Donator Dungeon : Necrom ปกรณัมลอกเลียนแบบ

ตอนที่ 46 : Ep.046 - Inlove

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

DD : Necrom.46

ต้องขอเล่าย้อนเหตุการณ์ก่อนที่ซาซอร์ดกับไรแรคจะได้พบเจอกัน

นี่เป็นเรื่องราวของเมื่อสามวันก่อน

ฮ้าววว~ ทำงานบ้านไม่เอาอ่าวเลยนะแก

หนวกหูย่ะ! ข้ามาอยู่เพราะหวังเกาะเจ้ากินไม่ใช่ให้เจ้ามาเกาะข้ากินนะ!”

เด็กสาวเบ้หน้ากวาดบ้าน ส่วนไรแรคเอ่ยไม่ยี่ระขณะดูดยาเส้นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆหลังนี้ ฟู่ววว! ควันขาวลอยคละคลุ้ง จนชาร์ลไอค่อกแค่กออกมา

อย่ามาดูดบุหรี่ในบ้านนะ!”

นี่มันบ้านชั้นโว้ย!”

กลายเป็นการสนทนาแบบกระแทกกระทั้นอย่างสุดๆ ถึงอย่างนั้นเด็กสาวนามผมดำกระเซอะกระเซิงนามว่าชาร์ลคนกลับมาอาศัยอยู่กับเขาได้เป็นเวลาสองวันเต็มแล้ว สาเหตุคือต้องการเข้านิกาย และไรแรคก็รับเข้ามาอย่างง่ายๆ

ถึงแม้ตอนแรกจะลังเลเพราะได้ยินว่ามีสาวกแค่คนเดียว แถมนิกายก็ตั้งแบบชุ่ยๆหลักธรรมเองก็ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวราวกับเป็นลัทธินอกรีต

ถึงอย่างนั้นตอนที่ชาร์ลสิ้นหวังกับศาสนจักรแห่งแสงแล้วได้พบกับไรแรค ตอนนั้นเธอก็รู้สึกถึงบางอย่างที่อบอุ่น เหมือนกับแสงแดด เหมือนกับสายลมที่อาจทำให้เธอก้าวต่อไปได้

คำพูดในวันนี้ของไรแรคก็คือ <มนุษย์ไม่ได้ไร้ค่า> แต่เพราะ

———มนุษย์ไร้ค่าต่างหาก ถึงได้กลายเป็นมนุษย์

เพราะแบบนั้นชาร์ลก็เลยรู้สึกเหมือนความมืดที่กัดกินจิตใจได้พังทลายลง เหมือนกับว่าเธอที่กลายเป็นซากศพเน่าๆนั้นได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เรียกได้ว่าเด็กสาวในตอนนี้ได้ศรัทธาในตัวไรแรคเข้าอย่างจัง

สภาพจิตใจที่อ่อนแอนั้นถูกทำให้เข้าถึงได้ง่าย ก็เหมือนคนเมาซึ่งถูกตะล่อม ชาร์ลแม้จะทำปากบ่นไม่ตรงกับใจ แต่ภายในกลับเทิดทูนชายผู้ไปเสียแล้ว

———น่าเศร้าที่หล่อนไม่รู้เลยว่าคนๆนี้ภายในแล้วเป็นยังไง?

ชิ..!

ไรแรคเดาะลิ้น แล้วในใจก็นึกว่า

———จะทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย!

คำๆนี้อาจฟังได้สองอย่างคือหงุดหงิดจนโมโห กับไม่พอใจจนอยากออกไปซะให้พ้นๆ ทว่าสำหรับไรแรคนั้นต่างออกไปความต้องการของเขาก็คือ

———ความปรารถนาในเรือนร่างของเด็กสาว

เพราะเป็นเด็กสลัม ชาร์ลเลยใส่เสื้อบาง ผ้าก็เป็นสั้นๆไม่มีการตกแต่งฉูดฉาดทำให้ง่ายการมองเห็นถึงสรีระ กลับกันเสื้อผ้าที่ใส่ก็หลวมโพรก เพราะเด็กสลัมส่วนใหญ่มักไม่มีตังค์ ดังนั้นทางเลือกอย่างการซื้อเสื้อไซส์ใหญ่เผื่อโตขึ้นจะเป็นวิธีในการประหยัดได้อีกรูปแบบหนึ่ง ทว่านั่นยังไม่สำคัญหรอก

ที่สำคัญคือชุดชั้นในต่างหาก!

———ทำไมไม่ใส่ชุดชั้นในวะเฮ้ย..!

ไรแรคกู่ร้องอย่างนั้น เพราะยัง 13 เหนาะๆก็เลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องซื้อรึไง!? ชุดชั้นในมันแพงขนาดนั้นเลยรึไงวะ! ในหัวของไรแรคกำลังสบถอย่างบ้าคลั่งอยู่ ยิ่งตอนนี้ชาร์ลกำลังทำงานบ้านด้วยเสื้อตัวหลวมโพรก เพราะงั้นเวลาก้มรึเวลาเขย่ง เขาจึงลอบมองผ่านนิ้วมือจนเห็นลูกเกดกับมิติมืดในตำนานอยู่รำไร

“............”

xโว้ยยยยยยย! เขากรีดร้องเล็บจิกโต๊ะอย่างไม่อาจห้าม

.....ช่างเป็นคนที่หมกหมุ่นเสียจริง

ความจริงเขาก็นึกอยากจัดการเหยื่อตรงหน้าอยู่หรอก พลังของเขาในตอนนี้ต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ยังต้องเหงื่อตก แล้วนับประสาอะไรกับเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง เขาสามารถฉีกกระชากเสื้อผ้านั่นแล้วกระทำชำเราเลยก็ได้

———แต่นั่นไม่ใช่วิธีของไรแรค

หากให้เปรียบเทียบเป็นสัตว์ ไรแรคก็คงเป็นเหมือนกับแมว ตรงที่จะเล่นงานเหยื่อเมื่อเห็นสมควร เน้นความปลอดภัยและระมัดระวังตัวแจอยู่ตลอด

และที่สำคัญคือชอบเล่นกับเหยื่อ

กรณีของซัสชานั้นต่างกัน ที่กระทำเรื่องราคะต่ำทรามได้ทันทีนั้นก็เป็นเพราะว่าเจ้าหล่อนนั้นได้ตายไปแล้ว เขาบำเรอความสุขตัวเองกับซากศพไร้หัวโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่เสี้ยวเดียว ซึ่งต่างกับสถานการ์ตอนนี้

เป้าหมายขยับได้และมีชีวิตอยู่ ดังนั้นต้องห้ามประมาทถึงแม้อีกฝ่ายจะอ่อนแอ เขาใช้หลักวิธีนี้ในการดำรงอยู่ ดังนั้นตลอดมาไรแรคจึงมีชีวิตรอดมาได้

แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้เขาไม่อยากทำเรื่องอย่างการขืนใจนั้น

———ลึกๆแล้วมันมีเหตุผลมาจากอดีตอันดำมืดของเขาอยู่

เห็นบ่นอยู่นั่นแหละว่าทำความสะอาดไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างนู้น ชั้นละเอือมนายจริง เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าแล้วตอนนั้นชาร์ลก็กวาดเศษยาเส้นทิ้งออกไปนอกประตูบ้าน ไรแรคจ้องเงียบๆก่อนจะแค่นเสียงดีดขี้บุหรี่แล้วเปรย

เหอะ! สาวกนิกายชั้นคนก่อนน่ะทำงานได้ดีกว่านี้เยอะ

ไอ้เรื่องสาวกคนก่อนเนี่ยมันจะไปมีจริงเร้อ~? ข้าไม่ยักกะเคยเห็นเลยนะ ไม่ใช่ว่าเจ้าอุปโหลกขึ้นมาเองหรอกนะ?”

“.....คงเจอตัวได้ยากหน่อยล่ะ เพราะเจ้านั่นมันไปในที่ๆไกลแสนไกลเกินกว่าเราจะเอื้อมถึง

“......นี่นาย—”

ฟังแค่ประโยคเดียวก็เข้าใจ กระทั่งน้ำเสียงที่อ่อนลงเองก็ทำให้ชาร์ลรู้สึกได้ว่าสาวกคนก่อนนั้นคงประสบเหตุการณ์ร้ายแรงบางอย่างเข้า

———เธอเข้าใจว่าสาวกคนนั้นได้ตายไปแล้ว

ขณะที่ทั้งคู่เงียบเสียงเหมือนกับกำลังเคารพวิญญาณผู้วายชนม์นั้น จู่ๆประตูบ้านก็เกิดเสียงเคาะดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ดังแบบนั้นจนทั้งคู่หันมองตามด้วยกัน

ใครน่ะ?”

ไม่รู้สิ แต่หวังว่าจะไม่ใช่พวกอริชั้นก็แล้วกัน

———โดยเฉพาะเจ้าแกนดิออรัสยิ่งขอร้องเลยว่าอย่ามา!

ไรแรคลอบร่ำร้องในใจอย่างนั้น ทว่าชั่วเสี้ยววิฯนั้นเอง

แกร๊ก!

ลูกบิดก็พลันหมุนออกแล้วบานประตูก็ถูกดันเข้ามาทั้งอย่างนั้น

———ทั้งคู่ตกตะลึง

ยัยบ้า! นี่หล่อนลืมล็อคประตูเหรอ!?”

-ก็ตะกี้ข้ากวาดบ้านนี่! ยังไงก็ต้องเทฝุ่นออก—”

ฮึ่ม! ช่วยไม่ได้แล้ว..!”

ไรแรคลุกจากเก้าอี้ฉับพลันพร้อมกับล้วงมือสัมผัสไครเทียสในอกเสื้ออย่างมั่นเหมาะ เข้ามาเลย! เขาจ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กระพริบ

อ๊ะ? สวัสดีครับท่านเจ้า

แล้วดวงตาที่ไม่กระพริบนั้นก็กลับกลายเป็นเบิกกว้างเสียยิ่งกว่าเดิม

———เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มตรงหน้านั้นเขารู้จักเป็นอย่างดี

ไม่จริงน่า.....นี่แกยังอยู่อีกเหรอ?”

———เขาคนนี้ก็คือบากิส!

ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ท่านเจ้า

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #167 madamlm (@madamlm) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:14

    กลับมาแบ้ววว

    #167
    0
  2. #60 ยอดอสุรา (@ZEAL3IX) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:20
    ยินดีต้อนรับซิธลอร์ดคนแรก
    #60
    1