พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 86 : หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    26 ก.พ. 62

             ตอนที่86 : หวง



             ..เมื่อมาถึงที่พัก หล่อนจึงเดินตรงไปยังห้องครัวทันที เพื่อลงมือทำอาหารให้กับทุกคน เพราะต่างก็เหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าในการเดินทางกันมามากแล้ว ถึงจะได้ทานอาหารรองท้องกันไปบ้างก็ตาม แต่ก็คงจะย่อยกันไปหมด..จากการเดินทางที่สมบุกสมบันไม่น้อยตั้งแต่ช่วงเย็น



             หญิงสาวเลือกทำเมนูง่ายๆ เพื่อให้เสร็จไวๆ เพราะตอนนี้ก็ปาเข้าไปเกือบจะสองทุ่มอยู่แล้ว ซึ่งกว่าจะได้ทำก็ต้องพูดกันอยู่นาน เพื่อให้เขายอมไปพักผ่อนและรอที่จะทานอาหารเพียงอย่างเดียวได้สักที..เพราะลูกมือกิตติมศักดิ์คนนี้อาสาที่จะช่วยหล่อนในการทำอาหารด้วย ทั้งๆที่ตัวเองก็บาดเจ็บอยู่ ซึ่งหล่อนก็ไม่มีทางยอมแน่และหาข้ออ้างปฏิเสธเขาไปจนได้...



             ..ไอยรดาใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง..ไข่เจียวกุ้งสับ ต้มยำทะเล และปลาราดพริก ก็ถูกจัดวางที่ระเบียงหน้าบ้าน โชยกลิ่นหอมยั่วน้ำลายให้กับทุกคนที่ได้กลิ่นยิ่งนัก



             หล่อนยอมรับจริงๆกับความรอบคอบของเขา ที่ได้สั่งให้คนนำอาหารทะเลสดๆและข้าวสาร ตลอดไปจนถึงพริกแกงต่างๆมาเตรียมไว้ให้ตั้งแต่บ่าย ซึ่งเขาได้เอ่ยบอก กับหล่อนทันทีที่มาถึงบ้านพัก หล่อนจึงไม่รอช้าตรงเข้าครัวทันที..และเมื่ออาหารถูกจัดวางเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่หล่อนจะไปจัดแจงตัวเอง ให้สะอาดเอี่ยมอ่องบ้างสักที ก่อนจะเดินไปเรียกเขาและบอร์ดีการ์ดทั้งสอง..ให้มาทานข้าว โดยพร้อมเพรียงกัน…



             ไอยรดาเดินไปเรียกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นบนโซฟาตัวยาว..ที่ยังอยู่ในชุดเดิมและเห็นว่าเขากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่อย่างขมักเขม้น โดยไม่ได้สนใจอะไรรอบๆข้างเอาซะเลย..สายตายังคงจดจ่ออยู่กับเอกสารข้างหน้าอย่างไม่วางตา อีกทั้งคิ้วเข้มก็ยังขมวดเข้าหากันด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิด หล่อนจึงได้แต่ยืนมองเฉยอยู่เช่นนั้น ไม่กล้าที่จะรบกวนเขา แม้จะเอ่ยเรียกให้ไปทานข้าวก็ตาม



             “อะไร..?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นพร้อมกับสายตาคมที่เหลือบขึ้นมองหล่อน ด้วยความแปลกใจที่เห็นหล่อนยังคงยืนนิ่งเฉย ไม่พูดอะไรออกมา จนเขาต้องเอ่ยถามกลับไป ก่อนจะก้มหน้าลงไปสนใจกับเอกสารตรงหน้าต่อ



             “ทานอาหารได้แล้วค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกออกไป ก่อนจะได้ยินเสียงตอบรับกลับมาทันที



             “อืม..”เขาตอบรับในลำคอ พลางลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาหาหล่อนอย่างรวดเร็ว ทำให้หญิงสาวต้องถอยหลังห่างออกไปด้วยความตกใจ กับร่างหนาของเขาที่แทบจะชนเข้ากับตัวหล่อนหากไม่ก้าวถอยหนี...



             “ไปสิ..กลิ่นอาหารที่โชยมานี่ ทำให้ผมหิวแทบจะกินคุณได้ทั้งตัวอยู่แล้วในตอนนี้” พูดจบก็คว้าข้อมือบาง เดินออกไปยังระเบียงด้านนอกในทันที โดยมีหล่อนเดินตามไปอย่างงงๆ ปนตกใจ กับอารมณ์ที่แปรปรวน ของคนๆนี้ซะจริงๆ ทั้งๆที่เมื่อกี้เขายังเอาแต่สนใจงานตรงหน้าอยู่เลย.. ‘เฮ้อ!..หล่อนล่ะตามอารมณ์เขาไม่ทันเลยจริงๆ’ ร่างบางเผลอถอนหายใจออกมาในขณะที่ก้าวตามเขาไปจนถึงระเบียงด้านนอก



             ..เขาปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ เมื่อมาถึงโต๊ะอาหาร แล้วลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับที่หล่อนยืนอยู่ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่ยังคงยืนเฉยไม่ลงนั่งสักทีด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากถาม..เสียงหวาน ๆ ก็เอ่ยออกบอกกับเขาเสียก่อนแล้ว



             “ฉันจะไปตามคุณเบน กับคุณปีเตอร์ มาทานข้าวด้วยกันค่ะ” และไม่ทันที่เขาจะเอ่ยว่าอะไร หล่อนก็เดินไปยังระเบียงด้านหลังสวนแล้ว



             ..ลูกน้องคนสนิทของเขาทั้งสองคนปฏิเสธขึ้นมาในทันทีด้วยความเกรงใจ แต่หล่อนก็ไม่ยอม พร้อมทั้งอ้างเหตุผลต่างๆนาๆ ก่อนจะพูดเป็นเชิงขู่ว่าเจ้านายของพวกเขานั่งรอทานข้าวอยู่นานแล้ว..เท่านั้นแหล่ะทั้งสองคน จึงก้าวไปยังโต๊ะอาหารได้สักที



             หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จแล้ว หล่อนก็เก็บถ้วยจานเข้าครัวเพื่อที่จะล้างทำความสะอาดให้เรียบร้อย แต่ถูกลูกน้องคนสนิทของเขาทั้งสองคนแย่งหน้าที่นี้ไปหมดพร้อมกับขันอาสาที่จะเก็บล้างเอง แต่หล่อนก็ไม่ยอม..สีหน้าที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกของทั้งสองคน ทำให้หล่อนเผลอหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ซึ่งทำเอาทั้งเจ้านายและลูกน้องต่างตกตะลึงไปตามๆกัน กับรอยยิ้มที่สดใสและแสนหวานเช่นนั้น



             เมื่อติณวีย์รู้สึกตัวก็ไล่ให้ลูกน้องทั้งสองคนออกไปในทันที..จากที่เห็นคนของเขายังคงตะลึงไม่หายกับรอยยิ้มแสนหวานนั้นอยู่ โดยที่เจ้าตัวกลับไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย..เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนออกไปแล้ว หล่อนก็ก้มหน้าก้มตาเก็บจาน อย่างไม่ได้สนใจกับสายตาคมกริบที่จับจ้องมาทางหล่อนเลยสักนิด ก่อนที่จะยกจานเข้าไปล้างในครัวทันที



             ไอยรดาออกมาจากครัวก็เลี้ยวไปเพื่อจะเข้าห้องนอน แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นเขากำลังถอดเสื้อออกจากตัวด้วยความลำบาก จากแผลที่ถูกยิง หล่อนจึงตัดสินใจเดินตรงไปหาเขา ที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น บนโซฟาตัวยาวนั่น อย่างไม่ลังเลที่จะช่วยเขาเลยสักนิด เพราะแผลที่เขาได้รับ ก็เป็นเพราะปกป้องหล่อนให้พ้นจากการถูกลอบยิง.. ซึ่งมันก็ถูกต้องแล้วที่หล่อนต้องช่วยเหลือเขาในเวลานี้ ไม่ได้มีอะไรแอบแฝงมากไปกว่านั้นจริงๆ..‘ใช่มั้ยอ้าย’ หล่อนถามตนเองซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั่งเดินมาถึงเขา



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

227 ความคิดเห็น