tori ni naritakunai! เกิดใหม่ทั้งที ไม่ต้องพกความนกมาด้วยได้ไหมคะ!

ตอนที่ 4 : เคล็ดลับฉบับนกๆข้อที่ 1 : อรุณสวัสดิ์ส่งรักมาทักทาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61


เคล็ดลับฉบับนกๆข้อที่ 1 : อรุณสวัสดิ์ส่งรักมาทักทาย














โยช! เรียบร้อย!





ขอให้ชื่อว่า 'ตำราจับใจไร้นก'



เนื้อหาภายในเล่มได้รวบรวมเกี่ยวกับการกระทำและสถานการณ์ต่างๆที่นำไปสู่การเพิ่มค่าความสัมพันธ์ และลงเอยกับชายหนุ่มที่หมายปองแบบgood โคตร very good end ได้ล่ะค่ะทุกคน!


เธอเค้นสมองจากประสบการณ์จริง(ของคนรอบข้าง)เอย จากเกมเอย นิยายเอย การ์ตูนเอย มังงะเอย อะไรเอยมาตลอดทั้งคืน


เวิร์คไหม? ไม่แน่ใจเลยสักนิด....



"....."



....ไม่แน่ใจก็คืออาจจะได้ก็ได้ ลองกันสักตั้งค่ะ!



"ฮ่า นอนดีกว่า--- อะ" เวลา 6 โมง 6 นาที ความหมายคือเช้าแล้ว ต้องเตรียมตัวไปทำงานแล้ว....


อืม


ไม่ได้นอนไม่ใช่หลักใหญ่ใจความอะไร เจ้าแห่งการโต้รุ่งอย่างเธอ ไม่เกินเที่ยงคืนไม่นอน แต่อาการชะงักกึกที่เกิดขึ้นมันมาจากเลขเวลา....


หกโมงหกนาที



อืม ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรนี่? ไม่เห็นเกี่ยวกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำเลย?



อื้ม! ใช่ แบบนั้นล่ะ!





"เตรียมตัวๆ"






เคล็ดลับที่ 1 : อรุณสวัสดิ์ส่งรักมาทักทาย!

Note : ทักทายด้วยรอยยิ้มร่าเริงสดใส อาจทำให้เกิด first impression ในวินาทีแรกที่สบตากันได้! เพิ่มค่าความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้น!




อืม เยี่ยม จัดไป!





"อรุณสวัสดิ์ค่ะ!"



"อรุณสวั-- โอ่ยเร เมื่อคืนได้นอนรึเปล่า?"




"....." หญิงสาวชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะหัวเราะแห้งๆ "....ฮะๆ มีเรื่องคิดนิดหน่อย ก็เลย...."



'นิดหน่อยขนาดที่อดหลับอดนอนคิดมันทั้งคืนของเธอ มันนิดหน่อยตรงไหนกัน...'


อาโอยามะ อิทสึกิ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำทับด้วยเสื้อกั๊กสีกากีตัดขาวดีไซน์หรูเสริมเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผมหยักศกสีดำถูกจัดแต่งทรงอย่างดูดีเข้ากับบุคลิกชายหนุ่มผู้จริงจัง 'เอส'ของมาโทริ ตอนนี้ใบหน้าหล่อกำลังฉายแววเป็นห่วง


เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า?



หากรู้คำตอบอย่าง'ทำตำรามัดใจชายจนไม่ได้นอน'เข้า ชายหนุ่มขี้เป็นห่วงคงได้กระอักเลือดคำโตเป็นแน่...




"นั่นสิ อย่างที่อิทสึกิซังว่า อย่าหักโหมนักสิ เสียสุขภาพเอานะ~"


หักโหม?


เครื่องหมายคำถามแปะบนหน้าของเร "หักโหมเรื่องอะไรเหรอนัตสึคุง?" คนโดนถามขยับแว่นพลางหัวเราะหึๆที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้วางใจสำหรับเธอเลยสักนิด


หรือว่า




รู้เรื่องที่เธอวางแผนจะ....!?




"หึๆ ก็เรื่องบน--" ประโยคเนื้อหาไม่เหมาะสมของหนุ่มแว่นถูกอิทสึกิเอ่ยตัดบทพูดต่อไปที่เขารู้ได้ทันทีว่าคืออะไร "หยุดเลยนัตสึเมะ"


นัตสึเมะ ฮารุเห็นท่าทางเร่งรีบที่จะห้ามปรามเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมของรุ่นพี่หนุ่มก็หัวเราะชอบใจยกใหญ่ "ครับ คร้าบ~ คุณพี่ชาย"


"....ใครพี่ชายยัยนี่กัน" คุณพี่ชายทำท่าหัวเสีย แต่ลึกๆในใจเขากลับเห็นด้วยกับบทบาทหน้าที่นั้น อิทสึกิเหลือบมอง'น้องสาว'ตัวแสบที่ทำสีหน้าเอ๋อๆมึนๆอยู่ก็ทอดถอนหายใจออกมา



'....ก็ดีกว่าเป็น'พ่อ'ยัยนี่ล่ะนะ'




"?" คนงงก็ยังงงอยู่อย่างเดิม ส่วนหนึ่งจากการไม่ได้นอน เรริเนะเลยยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่


พวกพี่พูดเข้าใจยาก รึฉันโง่ไม่เข้าใจเอง?




"....ไม่เป็นไรนะครับเรซัง?"


เสียงหล่อนุ่มนวลชวนเคลิ้มที่เอ่ยทักอย่างเป็นห่วงทำให้เกิดความมึนเพิ่มขึ้น แต่ความมึนนี้ออกจะต่างไปคนละอย่างกับที่มึนก่อนหน้า...


"เหะๆๆ แข็งแรงสบายดีค่ะ~"


วันนี้ก็ออร่าวิ๊งวั๊งอย่างเคยเลยนะคะอิมาโอจิซัง~


พยักหน้าชื่นชมออร่ากระจ่างใสของอิมาโอจิ ชุน ชายหนุ่มแสนสุภาพอ่อนโยนดั่งเจ้าชายในนิทานอยู่ได้ไม่นาน เรก็ถูกฉุดลงพื้นดินอย่างไม่เบามือ "อดนอนหรือเมาเหล้ากันแน่ฮึ?"


คนฉุดคือ พี่ชายคนดีของเธอ พี่อิทสึกิ



"โหดร้าย เขาเรียกอารมณ์ดีต่างหากล่ะคะ..." เรริเนะทำทียู่ปากอย่างขัดใจ ส่งเสียงบู่วๆให้อิทสึกิ ก่อนจะส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์


"พี่อาโอปิ--"



"....!" อิทสึกิผวาเข้าไปกุมปากหญิงสาวอย่างเร็วไว ทันทีที่รู้ว่าเธอจะเรียกเขาต่อว่าอะไร


ยัยเด็กดื้อนี่ บอกกี่ทีแล้วว่าไม่ให้เรียกด้วยชื่อนั้น ถ้า'ความลับ'เขาแตกขึ้นมาจะทำยังไงฮึ!?



เรริเนะที่เตรียพร้อมอยู่ก่อนแล้วเลยพลิ้วหลบหลีกเงื้อมมือเขาได้อย่างสวยงาม ก่อนที่เธอจะหัวเราะเอิ๊กอ๊ากใส่หน้าเขาอีก


"ยัยเด็กดื้อนี่!"


"ฮ่าๆๆ~"


การวิ่งไล่จับย่อมๆเกิดขึ้นสักพัก จบลงด้วยการที่เรทนมึนไม่ไหว ยกธงขาวยอมแพ้ให้ชายหนุ่ม เขกกะโหลกไปหนึ่งที เหตุการณ์จึงกลับมาเป็นปกติ



ขณะที่กำลังจะแยกย้ายเดินไปที่โต๊ะทำงานของตนเอง เรก็นึกขึ้นได้ว่า



'เอ้อะ เคล็ดลับล่ะ!'


.....เคล็ดลับ ไม่ได้ โดนพานอกเรื่องแค่นี้ ทำให้คนมีความตั้งใจจริงที่จะจีบผู้ชายที่ชอบให้ได้อย่างฉันไขว้เขวไม่ได้หรอกค่ะ!



ก่อนอื่นต้องเข้าประชิดเป้าหมายก่อนสินะ!




เป้าหมาย....





ไม่อยู่....




"....."


....ทำท่าจะล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยเหรอ?



ฮื่อ ไม่หรอก อย่าตีตนไปก่อนไข้สิ คิดบวกเข้าไว้พวก!


"....พี่อิทสึกิ เซกิซังยังไม่มาเหรอคะ?" ถามด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม วันนี้เขาอาจจะมาสายกว่าปกติก็ได้



เขาที่มาตรงเวลา ไม่เคยสายแม้สักครึ่งวัน....



อิทสึกิตอบด้วยประโยคง่ายๆได้ใจความ แต่พลังทำลายล้างสำหรับเธอรุนแรงมาก "อ้อ มาเมื่อห้านาทีก่อน ออกไปแล้ว--- ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกัน..."


'ท่าทางแบบนั้น' คือ ท่าเซไปพิงขอบโต๊ะ ปิดหน้าด้วยมือทั้งสองข้าง เขาไม่เห็นสีหน้าเธอ แต่รู้ได้เลยว่ามันต้องโหดร้ายเอาการ


ไม่ ไม่ร้องหรอกเรื่องแค่นี้



ไม่.... อึก


เธอสูดหายใจลึกๆสองสามทีให้กำลังใจตัวเอง "อย่าสนใจฉันเลยค่ะ..." อย่าสนใจฉันที่กำลังจะกลายร่างเป็นตัวอะไรสักอย่างที่มีปีก



นกค่ะนก!!!




....ฮื่อ ไม่หรอก


นี่แค่เริ่มต้น ครั้งแรกมันก็มีผิดพลาดทางเทคนิคได้บ้างน่า



เรื่องปกติน่า



อื้ม!


เดี๋ยวรอทักทายตอนเขากลับมาก็ได้นี่! ตอนสาย ตอนบ่าย ตอนเย็น ตอนค่ำ ตอนไหนก็ได้ ไม่ใช่แค่ตอนเช้าที่ทักทายได้สักหน่อย!


คำทักทายอุตส่าห์มีไว้ให้มนุษย์เราใช้กันทุกช่วงเวลาตลอดวัน ยังไงวันนี้ก็ต้องได้ใช้สักอันแน่นอน!



แค่รอเขากลับมา ทุกอย่างก็จะเจ๋ง--



นัตสึเมะได้ยินบทสนทนานี้เลยออกความเห็นบ้าง "อืมม ไม่ได้บอกไว้ว่าจะกลับมาด้วยสินะครับ วันนี้อาจจะไม่มาแล้ว?"


ฉึก!


"ส่วนใหญ่เป็นแบบนั้นด้วยสินะครับ" อิมาโอจิ ชุน เสริมด้วยท่าทางลำบากใจเล็กน้อย แต่ก็คงความอ่อนโยนไว้เต็มเปี่ยม


ฉึก!!


ติดคริติคอลดาเมจอย่างรุนแรง เหมือนกำลังถูกตอกหน้าว่า 'แกน่ะไม่มีดวงไม่พอ ยังไม่มีแม้แต่ความหวังเหลือด้วย!' เลย...



ถ้าจะแทงใจดำกันแบบนี้ เอามีดมาแทงพุงเธอเลยเถอะ! มันยังเจ็บน้อยกว่านี้เลยนะ....




....อืม ไม่บอกว่าจะมาไหม ก็อาจมาไง!




ความหวังยังไม่หมดไป! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นความหวังจะยังคงอยู่!





ใช่! ต้องแบบนั้นล่ะ!






¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥





-หลายชั่วโมงต่อมา-




"ครืด... คึก!"



"เฮ้ ง่วงก็กลับบ้านไปนอนซะ งานเสร็จแล้วนี่?" เสียงทุ้มเอ่ยเตือนสติเธอให้ทบทวนเหตุการณ์ตรงหน้า


ภายในที่ทำงานเหลือเพียงเธอกับพี่อิทสึกิเท่านั้น พอมองออกไปด้านนอกก็พบว่าความมืดมิดมาเยือนแล้ว เพราะงั้นทุกคนคงจะกลับกันไปนานพอสมควรแล้ว



เธอทำงานเสร็จตั้งแต่เมื่อสองสามชั่วโมงก่อน


ด้วยปริมาณงานที่น้อยจนน่าใจหาย ในความเป็นจริงแล้วควรจะทำเสร็จตั้งแต่ช่วงบ่ายด้วยซ้ำ แต่เธอยังลากยาวมาถึงพลบค่ำได้


เพราะอะไรน่ะเหรอ...



เพราะรอการกลับมาของเขาน่ะสิ!



เรหันขวับไปมองนาฬิกาติดผนังทันใด เข็มนาฬิกาในหน้าปัดชี้ไปที่เลข 9 ยิ่งตอกย้ำความล่มจมของเธอ


สามทุ่มกว่าแล้ว สงสัยล่มจริงๆซะแล้ว....



อิทสึกิกลัวเธอที่คอตกจะหลับไปอีก จึงตรงไปหาเร แล้วหยิบกระเป๋าถือของหญิงสาว พร้อมกับยึดแขนเจ้าของกระเป๋าให้ลุกตามเขาไปด้วย "เอ้า ลุกเร็ว เดี๋ยวฉันไปส่ง"


เรถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินตามแรงดึงชายหนุ่มไป


เธอเดินคอพับไปถอนหายใจไปไม่หยุด แต่ไม่วายลากขาช้าๆ หวังถ่วงเวลาให้ช้าที่สุด ท่าทางนั้นเรียกเสียงหัวเราะขำจากคนดึงได้ไม่ยาก


"หึๆ ท่าอะไรของเธอ?"


บู่วว ใจร้ายมาก พี่จะตอกย้ำคนที่ท้อแท้สิ้นหวังแบบนี้ไม่ได้นะคะ! ใจร้ายมาก



"ฮ่าๆๆๆ"


"หัวเราะเกินไปแล้วนะคะ! เดี๋ยวยึดรถซะเลย" ไม่ว่าเปล่า ขาเพรียวออกวิ่งเพื่อให้ไปถึงตัวรถก่อนเจ้าของ



ทำการกบฎซะเลย



พี่ทำร้ายจิตใจสาวน้อยแบบนี้ ต้องโดนลงโทษจากบัญชาแห่งโลกสาวน้อย!



เรหัวเราะคึกคักกับความคิดตัวเอง ถึงใบหน้าท่าทางจะดูสบายใจเฉิบแค่ไหน แต่ในใจเธอกลับอดคิดไม่ได้



สมมตินะ




ถ้าเกิดว่า....




รออีกนิด แค่อีกนิดเดียวเท่านั้น.....





เขาจะมาไหมนะ?




ถึงจะรู้ว่าหมดหวังกับวันนี้ แล้วค่อยมาเริ่มใหม่พรุ่งนี้ได้ แต่เธอกลับใจหายแปลกๆ


เฮ้อ...

อะไรกัน จิตวิญญาณสาวน้อยมาเข้าสิงอะไรตอนนี้ฮึ? ฮะๆ



ขณะส่ายหัวพลางจะเปิดประตูออกไป ความแปลกใจกลับเกิดขึ้น 'หือ? ทำไมยังไม่ออกแรงผลักก็เปิดออกแล้วล่ะ?'



นี่มัน....





ระบบประตูตรวจจับเซนเซอร์? ไม่สิ เมื่อตอนกลางวันยังผลักเข้า-เปิดออกอยู่เลย...



พลังงานลึกลับที่ไม่สามารถหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ได้? ....จะว่าไป นี่มันตอนกลางคืนซะด้วยสิ



อย่าบอกนะ.... ว่าเธอกับพี่อิทสึกิจะโดนดีเข้าให้แล้ว!?



ขณะที่คิดพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่เกิดขึ้นอย่างหวาดผวา เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น....




"....นึกว่าไม่มีคนอยู่แล้วเสียอีก"




"....ว้ากกกก!!!"



"เฮ้ย!!"



ออกมาแล้ว-----!!!!



ปะ ประตูเปิดเองได้ แถมยังพูดได้ด้วยอีก!? ไม่มีเป็นอื่นไปได้แน่! นี่มัน.... จะว่าไป ทำไมเสียงหล่อเป็นบ้าเป็นหลังขนาดนี้เนี่ย--


เดี๋ยว ไม่สิ


ประตูที่อ้าออกไม่เจอแต่ความว่างเปล่า เธอเจอ....



เจอแผ่นอกกำย-- แค่ก เจอคนที่เธอรอมาตลอดทั้งวัน...




เซกิซัง! เซกิซังคนจริงๆที่ไม่ใช่แค่ภาพในจินตนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวันนี้ของเธอเองเท่านั้น



เซกิซังปรากฏตัวต่อหน้าตามคำขอของเธอ นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ!



...โอเค เข้าใจดีเลย เขาแค่กลับมาที่ทำงานเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอที่บังเอิญอยู่ที่นี่สักนิด รู้อยู่เต็มอกอยู่หรอก แต่ถ้าเพราะความบังเอิญล่ะก็ คนที่มีแต่นกอย่างเธอก็เรียกมันว่า'พรหมลิขิต'ได้ล่ะนะ ฮิ้ว~




"....ทำให้ตกใจซะแล้ว" เซกิซังมีสีหน้ารู้สึกผิด เพราะเห็นอาการตกอกตกใจเกินธรรมดาของเธอ



ไม่ใช่ ไม่ใช่เลยค่ะ ฉันดีใจ ไม่ใช่ตกใจค่ะ ดีใจมากเกินไป!


ความคิดช่างสวนทางกับร่างกาย...


ทั้งๆที่ดีใจขนาดนี้แท้ๆ แต่เธอกลับกระโดดถอยหลังไปหลายก้าวหลังได้เห็นเขา ความตะลึงจนได้แต่อ้าปากพะงาบๆอยู่อย่างนั้นสลัดไม่ออก


ผู้ร่วมเหตุการณ์อีกคนก็ตกใจตามไปด้วย พอเห็นว่าเป็นใคร เขาจึงกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยปากแก้ไขสถานการณ์แปลกๆนี้ "...ขอบคุณที่เหนื่อยครับเซกิซัง"



"อา ขอบคุณที่เหนื่อย"



อะ




เอาบ้าง! นี่แหละโอกาสทอง



เรริเนะยืนตัวตรง พร้อม!


จัดผมจัดเสื้อให้เข้าที่ พร้อม!


วอร์มเสียงตามคีย์สูงต่ำ พร้อม!


โอเค ลุย! "ขอะ ขอบคุณที่เหนื่อยค่ะ! ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษเรื่องเมื่อกี้ที่ทำให้เซกิซังหกใฮ..."



อุ ดันเผลอกลั้นหายใจตอนท้ายซะได้...



ชายหนุ่มตรงหน้านิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มพร้อมเผยรอยยิ้มน้อยๆบนใบหน้าคมคาย "...อา โซริอานะก็ด้วยนะ"



" !! "



อะ-




-เฮื้ออออ


ดะ ดาเมจทำลายล้างสูงเกินไปแล้ว! หัวใจจะวายแล้วค่ะ! ยกมือขึ้นกุมอกแทบไม่ทัน...



ฮือ ดีจริงๆที่เกิดมา




....ยิ้มเดียวลบล้างแผนการงัดเคล็ดลับใดๆมาใช้ก็แล้วแต่ในหัวหญิงสาวผู้คิดค้น เธอโดนย้อนรอยเสียเองไปจนสิ้นอย่างเต็มอกเต็มใจ....



"....ขอโทษแทนยัยนี่ด้วยนะครับ เธออดนอนเลยมึนๆไปหน่อย" ได้ยินคำพูดของพี่อิทสึกิ เธออยากแย้งใจแทบขาด



ไม่ได้มึนซะหน่อยค่ะ...




เขาเรียกเมาในรักต่างหาก!



ฮิ้ว~


...แน่นอน เธอไม่ได้พูดออกไปหรอก พูดไม่ได้หรอก มีหวังเซกิซังต้องตราหน้าเธอว่าเป็นไอ้โรคจิตคุกคามทางเพศแหงๆ



"...ครับ ผมจะไปส่งเธอเอง เอ้า ไปได้แล้วเร" เอ๊ะ อ๊ะ เดี๋ยวก่อนค่ะ วันนี้ยังจ้องหน้าหล่อๆเพื่อชาร์จพลังไม่พอเลย!


รอก่อนค่ะ ขอทดเวลาบาดเจ็บเพิ่มสักครึ่งชั่วโมงไม่ได้เหรอคะ เมื่อกี้มัวแต่ตะลึง ไม่นับบบ



เธอโดนลากไปอย่างขัดขืนไม่ได้ เมื่อหันไปมองชายหนุ่มที่อยู่คนเดียวภายในที่ทำงานแห่งนี้แล้ว


เอ๊ะ



.....ไม่รู้ทำไม เธอถึงสัมผัสถึงความเงียบเหงาอย่างประหลาดจากตัวเขาที่มองส่งพวกเธออยู่ด้วยรอยยิ้มน้อยๆอย่างทุกครั้ง



อืม



เธอเลยหยุดก้าวตามชายหนุ่มด้านหน้าต่อ ลังเลชั่วแวบ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยกับเขาอย่างที่ใจคิด




"...ราตรีสวัสดิ์ค่ะเซกิซัง เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันใหม่นะคะ!"


จบคำที่อยากบอกเขา หญิงสาวก็วิ่งปรู้ดตามเสียงเรียกของอิทสึกิด้วยความสบายใจ ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบสงบอย่างทุกครั้งที่ทุกคนกลับไปแล้ว



"....."




เหลือเพียงชายหนุ่มหนึ่งเดียวที่ยืนนิ่งเงียบสักพักไม่เคลื่อนไหวใดๆอยู่เท่านั้น....






"อารมณ์ดีเชียวนะ" สารถีหนุ่มสุดหล่อส่วนตัว(?)ทักทายคนที่นั่งฮัมเพลงอยู่ที่เบาะด้านข้าง เรพยักหน้ารับอย่างร่าเริง



เคล็ดลับถึงจะไม่สำเร็จก็เถอะ





'แต่....แค่ได้เจอ ได้เห็นหน้าเขาก็พอแล้ว....'







.....ซะที่ไหนกัน! เคล็ดลับแรกล้มเหลว ข้อต่อไปก็มาต่อสิคะ! ฮ่าๆๆๆ





ถึงข้อแรกจะพ่ายแพ้ย่อยยับ แถมโดนย้อนศรรักปักอกตัวเองแทนก็เถอะ อุก......








เคล็ดลับที่ 1 : ล้มเหลว?






•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ตอนนี้เรจังเริ่มงัดเอาเคล็ดลับแบบฉบับเฮโรอีนสาวในเกมจีบหนุ่มมาใช้กับเซกิซังแล้วล่ะค่ะ!

ถึงเคล็ดลับแรกจะ...ก็เถอะ55555 ตามเอาใจช่วยกันต่อไปว่าเคล็ดลับที่สองจะเป็นอะไร จะสำเร็จรึเปล่า ค่าความสัมพันธ์เลิฟๆกับชายในดวงใจของนางเอกเราจะเพิ่มสูงขึ้นรึไม่ ติดตามกันต่อในตอนหน้าค่ะ!


ตัวอย่างตอนต่อไป


อิมาโอจิ     : เกิดอะไรขึ้นเหรอครับวาตาเบะซัง? สีหน้าไม่สู้ดีเลย

วาตาเบะ     : ดันทำให้เรจังโดนกระดาษบาดเข้าน่ะ ถึงตอนนี้เซกิจะช่วยดูแลแล้วก็เถอะ...

ยุย               : เอ๊ะ โซริอานะโดนกระดาษบาดงั้นเหรอครับ!?

วาตาเบะ     : เพราะฉันถือไม่ระวังน่ะ ....อีกเดี๋ยวคงโดนเซกิ'เรียกไปคุย'แน่ๆ

ยุย               : ปล่อยไว้ไม่ได้! เจ้ากระดาษไม่รักดีนั่นอยู่ไหนกัน ฉันจะได้----

อิมาโอจิ     : ...ยุยซัง คงไม่ได้จะพูดว่าจะเอากระดาษนั่นไปตรวจสอบสินะครับ ผมไม่อยากให้เรซังที่บาดเจ็บไม่พอ                          ยังต้องรู้สึกไม่ดีกับเรื่องอื่นอีก ถ้าเป็นแบบนั้นเรซังคงน่าสงสารแย่ คุณเองก็คิดเหมือนกันใช่ไหมครับ...

ยุยซัง          : ......

วาตาเบะ     : (นอกจากเซกิแล้ว อิมาโอจิเองก็เข้มงวดกับเรื่องของเรจังมากๆด้วยสินะ.....)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น