[END มีอีบุ๊ค] MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ

ตอนที่ 48 : MY BOY ผู้ชายข้าใครอย่าแตะ EP:15 (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 พ.ย. 62

พอเห็นท่าทีของเธอในตอนนี้ ผมก็ไม่อยากกระตุ้นอะไรอีกแล้ว

พรึบ...

"พี่ขอโทษ" ผมคว้าร่างบางเข้ามากอดแนบอก "พอดีโทรศัพท์พี่หาย แล้วนี่พ่อให้ออกจากบ้านแล้วเหรอ"

มือเล็กพยายามที่จะผลักผมให้ผละออกไป ทว่าผมก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นกว่าเดิม จนข้าวหอมต้องล้มเลิกความตั้งใจไปเสียเอง

"ก็เรื่องนี้แหละที่จะบอก เห็นติดต่อไม่ได้ก็นึกว่าถูกพ่อยิงตายไปแล้ว"

"เป็นห่วงพี่เหรอ" ผมโน้มหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ ข้าวหอมผงะพลางมองค้อนส่งกลับมา "เราไปคุยกันข้างในดีกว่า"

ยืนคุยตรงนี้มันดูไม่ดีเท่าไหร่ แถมยังทำอะไรไม่สะดวกด้วย (?)

ผมดึงแขนเล็กให้เดินตามเข้าไปข้างใน เพื่อนทุกคนยังคงสังสรรค์กันอยู่ แต่ผมคงต้องบอกแล้วล่ะ ว่าเวลาแห่งความสนุกได้หมดลงแล้ว

"กลับบ้านกันได้แล้ว!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงเพลง ทว่าก็ดังพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยิน 

"โหไรวะ พอผู้หญิงมามึงก็ไล่พวกกูเลยนะ" ไอ้กั้งโอดครวญ แต่ช่างแม่ง เวลานี้ข้าวหอมสำคัญกว่าอยู่แล้ว

"กูมีเรื่องต้องปรับความเข้าใจกับแฟนกู พวกมึงไสหัวไปเลยไป" เพื่อนทุกคนต่างส่ายหน้าที่เห็นว่าผมไล่อย่างคนใจร้ายใจดำ

อันที่จริงมันก็น่าจะชินกันแล้ว ครั้งไหนที่มาสังสรรค์กันที่ร้านผม แล้วพวกมันไม่ยอมกลับแต่โดยดีก็มักจะถูกผมไล่ด้วยคำพูดจาแรงๆ แบบนี้เสมอ แต่พวกมันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกันหรอก 

"เคๆ ปะพวกเราแยกย้าย" เสียงเพลงเงียบกริบลงฉับพลัน ก่อนที่เพื่อนและผู้หญิงที่พวกมันพามาด้วยจะค่อยๆ ทยอยกันกลับไป

"ไอซ์ พรุ่งนี้เช้าไปเรียกพวกมันมาเก็บเศษซากนี่ด้วย" ไอซ์เดินออกไปคนสุดท้าย ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะสั่งมัน

"ครับผม" สงสัยมันคงดื่มหนักไปหน่อย ก็เลยพูดเพราะกว่าปกติ

"ข้าวจะกลับแล้ว" คล้อยหลังคนอื่นๆ คนตัวเล็กที่ถูกผมกอบกุมข้อมือเอาไว้ก็เริ่มงอแงใส่

"พี่บอกแล้วไงว่ามีเรื่องต้องปรับความเข้าใจกับข้าวหอม"

นอกจากจะไม่ปล่อยมือจากเธอแล้ว ผมยังดึงรั้งข้าวหอมให้เดินไปนั่งยังโซฟาที่ถูกดันชิดผนัง

"เราเคลียร์กันจบแล้ว" ข้าวหอมน่ะเคลียร์จบแล้ว แต่ผมยังไม่จบ

"ผู้หญิงคนนั้นที่นั่งตักพี่ เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ นะ แม้แต่ชื่อเธอพี่ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ" อันนี้พูดจริงสาบานได้ แต่มองจากสีหน้าข้าวหอมแล้ว เหมือนน้องจะไม่เชื่อ

"แล้วเธอมาที่นี่ได้ยังไง"

ผมระบายยิ้มเมื่อได้ยินคำถามนั้น เห็นน้องสนอกสนใจในเรื่องนี้ผมก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง

แสดงว่าที่เอาแต่ทำหน้าโกรธ นี่คงจะเป็นเพราะฤทธิ์แรงหึง

"เด็กของเพื่อนน่ะ" 

"เด็กของเพื่อนแต่กลับมานั่งตักพี่เนี่ยนะ เชื่อตายล่ะ" ข้าวหอมเขยิบตัวถอยห่าง แถมยังทำท่าจะลุกขึ้นยืน จนผมต้องฉุดให้เธอลงมานั่งบนตัก พร้อมตวัดวงแขนกอดรัดเอาไว้แน่น "จะทำอะไร"

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง พลางมองผมด้วยสายตาหวาดระแวง

"ก็ข้าวหอมเอาแต่จะเดินหนีจากพี่ตลอดเลย พี่ก็ต้องกอดเอาไว้แน่นๆ ไง"

"พี่เมาแล้วใช่มั้ย ถ้าเมาก็ไปนอน" ถ้าจะบอกว่าผมเมา คงไม่ได้เมาเหล้าหรอก แต่เป็นเมาอย่างอื่นต่างหาก

"เมาเหล้าอะไม่น่าใช่ แต่เมารักคิดว่าชัวร์"

"เลอะเทอะ" ข้าวหอมสวนกลับมาได้อย่างเย็นชา นี่ผมกำลังคุยกับขั้วโลกเหนืออยู่หรือเปล่า อะไรจะเยือกเย็นขนาดนั้น

"พี่ไม่รู้ว่าข้าวหอมเชื่อพี่หรือเปล่า แต่พี่ไม่เคยมองใครนอกจากข้าวหอมเลยนะ ถ้าพี่สนใจผู้หญิงคนอื่น พี่จะตามจีบข้าวหอมทำไมเกือบปี" ผมเอื้อมมือไปจับที่ปลายคางของเธอ เพื่อให้ข้าวหอมหันหน้ามาสบตากับผมตรงๆ "แถมยังเสี่ยงได้กินลูกปืนด้วย สิ่งที่พี่ทำมาทั้งหมดมันไม่สามารถพิสูจน์ได้เลยเหรอว่า พี่รักข้าวหอมจริงๆ ตอนนี้มันเกินกว่าคำว่าชอบไปแล้วด้วยซ้ำ"

น้ำเสียงและแววตาของผมในยามที่พูดเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง หลังจากที่ผมระบายความรู้สึกของตัวเองออกไป ข้าวหอมก็ทำเพียงแค่มองสบตากับผมนิ่งๆ 

เราสองคนมองสบตากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา ราวกับต่างคนต่างครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว จนผมเองนี่แหละที่เป็นฝ่ายโน้มหน้าเข้าไปหาเธอ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น