พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 141 : ทำใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

             ตอนที่141 : ทำใจ





             “ถัดจากนี่ไปอีก 2 กิโลเมตร ก็จะเป็นแหล่งช้อปปิ้ง .. มีสินค้าพื้นบ้านมากมาย รวมไปถึงอาหารทะเลสดๆ ที่ชาวประมงในแถบนี้นำมาขายเองโดยตรงไม่ต้องผ่านพ่อค้าคนกลาง ทำให้ราคาไม่แพงเหมือนในท้องตลาด..หากคุณสนใจจะไปชม ผมจะได้เรียกรถเลย..ว่าไงครับ..พวกคุณสนใจมั้ย..”





             “เอาไว้โอกาศหน้าดีกว่าครับ ผมมีประชุมด่วนในช่วงบ่ายเกรงว่าจะไม่ทัน..แต่เท่าที่เห็นนี่ก็เพอร์เฟคทุกอย่างเลยครับ..ผมชอบมาก..” ไมเคิล หุ้นส่วนจากสิงคโปร์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง พลางก้มมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง แล้วจึงกล่าวลากับติณวีย์และหญิงสาวในทันที ก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่มาจอดรออยู่เพื่อไปยังท่าเรือ อย่างรวดเร็ว





             เมื่อไมเคิลไปแล้ว ติณวีย์จึงหันกลับไปเพื่อจะถามกับอันเจโล่ หุ้นส่วนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่กลับเห็นคิ้วเข้มขมวดมุ่น พร้อมกับสายตาที่มองมายังเขาและหล่อน ด้วยความสงสัย ก่อนที่จะเอ่ยถามออกมาให้ได้ยิน





             “คุณไอยรดาเป็นอะไรครับ..ไม่สบายรึเปล่า..”





             “ครับ..เธอไม่ค่อยสบายน่ะ ผมบอกให้นอนพักอยู่ที่บ้านก็ไม่ฟัง..ดูสิ!..หน้าตาแดงไปหมดแล้ว..คุณนี่ดื้อจริงๆ..” เขาเอ่ยตอบออกไป พลางยกมือหนาขึ้นลูบไล้ไปทั่วใบหน้างามอย่างเบามือ..โดยไม่สนใจสายตาเป็นห่วงเป็นใยของคนข้างๆ กับดวงตาวาววับ และอาการขัดขืนของคนในอ้อมแขนนั้นเลยสักนิด




             ติณวีย์ละสายตาจากใบหน้าหวาน แล้วหันกลับไปถามกับนายอันเจโล่อีกครั้งในทันที





             “แล้วคุณล่ะครับ ตกลงว่าจะไปดูแหล่งช้อปปิ้งที่ว่านี่รึเปล่า ผมจะได้เรียกรถมารับ.. แล้วเราจะได้ไปกันเดี๋ยวนี้เลย เพราะถ้าเป็นช่วงบ่ายแล้วแดดที่นี่จะแรงมาก อีกทั้งลมทะเลยังหอบเอาความร้อนเข้ามาอีกด้วย เดินทางในช่วงสายๆนี้จะดีกว่า..”





             เสียงเข้มเอ่ยบอก..แม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่สายตาคมกริบที่มองมานั้น ทำเอาอันเจโล่รู้สึกได้ ถึงความน่าเกรงขาม และแฝงอำนาจในตัวของชายหนุ่ม ก่อนที่จะเอ่ยตอบออกไป





             “วันนี้คงไม่สะดวกครับ เพราะผมมีงานด่วนต้องรีบกลับไปจัดการ เอาไว้ผมมาดูทีเดียววันเปิดโรงแรมเลยแล้วกันครับ..เมื่อเสร็จสมบูรณ์ทุกอย่างแล้ว คงจะงดงามมากๆเลยนะครับ”





             “ครับ..เอาอย่างนั้นก็ดี เพราะถ้าไปตอนนี้ คุณก็จะได้เห็นเพียงท่าเรือกับร้านค้าที่จัดเป็นซุ้มๆไว้เท่านั้น ไม่มีภาพตลาดที่สมบูรณ์แบบให้คุณได้เห็นหรือสัมผัส..ผมว่ามาดูความสมบูรณ์แบบในวันเปิดโรงแรมเลยจะดีกว่า อาจมีหลายอย่างในวิถีชีวิตของชาวบ้านที่คุณเห็นแล้วต้องรู้สึกประทับใจและอาจทำให้เกิดแนวคิดที่เป็นประโยชน์ในการประกอบธุรกิจบ้างก็เป็นได้..”





             “ครับ..งั้นตามนี้แล้วกัน..ผมจะกลับมาอีกทีก็คงจะเป็นวันเปิดโรงแรมเลย..ผมต้องขอตัวกลับก่อนเลยดีกว่า..ลาเลยนะครับคุณติณวีย์..คุณไอยรดา” อันเจโล่ยื่นมือออกไปสัมผัสกับคนทั้งสองเพื่ออำลา.. พร้อมกับเก็บรอยยิ้มที่ยังคงตราตรึงในหัวใจเขาตั้งแต่แรกพบเอาไว้ ให้มันซึมซับอยู่ในหัวใจเช่นนี้เรื่อยไป จนกว่าอาการบาดเจ็บในหัวใจจะจางหาย เมื่อได้รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้มีเจ้าของแล้ว และคงต้องกลับไปทำ ใจสักพัก ให้หัวใจของตนเองได้แข็งแรงขึ้น..เมื่อกลับมาครั้งหน้ารอยยิ้มของเขาที่ตอบกลับไปให้หล่อนจะได้สดใส เหมือนที่เขาได้รับในวันนี้.. และความรู้สึกที่มีให้ต่อหญิงสาว อาจแปรเปลี่ยนเป็นมิตรภาพระหว่างเพื่อนได้อย่างเต็มหัวใจ…





             เมื่ออันเจโล่ขึ้นรถไปแล้ว ร่างบางที่ถูกโอบกอดอยู่ก็ขยับไปมา พร้อมกับยกมือบางขึ้นฟาดไปที่แขนแข็งแกร่งนั้นในทันที ทำให้คนที่ถูกทำร้ายคลายมือที่โอบกอดอยู่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงที่ร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ





             “โอ๊ย!..ไอยรดา..คุณมาตีผมทำไม..” คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน พลางก้มลงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ดุดัน





             “ก็คุณ..เอ่อ..มากอดฉันไว้ทำไมล่ะ แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่คุณพูดสักหน่อย..” ใบหน้าขาวเนียนเงยขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ แล้วต้องแปลกใจกับรอยยิ้มมุมปาก กับสายตาขบขันของเขา ที่ส่งกลับมา





             “อ้าว!..คุณไม่ได้จะเป็นลมหรอกเหรอ ผมก็เห็นว่าคุณหน้าแดงๆ แล้วก็ยืนเอนไปเอนมาอยู่เมื่อครู่ เลยคิดว่าคุณอาจจะเป็นลมไปซะอีก.. ผมก็เลยช่วยพยุงไว้ให้..”





             “ฉันเอนไปเอนมาตอนไหนคะ ไม่เห็นจะรู้สึกตัวเลย คุณแกล้งฉันก็บอกมาเถอะค่ะ..”





             “แล้วผมจะไปแกล้งคุณทำไม..สาวน้อย..เอาเถอะ!..ผมขี้เกียจจะมาเถียงกับคุณแล้ว เรากลับบ้านกันดีกว่า..นี่ก็จะบ่ายแล้ว..ไปเหอะ..ผมหิวแล้ว..” พูดจบก็คว้าข้อมือบางพาเดินไปยังรถที่เบนกับปีเตอร์รออยู่ไม่ห่างกันนักอย่างรวดเร็ว ทำเอาหล่อนที่ตั้งใจจะโต้กลับ..ต้องตกใจ เมื่อถูกลากจูงไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #111 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 141)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:07

    หวงๆๆๆๆๆว่างั้น?

    #111
    0