พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 140 : ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

             ตอนที่140 :                      

            ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ





             ..7.30 น. ติณวีย์และไอยรดาก็มาถึงโรงแรม ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ดวงตากลมโตของหญิงสาวก็เบิกกว้าง ด้วยความตื่นตะลึงกับโรงแรมขนาดใหญ่ ที่ทำด้วยไม้ทั้งหลัง..ยกพื้นขึ้นสูงมีใต้ถุนโปร่ง คล้ายกับบ้านไม้โบราณในแถบชนบท ที่ดูโล่งโปร่งสบาย..พื้นที่ด้านล่างถูกจัดตกแต่งให้อิงกับธรรมชาติมากที่สุด เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนทำจากไม้ทั้งหมด ทั้งเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ หรือชุดรับรองแขก ที่ให้ความรู้สึกเหมือนได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันแสนร่มเย็น กับอากาศที่เย็นสบายจากลมทะเล ที่โชยพัดเข้ามาตลอดเวลา พร้อมกับหอบเอาความหอมจากดอกไม้ในสวนด้านหน้าที่ยังคงเร่งตกแต่งกันอยู่นั้นเข้ามาด้วย..ในอาณาเขตของสวนที่กว้างขวางราวๆกว่า 1 ไร่ได้





             ไอยรดาหายจากอาการตื่นตะลึงทันที เมื่อมือของหล่อนถูกดึงให้ก้าวตามไปยังด้านในของใต้ถุนที่โล่งกว้าง ซึ่งหล่อนขอเรียกว่าใต้ถุนนี่แหล่ะ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านของตนเองขึ้นมาทันทีที่ได้เห็น





             “เป็นอะไรไป..เข้าไปนั่งรอข้างในก่อนดีกว่า” เขาพาหล่อนมานั่งที่ชุดรับรองแขก ด้านหน้าของเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ที่เป็นเก้าอี้ไม้บุนวมนุ่มสีครีมขนาดใหญ่ ที่คนตัวเล็กๆอย่างหล่อนนั่งได้ถึงสองคนอย่างสบายๆเลยทีเดียว





             “ปะ..เปล่าค่ะ ฉันมัวแต่ตะลึงในความสวยงามของโรงแรมไม้หลังงามนี้เท่านั้น..สวยมากๆเลยค่ะ เห็นแล้วเหมือนรู้สึกได้กลับบ้านเลย..” แววตาเปล่งประกายของหล่อนมองไปรอบๆบริเวณห้องโถงที่กว้างขวางอย่างชื่นชม ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยักยิ้มมุมปากเล็กๆ เมื่อเห็นคนตรงหน้าดูตื่นตาตื่นใจซะเหลือเกิน





             “เป็นไงชอบมั้ย..นี่ขนาดยังไม่เสร็จดีเลยนะ เหลือเพียงจัดสวนกับเก็บรายละเอียดของสถานที่ท่องเที่ยวและร้านของฝากเท่านั้น คาดว่าเดือนหน้าก็จะเสร็จสมบูรณ์ เตรียมเปิดให้บริการแน่นอน..”    





             “จริงรึคะ..ถ้าเสร็จสมบูรณ์ ทุกอย่างแล้วคงจะงดงามมากเลยนะคะ..โรงแรมไม้กับบรรยากาศติดทะเล แถมยังรายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์ุ ที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วที่พัก..หากใครที่ได้มาพักแล้ว เป็นต้องกลับมาอีกครั้ง หรือไม่ก็อยู่ยาวหลายวันติดกันแน่เลยค่ะ..”





             “ขนาดนั้นเชียว..คุณนี่ก็คิดไปไกลจังนะ..”    





             “คุณไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไรค่ะ คุณคอยดูก็แล้วกัน ว่าที่ฉันพูดมันไม่เกินจริงไปเลยสักนิด..”





             “ไว้วันเปิด..ผมจะยกห้องวีไอพี ไว้ให้คุณเลยห้องหนึ่ง ดีมั้ย..คุณจะได้ซึมซับบรรยากาศให้เต็มที่ไปเลย..”





             “ไม่ค่ะ..คุณเอาไว้ให้ลูกค้าเถอะ ห้องวีไอพีเชียวนะคะ เป็นเงินตั้งเท่าไหร่คะนั่น..คุณจะเอามาให้ฉันทำไมกัน ฉันพักที่บ้านพักหลังเดิมนี่แหล่ะค่ะ บรรยากาศก็ดีไม่แพ้กันเลยสักนิด”    




    

             “ก็ตามใจ..ให้พักฟรีๆก็ไม่เอา ผมยกให้เป็นโบนัสพิเศษเลยนะ จะเปลี่ยนใจมั้ย..”





             เสียงทุ้มเอ่ยลองใจอีกครั้ง เผื่อว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ แต่ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าปฏิเสธในทันที





             “ไม่ค่ะ..ฉันไม่เปลี่ยนใจแน่นอน..”





             การสนทนาของคนทั้งคู่ต้องยุติลง เมื่อหุ้นส่วนที่รออยู่เดินทางมาถึง..ติณวีย์ลุกขึ้นยืนต้อนรับหุ้นส่วนทั้งสองคน พร้อมกับหญิงสาว ก่อนจะพาเดินชมสถานที่โดยรอบทันที





             ตลอดเวลาของการเดินชมโรงแรมไม้หลังงาม รวมไปถึงอาณา เขตโดยรอบ จนไปถึงสวนสาธารณะที่อยู่ถัดไปทางด้านหลังของโรงแรมราว 1 กิโลเมตรได้





             ..สายตาพราวระยับของอันเจโล่ ก็จะปรายตามองไปยังหญิงสาวข้างๆเขาตลอดเวลา จนเขาชักจะทนไม่ไหวกับสายตาหวานฉ่ำของนายอันเจโล่ ที่ขยันส่งสายตาวิบวับ ให้กับคนตัวเล็กข้างๆ อย่างไม่คิดเกรงใจเขา ที่เป็นคู่หมั้นเลยแม้แต่น้อย





             ..มือหนาจึงคว้าเอาข้อมือบางของหญิงสาวที่เอาแต่มองไปรอบๆสวนสาธารณะนั่นอย่างตื่นตาตื่นใจ โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่ามือของตนเองนั้นได้ถูกเกาะกุมไว้อยู่ และเมื่อมารู้ตัวอีกทีเมื่อมือบางก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ แล้วหันไปโอบเอวของหล่อนไว้แทน ก่อนจะรั้งร่างบางให้เข้าไปจนชิดกับเขา จนไหล่บางแทบเกยเข้าไปจนถึงบ่าแข็งแกร่งนั่น ถ้าหล่อนไม่ขืนตัวเอาไว้ได้ทัน..พลางเงยหน้าขึ้นสบตากับคนข้างๆด้วยความไม่พอ ใจ ในขณะที่หุ้นส่วนทั้งสองต่างก็สนใจอยู่กับความงาม ของสวนสาธารณะตรงหน้า ที่ถูกเนรมิตขึ้นมาได้งดงามและร่มรื่น..จนน่าพักผ่อนหย่อนใจเป็นอย่างมาก จึงไม่มีใครสนใจผู้บริหารหนุ่มกับเลขาสาวที่อยู่ด้านหลังนั้นเลยแม้แต่น้อย   




                  

             “อุ๊ย!..นี่คุณ..ทำอะไรของคุณคะ มาเอ่อ..กอดฉันไว้ทำไม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ..” เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น พลางขืนตัวให้พ้นจากวงแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดอยู่รอบเอวจนหมดแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนเอาแต่ใจอีกครั้งด้วยดวงตากลมโตที่วาววับอย่างเอาเรื่อง..ยิ่งเมื่อได้สบกับสายตาไหวระริกของเขาด้วยแล้ว อารมณ์ขุ่นมัวที่มีอยู่ก็แทบจะระเบิดออกมาเลยทีเดียว แต่เขากลับไม่สนใจ..เอ่ยเสียงทุ้มอธิบายรายละเอียดให้กับหุ้นส่วนทั้งสองคนได้ฟังต่อ โดยไม่สนใจกับร่างของหล่อนที่ดิ้นขลุกขลักไปมาในอ้อมกอดนี้เลยสักนิด...            

             

          

           

             **************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #110 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:56

    บอกรักไปเถอะ...เอาเป็นตัวจริง...เธอจะได้ไม่คิดว่าเธอเป็นของเล่นน่ะ

    #110
    0