[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 47 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:15 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 พ.ย. 62

"น้อง ไปนั่งที่อื่นไป แฟนพี่มาคุมแล้ว" มือหนาดันผู้หญิงคนนั้นให้ลุกลงจากตักตัวเอง

ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถึงได้รู้สึกไม่พอใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

"ไม่ได้จะมาคุม" ฉันเถียงกลับทันควันพร้อมด้วยใบหน้าบึ้งตึง

"ว้า~ แย่จัง นี่พี่คิดไปเองเหรอเนี่ย" พี่แบล็คยังคงอารมณ์ดี ซึ่งแตกต่างกับอารมณ์ฉันในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง "มานั่งกับพี่มา"

พอเห็นว่าฉันยืนมองเขานิ่งๆ พี่แบล็คจึงเอื้อมมือมาฉุดรั้งฉันให้นั่งลงข้างเขา ทว่าฉันก็สะบัดออกทันที ราวกับสัมผัสถูกของร้อน

"ไม่นั่ง จะกลับแล้ว" มันน่าน้อยใจนะ ที่ฉันอุตส่าห์เป็นห่วง กลัวว่าพี่แบล็คจะไปที่บ้านของตัวเองแล้วถูกพ่อจับได้ ฉันกังวลแทบตายที่ติดต่อเขาไม่ได้ แต่เขากลับสังสรรค์อย่างสบายใจเฉิบ โดยไม่บอกอะไรฉันสักคำ

แล้วปากก็บอกว่าจริงจังกับฉัน แต่พอเผลอ หึ...ผู้หญิงคนอื่นก็ปีนขึ้นไปนั่งออเซาะอยู่บนตักเขาแล้ว

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันแทบทุกคน...

"โกรธอะไรพี่" ยังจะมาถามอีก เขาไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไงว่าทำอะไรลงไปบ้าง

โอเค ไม่รู้ก็ไม่รู้

ฉันเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้นของเขา แต่รีบเดินปลีกตัวออกมาจากตรงนั้นแทน

พรึบ!

"ข้าวหอม เป็นอะไรครับ พี่ทำอะไรให้ไม่พอใจหืม?" น้ำเสียงของพี่แบล็คยังคงความใจเย็นเอาไว้ แต่มือหนาที่จับยึดข้อมือของฉันกลับกำแน่น ราวกับไม่ต้องการให้ฉันเดินหนีไปไหนได้

ตอนนี้เราสองคนเดินออกมาหน้าร้านแล้ว บรรยากาศรอบกายปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่รถสักคันขับผ่านบริเวณนี้

"พี่แม่งโคตรน่าม่อเลยว่ะ" น้อยครั้งที่ฉันจะพูดกับเขาด้วยถ้อยคำไม่สุภาพ และครั้งที่พูดนั่นก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าอารมณ์ฉันอยู่ในระดับไหน

มันก็เหมือนกับภูเขาไฟ ที่กำลังใกล้ปะทุเต็มที…

"แล้วอยากโดนล่อมั้ยล่ะ" เขาเองก็รู้ว่าฉันกำลังโกรธ แต่ก็ไม่วายพูดแหย่ฉันด้วยประโยคนั้น

"ปล่อย" ฉันพูดเสียงต่ำ ทว่าพี่แบล็คกลับทำตรงกันข้าม ร่างสูงดึงฉันให้เดินไปยังซอกหลืบคับแคบข้างร้าน โดยไม่ฟังเสียงร้องประท้วงจากฉันเลยสักนิดเดียว

"ถ้านายทำร้ายฉัน ฉันจะโทรไปฟ้องพี่"

ฉันรู้ว่าคำขู่ของตัวเองมันอาจจะไม่ได้ผล เพราะเขาเป็นผู้ชายที่หน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่าปูนซีเมนต์

หมายถึงทนมือทนตีนน่ะนะ

"ฟ้องมากๆ ระวังโดนตบด้วยปากและกระชากด้วยลิ้นนะ" ร่างบางของฉันถูกเขาผลักชิดกำแพง พี่แบล็คดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เห็นว่าสรรพนามที่ฉันใช้เริ่มห่างเหิน

ท่อนแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างยันผนังเอาไว้ เพื่อกักกันฉันให้อยู่ในวงแขนของเขา

"พี่แบล็ค อย่าทำแบบนี้ข้าวไม่ชอบ" ฉันกลับมาพูดกับพี่แบล็คดีๆ อีกครั้ง กระนั้นสายตาที่ใช้มองเขาก็ยังเจือไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นอยู่ดี

"พี่จะไม่ทำอะไรข้าว ถ้าข้าวยอมบอกว่าโกรธพี่เรื่องอะไร"

[จบบันทึกพิเศษ: ข้าวหอม]


[บันทึกพิเศษ: แบล็ค]

ผมก็แค่ขู่ข้าวหอมไปอย่างนั้นเอง ใครจะกล้าทำผู้หญิงที่ตัวเองรักได้ลงคอล่ะ 

"ข้าวพยายามติดต่อพี่ตั้งหลายครั้ง แต่พี่ก็ไม่คิดจะสนใจ มัวแต่มานั่งนัวเนียกับผู้หญิงคนอื่น"

ข้าวหอมกำลังใส่ร้ายผมอยู่ ผู้หญิงคนนั้นผมยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอชื่ออะไร ที่ผมยอมให้เธอนั่งตักโดยไม่ผลักไส ก็เพราะไอซ์บอกเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าข้าวหอมจะมาที่นี่

ดังนั้นสิ่งที่ผมทำทั้งหมดก็ล้วนแต่ทำเพื่อกระตุ้นความรู้สึกของเธอให้เผยออกมาเร็วๆ ซึ่งมันก็ได้ผล ตอนนี้ผมพอจะรู้แล้วล่ะว่าแท้จริงแล้วข้าวหอมคิดยังไงกับผมกันแน่

แล้วเรื่องที่ผมติดต่อไม่ได้นี่ก็เป็นเพราะว่าโทรศัพท์ผมหาย ไม่รู้เหมือนกันว่าลืมไปไว้ตรงไหน คงอยู่ในร้านนั่นแหละ ค่อยหาอีกที ถ้าไม่เจอจริงๆ ก็แค่ซื้อใหม่

"ข้าวหอมโทรมาหาพี่ด้วยเหรอ" อันที่จริงก็รู้อยู่แก่ใจ เพราะไอซ์เป็นคนบอกอีกตามเคย 

ข้าวหอมหน้าบึ้งหนักกว่าเดิม เมื่อได้ยินคำถามนั้นหลุดลอดออกมาจากปากผม

"ไม่สนใจจริงๆ ด้วย" เธอแค่นหัวเราะ แววตาที่เคยมองมาด้วยความไม่พอใจ เวลานี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเฉยชา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #100 09122547 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 17:01
    ข้าวก็ไม่ได้หึงเท้าไหร่เลยน้าาาาาา
    #100
    0