พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 87 : ตอบแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    27 ก.พ. 62

             ตอนที่87 :ตอบแทน



             “ฉันช่วยค่ะ” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้น ทำให้เขาหยุดชะงัก แล้วเงยหน้าขึ้นมองหล่อนด้วยดวงตาเป็นประกาย อย่างที่คนต้องการจะช่วยไม่อาจที่จะสบสายตาได้ด้วยเลย



             ไอยรดายื่นมือบางออกไปจับสาบเสื้อของเขาแยกออก หลังจากที่เขาแกะกระดุมออกจนหมดแล้ว แก้มขาวเนียนแดงระเรื่อขึ้นในทันที เมื่อหล่อนค่อยๆถอดเสื้อออกจากตัวเขา..เผยให้เห็นอกกว้างที่มีไรขนสีน้ำตาลอ่อนกระจายไปทั่วแผงอก



             หล่อนไม่กล้าที่จะมอง จึงเบนสายตาไปจับอยู่ที่แผลของเขาแทน แล้วใช้มืออีกข้าง จับแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ดึงออกให้พ้นจากแขนเสื้ออย่างช้าๆ และระวังเป็นอย่างมาก ด้วยกลัวว่าเสื้อจะไปถูกแผลของเขาเข้า ก่อนจะลอบพ่นลมหายใจออกมาเมื่อเสื้อพ้นออกไปได้อย่างเรียบร้อยสักที



             “คุณเอ่อ..จะอาบน้ำรึคะ แต่ว่าแผลของคุณ ให้โดนน้ำยังไม่ได้นะคะ” หล่อนเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล เมื่อเห็นว่าเขาจะอาบน้ำขึ้นมาจริงๆ



             “อืม..ทำไงได้ล่ะเหนียว ตัวมาทั้งวันแล้ว ให้นอนทั้งอย่างนี้คงไม่ไหว ถ้ามันเปียก ก็ค่อยเช็ดเอาแล้วกัน แต่ถ้าคุณจะช่วย .. ” เขาหยุดพูดไว้เพียงเท่านั้น แต่สายตาที่มองไปยังหล่อน คล้ายจะอ้อนวอนอยู่ในที ซึ่งก็ทำเอาหล่อนถึงกับทำตัวไม่ถูก.. ครั้นจะปฏิเสธออกไปก็ไม่กล้า จึงได้เพียงแต่เอ่ยถามออกไป เพื่อความแน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน



             “คะ?..ให้ฉันช่วยอาบน้ำให้รึคะ..” ดวงตากลมโตมองนิ่งไปยังเขาด้วยความตกใจก่อนที่จะได้เห็นเขาพยักหน้าตอบรับออกมาแทนคำพูด แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง..หันหลังให้กับหล่อนพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่ริมฝีหนากลับหยักยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ในขณะที่พูดออกไป



             “คุณไปพักผ่อนเถอะ ผมดูแลตัวเองได้..ถึงจะเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่ก็จะค่อยๆทำไป”



             “ไม่เป็นไรค่ะ..ให้ฉันช่วยก็แล้วกันนะคะ” หล่อนโพล่งออกไปทันที โดยไม่รู้ตัว แล้วรีบเอามือปิดปาก นึกอยากตบปากตัวเองจริงๆ ที่พลั้งปากพูดออกไปจนได้ แต่จะให้เขาอาบเอง หล่อนก็กลัวว่าแผลเขาจะถูกน้ำนี่นา ‘ช่างเถอะไหนๆก็ไหนๆแล้ว เราก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุดสิ’



             ติณวีย์ที่ได้ยินเจ้าหล่อนเสนอตัวช่วย ก็หยุดชะงักลงทันที แล้วหันกลับมามองทางหญิงสาวด้วยสายตาที่เป็นประกาย ก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าไปในห้อง หลังจากที่บอกให้เขานั่งรอตรงนี้ เพื่อที่หล่อนจะไปเตรียมน้ำไว้ให้ก่อน



             “คุณนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมน้ำไว้ให้ก่อนค่ะ เรียบร้อยแล้วจะออกมาเรียก..” หล่อนรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาคมทอดมองตามแผ่นหลังบางไปด้วยประกายตาที่ลึกซึ้ง อย่างที่หล่อนไม่มีโอกาสได้เห็น



             ..หญิงสาวก้มหน้าก้มตา รีบทำให้เสร็จโดยเร็ว..ไม่สนใจสายตาคมกริบ ที่มองจ้องมาตรงหน้านี้เลย หล่อนทำเป็นไม่เห็นไม่รับรู้ถึงปฏิกิริยาบางอย่างของเขา ในขณะที่หล่อนลูบไล้สบู่ไปทั่วร่างกาย เพราะแค่นี้หัวใจของหล่อน ก็แทบจะหยุดเต้นอยู่แล้ว ถ้าต้องสบตากับเขาเข้า มีหวังหล่อนคงต้องตายแน่ๆ



             มือบางที่ลูบไปมาหยุดชะงักลง เมื่อถูกมือหนาของเขาคว้าเอาไว้ ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตาคมกริบยามที่เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย กับการกระทำของเขา...



             “คุณไปพักผ่อนเถอะ ที่เหลือผมจัดการเอง” เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นสั่นพร่า ทั้งๆที่เขาก็พยายามควบคุมมันไว้ดีแล้วเชียว แต่ก็ยังคงหลงเหลืออยู่อีกจนได้



             “แต่ฉันยังล้างฟองสบู่ไม่เกลี้ยงดีเลยนะคะ ถ้าคุณราดเองเดี๋ยวน้ำมันจะ..”         


                             

             “ผมจะระวัง คุณไปพักผ่อนได้แล้ว..” สายตาคมกริบที่ทอดมองไปยังหล่อนนิ่งๆ ในเวลานี้ดูหวานฉ่ำ ซึ่งผิดไปจากน้ำเสียงของคนพูดที่ฟังแล้วห้วนดุคล้ายไม่สบอารมณ์อะไรขึ้นมาบางอย่าง ทำให้หล่อนจำต้องพยักหน้ารับ แล้วลุกขึ้นทันทีที่มือบางถูกปล่อยเป็นอิสระแล้ว ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเริ่มรู้สึกแปลกๆกับสายตาคมคู่นั้นที่จับจ้องมายังหล่อน..อย่างไม่วางตานั่น ‘เป็นอะไรของเขานะ อยู่ๆก็ไล่เราออกมา แล้วแผลจะโดนน้ำมั้ยเนี่ย หากราดเองแบบนั้น..’ หล่อนได้แต่บ่นพึมพำเบาๆ กับอารมณ์แปรปรวนของเขา พลางตวัดสายตาผ่านห้องน้ำ ที่เสมือนเป็นตัวแทนของคนในห้อง..ด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนในทันที



             ติณวีย์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินออกไปด้วยอารมณ์ที่มันพลุ่งพล่าน..เนื้อตัวร้อนวูบวาบไปหมด ยามนึกถึงมือบางที่ลูบไล้ไปมาจนทั่วอกแกร่ง



             เขาหลับตาลงสักพัก แล้วพยายามควบคุมอารมณ์ให้มันสงบลง ก่อนจะหยิบฝักบัวขึ้นรดให้ทั่วศรีษะ เพื่อเรียกสติที่ชักจะคุมเอาไว้ไม่อยู่ให้กลับคืนมาเป็นปกติ และไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าขืนหล่อนยังดื้อดึง จะอยู่ช่วยเขาอาบน้ำจนเสร็จแล้วล่ะก็..มีหวังว่าหล่อนต้องช่วยเขาทำอย่างอื่นต่ออีกเป็นแน่  เขาจึงต้องตัดไฟปรารถนาที่มี..จนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้วในตอนนี้ซะก่อน ก่อนที่มันจะลุกลามไปจนถึงตัวของหล่อนได้


   

             เมื่อติณวีย์จัดการกับตัวเองอยู่อีกสักพักใหญ่ จึงขึ้นจากอ่างอาบน้ำ..ใช้ฝักบัวราดตามร่างกายอีกทีจนทั่ว แล้วเอื้อมหยิบผ้าขนหนูมาพันไว้ที่เอวอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินออกไปจนถึงห้องนอน แล้วต้องหยุดชะงักลง เมื่อเห็นร่างบางยังคงนั่งอยู่ในห้องอย่างไม่ยอมหลับยอมนอน ทั้งที่เขาก็ใช้เวลานานพอที่คิดว่าหล่อนจะหลับแล้วเชียวนะ



             “ทำไมยังไม่นอนอีก.. อย่าบอกนะว่ารอผม” สายตาคมเป็นประกายขึ้นมาในทันที ก่อนจะหยักยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้าดูตื่นๆพอๆกับเขินอาย ยามที่เขาเดินตรงเข้าไปใกล้ๆ



             “ปะ..เปล่าค่ะ ฉันรอทำแผลให้คุณต่างหากล่ะ”



             “อ้อ..” เขาตอบรับในลำคอ พลางพยักหน้ารับรู้ แล้วลงนั่งข้างๆกับหล่อนทันที ทำให้หล่อนตกใจถอยห่างจากเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะตวัดสายตาผ่านใบหน้าคมด้วยความไม่พอใจ ที่ถูกเขาแกล้ง



             “คุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนสิคะ จะให้ฉันทำแผลทั้งแบบนี้เลยรึไง”



             “ทำไม..ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่ สะดวกในการทำแผลซะอีก”



             “ถ้าคุณไม่เปลี่ยนให้เรียบร้อย ก็ทำแผลเองก็แล้วกันนะคะ..” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกไปในทันที แต่ก็ไม่พ้นมือหนาที่คว้าแขนกลมกลึงของหล่อนเอาไว้ได้ทัน     


                                   

             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #68 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:36

    แกล้งๆๆเน้อๆนายวัย์

    #68
    0
  2. #67 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:31
    แถวบ้านเรียก ตาเยอะ
    #67
    0
  3. #66 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:15
    555เมี่อไหร่จะได้กันอ่ะ รอนานนนนน
    #66
    0