะเจ็บปวดแค่ไหนน่ะ!? เจ้าไม่คิดบ้างเลยรึไง! เจ้า! เจ้า! -เจ้า......”

นี่คือบางสิ่งที่มากกว่านั้น——

เพราะอย่างนั้นแล้วอิลลาเซสจึงยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของบากิส

ไม่เป็นไรแล้วล่ะ...ไม่เป็นไรแล้ว

แม้จะมองไม่เห็น

แต่เธอก็รับรู้ได้

แปะ!

ว่านอกจากหยดเลือดนั้นกลับมีหยดน้ำใสที่ตกกระทบลงใบหน้าเธออยู่ นี่คือชายผู้ที่เธอสามารถร้องไห้ให้ได้

———และเขา

ก็คือชายที่สามารถร้องไห้ให้เธอได้เช่นกัน

อึก...กรอด! ทั้งที่มีทุกอย่างแต่กลับไม่ได้เข้าใจอะไรเลย! ฮึก!...เจ้าน่ะมันตามืดบอดเสียยิ่งกว่าอิลลาเซสซะอีก!”

หมับ!

แล้วโดยไม่ทันตั้งตัว อิลลาเซสก็ถูกดึงเข้ากอดไว้ในอ้อมอก

———เธอตกตะลึง ถึงอย่างนั้นกลับไม่ขัดขืนหรือรังเกียจ

ถ้าเจ้าทำให้นางมีความสุขไม่ได้! เช่นนั้นข้านี่แหละที่จะทำให้นางมีความสุขเอง!”

“.....เอ๋?”

ข้าจะทำให้นางเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกให้ดู!”

“———!”

ราวกับฉากโรแมนซ์จากวรรณกรรมยุคก่อน อิลลาเซสหน้าแดงซ่าน บากิสเองก็ร้องตะโกนออกไปด้วยจิตใจอันมุ่งมั่นโดยไม่รู้สึกตัว ส่วนเฮียวก็ส่ายศีรษะไปมา

———เขาทำไปโดยไม่รู้เลยว่า.....ผลลัพธ์ภายหลังนั้นจะเป็นยังไง

.

.

.

ยัยน่ะทำให้ชั้นมีความสุขที่สุดในโลกเลยล่ะ!”

ขณะเดียวกัน ณ สถานที่ใดที่หนึ่งในโลกก็ปรากฏเค้ารางคล้ายคลึง สถานที่นี้ดูอับแสง มีชายสองคนสนทนาอยู่ คนหนึ่งยืนใส่ชุดบาทหลวงโดยไร้ซึ่งแขนขวา

———เป็นไรแรค

กรอด!...เจ้าเศษเดนมนุษย์!”

และผู้ที่อยู่ข้างล่างนอนหายใจรวยรินกับพื้นก็ตอบกลับ เป็นชายวัยกลางคน ซึ่งร่างกายมีบาดแผลจากการต่อสู้จนยับเยินชนิดที่ว่าไม่อาจรอดชีวิตได้

เป็นผู้นำตระกูลดาบลำดับสิบแห่งเพอร์ติน.....ซาซอร์ด

———กล่าวอีกนัยคือพ่อของซัสชา

แผล๊ะ!

แล้วทันทีที่มันสบถด่า ไรแรคก็ประเคนเท้าลงกระทืบย่ำใบหน้ามันกระแทกฟาดกับพื้นจนเลือดพุ่งไหลยับออกจากจมูก มีกระดูกโหนกและน้ำเหลืองยื่นไหลนองออกมาอันหมายถึงการทำร้ายเมื่อครู่นี้ไม่มีการยั้งมือให้แม้แต่น้อย

อ่อก..!?

ฮะฮะ ขอบคุณที่ชมว่ะ แต่ก็น้า.....ลูกสาวแกนี่มันเด็ดจริงๆแหละ ต้องขอขอบคุณล่ะนะที่แกเลี้ยงดูลูกมาสวยงามเป็นคนดีใสซื่อซะขนาดนี้

ปึดๆๆ!

บาทหลวงหนุ่มย่ำเท้าหมุนไปมาบนศีรษะของซาซอร์ดจนเลอะเทอะ

———จากนั้นมันจึงแสร้งยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆแล้วแลบลิ้น

ตอนนั้นน่ะชั้นโคตรฟินเลยว่ะ ของลูกสาวแกน่ะมันคับจนตอดไอ้น้องชายชั้นแน่นไปหมด.....ฮุฮุ เด็กสาวแรกรุ่นก็งี้ล่ะน้าาา ฮิฮิอุ...เฮี๊ยกฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

ไรแรคยืนหัวเราะเท้าสะเอวออกมาอย่างไม่อายใคร

พอนึกย้อนไปแล้วเขาก็จดจำความรู้สึกนั้นได้ จนตอนนี้ของล้ำค่าที่หว่างขาก็เลยตุงยื่นออกมานูนๆให้เห็น

ซาซอร์ดพลันเลือดขึ้นหน้าอย่างเดือดดาล มันในตอนนี้มีความรู้สึกอันหลากหลายอยู่ในหัว กระนั้นความโกรธแค้นก็นับเป็นที่หนึ่ง เพราะอย่างนั้นซาซอร์ดจึงได้แต่ดิ้นพร่านตาเหลือกโพลงคำรามน้ำลายกระเซ็นหนวด

บัดซบบบบบบบ! ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้าาาา..!”

ฮี่ฮี่ฮิอุ.....ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เอาน่าคุณพ่อตา...ไม่เห็นจะต้องเศร้าเลยนี่? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

แล้วตอนนั้นหนังสือในมือไรแรคก็เปล่งแสงสะท้อนกระทบกับใบหน้า

———รอยยิ้มกว้างเจ้าเล่ห์กับฟันที่เผยกว้างทุกซี่จนเผยอเห็นถึงเหงือก

เดี๋ยวชั้นจะส่งแกไปหาลูกสาวสุดที่รักก็แล้วกันนะ?...ฮุฮี่ฮี่ฮี่

———ช่างเป็นชายที่น่ารังเกียจเสียจริง

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

229 ความคิดเห็น

  1. #65 PoooohaCycebsyz (@PoooohaCycebsyz) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:21
    -บาทหลวงนี้มันชั่วกว่าราชาปีศาจอีกมั้ง
    #65
    1
    • #65-1 madamlm (@madamlm) (จากตอนที่ 45)
      20 เมษายน 2562 / 15:14
      นั่นสิชั่วกว่าเลยแหละ
      #65-1
  2. #59 ยอดอสุรา (@ZEAL3IX) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:44
    สวัสดีเจ้าลัทธิเจไดสายมืด?
    #59
    0