tori ni naritakunai! เกิดใหม่ทั้งที ไม่ต้องพกความนกมาด้วยได้ไหมคะ!

ตอนที่ 7 : ตอนพิเศษ June Bride ในปีนี้ของเธอกับเขา 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 มิ.ย. 61


ตอนพิเศษ June Bride ในปีนี้ของเธอกับเขา 2
*แก้จากงานแต่งงานเป็นงานเลี้ยงฉลองพิธีแต่งงานแทนนะคะ














"โซริอานะ"




"คะ"




รอบที่'สี่'ของวันแล้วล่ะ วันนี้เธอต้องฝันดีอีกแน่ๆเลย~




"ไม่ได้ฝืนอยู่จริงเหรอ?"



"ไม่ได้ฝืนแน่นอนค่ะ! แค่นี้สบายมาก!"



บทสนทนาในทำนองเดียวกันดังขึ้นเป็นรอบที่สี่ติดต่อกัน หากถามฝ่ายหญิงสาวว่ารู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เธอคงตอบประโยคสั้นๆออกมาว่า



'ที่รักใครเนี่ย หล่อนิสัยดี แล้วยังอ่อนโยนคอยเป็นห่วงเป็นใยเอาใจใส่กันอย่างดีจนน่าจับจูงมือเข้าโบสถ์ตามเทรนจริงๆ! ว้าก หัวใจฉัน^@&@/$#^@^#&'



นี่เธอย่อสิ่งที่กลั่นกรองจากทั้งหมดในใจแล้วจริงๆ....




"แต่ฉันไม่อยากให้โซริอานะต้องอดทนฝืนเพราะฉัน..." น้ำเสียง สีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลใจของเขาทำให้เธออดคิดอกุศลในใจไม่ได้จริงๆ



เป็นห่วงกันขนาดนี้ รับฉันไปดูแลที่บ้านซักหลายสิบปีดีไหมคะ ฮิ้ว~



หลังจากบิดตัวเขินเป็นเลขแปดในใจที่ได้รับความห่วงใยจากใจของชายหนุ่มแล้ว เรริเนะก็ตอบกลับไปคล้ายๆสามรอบที่แล้วมา "โดนทุบท้องนิดๆหน่อยๆเองค่ะ ไม่ได้แรงขนาดที่ต้องฝืนทนเลยสักนิด เพราะงั้น..."


ไม่ได้พูดโกหกนะ เธอไม่ได้ฝืนอะไร มันก็แค่จุกๆตอนแรกเท่านั้นเอง!



ถึงตอนต่อจากนั้นจะหน่วงๆนานตลอดหลายวันมานี้เลยก็เถอะ....



....ช่างเรื่องนั้นก่อน สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ





"กรุณาให้ฉันติดสอยห้อยตามไปกับเซกิในครั้งนี้ด้วยเถอะนะคะ!"




"โซริอานะ...."




อุ



'ตะ ต่อให้คุณทำสีหน้าห่วงกันแบบหล่อๆนั่น ฉันก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาดค่ะ!'




ใช่



ต่อให้เธอเดินไม่ไหว เธอก็จะวิ่งมาแทน!



ต่อให้โดนตัวเองต่อยท้องตัวเองด้วยความโง่ของตัวเองอีกสักห้ารอบ ต่อให้แรงที่ใช้ต่อยจะแรงควายยิ่งกว่านี้อีกสิบเท่า ไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากโอกาสนี้แน่นอน





โอกาสที่เธอจะได้เป็น'ผู้ติดตาม'เซกิซังไปงานเลี้ยงฉลองพิธีแต่งงานของหลานสาวผู้มีพระคุณของเขาแบบนี้น่ะ!






หลังจากที่ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในวันนี้เธอกับเซกิซังกลับไม่ได้แยกย้ายกันอย่างทุกที ตอนนี้เธอกำลังเดินตามเขาเข้าตึกหนึ่งในแฟชั่นสตรีท ย่านการค้าเสื้อผ้าแบรนด์ดังหลากหลายสไตล์โดยเหล่าดีไซเนอร์ชื่อดังระดับโลก



การที่เธอกับเซกิซังมาแฟชั่นสตรีทด้วยกัน ถ้าทุกคนในมาโทริรู้เข้า คงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัยสับสนแน่ๆ



ที่จริงแล้ว....




พวกเรามาตัดชุดแต่งงานกะ---แค่ก




โอเค นั่นไม่ใช่ความจริง มันคือคำอธิษฐานที่อยากให้เกิดขึ้นจริงสุดๆในใจเธอเอง....




ความจริงคือ เมื่อสัปดาห์ก่อนเซกิซังได้รับเชิญไปร่วมแสดงความยินดีในงานเลี้ยงฉลองพิธีแต่งงานของหลานสาวท่านผู้ใหญ่ระดับสูงท่านหนึ่งที่เคยมีพระคุณในอดีต โดยงานเลี้ยงจะถูกจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้



แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ ใช่ไหม?



เกริ่นมาขนาดนี้มันต้องเกี่ยวแน่นอนอยู่แล้ว เพราะเซกิซังชวนเธอไปร่วมงานแต่งที่จะมีขึ้นด้วยกันกับเขาน่ะสิ!



ใช่ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะชวนเธอไปด้วย!




ที่จริงแล้วตัวเธอเองยังคิดว่าฝันไปอยู่เลย....




จะให้ลองต่อยตัวเองอีกรอบ?



....อ๋อ คือ



นั่นมัน.... ออกจะโหดร้ายเกินไปนิดสำหรับสุขภาพพุงที่น่ารักของเธอ เพราะงั้นประสบการณ์สอนเธอแล้ว



'หญิงสาวอย่างเราๆไม่จำเป็นต้องออกตัวแรงเสมอไป มันไม่งาม'




หลังจากที่ทดลองหยิกเบาๆที่หน้าขาตัวเองแบบสาวน้อยแล้ว...



ปรากฏว่ามันเจ็บค่ะทุกคน!



เธอไม่ได้ฝันไปจริงๆ เป็นที่น่ายินดีที่เธอทำร้ายตัวเองแล้วเจ็บแบบมีประโยชน์ ไม่ได้เจ็บฟรีจุกจริงอย่างโง่ๆเหมือนตอนแรก!



พอเธอมั่นใจว่าไม่ได้ฝันไปแน่นอน ในหัวก็เกิดคำถามตามมาว่า 'ทำไมเซกิซังถึงชวนเธอล่ะ?'


ไม่นับเรื่องที่เธอไม่ได้รู้จักเจ้าของงานเป็นการส่วนตัวแล้ว ถึงจะปวดใจไม่น้อย แต่ต้องยอมรับว่าเธอกับเซกิซังไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งอะไรนอกเหนือจากเรื่องงานเลย...



อุ




....รีบผ่านเรื่องน่าเศร้านี้ไปกันเถอะ




หรือว่าการที่ออกงานกับเขาแบบนี้ เซกิซังอาจจะอยากเปิดตัวเธอให้ทุกคนรู้จักพร้อมกับบทพูดสั้นๆได้ใจความว่า



'เธอคนนี้เป็นคนที่ผมอยากให้ออกงานกับผม.... ตลอดไปครับ'




เดี๋ยวก่อน บทพูดสุดกร๊าวใจนี่มันอะไรกัน! คิดเองเออเองยังเขินเองเลย ใจเย็นไว้พวก!




ระหว่างที่เธอเดินตามเขาไปพลาง ทะเลาะวี๊ดว๊ายกับตัวเองไปพลาง อยู่ๆเซกิซังกลับหยุดเท้าลงกะทันหัน ทำเอาเธอที่ตามหลังเขามาติดๆเบรกตัวเองไม่ให้ไปชนเขาแทบไม่ทัน


...จะว่าไป



หรือจริงๆแล้วเธอควรพุ่งตัวไปปะทะซะเลย เผื่อจะได้เนียนซบหลังกว้างของเขาสักวิสองวินาทีอะไรแบบนี้!



แหม่ นิดหน่อยก็ไม่ปล่อยผ่านง่ายๆ สมแล้วที่เป็นเรา รอบคอบสุดๆ!



ชายหนุ่มด้านหน้าหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเรริเนะพร้อมด้วยสายตาจริงจังเคร่งขรึม เรที่ภูมิใจกับตัวเองไม่ทันจบเหงื่อตกเล็กน้อย "โซริอานะ"


"ค คะ"


ท่าทีลนลานของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาอดใจอ่อนกับเธอไม่ได้ "ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ฉัน..."



กลัวว่าเธอกำลังฝืนอยู่



เธอคนนี้มักมุ่งตรงไปด้านหน้าอย่างเข้มแข็ง เธอมักจะคอยสอดส่องความเป็นไปรอบตัว แล้วฉุดดึงผู้คนรอบข้างให้ก้าวต่อไปด้วยกันกับเธอด้วยวิธีที่เป็นธรรมชาติ โดยที่ตัวเธอเองยังไม่รู้สึกตัวถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ



หนึ่งในนั้นคือการทำตามความต้องการของคนอื่นโดยไม่สนใจเรื่องของตัวเอง



นั่นทำให้เขาเป็นกังวล.....




เธอกำลังทำตามใจเขาอยู่รึเปล่า? เธอกำลังปล่อยปละละเลยเรื่องของตัวเธอเองเพราะเขาอยู่รึเปล่า?




ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงไม่อาจยกโทษให้ตนเองที่เอาแต่ใจกับเธอแบบนี้ได้




แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับ......




"....."



"....."




...เซกิซังเป็นห่วงเธออยู่



เธอรู้ ถ้าหากดึงดันจะไปกับเขาให้ได้ ไม่มีทางที่เขาจะไม่เป็นห่วงเธอ การทำให้เขาเป็นห่วงกังวลไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเลย



แต่เธออยากไปกับเขา....


นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องจะได้ใกล้ชิดกับเขาไหม ถ้าเป็นเพราะเหตุผลนี้ เธอคงล้มเลิกตั้งแต่เขาถามย้ำครั้งที่สองแล้ว เพราะทนเจ็บปวดใจที่ได้เห็นสีหน้านั้นเจ็บปวดน้อยๆไม่ได้



อย่างที่รู้ เธอแพ้ทางหนุ่มหล่อ ใจบางๆอย่างเธอต้านไว้ไม่ไหวหรอกถ้าไม่มีเหตุผลที่จริงจังจริงๆ....



แต่ที่ยังดึงดันจะไปเพราะเธออยากตอบแทนความอ่อนโยนที่ได้รับจากเขาบ้างเท่านั้น




เมื่อพูดถึงงานเลี้ยงนี้ ท่าทีของเซกิซังจะแตกต่างจากปกติไปเล็กน้อย ถึงจะเล็กน้อยมากๆ แต่แฟนพันธุ์แท้ระดับโคตรพรีเมี่ยมอย่างเธอสังเกตเห็นได้แน่นอน


ลางสังหรณ์ของเธอบอกว่า หากเธอได้ไปกับเขาครั้งนี้ เธอจะสามารถทำอะไรบางอย่างเพื่อเขาได้ ที่เธอมั่นใจแน่ๆคือ ในระหว่างนั้นเซกิซังจะไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวแน่นอน



เพราะอย่างน้อยที่สุด




เขาจะมี'เธอ'อยู่ข้างๆ




ถึงเวลานั้นเธอจะสามารถเป็นพลังให้เขาได้ดีพอรึเปล่านะ? ก่อนหน้านั้น ไม่รู้ว่าเธอจะได้รับโอกาสนั้นไหม...




....อื้ม ตัดสินใจแล้ว!




"เซกิซังคะ!" เรโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เธอประสานมือให้กำลังใจตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยความตั้งใจของเธอให้เขารับพิจารณา



"ถ้าหากว่า..."


ปล่อยให้ค้างๆคาๆแบบนี้ ถึงกลับไป ก็คงเอาแต่พลิกตัวหลายตลบแล้วทำให้สปริงเตียงเสื่อมสภาพเพราะน้ำหนักเธอเร็วขึ้นเท่านั้น เพราะฉะนั้น!


"ต่อให้ฉันไม่ได้สัญญาเป็นคำพูดว่าจะไม่สร้างปัญหาให้เซกิซัง ฉันก็ตั้งมั่นกับตัวเองแล้วว่าต้องทำให้ได้ค่ะ ถ้าการที่ฉันไป จะไม่เป็นการสร้างความลำบากให้เซกิซังไม่ว่าทางไหนก็แล้วแต่..."



ไม่ว่าเขาจะตอบตกลงรึไม่ เธอก็จะยอมรับผลลัพธ์นั้นโดยไม่มางอแงกับเขาอีก ขอแค่ทำให้มั่นใจว่ากลับไปเธอจะไม่ติดใจอะไร...




ขอแค่ได้บอกความตั้งใจของเธอกับเขาชัดๆก็พอ!





"จะช่วยพาฉันไปกับเซกิซังด้วยได้รึเปล่าคะ?"




"....!"



บรรยากาศโดยรอบกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง หญิงสาวที่ได้เอ่ยคำจบจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีท้องฟ้ายามค่ำคืนคู่สวยของชายหนุ่มอย่างตั้งใจ ไม่หลบสายตาอย่างที่เป็นปกติ



อีกฝ่ายนิ่งงันไปชั่วขณะหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเผยแววตาบางอย่างที่เรริเนะไม่เข้าใจความหมาย



ริมฝีปากหนาที่เม้มแน่นมาตลอดคลายออก เสียงที่เธอรอฟังคำตอบอยู่กำลังจะดังออกมาจากปากของเขา





คำตอบที่เธอได้รับคือ....






"เฮ้ รอตั้งนานแล้วนะ ทำไมถึงมัวยืนตัวแข็งทื่ออยู่ได้? รอให้ใครมา'จัดการแทน'รึไงกัน? ชักช้าเกินไปแล้ว!?"




"!!!"






เชี่ย! กระป๋องดินสอกดกระดกตกแหก!?







¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥





-ที่ห้องพัก-




"....."




อา น่าอาย น่าอายมาก...



ทำไมเหตุการณ์ขายขี้หน้าที่มันไม่น่าเกิดขึ้นกับมนุษย์คนไหน มักจะเกิดขึ้นกับเธอง่ายยิ่งกว่าการขับรถไปเจอไฟแดง


'ไอ้การกระโดดกอดเสาจนแทบสิงเอย' 'การโดนเห็นเหมือนว่ากำลังพยักหน้าเอออกับหุ่นลองเสื้อเอย' และอีกมากในวันนี้มันคืออะไร มันไม่ควรจะเกิดขึ้นซักอย่างเลยด้วยซ้ำ!



ไม่พอ ทุกครั้งที่เกิดขึ้น ทำไม...



'ทำไมต้องเกิดขึ้นต่อหน้าหนุ่มหล่อที่ฉันแอบชอบทุกครั้งด้วย!!'



ไม่เข้าใจ จะขายขี้หน้ากับใคร เธอก็โอเคหมดแท้ๆ คนรับคำขอจากเธอฟังผิดรึเปล่า แค่เขาเท่านั้นที่เธออยากขอละเว้น ไม่ใช่ แค่เขาเท่านั้นที่ต้องเข้าร่วมเหตุการณ์น่าอายทุกครั้งแบบนี้!?




เห็นหัวใจสาวน้อยมีรักของเธอเป็นอะไรกัน หมอนเน่าในวัยเด็กที่จะปู้ยี่ปู้ยำยังไงก็ได้งั้นเรอะ!




ไม่รู้รึไง หมอนเน่าเองก็มีหัวใจนะ! ว้าก_@/$/@*#*




ฮือ เธอจะกินประชดชีวิต!



เจออะไรที่กินได้ในห้อง เธอจะจับเขมือบลงท้องอย่างโหดเหี้ยมให้เหี้ยนทั้งห้องเลยคอยดู!





เรื่องน่าอายก็ส่วนน่าอาย แต่ไม่ยอมรับไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ดีมากๆอีกวันหนึ่งสำหรับเธอเลย




'ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ทั้งๆที่เซกิซังต้องย้อนไปย้อนมาแท้ๆ...'


หลังจากที่กลับจากแฟชั่นสตรีทพร้อม'ชุดที่จะใส่ไปงานในวันพรุ่งนี้' เซกิซังก็พาเธอมาส่งถึงที่พัก



ไม่อยากให้เขาต้องลำบากมาส่งเธอเลย...



เพราะงั้นช่วยพาฉันกลับบ้านไปพร้อมกับคุณด้วยเถอะค่ะ ประหยัดน้ำมันด้วย ดีต่อใจอีกต่างหาก ฮิ้ว!



เรบอกลาเขาพลางก้าวลงจากรถอย่างเริงร่า ขณะยืนส่งรถที่กำลังจะแล่นฉิวจากไป ปรากฏว่ารถกลับจอดนิ่ง แถมเจ้าของรถยังยืนอยู่ด้านนอกรถแล้วหันหน้ามองเธออยู่ด้วย


'....ขอโทษที่ทำให้เจอเรื่องวุ่นวายด้วยนะ โดยเฉพาะเรื่องเจ้านั่น ถึงจะเป็นคนแปลกๆไปหน่อย แต่ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร'


เรรีบส่ายหัวหวือตอบกลับเสียงทุ้มแฝงแววขอโทษไว้เต็มเปี่ยม 'ไม่นะคะ ไม่มีเรื่องที่เซกิซังต้องขอโทษฉันเกิดขึ้นเลยค่ะ! อีกอย่างคุณดีไซเนอร์นิกิโอะเองก็ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีเวลย แถมยังใจดีมากด้วยนะคะ'



อีกอย่างถ้าจะต้องมีคนที่ควรขอโทษกับเรื่องเมื่อเย็นจริงๆ ก็ต้องเป็นเธอนี่แหละที่เอาแต่ทำเรื่องประหลาดๆให้เขากับ'นิกิโอะซัง'ต้องมาเห็นนับไม่ถ้วน...



เจ้าของเสียงทรงพลังปริศนาที่ดังขึ้นระหว่างที่กำลังคุยกับเซกิซัง ชายหนุ่มที่ขนาดเธอได้พบเป็นครั้งแรกก็สัมผัสได้ว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดีแน่นอน



นิกิโอะซังเป็นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียงมากในวงการแฟชั่น ขนาดเธอที่ไม่ค่อยรู้อิโหน่อิเหน่ในเรื่องแฟชั่นอะไรกับเขายังเคยได้ยินชื่อนี้ เจ้าของแบรนด์ดังระดับโลกคนนี้ได้ออกแบบและจัดการชุดของเธอกับเซกิซังที่จะใส่ไปงานพรุ่งนี้ด้วยตัวเอง


เขาใจดีมากถึงกับนำเสื้อผ้าที่ไม่ดูป้ายราคาก็รู้ถึงการเรียงตัวเป็นตับของเลขศูนย์ที่ถ้าไม่มีลูกน้ำคั่นคงนับยากมากหลายชุดให้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันอย่างเธอแบบใจป้ำสุดๆ



พอเธอปฏิเสธไม่กล้ารับเลขศู--- เสื้อผ้าไว้ เขาก็ยืนยันด้วยเหตุผลที่ว่า



'ไม่ให้ตอนนี้ อีกเดี๋ยวก็ต้องให้อยู่ดี สนิทกันตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ดีกว่าล่ะนะ!'




เธอไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำพูดเขาเท่าไหร่ แต่ใจดีจังเลยนะนิกิโอะซังเนี่ย





นอกจากนั้นการพบกันครั้งนี้ เธอยังได้รับความรู้ใหม่เพิ่มเข้ามา



เขาคนนี้เป็นเพื่อนสมัยเรียนของเซกิซังอีกด้วย!




การได้รู้เรื่องส่วนตัวของที่รักเพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ตาม แต่สำหรับเธอความยินดีในอกไม่ได้เล็กตามไปด้วย




ถ้าได้รู้เรื่องของเซกิซังมากขึ้นอีกเรื่อยๆก็คงจะดีสินะ~




...ได้คืบจะเอาศอก เจ้าโลภมากนี่!





ชายหนุ่มที่เรอยากรู้เรื่องของเขาให้มากขึ้นมีเรื่องจะพูดต่อ ทำให้เธอตั้งสตินิ่งฟังอย่างตั้งใจ 'บางทีอาจเป็นความเอาแต่ใจที่มากเกินไปของฉัน เพราะฉะนั้นการที่ขอให้เธอไปด้วยกันแบบนี้...'



'.....'


เรกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เซกิซังที่คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองไม่มีทางยอมดึงดันให้เธอไปด้วยแน่ๆ เพราะเขาต้องมองว่านี่เป็น'การรบกวน'เธอ



เพราะงั้นประโยคต่อไปของเขา...




จะต้องเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากให้เป็น แต่เธอไม่สามารถคัดค้านการตัดสินใจของเขาได้





ทั้งๆที่ไม่ใช่การรบกวนแท้ๆ ทั้งๆที่สำหรับเธอน่ะ...






'.....ฉันดีใจจริงๆ'




'...!!'



เอ๊ะ....



เรริเนะค่อยๆเงยหน้าที่ก้มลงขึ้นพร้อมกับเปิดเปลือกตาที่หลับปี๋อยู่ สิ่งที่เธอได้พบคือ




ความจริงใจและความอ่อนโยนอันแสนอบอุ่นที่ส่งตรงเข้าสู่หัวใจที่เย็นเฉียบไปเมี่อครู่ให้อุ่นวาบ





'...ขอบคุณที่ยอมไปด้วยกันนะโซริอานะ...'






ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง มารู้สึกตัวอีกที ตัวเธอก็กลับมาอยู่ในห้องตัวเองเรียบร้อย



'ฉันไม่ได้มโนไปเองใช่ไหม?' ลองตีความกลับไปกลับมาหลายครั้ง ทรานสเลตจากญี่ปุ่นเป็นอังกฤษ อังกฤษเป็นภาษาอื่นที่เธอรู้ทั้งหมดแล้วกลับมาเป็นญี่ปุ่นอีกที ไม่ว่ายังไงก็ได้ผลลัพธ์เดียวที่ตรงกัน



แล้วยังตรงใจเธอสุดๆด้วย!




เซกิซังยอมให้เธอไปกับเขาด้วยจริงๆใช่รึเปล่า!?




กรี๊ด^@_€#/×_^$*¥÷&/@




พอนึกย้อนจบ อากัปกิริยากวาดของกินในห้องอย่างกระฟัดกระเฟียดหายวับไปพริบตา โอเค หายเกรี้ยวกราดแล้ว เพราะงั้น...



ก้มลงมองกองภูเขาย่อมๆที่ประกอบไปด้วยของคาวหวานนานาชนิดที่อยู่กลางห้อง



อื้ม ตัดสินใจแล้ว





เธอจะกินฉลองให้กับวันพรุ่งนี้แทน!






โซริอานะ เรริเนะในฐานะ'ผู้ติดตาม'ของเซกิ ไดสุเกะ กำลังจะเปิดฉากออกปฏิบัติการในวันพรุ่งนี้








....โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอเธออยู่ในวันพรุ่งนี้จะเป็นอะไร....









•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ทอร์คกับไรท์ที่ยาวราวกับขึ้นตอนใหม่5555


จบตอนพิเศษที่ตอนสองกันไป ตามที่ตั้งใจไว้ ไรท์อยากให้ตอนพิเศษนี้มีทั้งหมดสามตอนด้วยกันล่ะ แต่แต่งๆไปแล้ว สัมผัสได้ว่ามันอาจจะเลยไปถึงตอนที่สี่เลย โฮว5555555


หลังจากที่เรจังใช้สกิลตะล่อมขั้นสุดกันมาทั้งตอน ในที่สุดก็ตะล่อมให้เซกิซังยอมพาไปงานด้วยได้ ในตอนนี้มีตัวละครใหม่ที่ออกมาแค่ชื่อกับเสียงด้วย เป็นตัวละครที่ไรท์เพิ่มเข้ามาเองล่ะ


เดี๋ยวจะมีการเท้าความถึงพ่อหนุ่มนิกิโอะสายเปย์คนนี้อีกครั้งนึง ตบมุกกับเรจังสนุกมากค่ะคนนี้5555555


ในตอนหน้าจะเข้าสู่ช่วงงานเลี้ยงพิธีแต่งงานที่ทั้งสองคนจะได้ไปกันแล้ว มาลุ้นกันต่อว่าภารกิจผู้ติดตามของเรจังจะราบรื่นดีไหม หรือจะต้องเจอกับอะไรบ้าง มีคำใบ้ว่า'วิ่งสู้ฟัด'ค่ะ555555



ปล.ไรท์จะพยายามแต่งตอนพิเศษให้จบสามตอนตามที่ตั้งใจไว้นะคะ คิดว่าถ้ามีสี่ตอนมันจะเยอะไปสำหรับทุกคนรึเปล่า แต่ถ้าเพื่อนๆว่าสี่ตอนก็ไม่เป็นไรนะ ไรท์อาจจะจัดมันไปสี่ตอนเลย55555

ปล2.ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์มากๆนะคะ ที่จริงไรท์แอบมีความไม่ขยันอยู่บ้าง5555 แต่พอได้รู้ว่ามีรี้ดตามรี้ดอ่านอยู่นะนิยายที่เราแต่งเนี่ย ไฟขยันก็ลุกพรึ่บเลยค่ะ! ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะ ฮือ ดีใจo(T^T)o




ติดตามเอาใจช่วยเรจังต่อในตอนหน้ากันเลย!







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 NoLoliNoLife (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 18:23
    มีเรื่องพรุ่งนี้เพราะว่ากินเยอะจนใส่ชุดไม่ได้สินะ55555
    #2
    2