tori ni naritakunai! เกิดใหม่ทั้งที ไม่ต้องพกความนกมาด้วยได้ไหมคะ!

ตอนที่ 3 : จุดเริ่มต้นชีวิตใหม่(สุดนก)ของเธอ 'โซริอานะ เรริเนะ' 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61


จุดเริ่มต้นชีวิตใหม่(สุดนก)ของเธอ 'โซริอานะ เรริเนะ' 2














โซริอานะ เรริเนะ คือชื่อของเธอ




ใน'ตอนนี้'




พูดอย่างกับมีชื่อได้หลายตอนใช่ไหม มันมีหลายตอนตามความหมายจริงๆ....



พูดให้ถูกคือ เป็นชื่อของเธอใน'ชาตินี้' ต่างหาก!




ชีวิตของเธอก็คล้ายกับเกมจีบหนุ่มหรือไลท์โนเวลที่ชอบเล่นชอบอ่านจนตัวเองก็ยังไม่อยากเชื่อ แต่ไม่ต้องอิจฉาไป เหมือนแค่ส่วนที่ตายแล้วเกิดใหม่ในโลกเกมเท่านั้น


ส่วนอื่น....



ชาตินี้เธอก็ใช้ชีวิตปกติสุขเหมือนคนทั่วๆไป ไม่มีความทรงจำอะไรหลงเหลือสักนิด จนถึงเมื่อสามเดือนก่อน จำได้ไหมว่าช่วงนี้เกิดเหตุการณ์สำคัญอะไรขึ้น?


ติ้กต่อกๆ



วันนั้นเป็นวันเดียวกับที่เธอได้มาร่วมงานกับมาโทริเป็นครั้งแรก!



พอได้พบกับสมาชิกคนสุดท้ายของมาโทริ หรือก็คือหัวหน้าหน่วยงานมาโทริ 'เซกิ ไดสุเกะ' ในตอนนั้นมันเหมือนกับว่าเกิดเป็นภาพเคลื่อนไหวแบบสโลวโมชั่นในหนัง


พอเธอได้เห็นรูปร่างหน้าตาของ'เขา'ชัดเจนเต็มตาเท่านั้นล่ะ



เธอก็ล้มตึงไปทันที....




เธอเป็นลมต่อหน้าหนุ่มหล่อ!



เป็นช่วงเวลาสุดแสนจะน่าอัปยศอดสูอีกหนึ่งในชีวิตนกๆของเธอ ต่อให้ไม่อยากจดจำแค่ไหนก็ทำอะไรกับมันไม่ได้




หลังเป็นลมล้มพับไป ตัวเธอก็คล้ายวาร์ปไปอยู่ภายในงานเปิดตัวแอพเกมจีบหนุ่มเกมหนึ่ง


เกม stand my heroes!


ภาพที่ยืนมองจอภาพขนาดใหญ่ที่ฉายภาพชายหนุ่มทั้งหกคน พวกเขามีคาแรกเตอร์ รูปร่างหน้าตา และลักษณะนิสัยแตกต่างกันออกไป

จุดรวมเดียวคือ ความหล่อที่เรียกเลือดลมสาวๆให้เดินพุ่งพล่านจนแทบจะธาตุไฟเข้าแทรก เธอเองก็หลุดหวีดมันกลางฝูงชนพอได้เห็นหนึ่งหนุ่มในหกคน


อ่านชื่อที่จั่วหัวหนุ่มหล่อที่ยิงศรรักปักอกเธอ



เป็นชื่อของเขา




'เซกิ ไดสุเกะ'




ในตอนนั้นเธอได้พูดกับตัวเองว่า


'นี่แหละ! คนนี้แหละ หลัว(2D)ที่ตามหามานานแสนนาน!'



ตอนนั้นเธอเลือกเขาเป็นเมนอย่างถอนตัวไม่ขึ้น พอรู้ว่ามีกิจกรรมเอ็กคลูซีฟของเขา เธอก็รีบไปต่อแถวเพื่อจะเข้าร่วม พอคนก่อนหน้าเธอผ่านไป ต่อไปก็เป็นคิวของเธอแล้ว

แบมือรอรับเอกสารการลงชื่ออยู่นาน พอเงยหน้าอย่างสงสัยก็เห็นคุณสตาฟฟ์ทำสีหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะบอกกับเธอว่า


'ต้องขอภัยอย่างยิ่ง คิวเมื่อครู่เป็นคิวสุดท้ายแล้วครับ เพราะฉะนั้น...'



เธอก็รู้ได้ทันทีว่า....



'โว๊ย! นกอีกแล้ว!'


พยายามอ้อนวอนขอจนแทบจะลงไปกอดเข่าร้องไห้ยังไงคุณสตาฟฟ์ก็ใจแข็งดุจหินผา เรื่องนี้ทำให้คุณสตาฟฟ์ที่ทำหน้าที่อย่างดีลำบากใจซะแล้ว


สุดท้ายเธอจึงเอ่ยขอโทษแล้วตัดใจเดินทางกลับบ้าน ทั้งๆที่หัวใจรักต่อพ่อหนุ่ม2Dคนนั้นยังมากล้นอยู่เต็มอก


จังหวะที่กำลังเดินคอตกไปยืนรอรถโดยสารประจำทางกลับบ้าน ต้นไม้ใหญ่ถูกลมกรรโชกพัดอย่างแรงจนหักโค่นมาทับคานเหล็กที่นั่งรอรถประจำทาง แล้วคานเหล็กก็ล้มครืนมาทางเธออีกทีพอดี


เกิดเป็นภาพสโลโมชั่นเหมือนในหนัง เธอที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้แค่ร้องอุทานหนึ่งคำสั้นๆว่า



'เชี่ย'



นั่นเป็นเหตุการณ์สุดท้ายก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป...





และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอ



ที่ติดใจมากจริงๆคือ เธอยังไม่ได้เล่นเกมนี้เลย! อยากเล่นใจแทบขาดแท้ๆ!



นี่มันเรียกว่านกจนตัวตายได้รึเปล่า?




ถึงชาตินี้หรือชาติไหนชีวิตเธอก็ไม่ต่างอะไรกันเลย เธอยังคงเป็นโอตาคุเกมโอโตเมะคนเดิม



ยังคงเป็นคนที่เกลือเรียกพ่อ นกเรียกแม่อย่างคงเส้นคงวาคนเดิมอีก!



อุตส่าห์ได้มาเกิดใหม่ทั้งที ก็ไม่ได้ขอให้เทพให้เซียนตกสาวสวย ตกหนุ่มหล่อมาสร้างฮาเร็มให้ได้ครบจำนวนทีมฟุตบอลอะไรแบบนั้น


แต่ก็อยากขอให้อย่างน้อยที่สุด ช่วยทำให้เธอนกน้อยลงบ้างสักนิดไม่ได้เหรอ....


'....'


เอาเถอะ แค่นี้ไม่ใช่ว่าจะทนไม่ได้ ชินซะแล้วล่ะ



...อึก ไม่ร้องนะตัวเรา


แต่ว่าก็ว่า นึกภาพตัวเองที่เป็นคนที่ไม่ว่าทำอีท่าไหนก็มีแต่ดวงดี มีแต่โชคเข้าข้างไม่ออกจริงๆ ถึงจะน่าเศร้าไปหน่อย แต่สิ่งที่ดีที่สุดที่เธอรู้สึกขอบคุณมากจริงๆที่ได้มาเกิดใหม่ที่โลกนี้ คือ


การได้พบเจอกับทุกๆคน และ...



การได้มาเจอกับเขา คนที่เธอหมายมั่นจะได้มาเป็นคู่ครองให้ได้--แค่ก




เพิ่มเติมเข้ามาในชาตินี้ เธอยังเป็นคนขี้มโนทั้งๆที่ไม่มีมูลความจริงให้ต่อยอดได้เลยแม้แต่นิดเดียวด้วย



ดันทุรันจนน่าอดสูเลยล่ะค่ะ....


แต่ความดันทุรังนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์ซะทีเดียวหรอก อย่างน้อยก็ดีต่อใจ อื้ม แค่ในใจก็ดีมากๆแล้ว เพราะชีวิตจริงเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากนกแล้วนกอีกยังไงล่ะ!


แสดงออกมาก็เหมือนการเผยตัวในที่โล่งให้กลายเป็นเป้านิ่ง ขอแค่คิดในใจ ความนกใดๆก็ทำอะไรเราไม่ได้!



เห็นไหมว่ามันมีประโยชน์มาก!



อื้ม ใช่ แบบนั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ!



ฮ่าๆ ฮะ ฮ่า




ฮ่า....



ทำไมมันเจ็บแปลกๆ...




"....."



...เซกิซัง รับผิดชอบเลยนะคะที่ทำให้ฉันเป็นคนแบบนี้ ยอมให้ฉันยัดเยียดความเป็นเมียให้คุณซะแต่โดยดีเลย!




ฮิ้ว!





¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥





"ออก ออก ออก!"



ในห้องพักชั้นบนสุดของ 'Gerierl' คอมโดมิเนียมระดับโลกที่โจษจันกันว่า 'หาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน' มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าโดยที่หน้าผากชิดกับเตียง เส้นไหมสีม่วงเงินยวงกระจายรอบด้านตัดกับเครื่องนอนสีม่วงเข้มจนเกือบดำวาว


เธอคนนี้หลับตาปี๋ พนมมือไหว้ปรกๆ ปากก็ขยับขมุบขมิบไปมาคล้ายท่องคาถาอาคมสาปแช่งใครสักคนไม่หยุด



"ออก!"


เรริเนะยกมือขึ้นไหว้อีกครั้ง ใบหน้าที่ฝังลงบนเตียงเมื่อครู่เงยขึ้น เธอค่อยๆแง้มเปลือกตาอย่างช้าๆ และมองไปด้านหน้า



สิ่งที่เธอได้เห็นคือ.....



ตัวอักษรหนึ่งตัวขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ในกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือมนุษย์



มองไกลๆแทบจะมองไม่ออก แต่สำหรับคนที่ได้จ้องมองอยู่ตอนนี้อย่างเธอ มันแทงลูกตาแทบแตก เสียดแทงเข้าไปลึกถึงแก่นกลางเส้นประสาทตาแทบมืดบอด




"เชี่ย!"



เชี่ย เฟี่ย เชี่ย เฟี่ย เชี่ยเอ๊ยยยย



เกลียดฉันเหรอ....




เกลียดอะไรฉัน คุณเกลียดอะไรฉัน ถามอะไรก็ไม่ตอบ!



ทำไมชีวิตต้องพบเจอแต่ความผิดหวัง เรเฝ้าถามตัวเองอยู่ร่ำไป แต่สุดท้ายเธอก็ต้องกลับมาวนลูปนรกขุมพิเศษนี้ต่อไป ไม่อาจขัดขืนโชคชะตาฟ้าลิขิต



ขุมนรกนี้มีชื่อว่า "กาชา"



ความสดใสร่าเริงของฉันต้องมาสังเวยให้คำสองพยางค์นี้กับตัวอักษรโง่ๆตัวเดียวแบบนี้เหรอ? ตัวอักษรนั้นคือ...



ตัว R !


ใครรู้จักคำว่ากาชา ก็ต้องมาคู่กับตัวอักษรโง่ๆตัวนี้ ถ้าคุณไม่เคยเจอ คุณจะพูดว่ารู้จักกาชาไม่ได้หรอกรู้ไว้ซะ!



บางคนอาจไม่เคยเจอเลย..... โอเค เจ้าพวกดวงทำด้วยอะไรกัน!?



แน่นอนว่าเธอไม่ใช่บางคนคนนั้น เธอรู้จักมันดี รู้จักมันยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก สนิทสนมแทบจะได้เสียเป็นผัวเป็นเมียกับมันแล้ว! ประมาณว่า ถ้าเจอกันก็ตบตูดถีบหัวกันเล่นได้อย่างมันมือเลยล่ะ



แหม่ อยากเจอจริงๆ.....



เธอไม่รู้จะทำยังไงกับมันดีแล้ว สายฟรีก็แล้ว สายเปย์ก็แล้ว สายไสย์ก็แล้ว เหลือสายไหนให้เธอลองอีก!



จะเอายังไงกับฉัน เจ้ากาชาสาไถนี่!




หึ คิดว่าเจอแบบนี้ แล้วจะยอมถอดใจเหรอ? อย่าคิดว่าฉันจะเข็ด ไม่กล้ากดอีกนะคะ ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอแบบนั้น อีกอย่างความผิดหวังก่อตัวมากเข้า อารมณ์ชั่ววูบของคนเราไม่ควรดูถูก....



ยิ่งไม่ได้ยิ่งกดค่ะ!


...กดถี่ยิบถี่ย่อยขนาดนี้แล้วก็ปล่อยๆพวกเขาออกมาบ้างสักคนก็ได้ไหม? หวงอย่างกับจงอางหวงไข่ คุณจะเก็บไว้ทำฮาเร็มหนุ่มหล่อเองก็บอกสิ



แบ่งมาทางนี้ซักคนสองคนไม่ได้'ไง แบ่งปันรอยยิ้มน่ะรู้จักไหม เจ้ากาชาบ้านี่!



"...."



ถ้าคุณสายR โปรดจงรู้ไว้ คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...



คุณมีฉันเป็นเพื่อน!


เราจะกอดคอร่ำไห้ โผบินไปด้วยกันค่ะ!



.....ฟืด ไม่ร้องสิ


เรสูดลมหายใจอย่างติดขัดพลางกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ในเมื่อเกมนี้ไม่เห็นคุณค่าเธอ เธอจะทนให้คนเค้าย่ำยีหัวใจทำไม



ไม่ง้อก็ได้ค่ะ ไปหาหนุ่มๆเกมอื่นก็ได้ โด่!




กดกาชา = คริสตัล 25 ก้อน = R

กดกาชา = คริสตัล 225 ก้อน = R 10 ใบ

กดกาชา = สเตร่าสโตน 10 ก้อน = R 1 ใบ

กดกาชา = สเตร่าสโตน 100 ก้อน = R 11 ใบ

กดกาชา = เขียนยันต์ข้ามภพ 1 ใบ = R

กดกาชา = ใส่วัตถุดิบ 999 all = 2 กลีบ

กดกาชา = ใส่วัตถุดิบตามสูตรที่ทุกคนได้ ป้ายเต่า = 2 กลีบ



"...."



.....อืม บางทีนะ กาชาที่ระบุความแรร์เป็นตัวอักษรอาจไม่เวิร์กสำหรับเธอแน่เลย ถ้าเป็นจำนวนดาวต้องถูกโฉลกชัวร์!



5 ดาวต้องออกรัวๆจนแคปไม่หวาดไม่ไหวแน่!



อื้ม ใช่ แบบนั้นแหละ!



กดกาชา = สโตน 10 ก้อน = 3 ดาว

กดกาชา = สโตน 100 ก้อน = 3 ดาว 10 คน

กดกาชา = แฟรี่สโตน 250 ก้อน = 3 ดาว

กดกาชา = แฟรี่สโตน 2,250 ก้อน = 3 ดาว 10 คน

กดกาชา = ตั๋วกาชา 1 ใบ = 3 ดาว

กดกาชา = ตั๋วกาชา 10 ใบ = 3 ดาว 10 คน

กดกาชา = คริสตัลฟรี 100 ก้อน = 2 ดาว

กดกาชา = คริสตัลเสียเงิน 50 ก้อน = 2 ดาว



เดี๋ยวๆ ทำไมเลขมันลดลงเรื่อยๆล่ะ?



"...."



"......"




"........."




"........ไม่ใช่เรื่องดวงสินะ"




มันเรื่องของกรรมของเวรต่างหาก!



เรวางโทรศัพท์มือถือลงบนเตียง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้าปิดตา เธอเป็นคนอดทนเก่งมาก เพราะงั้นนี่น่ะ....


รอเดี๋ยวก่อน


เกมจีบหนุ่มกับกาชาไม่ถูกกันรึเปล่า? ถ้าเกมที่ไม่มีกาชาล่ะ? ต้องใช่แน่ๆ ไม่มีทางหรอกที่เจ้าบ้าหน้าไหนจะซวยซับซวยซ้อนแบบนั้น



มีก็บ้าแล้ว! วู้ว



เพราะงั้นนี่ล่ะ good end ต้องมา ต้องไปได้สวยแน่! ไม่มีหรอกแบดอง แบดเอ---




' BAD Ending'


'ต้องการเล่นใหม่หรือไม่?'




"....."



ไม่



ไม่ ไม่ ม่ายยยยย ไม่เล่นโว้ย! ไม่เล่นอะไรทั้งนั้นแหละ! ใครจะไปเล่น จีบหนุ่มจีบเหนิ่มอะไร ไม่เห็นน่าเล่น!



"...."


อุ


โอเค พวกคุณน่าเล่นมาก...




แต่คนที่ไม่น่าจะมาเล่นเลยคือ-ฉัน-เอง!



บัด_บเอ้ย!



อ๊าก×%?*$@%^@!€&/=&£*÷€£₩(_£€/!?



หญิงสาวหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทำได้แค่กดหน้ากับหมอนแล้วกรีดร้องอย่างไร้เสียงอยู่ยาวนาน



เรริเนะ เจ้าแห่งความนกผู้ฆ่าไม่ตายยกโทรศัพท์มือถือที่เมื่อกี้ทำมันตกเพราะมือไร้เรี่ยวแรงขึ้นมา จากนั้นก็จับทุ่มมันกับเตียงไม่ยั้งมือไร้ไมตรี!


ด้วยความเป็นเตียงนอนเกรดดีจนน่าหมั่นไส้ สปริงของเตียงจึงดูถูกไม่ได้ มือถือเจ้ากรรมเลยทำท่าจะเด้งจากเตียงลงพื้น ทำเอาเรใจตกลงไปที่ตาตุ่ม ผวาเข้ารับอย่างแตกตื่น


"£@_€#/# ...ฟู่ว เซฟ" ลูบๆคลำโทรศัพท์ปลอบใจมันอย่างเสียขวัญ จริงๆแล้วปลอบตัวเธอเองนี่ล่ะ



เครื่องพังไม่เป็นไรเท่าข้อมูลเกมในเครื่อง เยอะมาก พังนี่คง....




"....."


ที่ได้รับคำชมว่าเป็นคนอดทนเก่งมาก ไม่ว่าผ่านเรื่องอะไรเธอก็ไม่ย่อท้อ จะฟันฝ่าผ่านไปให้ได้เธอต้องมาขอบคุณเจ้ากาชาบ้านี่รึเปล่าเนี่ย?


เล่นแล้วได้อะไรนอกจากให้มันช้ำใจเล่นกัน มันไม่ควรจะเอาไปใช้ประโยชน์ในชีวิตจริงบ้างเลยเหรอ...



เอ๊ะ



จริงสิ!


ทำไมเราไม่พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสซะล่ะ! อดีตนำพาอนาคต ในเมื่อประสบการณ์(นก)เราปึ้กขนาดนี้ งัดเอามาใช้ไม่ดีกว่าเหรอ?


จะปล่อยให้ตายไปกับเธอทั้งๆอย่างนี้ไม่ได้!



เอาบทเรียน(?)อดีตมาเป็นอุทาหรณ์สอนใจ ไม่ให้เดินทางผิดอีก



เอามาใช้กับคนที่หมายปอง....




เซกิซังคนนั้นยังไงเล่า!!!



ดวงตาหม่นหมองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแสงแห่งความหวังอันเจิดจรัสทันที นัยน์ตาสีอเมทิสต์ทอประกายอย่างหมายมาดตั้งมั่น



รอฉันนะคะ จะต้องวางแผน แค่ก สอย แค่ก รวบหัวรวบหาง แค่ก!



....จีบๆ




จะต้องจีบคุณด้วยวิถีแห่งเฮโรอีนสาวให้ได้เลยค่ะ!




อื้ม ต้องไปได้สวยแน่! กายพร้อม ใจพร้อม เราทำได้!



เรพยักเออออกับตัวเองเสร็จก็ตั้งมั่นจะเตรียมการทันทีอย่างคนมีไฟ ขณะที่เธอกำลังจะลงมือก้าวเดินไปตามทางสู่อนาคตรักอันสวยงามนั้น จู่ๆเธอก็นึกถึงจุดสำคัญขึ้นมาได้ว่า




'ว่าแต่ ต้องทำยังไงบ้างล่ะ?'





อืม






"......."








•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


เกริ่นจุดเริ่มต้นกันเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ!

ปล.กาชาไม่เคยให้อะไรเราเลย ประสบการจริงของไรท์เอง เรื่องมันเศร้ามาก55555555555
#SSRไม่มีอยู่จริง #5ดาวเองก็เช่นกัน

ต่อไปจะเริ่มเข้าสู่หนทางการใช้วิถีแห่งเฮโรอีนสาวของเรจัง นางเอกของเรื่องกับชายในดวงใจของเรจังกันแล้วนะคะ นางเอกของเราจะสมหวังในรักไหม หรือจะนกจะแห้วจะเกลือสมกับชื่อเรื่องมากขนาดไหน ติดตามกันต่อในตอนหน้าค่ะ!


ตัวอย่างตอนต่อไป


อิทสึกิ         : ดูเหมือนว่ายัยนั่นจะไม่ได้นอนทั้งคืนเลย เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า.....

นัตสึเมะ      : คุณพี่ชายเป็นห่วงเหรอครับ? อย่างเรจังน่ะ ไม่นอนเป็นเดือนผมว่ายังไม่เป็นไรเลยนะครับ ฮ่าๆ

ยุย                : พูดอะไรน่ะนัตสึเมะ การอดนอนน่ะไม่ดีต่อร่างกายแสนสำคัญของโซริอานะนะ!

อิทสึกิ          : ใช่----

ยุย                : เพราะงั้นถ้าโซริอานะนอนที่บ้านไม่หลับล่ะก็ จะมานอนที่ห้องวิจัยของฉันก็ได้นะ ระหว่างนั้นฉันจะ                          ได้เอาน้ำลา---

อิทสึกิ          : นายน่ะเงียบไปเลยโคทาโร่!
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น