tori ni naritakunai! เกิดใหม่ทั้งที ไม่ต้องพกความนกมาด้วยได้ไหมคะ!

ตอนที่ 2 : จุดเริ่มต้นชีวิตใหม่(สุดนก)ของเธอ โซริอานะ เรริเนะ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61


จุดเริ่มต้นชีวิตใหม่(สุดนก)ของเธอ โซริอานะ เรริเนะ 1














'มาโทริ'




หน่วยงานบริหารจัดการปราบปรามอาชญากรรมเกี่ยวกับยาเสพติดโดยเฉพาะ เป็นหน่ยวงานที่ตั้งขึ้นเพื่อหยุดยั้ง จับกุมเหล่าผู้กระทำผิดกฎหมายการค้ายาเสพติด การผลิตหรือจำหน่าย การเผยแพร่หรือการเสพ การคิดค้นตัวยาเสพติดชนิดใหม่ ล้วนแล้วแต่อยู่ในความรับผิดชอบของมาโทริทั้งสิ้น



บุคลากรของมาโทริต้องมีศักยภาพในการทำงานด้านนี้เป็นอย่างมาก เพราะฉะนั้นจำนวนเจ้าหน้าที่มาโทริจากทั่วประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบันจึงมีเพียง 200 คนเท่านั้น



อาคารขนาดใหญ่ สถานที่ทำงานของมาโทริแห่งนี้สร้างขึ้นด้วยรูปแบบที่ทันสมัย ถูกจัดสรรแยกออกมาจากสำนักงานใหญ่โดยอาคารสี่ชั้นได้แบ่งออกเป็นสี่ส่วน ส่วนที่ทำงานของเจ้าหน้าที่มาโทริเฉพาะส่วน ส่วนห้องนั่งเล่น ส่วนห้องรับแขก และส่วนแรกเป็นห้องประชุมรวมอยู่ชั้นที่หนึ่ง


ภายในห้องประชุมรวมชั้นหนึ่งมีแสงแดดยามบ่ายส่องรำไรเล็ดลอดผ่านผนังกระจกจรดเพดานที่เผยวิวทิวทัศน์ตัวเมืองจากมุมสูงโดยมีแม่น้ำสายใหญ่กั้นกลาง


บรรยากาศเงียบสงบภายในเนื่องด้วยในเวลานี้เหล่าสมาชิกมาโทริคนอื่นๆทั้งห้าคนยังไม่กลับมาจากช่วงพักกลางวัน ทำให้หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในที่ทำงานได้ครุ่นคิดไตร่ตรองอะไรบางอย่างที่ค้างคาในใจอย่างจริงจัง



"....."



หลายวันมานี้ 'โซริอานะ เรริเนะ' มีเรื่องให้คิดไม่ตก



ชีวิตการทำงานที่นี่เข้าที่เข้าทางดี หลังจากที่เธอ'ทำงานร่วมกับมาโทริด้วยเหตุผลบางอย่าง'มาได้สามเดือนกว่าแล้ว ด้วยสไตล์การทำงานที่เข้ากันได้ดี หน้าที่การงานจึงราบรื่นไม่ติดขัดอะไร



เรื่องในใจของหญิงสาวตอนนี้จะว่ามีสาระไหม เธอเองก็ไม่แน่ใจ แต่คุณค่าทางใจสำหรับเธอมันมากมายมากๆ! เรริเนะถบเถียงกับตัวเองมานานจนหาคำตอบได้ในที่สุด


เรื่องที่ว่าทำไมถึงอยากอยู่ข้างๆไม่ว่าในสถานการณ์แบบไหน



ทำไมถึงอยากพยายามเพื่อใครสักคนขนาดนี้



ทำไมถึงอยากแบ่งปันความรู้สึกทุกอย่างร่วมกัน




จะว่าไป คำตอบไม่จำเป็นต้องหาเลยด้วยซ้ำ มันก็ชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ทนโท่ขนาดนี้แล้วแท้ๆ!





'ฉัน.....คงจะชอบ'เซกิซัง'เข้าให้แล้ว....'





"ฮะ!"



ชอบเข้าให้แล้วงั้นเหรอ? ใช้คำให้ถูกคือ ชอบมาตั้งนานแล้วเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้ต่างหาก!



"ฮึ?"


ตั้งแต่เมื่อไหร่? นั่นสิ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ชอบมันก็คือชอบ อยู่ๆก็ชอบ ชอบไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้ชอบมาก ชอบแบบโงหัวไม่ขึ้น ชอบแบบเดินวนเวียนในหลุมลึกไร้แสงแห่งความหวังแต่ก็ไม่คิดจะหาทางออก


บังคับขู่เข็ญให้ขึ้นยังไงก็ไม่ขึ้นค่ะบอกเลย!


ฉันจะเอาตัวเองไปนอนในหลุมนี้แล้วกลบดินฝังปากหลุมด้วยตัวเอง ตอนนี้มันเปรียบเสมือนเป็นทรัพย์สินที่ดินของบ้านฉันโดยชอบธรรมไปแล้วล่ะค่ะ!


"ฮ่า"


ผู้หญิงที่ชอบผู้ชายคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร


แต่ผู้หญิงคนนั้นคือ 'เธอ'


แล้วผู้ชายคนนั้นคือ 'เขา'


ชายหนุ่มที่เธอกำลังทำงานร่วมด้วยตั้งแต่สามเดือนก่อน ชายหนุ่มที่ไม่มีความคิดจะให้ความร่วมมือหรือความสนใจต่อเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่ที่ชม้ายชายตาแลมองเขาเลือดตาแทบกระเด็นเลยน่ะสิ!


สาวๆที่ได้แค่มองแต่ไม่กล้าอาจเอื้อมนั่นรวมเธอไว้แล้ว...



หล่อมาก สุภาพมาก นิสัยดีมาก อ่อนโยนมาก เท่มาก สมาร์ทมาก หน้าที่การงานดีมาก เก่งมาก ฉลาดมาก ฐานะดีมาก ดีมาก มากในทุกๆอย่าง เพอร์เฟ็กต์มาก!



ควรได้เป็นสามีมากด้วย!



"แค่กๆ"


แฮ่ม เมื่อกี้หน้ามืดไปหน่อย ไม่ใช่คำพูดจากใจหรอก



จริงๆ....



แต่ว่าก็ว่า เขาดีงามขนาดที่ให้พูดข้อดีสามวันเจ็ดวันก็ไม่หมด ให้จดลงกระดาษเอสี่เป็นปึกก็ไม่พอ เรริเนะมีชีวิตมา 25 ปีกว่า(?) การได้มาพบเจอเทพบุตรเดินดินในคราบหนุ่มหล่อทั้งกายและใจแบบนี้...


มันคือ'รางวัลแห่งชีวิตที่เป็นหนึ่งไม่มีสอง!'


เหมือนกับว่าเธอทำดีมาทั้งชีวิตเพื่อจะได้มีโอกาสได้พบกับเขาอะไรแบบนี้เลยล่ะ!



งานดีขนาดนี้ ใครก็คิดกันไป มีเมียแล้วแหง! รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ก็ปาฏิหารย์ฟ้าประทานพรอันประเสริฐแด่สาวโสดแล้ว....



....เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ก็วันนี้เอง



มันมีอยู่จริงค่ะทุกคนนน!



ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะไม่มีหญิงใดในดวงใจ ไม่แต่งงาน ไม่มีคนรัก ไม่มีคนที่ชอบ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนทั้งสิ้น


มุ่งมั่นทุ่มเทให้กับเรื่องงานเพียงอย่างเดียวเท่านั้น



โอ๊ย อยากได้อยากมีสุดๆเลยแม่จ๋า!



รู้ได้ไง? ฉันไปสืบประวัติมาเรียบร้อย ต้องถึงขนาดสืบเลย? หึ ของมันแน่! นั่นว่าที่สามีฉันทั้งค--- แค่ก




เนี่ย ดีขนาดนี้....



ห้ามไม่ให้ไปชอบไปหลงไหลได้ปลื้มเขาคนนี้ได้ยังไงกัน!?



หาที่ไหนได้อีกงั้นเหรอ? ปาฏิหาริย์ไม่ใช่จับฉลากชิงโชคนะ จะได้มีโอกาสหาเจอได้ตามงานเทศกาลได้


หรือถ้าเป็นจับฉลากชิงโชคจริง มีบ้านขายบ้านมีรถขายรถ ยังไงก็ต้องได้เขามาครอบครองให้ได้! หมดตัวแค่ไหนก็ยอม!


แหม่ ก็ให้หมดใจไปแล้วนี่นา~



"ฮิ้ว-- ....อะ"


กระบวนความคิดสุดสาวน้อยตาหวานเป็นอันหยุดชะงักกระทันหัน ชนิดที่ถ้าเป็นเบรกมือได้ทิ่มกันหน้าตาหายไปแล้ว เมื่อเรริเนะรับรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว....


เกือบจะซึ้ง ถ้ามันไม่ได้มาเกิดในสถานการณ์สาวน้อยในห้วงรักแบบเธอเมื่อกี้ไง!


"มะ มะ" เธอเสียวสันหลังวาบ เสียงเธอหาย เหงื่อเธอออกทั้งๆที่แอร์เย็นฉ่ำ หน้าเองก็ต้องซีดเผือดแน่ๆ อาการผิดปกติจนน่าสงสัย เธอเองก็รู้ แต่จะให้เธอสุขุมอยู่ได้ยังไงไหว


เมื่อกี้เธอเผลอพูด'อะไรก็ตามที่คิดอยู่'ออกมารึเปล่า!?



ไม่หรอก ใช่ไหม....



ภาพหญิงสาวที่แข็งค้างจากอารามตกใจเกินระดับคนปกติสร้างเสียงหัวเราะก๊ากจาก 'คนที่เข้ามาอยู่เคียงข้างในสถานการณ์ที่ไม่สมควรสุดๆ'ของเร


"ไง~ ยินดีต้อนรับกลับนะเรจัง"


เสียงทักกลั้วหัวเราะ สายตาแฝงแววหยอกเย้าล้อเลียนผ่านเลนส์แว่นตาแบรนด์หรู เพิ่มปริมาณเหงื่อที่ไหลซึมหลังเธอเข้าไปอีก


"กลับมาแล้วล่ะ--- ไม่สิ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะทั้งสองคน!" คำถามที่ไม่อยากรู้คำตอบของ 'เรจัง' ที่สะดุ้งโหยงหลังได้ยินเสียงคุ้นเคยดังจากด้านข้าง


...ขอมุดลิ้นชักโต๊ะหนีได้ไหม?



"หึๆ ตั้งแต่ 'ฮะ!' แล้ว" อีกเสียงหนึ่งโทนทุ้มมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่คุ้นเคยดีตั้งแต่ในอดีตดังขึ้นอีกเสียงตอบสิ่งที่เธอกำลังหวั่นเกรง


งั้นก็หมายความว่า "....ตั้งแต่แรก"


ชายหนุ่มสวมแว่นตาผู้เอ่ยทักทายคนแรกตบบ่าเธอสองทีเชิงให้กำลังใจ "ตั้งแต่แรกจนจบเลยล่ะ~ สมกับเป็นเรจัง สีหน้าไม่ซ้ำกันเลย"


"....!"



ฮ่าๆๆ เรจังนี่ปฏิกิริยาตอบโต้สุดยอดไม่เปลี่ยน


'นัตสึเมะ ฮารุ' ในชุดไปรเวทแขนยาวสีดำเสยผมสีน้ำตาลนุ่มฟูที่ปรกหน้าแล้วขยับแว่นให้เข้าที่ ก่อนจะเสริมคำอย่างเจ้าเล่ห์ "อ้อ มีสีหน้าที่เหมือนกำลังเพ้อระ--"


เชี่ย!


"นัตสึคุง!" เรแสดงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังจับบ่านัตสึเมะแน่น "ฟังฉันให้ดี เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความมั่นคงระดับชาติ เพราะงั้นต้องช่วยลืมเรื่องนี้ไปให้หมด อย่าพูดถึงอีก ต้องเก็บมันไว้ในหีบซ่อนในเหวลึกของก้นบึ้งแห่งจิตใจเลยนะรู้รึเปล่า ขอร้องล่ะ!"


ฆ่า นี่มันฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ!


ตอนนี้อาจไม่ถึงขนาดคอขาดบาดตาย แต่อีกเดี๋ยวเธออาจจะได้ตายจริงๆ ถ้าทุกคนโดยเฉพาะ'เขา'รู้สิ่งที่เธอคิดอยู่ล่ะก็...



ถ้า'เขา'รู้ล่ะก็ ฉันคง.....




"....โซริอานะ เป็นอะไรรึเปล่า? สีหน้าไม่สู้ดีเลย"




"!!!!" ไม่ได้ตายธรรมดา...




ตาย-โหง!



"ปึก โป๊ก! โอ๊ย!" เสียงหน้าแข้งฟาดกับขอบโต๊ะที่ทำจากเหล็กดังสนั่น เสียงอะไรนิ่มๆกระทบกับของแข็งอย่างจัง และเสียงร้องโหยหวน ทั้งหมดดังแทบจะพร้อมกันหลังเสียงทักด้วยความเป็นห่วงของ'เขา'


....ทำเอาไม่รู้ว่าควรจะเลือกเจ็บตรงขารึตรงหัวก่อนดีเลย



"โซริอานะ!"


พอได้ยินเขาเรียกด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ความเจ็บร้าวระบมที่หน้าผากกับหน้าแข้งจนน้ำตาเล็ดหายวับไปราวกับอัดยาชาต่างน้ำเกลือแร่ไปหลายอึก "ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรเลย ชนนิดหน่อย สบายมากค่ะ!"


แค่นี้ไม่เป็นไรเลยจริงๆ ถ้าได้รับความห่วงใยแม้เพียงน้อยนิดจากคุณค่ะ!


เจ็บแค่นี้เอง นับเป็นอะไรได้ มากกว่านี้ยังได้! ถ้าเป็นความเจ็บปวดปนสุขสมเพื่อคุณ...



....หือ?




'...ไม่เป็นไรได้ที่ไหนกัน' ทุกคนต่างพากันส่ายหัวคัดค้านในใจ ไม่ว่าใครที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่ก็สามารถกะประมาณถึงความเจ็บปวดได้โดยไม่จำเป็นต้องทดลองเองด้วยซ้ำไป


'เซกิ ไดสุเกะ' ไม่มีทางเชื่อคำกล่าวอ้างของเธอ เขาเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว เพื่อจะได้ก้มลงมองไปที่บริเวณจุดที่ถูกกระแทกเมื่อครู่ให้ถนัดถนี่อย่างเป็นห่วง


"อย่าฝืนสิ แดงหมดแล้ว--"


"....!!"


กะ


ใกล้ ใกล้มาก ใกล้เกินไปแล้วค่ะ! ใกล้ชิดแทบแนบสนิทหน้าแล้ว ใกล้ชิดโคลสอัพไปถึงรูผุมขนที่เรียบเนียนแบบผู้ชายนั่น....



เชี่ย ใกล้เกินไปแล้ว หัวใจจะวายแล้วค่ะ!


เรรู้สึกตาพร่ามัวไปชั่วขณะเมื่อตรงหน้ามีใบหน้าคมคายที่สุดในสามโลกสำหรับเธอที่ชอบแอบมองแอบเพ้อตอนเขาเผลอ


จริงอยู่ เธอชอบมองมากๆ


แต่ขอเป็นระยะห่างสักหนึ่งป้ายรถเมล์ได้ไหม? ระยะห่างหนึ่งฝ่ามือแบบนี้เธอรับไม่ไหว



ฟินตัวจะแตกแล้วค่ะ!



แต่เมื่อคิดว่าเป็นโอกาสที่ชีวิตนี้อาจหาไม่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง เธอก็อยากเก็บเกี่ยวโอกาสทองนี้ไว้ พอกลั้นใจจ้องมองใบหน้าหล่อสะท้านโลกที่อยู่ใกล้มาก เลยทำให้เห็นองค์ประกอบที่คมชัดได้รูปได้มุมสุดจะลงตัวเต็มตา


อา จมูกโด่งจัง ริมฝีฝากก็น่า.....


"....."



"....."



.......ว้าก!


เรผงะอย่างรวดเร็ว เธอกำลังตะเกียกตะกายหนีใบหน้าอันแสนเพอร์เฟคต์ นิ้วเรียวยาวแข็งแรงของชายหนุ่มที่กำลังจะก่อคดีฆาตกรรมโดยไม่เจตนา


ถ้าไม่รีบถอยห่างเดี๋ยวนี้ล่ะก็ พาดข่าวพรุ่งนี้คงไม่พ้น 'ตะลึง! หญิงสาวร.นามสมมติ ฟินตัวระเบิดตายเนื่องจากได้รับรังสีความหลัวจากหนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟคสาดใส่เกินขนาด!'


ไม่ได้ จะกลายเป็นแบบนั้นไม่ได้!



โลกจะรู้สาเหตุการตายแบบนี้ไม่ได้! ถึงจะตายอย่างมีความสุขขนาดไหนก็เถอะ....




"...." เขาชะงักไปเมื่อเห็นการถอยหนีสุดชีวิตของหญิงสาวตรงหน้า เรเองก็รู้สึกตัวว่าได้ทำเรื่องเสียมารยาทสุดๆกับเขาไปซะแล้ว


อุ

เป็นเธอ โดนหนีห่างอย่างกับรู้ว่าเมื่อเช้าไม่ได้อาบน้ำแบบนี้นี่เสียความมั่นใจมาก


ไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดเลยจริงๆ เพราะถึงเซกิซังจะไม่อาบเธอก็โอเค--แค่ก



แฮ่ม เพราะไม่อยากทำให้เซกิซังลำบากใจต่างหาก...


"เซกิซังคะ!" ชายหนุ่มเจ้าของชื่อเบิกตาขึ้นเล็กน้อยกับการเรียกกะทันหัน เขามองไปที่คนเรียกอย่างฉงนสงสัย "คือฉันหัวแข็งมากค่ะ! ใช่ ใครๆก็รู้ เพราะงั้นเป็นห่วงโน๊ตบุ้คกับขอบโต๊ะดีกว่าหัวฉันอีกนะคะ บิ่นไปรึเปล่าก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ"


เพื่อประกอบความน่าเชื่อถือ เธอยกมือเคาะหัวตัวเองให้เกิดภาพว่าแข็งจริงๆ


....อย่าสิคะ


อย่ายิ้มเจือความลำบากใจแบบนี้สิคะ ที่หลบไม่ใช่เพราะคุณเลย....



ฉันกลัวใจตัวฉันเองหักห้ามไม่ให้พุ่งเข้าไปซกอกแน่นๆของคุณไม่ไหวค่ะ เลยทำแบบนี้!



อยากบอกใจแทบขาด อยากทำให้สีหน้าแบบนั้นหายไป



แต่...



กลัวว่าบอกความจริงไป เซกิซังจะยิ่ง'เจ็บปวด'กว่าเดิมน่ะสิ....




"....บอกตัวเองหัวแข็งเองด้วยล่ะ ฮ่าๆๆ" นัตสึเมะพูดกึ่งทึ่งกึ่งขบขัน คนธรรมดาจะมาด่าว่าตัวเองได้หน้าตาเฉยแถมออกจะภาคภูมิใจในความ'หัวแข็ง'ของตัวเองแบบนี้มีด้วยเหรอ?


เรจังนี่ไม่เหมือนใครจริงๆแฮะ แบบนี้ไงถึงแกล้งแล้วสนุกสุดๆเลยล่ะ ฮ่าๆๆ




"ตึง ตึง ตึง!" ระหว่างนั้นเกิดเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังอึกทึกเหนือหัวของทุกคน


"ปัง!" บานประตูถูกเปิดอย่างแรง ร่างของ'ยุย โคทาโร่' ชายหนุ่มสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่พุ่งถลามุ่งตรงมาหาเรริเนะอย่างแตกตื่นตกใจ


นักวิทยาศาสตร์หนุ่มหนึ่งในสมาชิกทีมมาโทริได้ยินเสียงร้องของหญิงสาว ทำให้เขาเป็นห่วงมากจนต้องรีบพุ่งออกจากห้องวิจัยอย่างที่ไม่เป็นบ่อยนัก

"ไม่ได้นะโซริอานะ! ร่างกายของเธอน่ะ'ล้ำค่า'เกินกว่าจะเพิกเฉยกับเรื่องอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นได้นะ! มาเถอะ ต้องรีบไปตรวจร่างกายให้เธอแล้ว--"


"......เลิกคิดซะโคทาโร่"


'อาโอยามะ อิทสึกิ' ตัดบทเพื่อนร่วมงานของเขาที่เอะอะเป็นต้องยุ่มย่ามไม่พ้นเรื่องร่างกายของ 'เร' หญิงสาวที่เขาเห็นเป็นรุ่นน้องสาวคนสำคัญมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย อิทสึกิอดกุมศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมหยักศกสีดำจัดทรงอย่างดีไม่ได้


'เผลอไม่ได้เลยจริงๆ เจ้าบ้าทดลองนี่!'




"...ปฏิกิริยาช่างน่าสนใจจริงๆ หึๆ"


'วาตาเบะ ซาโตรุ' ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเหตุการณ์ตรงหน้าที่มีจุดศูนย์รวมเป็นสาวน้อยผู้เข้ามาร่วมงานที่'มาโทริ'ได้สักพักแล้ว


น่าสนใจมาก


โดยเฉพาะการได้มาเห็นปฏิกิริยาของ'เซกิ' เพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของเขาในแบบที่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นแบบนี้ หึๆ



"....นั่นสินะครับ" ข้างๆกันมีชายหนุ่มสวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนผูกเนคไทสีครีมอ่อนเผยรอยยิ้มน้อยๆ ทั้งหมดหล่อหลอมให้ชายหนุ่มราวกับเป็น 'เจ้าชายที่แสนอบอุ่นอ่อนโยน' สำหรับผู้พบเห็นโดยเฉพาะเหล่าหญิงสาวได้ไม่ยาก


'อิมาโอจิ ชุน' รู้สึกได้ มาโทริมีบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีกว่าตอนที่เธอคนนี้ยังไม่มา ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาสามารถสัมผัสได้ว่า ตนเองก็เปลี่ยนไปไม่น้อยด้วยเช่นเดียวกัน



มั่นใจว่าทุกคนก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเขาแน่นอน...





"อิมาโอจิซังช่วย-ด้วย-ค่ะ!"


'อิมาโอจิซัง'ถูกร้องขอความช่วยเหลือจากหญิงสาวหนึ่งเดียวในมาโทริ เธอกำลังจะถูกชายชุดกาวน์ลากไปห้องวิจัยโดยมีชายหนุ่มอีกสองคนยืนส่ง ไม่คิดจะห้ามปรามเช่นทุกครั้ง


แถมยังโบกมือคล้ายอำลาอาลัยให้เรริเนะอีกด้วย


"เธอที่ฉันรู้จักต้อง'ทนได้จนจบ'แน่ อย่ายอมแพ้ไปก่อนซะล่ะ..." ชายหนุ่มผมดำแสดงสีหน้าจริงจังคล้ายกับเชื่อมั่นในตัวหญิงสาวมาก


"ลาก่อนนะเรจัง พวกเราจะไม่ลืมเรจังแน่นอน" ชายหนุ่มผมน้ำตาลโบกมือลาเป็นครั้งสุดท้าย(?) ก่อนจะเอ่ยคำอย่างทอดถอนใจกับความไม่เที่ยงในชีวิตว่า



"....อยากทิ้งท้ายอะไรไว้ก่อนไหม?"


คำพูดจากลาทำเอาคนฟังอย่างเรริเนะหน้ากระตุก


"เดี๋ยว พี่อิทสึกิ พี่เห็นฉันเป็น'อะไร'กันแน่คะ? ส่วนนัตสึคุง บทพูดสุดสะเทือนใจแบบนั้นมันอะไรกัน! ฉันยังอยู่ดี--ไม่สิ ขาดฉันไปสักคน พวกพี่ตบมุกกันไม่มันหรอก เพราะงั้นช่วยกันก่อนนนน"


"อย่าไปสนใจเจ้าพวกนี้เลย ฉันไม่มีทางทำให้ร่างของเธอมี'อันตราย'หรอกนะ ก็ฉันเป็นผู้พิทักษ์ร่างกายอันแสนสำคัญล้ำค่าของโซริอานะนี่นา!" ชายผมชมพูหวานรวบเป็นมวยตาเป็นประกายพลางยิ้มอ่อนโยนให้เจ้าของร่างกายล้ำค่าที่ควรปกป้อง



ช่วยไม่ได้จริงๆที่เรมองเห็นรอยยิ้มนี้เป็นยิ้มเดียวกับที่ฆาตกรต่อเนื่องเอาไว้ลวงเหยื่อไปหมายจะฆาตกรรมในหนังที่เคยดูมากจนน่ากลัว....


น่ากลัวเกินไปแล้ว!?


"ว้าก!"


ถ้าจะโดนฆ่าจริงๆ ขอตายแบบโดนสาดแสงหลัวจากเซกิซังแบบเมื่อกี้ได้ไหมมมม



หญิงสาวเดือดร้อนไร้หนทางรอดจนต้องขอความปราณีเข้าช่วยจากชายหนุ่มผมน้ำตาลทอง หนึ่งในสมาชิกทีมมาโทริที่ไม่เคยร่วมมือกลั่นแกล้งเธอเหมือนคนที่เหลือ



หึๆ


อิมาโอจิที่ยืนมองเหตุการณ์จากวงนอกอย่างทุกทีอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินตรงไปเข้ารวมกลุ่มกับสมาชิกมาโทริคนอื่นๆที่กำลังส่งเสียงครื้นเครงสนุกสนานตามคำขอของหญิงสาวที่อยู่ในห้วงความคิดของเขา




"อย่าแกล้งเรซังแบบนี้สิครับ..."





.....เดี๋ยวเรซังหนีไป พวกคุณเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายมานั่งเสียใจเอง






ผมเตือนแล้วนะ?








•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••




นิยายเรื่องนี้นำเอาเนื้อหาและตัวละครหนุ่มๆในเกมจีบหนุ่ม stand my heroes มากาวให้สุดแล้วไปหยุดที่ความบ้าบอค่ะ5555 ด้วยความที่ชอบเกมนี้มากกกก และชอบคาแรกเตอร์ทุกตัวละครในเกมมากกกก ไรท์เลยคิดพล็อตนิยายเรื่องนี้ออกมาค่ะ


ปล.ในตอนแรกๆจะมาเป็นภาพรวมก่อน เลยอาจจะไม่ได้ลงลึกเฉพาะตัวของหนุ่มๆแต่ละคนแบบเน้นๆจะๆโต้งๆกัน ทำให้แรกๆอาจทำให้เพื่อนๆสับสนคาแรกเตอร์อยู่บ้างนะคะ แต่เดี๋ยวจะทยอยเขียนตอนที่ลงลึกรายละเอียดของหนุ่มๆในเรื่องจนครบทุกคนแน่นอนค่ะ!



ความกาวนี้จะมีแต่เพิ่มไม่มีลดแน่นอน เอาชื่อไรท์เป็นประกันเลย5555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น