พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 139 : เจ้าเล่ห์เพทุบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    20 เม.ย. 62

             ตอนที่139 :                  

            เจ้าเล่ห์เพทุบาย





             “ว้าย!..คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ..ปล่อย.. อุ๊ย!..นี่คุณ..” ร่าง บางนุ่มนิ่มที่ขยับไปมาบนตัวเขา พร้อมกับลมหายใจที่เป่ารดอยู่บนอก.. ทำเอาตัวเขาร้อนวูบวาบไปหมด เลือดในกายฉีดพล่านขึ้นมาจนแทบหักห้ามใจไม่อยู่ กับอารมณ์ปรารถนาที่มันลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาต้องเอ่ยเสียงเข้มห้ามปรามให้หล่อนหยุดดิ้นเสียที ก่อนที่เขาจะทำตามหัวใจที่มันเรียกร้องอยู่ จนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว





             “อยู่นิ่งๆไอยรดา..”





             “คุณก็ปล่อยฉันสิคะ..มากอดฉันไว้อย่างนี้ ฉันหายใจไม่ออกนะ..” ร่างบางเริ่มขยับไปมาอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกถึงอาการเกร็งตัวของคนที่นอน อยู่ใต้ร่าง จึงทำให้หล่อนถึงกับหยุดดิ้นในทันที





             มือหนาที่กอดหล่อนแน่นอยู่เริ่มลูบไปมาทั่วแผ่นหลังบาง โดยไม่สนกับอาการขัดขืนของหล่อนอีกแล้ว ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปกับสัมผัสของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรงขัดขืน





             “ผมบอกให้อยู่นิ่งๆ แต่คุณก็ยังดื้อไม่ฟัง หากเกิดอะไรขึ้นมา คุณจะมาโทษผมไม่ได้นะ..สาวน้อย” ดวงตาคมดุจ้องนิ่งไปยังใบหน้างาม อย่างไม่วางตา ในขณะที่ฝ่ามือหนาก็ยังคงสัมผัสไปทั่วร่างบาง ตามที่หัวใจมันเรียกร้องทุกครั้ง เมื่อได้อยู่ใกล้…





             “ฉัน..เอ่อ..ฉันก็อยู่นิ่งๆแล้วไงล่ะคะ คุณก็ปล่อยฉันสิ ฉันจะไปเตรียมอาหารเช้าแล้ว..ขืนช้ากว่านี้เดี๋ยวจะไม่ทันนัดนะคะ..” เสียงใสเอ่ยอ้างเหตุผลขึ้นมาทันที พร้อมกับดวงตากลมโตที่ช้อนขึ้นมองเขาอย่างอ้อนวอน ทำให้เขาที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มออกมา กับความเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว





             “เมนูอะไรของคุณ ต้องทำตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแบบนี้..”





             “ก็..เอ่อ..ข้าวต้มทะเลไงคะ กว่าจะตระเตรียมวัตถุดิบให้พร้อมปรุงได้ก็ต้องใช้เวลานานนะคะ ทั้งกุ้ง หอย ปลาหมึก ก็ต้องทำให้พร้อมก่อนทั้งนั้น..”





             “อืม!..”เขาพยักหน้ารับ พร้อมกับซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ ไม่ให้เผลอยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย อย่างไม่ใส่ใจกับดวงตากลมโตที่มองอย่างอ้อนวอนของคนตรงหน้า





             “ก็มีเหตุผลอยู่นะ..แต่ถ้าผมไปช่วยอีกคน ยังไงก็ทันแน่นอนอยู่แล้ว คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า..”





             “ไม่เป็นไรค่ะ คุณนอนต่อเถอะนะคะ ฉันทำคนเดียวได้ค่ะ..” เสียงหวานพยายามเกลี้ยกล่อม คล้ายกับว่าเป็นห่วงเป็นใย จนคนฟังอดไม่ได้ที่จะเผลอยิ้มออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ





             “แต่ว่า..”





             “นะคะ..คุณนอนต่อเถอะ อากาศกำลังเย็นสบายเลย..”





             “อืม!..เอางั้นก็ได้” มือหนาคลายอ้อมแขนออกจากร่างนุ่มนิ่ม ที่หอมหวานไปทั้งตัวอย่างช้าๆ เพื่อจะซึมซับเอาความหอมมาเก็บไว้ซะก่อนจนพอใจ  ก่อนที่จะปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ แม้จะรับรู้ถึงปฏิกิริยาของหญิงสาวที่ลอบผ่อนลมหายใจออกมาทันที พร้อมด้วยสายตาขุ่นขวางที่ตวัดผ่านหน้าเขาไปด้วยความไม่พอใจก็ตาม แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยในหัวใจได้อย่างประหลาด จนตังเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเป็นได้ถึงเพียงนี้...



             

             

             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #109 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:06

    จะไปช่วยทำไหมคะ

    #109
    0