ตอนที่ 44 : Ep.044 - Inlove

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    14 ก.พ. 62

DD : Necrom.44

-มานาหมดเนี่ยนะ? แบบนี้เราก็ใช้วิชาศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้แล้วสิ!?

บอกตามตรงว่าพรสวรรค์ของเจ้าน่ะมันน่ากลัวนัก

แล้วตอนนั้นเอ็นย่าก็มายืนจรดอยู่ตรงหน้าบากิสซึ่งกำลังนอนกุมเลือดกบปากอยู่กับพื้น เสร็จกัน!

หากปล่อยให้รอด ซักวันเจ้าคงต้องหันเขี้ยวเล็บมาหาข้าแน่ เช่นนั้นเพื่อความไม่ประมาท—”

-โธ่เว้ย..!”

ถึงอยากขยับตัวแค่ไหนแต่บากิสยามนี้กลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

———ไม่อาจหลบได้แล้ว!

จงตายเสียเถอะ!”

ปลายดาบในมือเอ็นย่าฟาดลงหมายผ่ากบาลของเด็กหนุ่มให้แหลกเละ 0.10 วิฯ ก่อนจะถึงตัวในระยะห่างห้าไม้บรรทัด เวลา 0.06 วิฯ ก่อนคมดาบจะร่นห่างเพียงแค่สองไม้บรรทัด 0.01 วิฯ ระยะห่างคือหนึ่งไม้บรรทัด!

กึง!

แล้วคมดาบก็ได้ต้องสัมผัส——

กับฝ่ามืออันเรียวบางของสตรีผู้หนึ่ง

“.........!?”

ไม่ไหวๆ เป็นจอมมารที่อ่อนแอเสียจริง

ภาพตรงหน้านั้นว่าน่าอึ้งยิ่งกว่าเหตุการณ์ปะทะของบากิสที่หนึ่งคนสามารถล้มร้อยได้ หรือการที่เด็กหนุ่มมีวิชาฝีมือเทียบเท่าประมุขของตระกูลดาบคนหนึ่ง นี่มันเหนือสามัญสำนึกไปแล้ว! ในช่วงเวลาอันสั้นขนาดนั้น

ดาบของเอ็นย่ากลับถูกหยุดด้วยฝีมือของเธอ

———ด้วยการจีบนิ้วคีบไว้เพียงเท่านั้น!

-เฮียว..?”

หากข้าไม่ตามมา เกรงว่าป่านนี้เจ้าคงตายไปนานแล้ว

กรอด! เจ้าเป็นใครกัน!?”

ตอนนั้นเอ็นย่าก็สะบัดดาบออกมา พร้อมกับถอยห่างจ้องมองหญิงสาวผู้มาใหม่อย่างไม่ไว้วางใจ สามารถหยุดดาบอันรวดเร็วได้ด้วยนิ้วเนี่ยนะ!? มันจะไปมีมนุษย์แบบนั้นอยู่ได้ยังไงกัน! ใช่แล้ว ขนาดตัวเอ็นย่าเองก็ยังทำไม่ได้

———มันเป็นใครกันแน่..!?

คิดถามนามของข้าเหรอเด็กน้อย?”

-เด็กน้อย? พูดบ้า—”

นามข้าคือเฮียว ตัวตนอันสูงส่งอันเป็นผู้รับใช้แห่งจอมมารกัลลิเวอร์

จอมมาร? เฮอะ! จะเพ้อเจ้อก็ให้มัน—”

พรึ่บ!

แล้วตอนนั้นทุกคนก็อ้าปากค้าง เมื่อหญิงสาวเลิกฮู้ดคลุมหัวลงเผยให้เห็นเขาสองข้างอยู่บนศีรษะ เธอยิ้มแยกเขี้ยวแผ่แรงกดดันที่ขนาดเอ็นย่าเองก็ยังเหงื่อตก

แล้วก็ข้านี่แหละคือมารชั้นสูงจากกองทัพจตุรมาร

-เผ่ามาร..?”

ทันใดนั้นความโกลาหลก็ปรากฏขึ้น——

-เหวอออออ!?

หนีเร็ว! หนีเร็วเข้า! ไม่งั้นต้องถูกมันจับกินแน่!”

ขออภัยท่านประมุข!”

เหล่าศิษย์ผู้ซื่อสัตย์ทั้งหลายพลันเผ่นแนบออกไปในชั่วอึดใจ ก็เป็นเรื่องปกติ หากมนุษย์ธรรมดาเจอมารเข้าอย่างไรเสียก็ต้องวิ่งหนีอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้นท่าทีแตกตื่นราวกับพบเจอคลื่นแห่งภัยพิบัตินี้กลับไม่มีผลกับเอ็นย่ามันยืนจ้องอยู่เงียบๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวร่อออกมาดังลั่น

ฮะฮ่าฮ่าฮ่า! เรื่องจริงเรอะนี่!? นี่ข้าได้เจอมารจริงๆเรอะนี่!”

“..........?”

นังมาร! เจ้าเป็นพวกพ้องกับเด็กชั้นต่ำนั่นเรอะ?”

ไม่ใช่ ในตอนนี้ข้าคือผู้สังเกตการณ์เพียงเท่านั้น

แล้วอย่างไร? สุดท้ายหากพวกเจ้ารู้จักกัน ยังซะก็ย่อมถูกนับเป็นพวก! เจ้าอยากให้เด็กชั้นต่ำนั่นกลายเป็นศัตรูของมนุษยชาติเรอะ? หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปมันจะต้องถูกไล่ฆ่าแน่! ในเมืองนี้...ไม่สิ ในอาณาจักรนี้น่ะมันนับว่าไม่มีที่ใดให้อยู่อีกแล้ว!”

แล้วยังไง?”

ข้าให้โอกาสพวกเจ้า

แล้วตอนนั้นเอ็นย่าก็เผยสีหน้าละโมบออกมา ใช่แล้ว นี่น่ะ

———จะเรียกว่าโลภจนหลงลืมแม้กระทั่งความกลัวก็ได้!

หากเจ้าทิ้งศีรษะของตนเองไว้ที่นี่ เรื่องในวันนี้ข้าจะไม่แพร่งพรายออกไป ขณะเดียวกันก็จะไว้ชีวิตเจ้าเด็กชั้นต่ำนั่นด้วย!”

-ว่าไงนะ!?”

บากิสตอบรับท่าทีนั้นอย่างตกตะลึง ในเจ้าของเขากำลังแตกตื่นอยู่ เพราะเฮียวนั้นเป็นทาสอันซื่อสัตย์ของจอมมาร ยังไงเสียก็คงไม่ยอมให้จอมมารได้รับบาดเจ็บหรือยอมให้เกิดเรื่องวุ่นวายอย่างการมีคนมาตามฆ่าเขาแน่

อย่าเชียวนะเฮียว! เด็กหนุ่มร่ำร้องในใจออกมาแบบนั้น

———ผิดกับท่าทีสงบนิ่งของหญิงสาว

“.....โทษทีนะ แต่ดูเหมือนพวกเจ้าจะเข้าใจอะไรผิด

หา?”

ประการแรกหากเจ้าแพร่งพรายเรื่องมีมารบุกเข้าคฤหาสน์ของเจ้าจริง เช่นนี้ก็นับไม่เป็นผลอันใดกับข้าซักนิด กลับกันหากบอกว่าบากิสเป็นพวกของมารเช่นนี้ถือว่าเป็นผลประโยชน์ให้แก่ข้าด้วยซ้ำ เพราะเด็กคนนี้จะไม่มีที่อยู่ในสังคมจนต้องออกไปจากอาณาจักรมนุษย์และที่อยู่สุดท้ายของเขาก็จะเป็นอาณาจักรมารตรงตามประสงค์ของข้า

-เอ๊ะ?”

แล้วก็อีกเรื่องที่เจ้าเข้าใจผิด ก็คือเจ้าคิดจริงๆรึว่าจะสามารถกำจัดข้าได้น่ะ?”

น้ำเสียงเย็นเยียบนี้เอ่ยอย่างเย็นชา เช่นเดียวกับในมือของเฮียว

———ที่จู่ๆก็ปรากแขนซ้ายชุ่มเลือดของใครก็ไม่รู้ขึ้น

ปึด! ปึด!

หือ?”

ตอนนั้นเอ็นย่าก็รู้สึกอุ่นร้อนตามที่ต้นหัวไหล่หมือนมีอะไรฉีกขาด จะว่าไปแขนในมือของเฮียวนั้นก็ดูคลับคล้าย.....เอ๊ะ? แล้วตอนนั้นมันก็รู้สึกตัว

———แขนซ้ายของตนได้ถูกกระชากออกไป

-อ๊ากกกกกกกก!?

ช่างโง่เง่าเสียจริง

กร้วม!

เฮียวตอบรับด้วยการเคี้ยวกัดกินแขนของเอ็นย่าให้ดูต่างน้ำ มันเบิกตาเลิ่กลั่ก แผดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

อย่านะโว้ย! ใครใช้ให้เจ้ากินแขนข้า! ขืนเจ้ากลืนมันไปหมดแล้วข้าจะต่อแขนกลับคืนได้ยังไง!?”

เรื่องนั้นข้าจะไปรู้กับเจ้าเรอะ?”

เคี้ยวหนังยันเนื้อแม้กระทั่งกระดูกก็ไม่มีให้เว้น เอ็นย่าถึงกับหน้าซีด ต่อให้เป็นอีลิกเซอร์ก็ไม่สามารถงอกแขนออกมาใหม่ได้ เสียแขนไปแล้วข้างหนึ่ง! พิการตลอดชีวิต! ไม่อาจสู้ได้แล้ว.....นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ

กรอด!

เอ็นย่าขบฟันแน่นก่อนจะทะยานหนีหายไปทั้งๆที่หน้าซีดอยู่อย่างนั้น หญิงสาวไม่ได้ตามกลับกันก็ยืนเคี้ยวแขนข้างนั้นอยู่เงียบๆ บากิสมองตามอย่างขยะแขยง ซึ่งเหมือนเธอเองจะรับรู้ก็เลยยื่นแขนของเอ็นย่ามาให้พลางทำท่าขัดเขิน

เชอะ! จะแบ่งให้ซักครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน.....ตาบ้า

ไม่เอาโว้ย! แล้วจะทำท่าเขินอายเหมือนสาวน้อยทำไมฟะ!?”

ไม่เอาก็ดีแล้ว ข้าเองก็ไม่อยากแบ่งให้หรอก

“...............”

นี่หล่อนชักจะกวนประสาทกันเกินไปแล้วนะเฮ้ย

———บากิสนึก ทว่าตอนนั้นเขาก็เอ่ย

ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้นะ ทั้งที่กำลังจะชนะแล้วแท้ๆแต่มานาดันมาหมดซะก่อน

“.....ดูเหมือนเจ้าเองก็จะเข้าใจผิดอีกคนแล้วนะ?”

เข้าใจผิด?”

อาการขาดมานาในร่างน่ะแม้ส่วนหนึ่งจะมีการแสดงอาการอย่างไร้เรี่ยวแรงบ้างก็ตาม แต่ความเป็นจริงแล้วมันหมายถึงตายเลยต่างหาก

-ตาย..!?”

แหงสิ ก็เหมือนกับเลือดหรือปริมาณน้ำในร่างคนนี่แหละ มานาก็เหมือนกัน แต่เดิมมันคือองค์ประกอบของร่างกาย หากส่วนใดส่วนหนึ่งหายไปอย่างหมดจดล่ะก็ต่อให้เป็นมารหรือมนุษย์สุดท้ายก็ไม่อาจดำรงอยู่ได้ เข้าใจไหมล่ะ? กล่าวอีกนัยคือคนปกติน่ะถ้ามานาหมดจะไม่มีทางมาพูดคุยได้เช่นนี้หรอก ถ้ามานาหมดจริงเจ้าน่ะป่านนี้ต้องสลบไปนานแล้ว

-ถ้าอย่างนั้นไอ้การที่ข้าไร้เรี่ยวแรงแบบนี้มันหมายถึงอะไรล่ะ!?”

กำลังปรับตัวไง ลองดูที่อกเจ้าสิ

หา..?”

เฮือก!

ตอนนั้นเด็กหนุ่มก็สั่นสะท้าน เพราะกลางของตนนั้นปรากฏดาบสีแดงเลือดอันคุ้นเคยอยู่เล่มหนึ่งปักคาเอาไว้อยู่ นี่คือดาบที่เขาปัดมันทิ้ง?

———ดาบมาร

-อะไรกัน? ทำไมถึง.....ก็ข้าไม่ได้รับดาบนี่?”

แค่เจ้าแตะโดนก็ถือว่ารับแล้ว

กร้วม!

แขนของเอ็นย่าถูกแทะจนหมดเกลี้ยง เหลือนิ้วข้อต่ออันสุดท้ายที่หญิงสาวถือจีบด้วยนิ้วชี้และนิ้วโป้งส่ายไปมาก่อนจะชี้มายังบากิส

มานาเจ้าไม่ได้หมดหรอก กลับกันตอนนี้ปริมาณมานาที่แท้จริงของเจ้าน่ะได้รับการปลดผนึกด้วยดาบเล่มนั้นแล้วต่างหาก

ปลดผนึก? อย่ามาตลกนะ...ใครมันจะไปอยากได้กัน!?”

ก็นายไงล่ะที่อยากได้

หมับ!

บากิสกระชากคอเสื้อของเฮียวไว้แน่น

ถ้าต้องกลายเป็นสัตว์ประหลาดกินคนล่ะก็.....ชั้นยอมตายจะดีกว่า!”

ตอนชาติก่อนเจ้าก็พูดเช่นนี้แหละ นายข้า

ข้าคือบากิส! จะไปมีชาติก่อนได้—”

ถ้าต้องกัดกินผู้อื่น.....เช่นนั้นข้าขอเป็นฝ่ายถูกกัดกินเองเสียจะดีกว่า

เฮือก!

———อะไรน่ะ?

ตะกี้มัน.....ใครน่ะ?

ภาพความทรงจำนั่นมันที่ไหนแล้วเจ้านั่นเป็นใครกัน? แล้วเรา

.

.

———แล้วนี่เรา.....เป็นใครกัน?

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

229 ความคิดเห็น

  1. #166 madamlm (@madamlm) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:06

    เบิกเนตรแล้วววว

    #166
    0